Siedziba Władzy

[Shins Hyo]

Poprzedni temat: viewtopic.php?p=237728#p237728

Po opuszczeniu obozu Rebeliantów z Cesarstwa Morskich Klifów Shins udał się wraz z Yattą do Sarufutsu. Była to osada, w której po upadku Kotei umieszczone zostały siedziby klanów Uchiha i Gazo. Droga nie była bardzo długa, w końcu znajdowali się wciąż w tej samej prowincji. W swoim życiu Hyo wiele podróżował i taka odległość była dla niego prawie niezauważalna, mimo wszystko natłok myśli, jaki został spowodowany ostatnią misją i wydarzeniami, jakie miały miejsce w trakcie jej trwania sprawiły, że czas ciągnął się wędrownemu ninjy niczym coś bardzo rozciągliwego. Cały czas czuł smak osobistej porażki na myśl o swojej nieprzydatności i o tym, że gdyby Arii albo Yatta zginęli w czasie walki, on nie byłby w stanie zastąpić któregokolwiek z nich. To się musiało zmienić, nadchodzące tygodnie będą bardzo wymagające.

Chęć rozwoju i wzmocnienia swojej siły musiała jednak ustąpić poczuciu misji. Gdy Shins postanowił zaangażować się w wydarzenia odbijające się na obrazie świata zrobił to z konkretnego powodu - uważał, że ludzie tacy jak on mają powinność, jeśli nie obowiązek, troszczenia się o tych, którzy byli słabsi i nie mieli takich zdolności. Od najmłodszych lat podróżował między prowincjami i niejednokrotnie był świadkiem nieszczęść lub niesprawiedliwości jakie spotykały najbiedniejszych i najsłabszych. Jego rodzice uczyli go, że należy im pomagać na tyle, na ile ma się możliwość to zrobić. I to właśnie ta postawa skłoniła go do porzucenia anonimowości i zaangażowania się w pomoc w zażegnywaniu nieszczęść spadających na zwykłych ludzi.

Wojna w Sogen, czy jak teraz nazywano część tej prowincji - Atarashi, była zdecydowanie jednym z tych wydarzeń, które w najsilniejszy sposób odbijały się na życiu ludności cywilnej. Najazd hordy dzikich (choć słowo horda bardziej oddaje ich liczebność, niż zachowanie) z cała pewnością musiało mocno uderzyć w zapasy żywności w tych obszarze świata. A przecież wojna dalej trwała. I kolejne majaczyły na horyzoncie. Przyłożenie swojej cegiełki do zakończenia konfliktu wydawało się czymś właściwym, a to po stronie Uchiha stała słuszność. Co prawda nie zaangażował się bezpośrednio w wojnę, ale zdecydował się na pomoc w operacji, która miała przechylić szalę zwycięstwa na korzyść Wypędzonych. Czy tak się ostatecznie stanie - zobaczymy.

Gdy Hyo podejmował się tego zadania nie miał pojęcia, że będzie naocznym świadkiem nadejścia demonów, które będą stanowiły tak wielkie zagrożenie, że najpewniej to one były przyczyną najazdu Dzikich. Harpie, bo o nich mowa, przeraziły go. Te potwory z cała pewnością będą stanowiły potężne zagrożenie dla wszystkich, a cywile najpewniej będą ich główną zdobyczą. Im dłużej o tym myślał tym bardziej przekonywał się do opinii, że póki harpie rosną w siłę i stanowią zagrożenie dla Dzikich, dopóty nie będą oni w stanie przystać na żaden pokój. W końcu zostanie na ziemiach, z których przybyli musiało być dla nich mniejszym zagrożeniem, niż przebicie się przez mur i atak wprost na Kotei, skoro się na to zdecydowali. Stanowczo głównym celem, jaki stać będzie przed Shinsem będzie rozwikłanie zagadki skąd pojawiło się to zagrożenie i jak mu przeciwdziałać.

Yatta wydawał się sympatycznym człowiekiem, ale kiepski humor Shinsa rozmyślającego o ostatnich dniach nie nastrajał do rozmowy, więc nie dyskutowali za wiele. Shins jeszcze raz opowiedział mu o harpiach, choć ciężko mu było orzec, czy mu uwierzył, czy nie. Hoshi w obozie zdawała się im wierzyć, w końcu Arii również potwierdził istnienie tych stworów, ale czy ich przygodny towarzysz podziela wiarę tamtej kobiety? Kto to wie. Niemniej Yatta zgodził się szepnąć słówko w siedzibie, by wpuszczono Shinsa mimo jego niskiej rangi (a w zasadzie jej braku), co w przypadku osób nie będących częścią klanu nie było praktykowane. Jasne, Shins nie liczył na Shirei Kana, ale chciał dać szansę Uchihom, by Ci mogli zostać ostrzeżeni o nadchodzącym zagrożeniu. I prawdopodobnym powodzie, dlaczego Dzicy tak zacięcie walczą o nowe tereny.

