Wioska Kagemure

[Oya]

Dziewczyna spojrzała się na babuszkę i uśmiechnęła się do niej. Nie zdążyła jednak nic powiedzieć a kobieta już była przy kimś innym, mówiąc mu coś całkowicie podobnego, co do niej. Jeszcze bardziej ją to rozbawiło. Najwyraźniej kobieta była mistrzem handlu, zwiększając swoją klientelę przez swoje nagabywanie. Oya podeszła do jej kwiatów i zaczęła je wąchać, udając zainteresowanie. Poprzednie rozmowy wyłapane przez nią przez mieszkańców do niczego jej nie doprowadziły. -Po ile sprzedaje pani kwiaty? Skąd pochodzą?- zagadała do kobieciny, żeby całkowicie się na niej skupiła. Czy coś kupi? Nie wiedziała tego, ale warto było jakoś zacząć znajomość. -Jestem tutaj w interesach. Szukamy z szefem odpowiedniego miejsca do otworzenia interesu. Jednak doszły mnie z różnych stron informację, że wioska nie jest już taka bezpieczna.- dopowiedziała, jak gdyby nigdy nic. Biorąc jednego z ładniejszych kwiatów między palce i wąchając. Nawet jej się podobał ten zapach, był bardzo delikatny, ale z mocnym zaznaczeniem słodkości. Świeży zapach przed wojną sprawiał jej dziwną radość.

[Anzou]

Misja Rangi C
Oya Kaminari, Droga przeznaczenia.
Posty gracza: 6
Posty prowadzącego: 7

Babuszka była w swoim żywiole i od razu zareagowała uśmiechem, gdy dostrzegła, że Oya wykazuje nią jakieś zainteresowanie. Ta uwaga nie trwała jednak wiecznie, bo od razu przeszła do innych potencjalnych kupców. Każdy człowiek, który tutaj przechodził był potencjalną szansą sprzedażową. Oya jednak postanowiła spróbować swojej szansy i zrobić swego rodzaju rozeznanie. Kobieta słysząc pytania o kwiaty automatycznie przeniosła się ponownie swoją uwagą na rozmówczynię z klanu Kaminari.
- To zależy od gatunku, róże - 50, tulipany po 25. Wszystkie kwiaty pochodzą z mojej prywatnej uprawy, ogródek w domu. Dbam o nie jak o własne dzieci! Albo nawet i lepiej!
Kobiety głosy był pełen energii. Chyba naprawdę lubiła swoją pracę, a do tego poświęcała się roślinom, co jest chyba bardzo zdrowym podejściem w życiu. Mieć coś, co sprawia przyjemność i daje zarobić. Połączenie niemalże idealne. Dalej Oya poszła za ciosem i stosunkowo wprost zapytała o sytuacje w wiosce. Kobieta popatrzyła na nią ze zdziwieniem, odetchnęła głęboko i wbiła wzrok w ziemię.
- Zależy co ma Pani na myśli. Zależy od interesu. Nie jest źle, ale w wiosce mówi się, że syn właściciela karczmy został pobity. Czemu - nie wiem. Kto go pobił? A no też różnie mówią, jedni, że to jakieś zbiry, a inni... że wściekły wspólnik. Ja jednak nie wiem co jest prawdą. Mi nikt nie przeszkadza, a i kwiaty dobrze się sprzedają. I tak sobie żyję.

[Oya]

