Ukryty Amfiteatr

[Risu]

W sercu najbardziej nieubłaganej części pustyni Atsui, gdzie słońce pali z bezlitosną furią, a ocean piasku zdaje się nie mieć końca, skrywa się tajemnica zapomnianej ery. Amfiteatr nie jest widoczny dla nieuważnego oka, jest on wykuty bezpośrednio w głębokim, naturalnym kraterze, osłoniętym przed szalejącymi burzami piaskowymi przez gigantyczne, przypominające kości formacje skalne. Amfiteatr jest majstersztykiem architektury wtopionej w naturę: tysiące schodów i trybun wykuto w ścianach krateru, prowadząc w dół, ku centralnej, kolistej arenie

[Daisuke]

-Pozwól, że przy następnej okazji gdy jakiegoś zobaczę na swoim ogonie, to sprawdzę ile duchy tej pustyni będą w stanie przyjąć prawych sierpowych- Jakoś nie chciał wierzyć, że tak po prostu wycofa swoich ludzi z obserwacji, więc na wszelki wypadek zagroził im jeszcze raz. Wyglądało jednak na to, że te dość niecodzienne pertraktacje okazały się nad wyraz owocne, bo obu rozmówców chciało znaleźć jakieś porozumienie. Na ile byli ze sobą w tym wszystkim szczerzy pozostawało sprawą otwartą. Daisuke nie był mistrzem czytania ludzi w sposób inny niż to czy srają po gaciach na jego widok, ale czego się nie robi dla pięknej damy, która wysłała go na specjalną misję.

Pokiwał tylko głową z udawaną dumą, gdy wspomniany został fakt, że sami go odnajdą. Nic nie musiał wiedzieć, tylko być posłusznymi pięściami do wynajęcia. Dość klasyczna sprawa dla kogoś takiego jak on, więc nie było w tym nic podejrzanego, że na taką współpracę się zgadza. Nie byłby jednak sobą, gdyby nie pozwolił sobie na kolejną dawkę złośliwości. Gdy usłyszał o brakującym serdecznym palcu wtyki u sędziego, powoli podniósł swoją dłoń jakby zastanawiał się o którym palcu mowa. Chował jednego za drugim, aż został mu serdeczny i środkowy, jakby rozważał który jest który. Następnie schował serdeczny zostawiając jedynie środkowy, którego posłał swojemu rozmówcy za samo rozważanie faktu, że Daisuke popełni jakiś błąd albo będzie potrzebował pomocy w turnieju. Po prawdzie miał częściowo ugadane z Minako, że po jednym z takich turniejów będzie miał osobiście przetestować jej pomagierów. Ciekawe czy jej metoda na tyle dobrze się przyjęła, że sam Jou postanowił ją powielić.

-Spokojnie. Swoją nową sztuczkę zostawiam dla Jego Pierdolonego Majestatu- Uderzył pięścią w otwartą dłoń pokazując, że nie będzie potrzebował iść na całość w tym małym przedstawieniu. Najwyraźniej trochę się przy okazji rozmarzył za bardzo licząc na możliwy ostateczny sprawdzian z samym Jou. To byłaby ciekawa walka, a przy okazji możliwość, żeby sklepać mu buźkę w obecności całego tłumu ludzi. No i Minako. Cóż by to był za wspaniały widok patrzeć na jej reakcję, gdy jej kochaniutki zbierałby bęcki od zwykłego pięściarza. Włócznik nie bujał jednak zbyt długo w obłokach, popatrzył ostatni raz na agenta, czy ten nie ma jeszcze jakichś ciekawych rad wyciągniętych z tyłka, które i tak będzie można zignorować, po czym odwrócił się na pięcie i bez żadnego konkretnego pożegnania po prostu udał się do wyjścia. O świcie miał stawić się przy bramie, więc trzeba było jeszcze skoczyć po kolejną butelkę sake na dobry sen. Następnego dnia udał się we wskazane miejsce, nie do końca będąc świadomym tego co go może tam czekać. I nawet niespecjalnie się tym jakoś przejmował. Co ma być to będzie, dowie się gdy będzie trzeba. Prosta strategia, prawda?