Po dotarciu do Sarufutsu Shins i Yatta zjedli posiłek, a następnie skierowali się bezpośrednio do Siedziby Władzy. Kogo klanu Uchiha miał raport do zdania, ale zaprowadził Shinsa do holu i kazał mu zaczekać, aż ktoś po niego przyjdzie. Sam Yatta pożegnał się z Shinsem, bo prawdopodobnie już się nie zobaczą, w końcu jego rozmowa na pewno będzie wymagała znacznie więcej czasu niż wizyta wędrownego ninjy. Hyo podziękował mu za pomoc, życzył powodzenia i usiadł na stołku pod ścianą w głównym holu czekając, aż przyjdzie po niego ktoś, kto będzie oddelegowany by udzielić mu wysłuchania.

---

  Ukryty tekst

[Nizan]

---

Post Fabularny - Shinsu

---

Jeszcze nie minęła zima, kiedy Shinsu dotarł do Sarufutsu wraz z Yatta. Mieli trochę czasu, by poprzebywać sami, jednak Shins szybko zorientował się, że Yatta nie był zbytnio rozmowny, tak samo zresztą jak i on. Dlatego też, pierwszy ich kontakt nastąpił dopiero w momencie, gdy dotarli do bram osady Uchiha.

Yatta coś przebąkiwał po drodze, że nie jest chyba najlepszym człowiekiem do tego, by kogos zaanansować, ale Shinsu nie podchwycił tej historii w żaden sposób, więc w ten sposób po prostu znaleźli się w pewnej chwili przed bramami. Wtedy rzeczywiście Yatta wyjaśnił, że Shinsu wykonywał misję dla Yuki Mikoto i prosi o audiencję w siedzibie ich władzy. Co prawda, na początku straże średnio chciały wpuszczać kogokolwiek, kto nie był shinobim z przynależnością, tłumacząc to wojną, lecz w pewnej chwili finalnie zgodzili się pod warunkiem, że Yatta się osobiście podpisze pod tym, że wprowadza takiego człowieka.

Tym samym, zarówno Shinsu jak i Yatta znaleźli się przed Siedzibą Władzy. Tutaj, ich ścieżki miały się rozejść.
- Dzięki za wszystko i powodzenia. W środku podejdź do recepcji i tam już pokierują Cię dalej. - powiedział, po czym pojechał gdzieś dalej z koniem i trupem na nim.

Gdy Shins wszedł do środka, zobaczył, że w środku panował dość ogólny spokój. Jedyne, co tak naprawde rzucało mu się w oczy to... dwie nastolatki, które siedziały za biurkiem (przy dwóch różnych stanowiskach) i plotkowały, pośmiechując w niebogłosy. Dziewczyny ewidentnie opowiadały sobie o jakichś mało istotnych rzeczach, bo usłyszałeś, jak dotarła do Ciebie fraza "no, a widziałaś z kim ona się spotyka?!".

W każdym razie, dziewczyny były jedyne, do kogo mogłeś się zgłosić. Póki co, były tak zajęte plotkowaniem, że nawet nie zarejestrowały Twojego pojawienia się w Siedzibie.

[Yumi Uchiha]

Yumi została wezwana do siedziby władzy w Sarufutsu. Została wezwana do pomieszczenia gdzie przesiadywał sam Shirei-kan, jednak to nie on ją wezwał a sam jej ojciec. Szla korytarzami, kiedy to z pomieszczenia do jakiego miała się udać usłyszała dochodzące odgłosy. Był to jej ojciec rozmawiający razem z Orochim. Starała się podejść na paluszkach tak by jej nie usłyszano, chciała to wykorzystać by coś tam sobie podsłuchać rozmowy jakie się toczyły.

Nie było jej to dane, została rozpracowana szybciej niż jej się zdawało. Jej sylwetka nie była jeszcze widoczna a już z pokoju wyszedł jeden z rozmówców. Minęła się razem z Sugiyamą w drzwiach, ten na nią spojrzał i skinął głową. Ta nie wiedziała do końca jak zareagować ale doszła do prostego wniosku. Kopiowanie to najlepsza zdolność Uchiha, tak też również skinęła głową w stronę uciekiniera z pomieszczenia a sama mogła się udać do środka.