Wiedziała, że kobieta będzie jakimś źródłem informacji. Była ewidentnie perfekcyjnym celem na zamiar dziewczyny, która zainteresowała się jej kwiatami. Piękność Kaminari uśmiechnęła się do kobiety podając jej jedną różą, mocno czerwoną, z ładnie rozwiniętym kwiatem i zapachem nie z tej ziemi. Oya przysłuchała się słowom staruszki i udała zaskoczoną, gdy tam mówiła o pobiciu syna właściciela karczmy... I o wspólniku. Wspólniku? -Oh, próbowaliśmy dowiedzieć się skąd właśnie tak dobrze prosperująca karczma w tak szybkim czasie. Czyli mamy tutaj wspólników? Mocna konkurencja do zarobku.- powiedziała zaskoczona, podając handlarce monety za nią. -Piękne kwiaty. Na pewno polecę, niektórym osobom, aby w podróży zaszły tylko dla nich. Warto.- ukłoniła się jej i ruszyła dalej przez osadę, chodząc i wąchając róży, którą sobie zakupiła. Najwyraźniej nie dostrzeże tutaj nic więcej, ale może warto było przejść się po całej wiosce i wypatrzyć cokolwiek. Wspólnik karczmy... po co miałby bić syna właściciela? Zaczęło ją to zastanawiać czy może rabusie nie byli wynajęci przez wspólnika, aby pozbyć się drugiego i samemu to prowadzić? Było ciężko jej stwierdzić, co miałoby do tego doprowadzić, ale sprawa wydawała się bardziej skomplikowana niż było to przekazane.

[Anzou]

Misja Rangi C
Oya Kaminari, Droga przeznaczenia.
Posty gracza: 7
Posty prowadzącego: 8

Plotki często są nieprawdziwe, chociaż bywa, że jest w nich ziarenko prawdy. Fakt był taki, że syn właściciela został pobity. Kto to zrobił? To już kwestia historii, karczmarz uważa, że to zbiry, ale babuszka wspomniała też o wspólniku, co byłoby interesującym zwrotem w tym wszystkim. Oya rozmawiała, odpowiedziała, nawet zdecydowała się na kwiatuszki! Kobieta była wielce uradowana, tak, że praktycznie totalnie ją odcięło. Kwiaty były piękne, świeże i cudownie pachniały. Kobieta z klanu Kaminari ruszyła w swoją stronę, nie miała tutaj wiele do zdziałania. Czas płynął, zdaje się, że minęła już też godzina, więc sama karczma powinna też zostać już otwarta. Oya ma teraz możliwość, aby jeszcze popytać innych ludzi, lub udać się prosto na miejsce. W wiosce ewidentnie życie tętniło już bardziej, ludzie pracowali, handlowali, dokonywali zakupu towarów, wioska po prostu żyła! Bacząc na okoliczności, perspektywe wojny, przesunięcia się frontu... Całkiem dobrze to wyglądało. Jakby... tutaj czas płynął inaczej, lepiej? Oya poczuła przez chwilę ponownie podmuch wiatru, silny, ale nie powalił jej. Było to jednak nietypowe, natomiast można było usłyszeć, że z kierunku, z którego wiatr się zjawił - dało się usłyszeć jakieś kroki, które śmignęły za budynek.

[Oya]

Przechadzanie się po wiosce sprawiło jej niemałą radość. Nie pamiętała, kiedy ostatni raz mogła tak spędzić jakąkolwiek godzinę swojego życia. Ale czas było również wziąć się do pracy, bo za coś żyć też musi a klan jakkolwiek prosperować w oczach obywateli. Postanowiła wrócić do karczmy, ale znowu jej zawiało. Mocniej i niespodziewanie. Nigdy nie czuła nic takiego, ale nie było to nic normalnego. Zawsze słuchała się swojej intuicji a usłyszane kroki, kierujące się za budynek utwierdziły ją w przekonaniu, że to nie był czysty przypadek i zamiast ruszyć do karczmy, wbiegła w to samo miejsce, uważając, żeby się na coś nie nadziać.

[Anzou]

Misja Rangi C
Oya Kaminari, Droga przeznaczenia.
Posty gracza: 8
Posty prowadzącego: 9