[Risu]

~ 11/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Wężówka ~

Soundtrack

Kinkotsu powoli budziło się do życia, gdy wóz, na którym siedział Daisuke, opuszczał granice miasta. Chłodne, poranne powietrze niosło ze sobą zapach wilgotnego piasku i dalekich przypraw, ale im głębiej wjeżdżali w bezkres Atsui, tym bardziej ustępowało ono miejsca żarowi, który zdawał się promieniować prosto z ziemi. Po dwóch godzinach drogi, gdy krajobraz stał się monotonny i martwy, formacje skalne wokół nich zaczęły przybierać dziwne, makabryczne kształty. Olbrzymie, wygładzone przez wiatr filary piaskowca przypominały żebra mitycznego stwora wbite w ziemię. To tutaj, w sercu tego "szkieletu", skrywał się Ukryty Amfiteatr.

Gdy wóz zatrzymał się przy krawędzi krateru, Daisuke mógł w pełni docenić monumentalizm tego miejsca. Tysiące stopni wykutych w litej skale schodziły spiralnie w dół, ku kolistej arenie, która z tej wysokości wydawała się nie większa od monety ryo. Powietrze wewnątrz niecki drgało od gorąca. Daisuke został poprowadzony do "poczekalni" wykutej w skale groty tuż przy poziomie areny. Panował tu zaduch, zapach potu, żelaza i oleju do czyszczenia broni. Włócznik rozejrzał się po swoich przyszłych rywalach. Nie było tu amatorów.

W rogu, oparty o ścianę, stał mężczyzna o nienaturalnie długich rękach, owiniętych grubymi łańcuchami, które cicho brzęczały przy każdym jego ruchu. Dalej, dwójka shinobi z zakrytymi twarzami ostrzyła krótkie tanto, nie odrywając wzroku od wejścia na arenę. Jednak to postać siedząca na środku przykuwała największą uwagę, potężny osiłek, niemal o głowę wyższy od Daisuke, z torsem pokrytym siecią blizn, które wyglądały jak mapa dawnych bitew. Olbrzym właśnie miażdżył w dłoni jabłko, pozwalając sokowi spływać po swoich potężnych przedramionach, i patrzył na każdego wchodzącego tak, jakby już wybierał miejsce, w którym połamie mu kości.

Nagle w wejściu pojawił się sędzia. Jego lewa dłoń spoczywała na rękojeści katany, a Daisuke natychmiast dostrzegł brak serdecznego palca. Mężczyzna powoli omiótł wzrokiem zgromadzonych, zatrzymując go na ułamek sekundy dłużej na Włóczniku. W jego spojrzeniu nie było jednak sympatii, była tam jedynie surowa ocena towaru, który ma zostać rzucony lwom na pożarcie.

- Przygotować się! - ryknął sędzia, a jego głos odbił się echem od skalnych ścian. - "Próba Piachu" to nie jest turniej dla dzieciaków. Tutaj nie ma punktów za styl. Tutaj płaci się krwią za przywilej służenia Koteiowi. Jeśli ktoś z was ma zamiar srać po gaciach, niech zrobi to teraz, bo na piachu nie będzie odwrotu.

W tym samym momencie z góry, z loży honorowej, dobiegł dźwięk potężnego gongu. Tłum wojowników ryknął tak głośno, że piasek na podłodze groty zaczął wibrować. Strażnicy podeszli do pierwszej dwójki kandydatów i wskazali im wejście na arenę. Daisuke ze swojego miejsca mógł bez problemu przyglądać się zmaganiom na polu walki.

- Handlarz -
- Agent -
- Sędzia -

[Daisuke]

Podróż na miejsce nie wydawała się ani trudna, ani męcząca. Daisuke, siedząc swobodnie na wozie, rozmyślał o swojej pierwszej podróży na terenach pustyni. Kto by przypuszczał, że jego pijacka przygoda, po jednej z najbardziej zakrapianych imprez, których tylko szczątkowe informacje pamięta, zaprowadzi go na miejsce, w którym spędzi potem tyle czasu. Odwodniony, na kacu, w potwornym słońcu, chyba tylko jego niezachwiana pewność siebie pozwoliła mu przetrwać tamtą podróż. Aż dziwne, że był w stanie się tutaj odnaleźć. Obronił parę wiosek, poznał cały tydzień zwyczajnych dam, z którymi spędził ciekawe noce, obił niezliczoną ilość pustynnych buziek, no i najważniejsze, miał przyjemność spotkać Minako i Noko. Aż się lekko uśmiechnął na samą myśl, że to właśnie kobiety go w taki sposób odmienią.