Następnie na pewnego weszła do środka i był tam tylko jej ojciec. A ona sama tak jak wiedziała co robić do tej pory, tak teraz miała taką pustkę. Pojawiły się też z jej strony pewne obawy, co będą od niej chcieli. Ledwo poukładała sobie w głowie to co się wydarzyło ostatnio. Udała się wtedy do matki, czy starszej siostry. Były one pomocne w tym by młoda dziewczyna mogła nie zostać z taką traumą. A teraz co ją może czekać? Czyżby to było rzucenie na głęboką wodę... W końcu taki to był świat.

Za poleceniem ojca podeszła do krzesła które sobie odsunęła i usiadła z gracją. Można było ujrzeć w jej oczach niepewność. Tak też rozpoczął się monolog jej ojca a ona sama, jedyne o to kiwała głową i wtrącała co chwile jakieś yhym. Chciała pokazać, że słucha a nie jest zatracona w myślach. Nie była ona też głupia, od razu wyczuła, że całość brzmi jak "bojowe zadanie". Jednak z jej strony istniał jeden problem, przez brak doświadczenie nie wiedziała jeszcze jak odpowiadać by było dobrze.

- Brzmi to wszystko jak pokrzepiająca rozmowa, przed czymś czego nie mogę uniknąć. - Zaczęła. - Jaką ścieżkę chcę wybrać? Taką by nikt nie cierpiał. Popełniłam ostatnio błąd przed emocje, strach... panikę. Chcę stać się na tyle silna, by inni nie musieli popełniać podobnych błędów. - Przełknęła ślinę, jakby nie była do końca pewna czy to jest faktycznie to co chciała powiedzieć czy może tak sama atmosfera miejsca na nią wpłynęła. - Jeżeli ceną tego by nasza rodzina była bezpieczna, będzie to bym została pełnoprawną kunoichi... Jestem gotowa. - Wyprostowała się, patrząc odważnie na ojca. Pokazując, że już nie jest tą samą małą dziewczynką, że teraz dorosła i trzeba ją rozpatrywać w innych kategoriach. - Czuję, że to pytanie to był tylko początek... Nie zostałam wezwana... by udzielić odpowiedzi na to pytanie, tylko chodzi o coś innego. - Po jej czole spłynęła kropla potu, sugerowała ona zupełny brak pewności, pomimo gry aktorskiej, którą próbowała uskutecznić.

[Shins Hyo]

Shins i Yatta dotarli do Sarufutsu - obecnej stolicy rodu Uchiha. Dzięki pomocy Kogo czerwonookich Hyo został wpuszczony do środka. Strażnicy wymagali od Uchihy osobistego poświadczenia za Shinsa. Chłopak był wdzięczny towarzyszowi za taką pomoc, jednak jak się szybko okazało na tym się ona w zasadzie skończyła. No ok, Yatta skierował go jeszcze do Siedziby Władzy, ale potem się ulotnił. Mówiąc szczerze Wędrowny ninja liczył na trochę więcej, chociażby skierowanie do jakiejś konkretnej, ważnej osoby. Ale chyba jednak oczekiwał za wiele. Może rzeczywiście Yatta nie uwierzył Shinsowi w historię o harpiach i po prostu szukał okazji do spławienia go? No cóż, może tak było, trzeba jednak będzie wykorzystać to, że już tu jest i chociaż spróbować.

Shins skierował swoje kroki w kierunku recepcjonistek. Dziewczyny wyglądały na młode. O ile Hyo mógł ocenić również tak się zachowywały obgadując jakąś swoją znajomą. Były tym tak zajęte, że nawet nie zauważyły, że pojawił się w środku. Shins przeczuwał, że już od wejścia jego próba skazana jest na porażkę, ale nie był człowiekiem, który rezygnuje z rzutu przed zamachnięciem, więc podszedł bliżej mając nadzieje, że jednak się myli i uda mu się z kimś zobaczyć - "Dzień dobry" - zaczął dosyć standardowo, by zwrócić na siebie uwagę kobiet - "Chciałbym spotkać się z...eee" - no trochę się zaciął, w sumie to z kim? Przecie nie z Shirei Kanem, za to go wyśmieją - "W sumie nie wiem, z kim powinienem się porozumieć. Wracam z terenów okupowanych przez Dzikich i chciałem ostrzec Wasz klan przed zagrożeniem, które tam spotkałem. Możecie mnie pokierować do odpowiedniej osoby?" - czy tyle wystarczy? A co więcej miał powiedzieć? Liczył, że ten element pomoże mu ominąć Yatta, ale jak się okazuje nie pomógł.