Oya jako przedstawicielka klanu Kaminari nieczęsto dysponowała odpowiednią liczbą czasu, aby móc sobie stosunkowo swobodnie, bez większych komplikacji pospacerować po wiosce, poczuć się jakby... zwykły obywatel, przeciętny zjadacz chleba, który ma swoje obowiązki, zmartwienia... Teraz, gdy czekała na otwarcie i rzekome przybycie właściciela karczmy - właśnie korzystała z życia i z tego, co daje jej pewnego rodzaju wolność. Nie trwa to jednak wiecznie. Podmuch był dla niej sygnałem, aby udać się do karczmy. Kobieta postanowiła nie gonić króliczka, który potencjalnie skrył się za budynkiem. Jej wola. Niezaczepiana przez nikogo, bez większego problemu kobieta z Kaminari dotarła ponownie na miejsce. Faktycznie, było już otwarte, w środku przy jednym stoliku siedział jakiś gość, a za barem stał ten sam facet. Od razu zauważył kobietę i machnął jej na powitanie.
- Już otwarte! Proszę sobie usiąść! Panie Koya, ta kobieta - do pana!
Krzyknął na zaplecze jak nigdy nic, a po chwili Oya mogła dostrzec pana Koya, który pewnym krokiem przyszedł do stołu, przy którym siedziała Gromowładna.
- Bardzo mi miło, nazywam się Koya. Ponoć mnie pani szukała? Proszę opowiedzieć o co chodzi, nie mam zbyt wiele czasu, ruch zacznie się za chwilę na dobre.
Patrzył prosto w oczy swojej rozmówczyni i co chwila nerwowo rozglądał się na lewo i prawo. Jakby coś nie dawało mu spokoju...

[Oya]

Dziewczyna chciała ruszyć za budynek, jednak narracja jej osoby poszła całkowicie inaczej i jak to kobieta (nawet jeżeli młoda) zmieniła zdanie udając się ostatecznie do Karczmy, gdzie los chciał, żeby zmierzyła się ze swoim losem całkowicie inaczej, niż zaplanowała sobie to sama. Dlatego też wchodząc do przybytku domyśliła się, że jest już otwarty. Ruch się powoli zagęszczał, personel był również już przygotowany do obsługi gości i przede wszystkim znalazł się już właściciel. Od razu została zaanonsowana u niego, więc bez ogródek podeszła do niego i podała mu dłoń w geście przywitania. -Witam. Bardzo miło mi pana poznać, Koyo-san. Jestem Arashi Oya, jestem tutaj, aby zbadać teren pod założenie biznesu. Małego sklepiku z ziołami leczniczymi. Mój przełożony chciał wybadać teren przed konkretną decyzją, co do zamysłu. Udało nam się dowiedzieć, że pan sam od niedawna posiada ten lokal.- zaczęła delikatniej, z uśmiechem na twarzy, patrząc mu w oczy. A raczej starając się mu patrzyć w oczy, które chodziło w różnych kierunkach, zamiast na nią. Bał się czegoś. -Oczywiście chciałam też spróbować waszego pysznego gulaszu, chwalonego przez ludzi.- puściła tutaj oczko do chłopaka, który za pierwszym razem to zaproponował.

-Ale muszę przyznać, że pewne plotki o tym, co się ostatnio dzieje w wiosce... Jacyś rabusiowie atakujący synów, nie chciałabym, żeby szef popełnił błąd i od razu wpadł w jakieś problemy finansowe przez zgraję kryminalistów. Nie na tym polega inwestowanie.- powiedziała z lękiem w głosie, ruszając głową, jakby nie mogła uwierzyć, że coś się takiego dzieje.

[Anzou]

Misja Rangi C
Oya Kaminari, Droga przeznaczenia.
Posty gracza: 9
Posty prowadzącego: 10