Amfiteatr mógł zachwycać wielu swoim rozmachem, ale na Włóczniku nie robiła wrażenia, bo raczej nie był typem, który dawał się ponieść takim bzdetom. Wprost przeciwnie, miał teraz przed oczami kolejny pokaz pychy i przepychu pustynnego Majestatu, który wszędzie gdzie mógł próbował udowodnić jak małą ma kuśkę. To było bardziej niż oczywiste, że tymi wszystkimi pięknymi budynkami próbował sobie coś rekompensować. Daisuke dużo bardziej odnalazł się w poczekalni. Smród potu i żelaza doskonale do niego pasowały i były zdecydowanie bardziej przyziemne, aniżeli te pięknie zdobione dekoracje areny.

Rzucił pogardliwym spojrzeniem na największego osiłka w pomieszczeniu, niemal od samego początku próbując udowodnić, że ta kupa mięśni nie robiła na nim wrażenia. Może i miał całą sieć blizn, ale Włócznik wiedział, że po spotkaniu z nim skończy się to śmiercią jednego z nich. I wcale nie obawiał się o swoje życie.

-Ehhh, co za amatorka. Ile to jeszcze będzie trwało?- Rzucił, niby sam do siebie, ale wystarczająco głośno aby wszyscy w okolicy go usłyszeli. Obserwował sobie zmagania, ale nie z ciekawości czy obawy o możliwości któregokolwiek z pretendentów, lecz z najzwyklejszej dla siebie nudy. Może i dostał bilet prosto do starcia na najwyższym szczeblu, ale chyba nie spodziewał się, że będzie zmuszony oglądać całość starć po drodze.

[Risu]

~ 11/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Wężówka ~

Soundtrack

Zmagania pierwszej pary trwały krócej, niż zajęło Daisuke wypowiedzenie skargi na nudę. Jeden z zamaskowanych shinobi, których widział w grocie, z nienaturalną prędkością dopadł do przeciwnika z łańcuchami i dwoma precyzyjnymi cięciami przeciął mu ścięgna podkolanowe, a następnie gardło. Piach areny błyskawicznie wypił krew, a martwe ciało zostało odciągnięte przez przymusowych pracowników niczym worek śmieci. Nie było oklasków, tylko beznamiętny pomruk aprobaty ze strony loży oficerskiej. Sędzia z brakującym palcem wystąpił naprzód, uderzając drzewcem włóczni o kamienną posadzkę.
- NASTĘPNA PARA! - jego głos rozdarł duszne powietrze poczekalni. - GORO ŻELAZNY UŚCISK KONTRA... DAISUKE NAKASADA!

Olbrzym, który do tej pory miażdżył jabłka, wstał z taką siłą, że aż zatrzeszczały mu stawy. Splunął pod nogi Daisuke, przechodząc obok niego, i wyszedł na oślepiające słońce areny. Każdy jego krok sprawiał, że ciężki, zębaty tasak uderzał o udo wojownika z metalicznym brzękiem. Daisuke wyszedł zaraz za nim, a jego oczy zostały porażone blaskiem słońca odbijającym się od areny. Amfiteatr z tej perspektywy wydawał się jeszcze potężniejszy, tysiące siedzisk patrzyły na niego z góry, a na samym szczycie, w loży osłoniętej jedwabnymi baldachimami, dostrzegł lśniącą postać, którą musiał być przyboczny Jou, obwieszony złotymi ozdobami. Atmosfera była gęsta od zapachu ozonu i zbliżającej się rzezi. Goro zatrzymał się na środku, uniósł swój tasak i uderzył płazem o własną klatkę piersiową, wydając z siebie ryk, który odbił się echem od skalnych ścian.
- Kolejny chudy szczur z miasta? - wychrypiał olbrzym, szczerząc zęby w uśmiechu, który obiecywał tylko ból. - Połamię cię tak szybko, że nie zdążysz nawet krzyknąć "litości".