---

  Ukryty tekst

[Uchiha Hiromi]

~ 2/... ~

~ Uchiha Yumi ~

~ Misja Rangi [...] ~

~ [...] ~
~ rok 396 ~

Kropla potu, która powoli spłynęła po skroni dziewczyny, nie umknęła uwadze Haridy. W półmroku gabinetu, rozświetlanym jedynie światłem wpadającym przez papierowe ściany shoji w rytm błyskawic, ten jeden, drobny szczegół zdradzał więcej niż najpiękniej dobrane słowa. Pełniący obowiązki Shirei-kana siedział w bezruchu, a jego twarz przypominała maskę wykutą z ciemnego kamienia. Patrzył na nią uważnie.

Znał swoją córkę. Widział jej strach, widział niepewność kryjącą się za pośpiesznie założoną zbroją sztucznej odwagi. Słyszał w jej głosie drżenie, gdy próbowała zagrać rolę dorosłej kunoichi, gotowej na wszystko.

Gdy skończyła mówić, w pomieszczeniu zapadła gęsta, ciężka cisza, przerywana jedynie narastającym bębnieniem deszczu o drewniany dach budynku. Harida powoli opuścił dłoń na kolano, a jego palce mimowolnie zacisnęły się na materiale haori. Kiedy się odezwał, jego głos był cichy, ale wyraźny.

- Ścieżka, na której nikt nie cierpi... - powtórzył powoli, a w jego słowach zabrzmiał ciężar lat spędzonych na polach bitew. Pokręcił nieznacznie głową. - To piękny sen, Yumi. Ale my nie żyjemy w snach. Jesteśmy Uchiha. Wojna to sztuka zadawania cierpienia wrogom po to, by chronić tych, których kochamy. Cierpienie jest nieuniknione. Ktoś zawsze płaci cenę. Naiwność w tym świecie to najkrótsza droga do zguby.

Przymrużył oczy, a jego spojrzenie stało się ostre. Przez szczelinę w jego dumnym, surowym pancerzu dowódcy zaczynała jednak przezierać ojcowska troska.

- Dobrze, że sama wspominasz o swoim błędzie. To pierwszy krok do tego, by go więcej nie popełnić - kontynuował twardo, pochylając się minimalnie w jej stronę. - Strach i panika to trucizna. Odbierają ci rozum, paraliżują ciało i niszczą kontrolę nad chakrą. Mówisz, że chcesz być na tyle silna, by inni nie musieli popełniać podobnych błędów. To szlachetne brzmiące słowa, ale wciąż tylko słowa. Jak zamierzasz to osiągnąć? Jak zamierzasz nad sobą zapanować, gdy znów poczujesz zapach krwi i spojrzysz w oczy śmierci? Oczekuję konkretów, Yumi. Oczekuję, że wyciągnęłaś z tamtej sytuacji lekcję inną niż tylko to, że "musisz być silniejsza".

Wiatr na zewnątrz zawył mocniej, a przez szpary wpadł zapach mokrej ziemi i ozonu. Harida westchnął cicho, po czym jego rysy odrobinę złagodniały, tracąc wojskową twardość na rzecz ojcowskiego zmęczenia.

- Powiedziałem ci przed chwilą, że nie wezwałem cię tutaj jako ojciec. To było kłamstwo, po części - rzekł niższym, cieplejszym tonem. - Shirei-kan widzi w tobie po prostu kolejne ostrze w arsenale klanu. Jednak ojciec widzi w tobie krew ze swojej krwi. I ten ojciec pragnie wiedzieć, czy jesteś gotowa unieść ciężar własnych decyzji. Pytam cię o to wszystko nie dlatego, by cię ganić, lecz by cię przygotować. Nie wyślę cię na śmierć przez twoją własną lekkomyślność. Więc powiedz mi... co dokładnie zrobisz jutro rano, by udowodnić mi, że wyciągnęłaś wnioski ze swojego ostatniego zadania?

Zamilkł, opierając obie dłonie na kolanach. Siedział w nienagannym seiza, czekając, aż jego córka porzuci wyuczone frazesy i odpowie mu szczerze.

Uchiha Harida
Sugiyama Orochi

[Nizan]

---

Post Fabularny - Shinsu

---

Shinsu postawił na nienaganną prezentację swojej osoby. W związku z tym, gdy tylko zauważył dziewczęta, które chichrały, momentalnie podszedł i przedstawił się... a nie, wróć. Nie przedstawił się.