Oya postanowiła szybko i konkretnie zadać pytania, które w jej ocenie miały przybliżyć ją do uzyskania jakichś informacji. Nie zdradzała swojej tożsamości, jakby... chciała wybadać to w inny sposób, bez zdradzania przynależności do klanu. Poniekąd - mogło to być dziwne, ponieważ sam pan Koya zlecił takie zadanie i zapewne oczekiwał wsparcia ze strony klanu relatywnie szybko. Przecież nigdy nie wiadomo, kiedy te zbiry uderzą ponownie... O ile... to były zbiry. Gdy ten usłyszał pytanie dotyczące potencjalnego otwarcia biznesu, lekko się uśmiechnął i machnął ręką.
- Zioła? Po co komu tutaj zioła, panienko! Mamy jeden sklep, ledwo przędzie, a ofertę na bardzo rozbudowaną! W sumie to nie rozumiem, czemu tak słabo im idzie. Chyba... ludzie wolą tutaj się dobrze napić i zjeść, tak jak u mnie. A ten gulasz... istne niebo w gębie! Polecam, to przepis, który przekazujemy sobie w rodzinie od pokoleń! Istny skarb!
Mężczyzna uśmiechnął się na koniec. Dalej nawiązywał kontakt wzrokowy, a gdy usłyszał słowo rabusie, czy też zbiry... jego twarz mocno spoważniała, uśmiech dosłownie w przeciągu sekundy zniknął z twarzy.
- Nie wiem o czym Panienka mówi. Na pewno nie na tym polega inwestowanie. Czy w czymś jeszcze mogę pomóc?
Koya rozejrzał się po barze i zaczął uderzać palcem w blat, jakby zaczął się denerwować, ale totalnie zaprzeczył temu, o co zapytała Oya. Pytanie - dlaczego?

[Oya]

Dziewczyna przyglądała się mężczyźnie, widziała jego spokój, kiedy rozmawiał o biznesie. Wyśmiał trochę zioła. -Nigdy nie wiadomo, co się komu przyda. Woja za rogiem, dużo ludzi może się przewinąć, którzy tego będą potrzebować. Rozumie pan, wszyscy mogą wzbogacić się na wojnie. Takie prawo zarobku.- odpowiedziała mu z równie przyjemnym uśmieszkiem. Jednak następna reakcja wzbudziła już jej niepokój. Od razu był przerażony i wycofany. -Inwestowanie polega na wydaniu pieniędzy w miejscu, gdzie się ich nie straci. Moneta w tych czasach jest cenna. Co widać po samym klanie Kaminari, który przyjmuje zlecenia od wszystkich w prowincji, aby inwestować w słabiej zorganizowanych miejscach. Prawda?- puściła do niego oczko, jakby z przytykiem. Miała nadzieję, że nie był na tyle głupi, żeby tego nie zauważyć, ale nie zamierzała mówić wprost o tym od kogo jest. Mogło to niepotrzebnie zwrócić uwagę innych.

[Anzou]

Misja Rangi C
Oya Kaminari, Droga przeznaczenia.
Posty gracza: 10
Posty prowadzącego: 11

Wojna była za rogiem, owszem, klan Kaminari od jakiegoś czasu prowadził intensywne działania zbrojne, gdzie ginęli codziennie dzielni wojownicy. Takie były realia. Zielarnia w wiosce Kagemure jednak nie miała chyba większych podstaw, ale przecież nie o to tutaj chodzi. Od samego początku nie chodzi o jakieś badania rynku. Oya jednak bawiła się, nie mówiła wszystkiego wprost, właściciel jednak chyba zrozumiał to, co ma do powiedzenia, zwłaszcza, gdy puściła mu oczko. Jego twarz jakby się wyraźnie zmieniła, a on chrząknął tylko pod swoim nosem. To był chyba jasny komunikat, że wiedział, przynajmniej mniej więcej o co chodzi. Wtedy jednak do środka, z dość wielkim hukiem wszedł jeden mężczyzna. Miał na oko około dwa metry wzrostu, lekko ubrudzone i poszarpane ubrania, wszedł z takim impetem, że raczej nie był to klient. Mężczyzna, z którym rozmawiała Oya momentalnie zesztywniał. Spojrzał na Oyę przerażonym głosem.
- To on.
Powiedział cicho właściciel przybytku, nie zmieniał swojego położenia jednak w żaden sposób. Sam gość, który wszedł do środka zmierzał w kierunku baru, dość pewnym krokiem, bujając się to na lewo i prawo.
- Koya, kurwa, dobrze Ciebie znowu widzieć. Miałeś trochę czasu do przemyśleń. To jak będzie? Dogadaliśmy się?
Głos gościa był niski. Bardzo niski, rezonował w samej karczmie, a sam mężczyzna... zatrzymał się, wziął jeden kufel, który stał na stoliku po kliencie i rzucił nim, dosłownie centymetry obok właściciela karczmy. Nie chciał trafić. Oya mogła dostrzec, że właściciel karczmy się trzęsie. Cały się trzęsie. Po rzucie... nie działo się nic. Mężczyzna stał i chyba oczekiwał odpowiedzi ze strony Koyi. Odległość pomiędzy dwójką bohaterów i antagonistą - około 15 metrów w linii prostej, na której stoją pomieszane różne stoliki.