Sędzia uniósł dłoń, czekając, aż obaj wojownicy zajmą pozycje. Goran nie czekał na ceremonialne ukłony; od razu przyjął niską, stabilną postawę, gotów zaszarżować z siłą taranu. Daisuke stał naprzeciw niego, czując pod stopami gorący, drobny piasek. Wiedział, że tysiące oczu, w tym te należące do gwardii Jou, analizują teraz każdy jego ruch. Agent Oroborosa ostrzegał, by nie pokazywać asów zbyt wcześnie, ale Goran nie wyglądał na kogoś, kogo da się pokonać samym "uprzejmym proszeniem".
- WALCZCIE! - ryknął sędzia i opuścił rękę.

Goro ruszył natychmiast. Mimo swoich gabarytów, przemieszczał się z przerażającą determinacją, tnąc powietrze tasakiem w potężnym, poziomym zamachu, który miał za zadanie przeciąć Daisuke w pół już w pierwszej sekundzie starcia.

- Handlarz -
- Agent -
- Sędzia -
- Goro -

  Ukryty tekst

[Daisuke]

Pierwszy pojedynek nie był w żaden sposób imponujący. Bardzo jednostronna batalia skończyła się szybkimi cięciami w bardzo odsłonięte i wrażliwe punkty. Łańcuchowy wojownik niestety nie miał szczęścia zrozumieć swój błąd i próbować go kiedyś naprawić. Jego krew zalała arenę, a trupa musiało zbierać paru tutejszych sługusów. Włócznik myślał, że czeka go przynajmniej pół dnia podziwiania tego typu walk, gdy nagle został wywołany do starcia.

-Co do chuja?- Zaskoczony, zapytał sam siebie, gdy jego nazwisko zostało wypowiedziane. Nie taka miała być umowa, bo miał wziąć udział dopiero pod koniec. Oroboros najwyraźniej dał dupy i nie dotrzymali swojej części umowy, co będzie oznaczać, że przed Daisuke zdecydowanie więcej walk niż się spodziewał. Czy był z tego powodu jakoś wyraźnie smutny? Ani trochę. Nawet było mu to na rękę gdy zobaczył pierwszego przeciwnika. Przebijanie się przez tuzin słabiaków byłoby lekko nużące, ale jeśli dane będzie mu walczyć jedynie z tymi, którzy mogli wzbudzać strach wśród zwykłego pospólstwa, to nie będzie całkowicie bezproduktywny dzień. To szybko pozwoli mu dostać się na właściwą pozycję w nowej przybocznej straży Koteia.

-Potrafisz gadać? Jak się okazuje jesteś odrobinę mądrzejszy niż wyglądasz- Prosta, ale najpewniej skuteczne obelga poleciała w kierunku wielkoluda z przerośniętym mieczem. Kupa stali, która może i wyglądała imponująco, aczkolwiek była zbyt niepraktyczna dla Daisuke. Sporo czyszczenia, ostrzenia, a walory ofensywne praktycznie nie istniały. Nakasada nie czaił się zbyt długo, bo skoro przeciwnik zechciał rozwiązać to jak najszybciej, to i on się do tej prośby przychylił. Wykonał swój typowy gest ze skrzyżowaniem ramion, a następnie szybkim ich rozłożeniem na boki, które połączone było z nagłym wyrzutem energii oraz momentalnym przyspieszeniem ruchów. Daisuke ruszył po lekkim łuku, próbował przeskoczyć przeciwnika, po lądowaniu uniknąć cięcia ogromnym tasakiem i dopiero wtedy wyprowadzić swoje uderzenie prawym prostym celując w skroń rywala.

  Ukryty tekst

[Risu]