Dziewczyny popatrzyły na niego, z czego jedna z nich - mająca dwa koki na głowie, chyba podekscytowała się, że ma kolejnego petenta, bo poprawiła się na krześle i wyprostowała, odchrząkując przy tym.
- Dzień dobry, nazywam się Karin Uchiha i będę Pana dziś obsługiwać. - zaanonsowała, na co druga dziewczyna - w rozpuszczonych włosach przewróciła oczami i powróciła do stanowiska obok. Najwidoczniej była zniesmaczona tym, że kto właśnie przerwał im ploteczki i musiała poczekać, aż dziewczyna oporządzi Ciebie.
- Bardzo proszę przedstawić się i podać cel wizytacji. - powiedziała, wyjmując z szafeczki zwój, rozwijając go i będąc gotowa do spisywania wszystkiego, co Shins jej powie.

Jednak wtedy Shins powiedział, że przyszedł z terenów Dzikich, że chciał ostrzec klan przed zagrożeniem i czy mogą pokierować go do odpowiedniej osoby. Dziewczyna rozszerzyła usta w szoku, jakby ten właśnie powiedział jej coś strasznego, po czym wybałuszyła oczy w jego kierunku.
- Ale... że w jakim zagrożeniu? O czym... Pan mówi? Proszę mówić otwarcie o co chodzi. - powiedziała, ewidentnie zaskoczona, że ich klan jest w jakimś zagrożeniu. Nie, żeby mieli dwie wojny naraz, ale tak - była zaskoczona. Tutaj, w Sarufutsu, ona nie miała wojny, ani tym bardziej zagrożeń.

[Shins Hyo]

No tak. Tego mógł się w sumie spodziewać. Nie został potraktowany poważnie, z resztą czemu miałby? Dla dziewczyn był tylko jakimś przybłędą, który przyszedł nie wiadomo po co i dlaczego i zaczął opowiadać jakieś dyrdymały o "zagrożeniu". Klika miesięcy po utracie prowincji i w czasie toczonej wojny. Niebywałe, na pewno nikt się tego nie spodziewał. Autoironia, jaką poczuł Shins słuchając odpowiedzi dziewczyny uświadomiła go, że nie ma dobrego planu, co powiedzieć, by brzmieć poważnie.

Hyo wziął głęboki oddech. Rzeczywiście, sam się nie przedstawił zaaferowany doniosłością informacji, którą przyszedł przekazać. Na pewno takie niedotrzymanie formalności nie pomoże mu w rozmowie z recepcjonistkami - "Jestem Shins Hyo. Jestem najemnikiem, który wykonywał misję dla Mikoto Yuki. W trakcie wyprawy na tereny Dzikich byliśmy świadkami nowego zagrożenia, być może znacznie groźniejszego niż sami Dzicy - dziwaczne potwory zwane przez Dzikich harpiami. Z relacji, jakie udało nam się usłyszeć wynika, że mogą być one jednym z powodów, które popchnęły ich w kierunku Sogen. Przyszedłem ostrzec Was przed nimi i podzielić się wiedzą, jaką zebrałem na ich temat" - no, to teraz albo potraktują go serio i zaprowadzą do... kogoś. Albo wręcz przeciwnie i będzie musiał przerzuć smak wyśmiania.

---

  Ukryty tekst

[Yumi Uchiha]

Dziewczyna mogła się czuć zapędzona w kozi róg przez swojego ojca. Nie wiedziała zbytnio co mu odpowiedzieć. Kiedy chciała przyjąć postawę w zasadzie nawet utopijną albo idealistyczną to została szybko skrócona tego, że to jest zwykła naiwność. Yumi przyjmując postawę bardziej defensywną ale też emocjonalną odpowiedziała mu. - To co chcesz ode mnie usłyszeć? Tego, że nie wiem jak sobie radzić z takimi błędami? Tego, że plus minus wiem z czego to wynikło? - Zaczęła mu odpowiadać już nie tak spokojnie. - Jeżeli chcesz usłyszeć konkretne stwierdzenie czego się nauczyłam. To tego, że będę bliżej nie popełnienia tego błędu przy następnej sytuacji. Może lepiej mi się uda dostosować siłę do zamiarów. Nie wiem, naprawdę co z tego wszystkiego wyniknie. - Mówiła lekko podniesionym głosem jakby się broniła przed tym wszystkim co do niej mówił.

Poprawiła się Yumi na krześle, w taki sposób, by mocniej było widać jak spięta siedzi i rozmawia ze swoim ojcem. - Skąd mam to wiedzieć? Co zrobię jutro? Ja nie wiem co jeszcze dzisiaj się będzie ze mną działo? Jutro spróbuję zrobić tak by nie zginąć... Czekaj jak to wyślesz na śmierć? Co planujecie? Gdzie mnie wysłać? Przecież jak mnie wyślecie to co z Kaito czy Haną. Powinnam przy nich być a nie... - Po czym nastała chwila ciszy. - W zasadzie to sama nie wiem, może zbyt bardzo emocjonalnie do tego podeszłam. - Oparła łokieć o kolano i podparła dłonią brodę. - Może o to chodzi, może, zbyt wiele emocji do wszystkiego używam... - Po czym ponownie się wyprostowała, przetarła tą samą dłonią buzię. - Jutro udowodnię to, że się nauczyłam nie popełniać tego samego błędu bo nie zginę... - To było pierwsze z pytań na które w końcu była w stanie odpowiedzieć.