  Ukryty tekst

[Oya]

Mężczyzna najwyraźniej zrozumiał jej aluzję i małe przytyki do tego skąd się tutaj wzięła. Uspokoił się, chociaż było to tylko na chwilę. Do Karczmy wparował chyba lekko podpity mężczyzna, zdecydowanie górujący nad nią wzrostem. Wyglądał, jak jakiś bezdomny. I to on chciał brać haracz od kogoś? Gdy tylko rzucił kuflem w ich stronę a Koya zaczął się trząść, dziewczyna zeskoczyła z krzesła i zrobiła dwa kroki do przodu. -Załatwiamy tutaj interesy, menelu. Nie przerywa się poważnych rozmów.- dziewczyna spojrzała się na niego z pogardą. Wokół stały stoliki, które nie pozwalały jej wziąć rozbiegu, ani wprost się do niego dostać. -Albo wypierdalasz stąd sam. Albo ciebie stąd wyprowadzę siłą.- odpowiedziała do niego, wypinając piersi do przodu a dłonią sięgając do krzesła pod ręką. Nie zamierzała się z nim długo tutaj bawić.

Jeżeli ruszy w jej stronę to rzuci w niego krzesłem, po prostej linii, żeby się zasłonił. Wtedy wskakując na stoliki zamierzała ruszyć w jego stronę. I teraz - albo on ruszy do niej, albo ona będzie musiała na niego wpaść. Nieważne jak to się zakończy wyjście będzie jedno - jej pięści rozbłysnął małymi wyładowaniami, pierw z zaciśniętą pięścią uderzy Gangeki a następnie poprawi Raigyaku Suihei prosto w czaszkę z lekkim zakrętem, aby przeleciał do wyjścia. Miała nadzieję, że personel wiedział, jak radzić sobie w takich sytuacjach i jak zacząć działać, aby goście i klienci opuścili lokal dla bezpieczeństwa.

  Ukryty tekst

[Anzou]

Misja Rangi C
Oya Kaminari, Droga przeznaczenia.
Posty gracza: 11
Posty prowadzącego: 12

Moment pojawienia się osiłka okazał się punktem zwrotnym całej misji. Rzucenie kuflem i strach właściciela chyba jasno komunikował, że teraz żarty się skończyły. Oya znalazła się w miejscu, w którym walka może nie być taka prosta jak się wydaje. Właściciel dobytku wraz z resztą ekipy schował się na zapleczu, nie zastanawiał się nad tym, zrobił to instynktownie, tak, że w środku została tylko Oya i domniemany oprawca. Ludzie również wyszli. Oya wygłosiła swoją przemowę, dystans pozostawał bez zmian, mężczyzna wysłuchał tego, co ma do powiedzenia i się zaśmiał.
- A Ty co się wpierdalasz w sprawy dorosłych? Nie jesteś stąd, nie kojarzę Cie. To ten osioł Koya Ciebie wynajął? Sam sobie nie jest w stanie poradzić? Żenujące. Nie chcę jednak niszczyć lokalu, który ma na mnie zarabiać. Będę na zewnątrz.
Mężczyzna przyłożył dłoń do swoich ust, utworzył jakąś dziwną kulę i cisnął nią w Oyę, a następnie skierował się na zewnątrz tak tylko szybko jak mógł. Zniknął z pola widzenia Oyi. Czyżby zapowiadała się honorowa solówka na dworze? Pocisk jednak mknął w kierunku młodej Kaminari, która jednak widziała jego poruszanie się i miała odpowiedni czas na reakcję. I krzesło gotowe również do obrony.

  Ukryty tekst