Zostało jeszcze drugie. Jaką kunoichi będzie chciała zostać. - Taką której każdy będzie się bał, nie dlatego jaką będę osobą, a to co będę potrafiła. W ten sposób zapewnie przynajmniej nam, naszej rodzinie spokój. Czemu się ludzię boją noża? Przez, że jest ostry? Czy przez to co może zrobić? Będę jak ten kunai. - Powiedziała dumnie wyprostowała kopiując pozycję ojca.

[Uchiha Hiromi]

~ 3/... ~

~ Uchiha Yumi ~

~ Misja Rangi [...] ~

~ [...] ~
~ rok 396 ~

Deszcz uderzał o dach coraz mocniej, jakby niebo nad Sarufutsu chciało zagłuszyć podniesiony głos dziewczyny. W słabo oświetlonym gabinecie emocje Yumi odbijały się od papierowych ścian, wypełniając przestrzeń mieszanką buntu, strachu i desperacji. Harida słuchał. Nie przerwał jej ani jednym słowem, gdy zrzucała z siebie pancerz opanowania, ani jednym gestem, gdy nerwowo zmieniała pozycję na krześle.

Dopiero gdy zapadła cisza, a córka dumnie wyprostowała plecy, próbując skopiować jego własną, sztywną postawę, powieki pełniącego obowiązki Shirei-kana drgnęły. Wypuścił powietrze przez nos - powoli, niemal niesłyszalnie, uspokajając w ten sposób rodzicielską irytację, która na ułamek sekundy zagościła w jego oczach.

- Zbyt wiele emocji - powtórzył cicho jej własne słowa. - Zgadza się, Yumi. Emocje to wezbrana rzeka. Mogą napędzać koło młyńskie, ale niekontrolowane rwą tamy i topią całe wioski. Pytasz, co z Kaito i Haną? Właśnie dla nich musisz zbudować zaporę w swoim umyśle. Bo jeśli na polu bitwy stracisz głowę przez panikę i strach o rodzeństwo, osierocisz ich równie pewnie, jak gdybyś sama wbiła sobie ostrze w serce.

Przesunął szorstką, pooraną drobnymi bliznami dłonią po gładkim drewnie stołu, nie odrywając od niej wzroku. Błyskawica za oknem na mgnienie oka rozświetliła niebo, rzucając na jego twarz ostre cienie i podkreślając powagę malującą się w jego rysach.

- Nie planuję wysyłać cię na pewną śmierć - jego ton był chłodny. - Ale prawda jest taka, że od momentu, gdy założyłaś ochraniacz z symbolem naszego klanu, każde wyjście poza bezpieczne mury staje się ryzykiem. Naiwnością jest sądzić, że chęć przeżycia do jutra to wystarczający cel. Zwierzęta też chcą przetrwać. Od kunoichi klanu Uchiha i mojej córki wymagam jednak czegoś więcej niż instynktu.

Zrobił krótką pauzę. Jego wzrok bezbłędnie wychwycił fałsz w jej sztucznej, skopiowanej postawie.

- Chcesz być jak kunai... - zdumiał się. Pokręcił powoli głową. - Kunai to tylko kawałek zimnego żelaza, Yumi. Nie ma woli. Zawsze potrzebuje dłoni, która nim pokieruje, by zadać cios. Czy tego właśnie pragniesz? Być bezwolnym narzędziem w cudzych rękach? Samo budzenie strachu nie ochroni naszej rodziny. Strach budzą też Dzicy, a my ich wybijamy. Narzędzia się łamią i porzuca się je w błocie. Prawdziwa siła leży w umyśle, który tym żelazem włada.

Harida podniósł się płynnie z seiza. Pociągnął za krawędź ciemnego haori, wygładzając niewidoczne zagniecenia, po czym podszedł niespiesznie do rozsuniętego do połowy panelu z widokiem na taras. Do środka wdarł się chłodny powiew wiatru, niosąc zapach mokrej ziemi.

- Zostawmy na chwilę górnolotne słowa i zejdźmy na ziemię - zarządził twardo. - Abyś przestała polegać tylko na szczęściu, potrzebujesz rygoru i szlifu. Muszę dokładnie wiedzieć, w czym zamierzasz się specjalizować, co dokładnie chcesz zaoferować klanowi. Ninjutsu medyczne? Skrytobójstwo i zwiad? Mistrzostwo w genjutsu, czy brutalna walka na froncie? Zależnie od tego, jaką ścieżkę wybierzesz, będę w stanie znaleźć ci odpowiedniego mentora. Kogoś, kto wykuje z ciebie prawdziwą kunoich, a nie tylko wystraszoną dziewczynę trzymającą ostrze.

Odwrócił się w pełni w jej stronę.

- Harumi chciała prowadzić ludzi i ich chronić, więc wstąpiła do Straży. Jest Kogo i dowódcą. Tsuyoshi bierze na barki bycie przyszłym liderem naszej rodziny i wykazuje się na froncie. Hiroto… - Mężczyzna na chwilę zamknął oczy. - Jeszcze szuka swojej ścieżki pod okiem Harumi. Na Kaito i Hanę przyjdzie czas. Ale nie odpowiadaj mi teraz. Masz mętlik w głowie i krew buzującą od emocji, a takie decyzje podejmuje się w skupieniu i po przemyśleniu - jego głos złagodniał na ułamek sekundy, po czym znów stwardniał. - Możesz iść. Przemyśl to wszystko. A kiedy będziesz miała gotowy plan na swoje życie w strukturach tego klanu... wrócisz tu i mi go przedstawisz. Zrozumiano?

Uchiha Harida
Sugiyama Orochi

[Nizan]

---

Post Fabularny - Shinsu

---

Shinsu od początku uważał, że jest traktowany olewczo, jednak co by nie powiedzieć o dziewczynie, która go przyjmowała, wydawała się naprawdę przejmować tym, co mówił... albo może bardziej przejmować się tym, co ona sama robi.
- Nie mogę kierować najemników odrazu do wyższych rangą władz, poza tym nadal za bardzo nie wiedziałabym do kogo... nawet jeśli bym bardzo chciała. - powiedziała, starając się trochę wytłumaczyć swoje stanowisko. - Mikoto Yuki? Ah, tak. Z Hachimantai? - upewniła się, kiwając głową, jakby udawała, że rozumie, ale chyba nie do końca rozumiała. - Ale skupmy się na informacjach. Czego dokładnie byliście świadkami, jak te zagrożenie wygląda, co robi. Muszę wszystko zapisać do protokołu, żeby potem móc jakoś zaadresować te zeznania. - powiedziała z powagą.

Dziewczyna ewidentnie starała się zebrać zeznania Shinsa jakoś na papier, albo przynajmniej dowiedzieć się czegoś więcej.
- W ogóle co to jest ta harpia? Pierwsze słyszę o czymś takim. To jakieś zwierzęta? Zza muru? Muszę też spisać cała charakterystykę ich, jeżeli Pan się ich naoglądał czy coś, to napewno będzie w stanie mi opowiedzieć coś więcej. Więc zacznijmy od samego początku.

Odchrząknęła, poprawiła się na siedzeniu.
- Jak Pan znalazł się tam, gdzie je Pan zobaczył?

[Yumi Uchiha]

Dziewczyna była zdecydowanie zagubiona w tym całym chaosie. Nie była to dla niej komfortowa sytuacja, w takich sytuacjach zdarzało się, że puszczą jej emocje. Co można też było odczuć, jak ojciec ją zaczął uspokajać. Nie pod względem emocji a pod względem ich ilości jaką zaczęła wrzucać w słowa podnosząc ton. W zasadzie pierwszy raz w życiu rzucona na tak poważną rozmowę, gdzie nie była tłem a główną bohaterką miała problemy by wiedzieć jak się zachować. Jednak z każdym słowem ojca coraz bardziej rozumiała co się dzieje... A może przynajmniej co ma sądzić.

- A co zrobić by nie spanikować ani nie zestresować, czy przestraszyć się kiedy nie byłam zwyczajna do tego? - Pozycja defensywna w rozmowie była sztywno przyjęta. - Teraz jeżeli będę miała okazję z tym obcować, to będzie z czasem dużo łatwiej. - Powiedziała z olbrzymią pewnością siebie. Emocje jakie przybierała dziewczyna zmieniały się jak w kalejdoskopie. Świadczyć to mogło o tym, że była zwyczajnie obsrana. Chaos emocjonalny to idealne co określało jej głowę w tym momencie. Przekładało to się na to co odpowiadała Haridzie.

- Dobra, tu możesz mieć rację... Kunai to nie była najbardziej trafna metafora, może nie tak trafnie interpretowana w twój sposób co miałam na myśli. - Twarz jej się lekko zaczerwieniła bo po prostu czuła, że źle powiedziała. Miała co innego na myśli a wybrzmiało to w sposób, który robił z niej zwykłą "służącą" w armii. - Nie, pragnę być niezależna. Pragnę być na tyle silna by inni się zastanowili dwa razy zanim ruszą w stronę, która może mnie rozwścieczyć. - Chciała wyprostować swoje słowa.

Yumi patrzyła jak jej ojciec wstaje i podchodzi do okna, nie wiedziała co zrobić więc również wstała. - Chce się specjalizować w genjutsu, chce zostać osobą działającą w ukryciu. O której zostanie zbudowana legenda, ale nikt nie będzie wiedział, kim jest ta osoba. To jest to w czym się czuję dobrze. Nauki medyczne, nie interesują mnie w takiej formie jak sobie to wyobrażasz, brutalna siła to nie dla mnie... Nie lubię jej. - Stała wyprostowana odpowiadając na pytanie, teraz już wiedziała o co chodzi. Mocno to ułatwiło proces dialogu, też zburzyło chaos i dało zalążek w jej głowie pod grunt na którym mogła się uspokoić.

- Nie jestem już wystraszona. Wystraszona byłam, jak musiałam podjąć pierwszy raz decyzję w której odbiorę komuś życie. - Po czym uruchomiła sharringana by pokazać mu, że nie jest już takim kaszojadem. - Nie muszę nigdzie iść, to co się wydarzyło. To były błędy nowicjuszki. Teraz wiem, co chce robić i tak będę działać. Potwórzę to by wybrzmiało, genjutsu to mój talent i w nim się będę specjalizować. Nie mam zamiaru kryć się w okopach. Chcę działać na pierwszej linii, zwiad to jest to gdzie się odnajdę. Jedyne czego potrzebuje to treningu. - Nie chciała odejść, wiedziała, że podjęcie decyzji w tym momencie to jest jej przeznaczenie.

[Shins Hyo]

Wyglądało na to, że Shins trafił wprost w szpony biurokracji. Wcześniej tylko słyszał o tym stworze i o licznych formalnościach, którymi przejmowali się ludzie uwikłani w przynależność do różnych organizacji, ale do tej pory miał szczęście unikania tego fenomenu. A tu niespodziewanie musiał wziąć udział w protokołowaniu jego *zeznań*. No nic, może to opowiedzieć i 5 razy jeśli będzie trzeba, a być może dzięki temu uda się umieścić w ich archiwach coś, co kiedyś może się przydać. Choć pewnie jak już walki z harpiami się zaczną, to uda się zdobyć znacznie ważniejsze informacje już po kilku tygodniach walk.

Hyo odchrząknął lekko i podstawił sobie krzesło, by usiąść - "W trakcie misji podążaliśmy w kierunku Kotei. Na trasie jedna z naszych..." - tutaj Shins się trochę zawahał, nie chciał wchodzić w zbędne szczegóły, a rolę Fukuhiry również nie było sensu wyjaśniać - "przewodniczek wyczuła zbliżające się niebezpieczeństwo. Ukryliśmy się w jaskini, niestety nasze konie musiały zostać na zewnątrz. Wtedy zauważyliśmy grupę dziwnych stworów. Wyglądały jak jakieś połączenie ludzi z ptakami. Po prostu podleciały do naszych i je zarżnęły. Co jest w tym najbardziej dziwnego, to konie w ogóle się nie spłoszyły. Stały potulnie obserwując, jak potwory mordują je jedne po drugim. Jak wytłumaczyła nam przewodniczka te stwory w dawnych czasach stanowiły poważny problem po tamtej stronie muru, ale myślano, że udało się je wytrzebić. Z jej opisu i naszych obserwacji wynika, że harpie są tylko samicami. Są inteligentne i potrafią mówić - słyszeliśmy część rozmowy między nimi. Mają jakieś zdolności, które pozwalają im wpływać na samce innych gatunków. Coś jak genjutsu, ale skierowane głównie przeciwko męskim osobnikom" - i w sumie tyle. Czy mógł powiedzieć coś więcej? To spotkanie było krótkie i nie miało wielu szczegółów, ale tyle wystarczyło, by mieć świadomość tego, co się zbliża.

Po zakończeniu opowiadania Shins przyjrzał się reakcji dziewczyn. Zdawał sobie sprawę, że to dziwaczna historia, ale miał nadzieję, że zostanie potraktowana poważnie. Jeśli nie, to za kilka dni, być może tygodni, sami doświadczą na własnej skórze, jaki jest koszt ignorowania ostrzeżeń.

---

  Ukryty tekst