~ 13/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Wężówka ~

Soundtrack

Goro, pewny swej niszczycielskiej siły, włożył w zamach tasakiem całą masę swojego potężnego ciała. Ostrze przecięło powietrze z głośnym świstem, ale tam, gdzie ułamek sekundy wcześniej stał Daisuke, pozostał jedynie wirujący piach. Włócznik poruszał się z gracją drapieżnika, który bawi się ofiarą. Przeskok nad ramieniem olbrzyma był tak lekki, że Goro nawet nie poczuł podmuchu powietrza. Gdy wielkolud z impetem kończył swój chybiony cios, jego odsłonięta skroń stała się idealnym celem. Daisuke wylądował miękko, skręcił biodra i wyprowadził prawy prosty. Uderzenie nie było tylko kwestią siły mięśni – to był skondensowany wyrzut energii, który wbił się w czaszkę rywala z suchym trzaskiem pękającej kości. Oczy Goro wywróciły się białkami do góry. Jego ogromne ciało przez ułamek sekundy trwało w bezruchu, jakby mózg nie zdążył zarejestrować końca istnienia, po czym zwaliło się na piach z głuchym łoskotem. Tasak wypadł z bezwładnych palców, wzbijając chmurę pyłu. Wielkolud nie drgnął – leżał skręcony w nienaturalny sposób, a z jego uszu zaczęła sączyć się krew. Sędzia z brakującym palcem podszedł do leżącego olbrzyma, kopnął go lekko w bok, po czym beznamiętnie uniósł dłoń w stronę Daisuke.
- ZWYCIĘZCA: DAISUKE NAKASADA! - ryknął, a w jego głosie, mimo profesjonalnego chłodu, pobrzmiewała nuta zaskoczenia.

Oficerowie w loży zaczęli żywiołowo dyskutować, wskazując palcami na Nakasadę. Przyboczny Jou pochylił się lekko do przodu, opierając zakutą w złoto dłoń o balustradę. Jego spojrzenie, choć ukryte za zwiewną chustą oddzielającą jego prywatną lożę, zdawało się teraz przewiercać Daisuke na wylot, jednak Nakasada nie miał o tym najmniejszego pojęcia. Ekipa sprzątająca ponownie wbiegła na arenę, chwytając Goro za nogi i wywlekając go w stronę bocznej bramy.
- NASTĘPNA PARA! - ogłosił sędzia, dając Daisuke znak, by wrócił do poczekalni, póki nie zostanie wyłoniony jego kolejny przeciwnik. - RAIGA CZARNY KIEŁ KONTRA... RYU Z MORSKICH KLIFÓW!

- Handlarz -
- Agent -
- Sędzia -
- Goro -

  Ukryty tekst

[Daisuke]

Po ostatnich pojedynkach, Daisuke naprawdę miał nadzieję, że i ten okaże się w jakiś sposób interesujący. Rywal wydawał się całkiem porządny, ale kilka sekund ich wspólnego starcia wystarczyło, żeby wszyscy w okolicy przekonali się, że rozmiar nie ma znaczenia. Nie żeby Daisuke był mały, bo jednak był chodzącą kupą mięśni, przerastającą wielu o głowę, ale to nie to dawało mu przewagę w walce. Jego mordercze treningi wzmocniły jego ciało w sposób, który normalni ludzie nie są w stanie nawet zrozumieć. Zwłaszcza ostatnio jak już zabrał się za treningi po starciu z Noko. Zmienił się zarówno fizycznie, jak i mentalnie, samemu nie doceniając jak duża była to zmiana.

-Zawołajcie mnie, kurwa, jak będzie ktoś tego warty- Zirytowany szybkością swojego pojedynku, odwrócił się na pięcie, nawet nie zaszczycając spojrzeniem trupa swojego rywala. Miał być zawołany pod koniec turnieju, trafić na najlepszego z najlepszych, a tutaj rzucili mu kogoś, kto jedynie wyglądał groźnie. Jeśli mają zamiar tak rekrutować strażników do przybocznej gwardii, to nie można im było wróżyć sukcesów. Wyłącznie z dobroci serca, Daisuke polecił im bardzo ważną zmianę, aby wołali go jedynie na interesujące pojedynki. Spojrzenia i rozmowy, które wzbudził swoją prezentacją z całą pewnością był dokładnie tym czego potrzebował. Mimowolnie pojawił się na jego twarzy uśmieszek, gdy pomyślał, że w rękawie miał jeszcze przynajmniej 4 asy, z których mógłby skorzystać. Czuł się praktycznie niezwyciężony i jeśli będzie trzeba udowodni to na tej arenie, nawet jeśli sam Majestat Oświetlający Unię zdecyduje się samodzielnie stawić na środku pola walki.

[Risu]

~ 15/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Wężówka ~

Soundtrack

Daisuke rozsiadł się w chłodnym cieniu korytarza prowadzącego do gladiatorskich cel, ignorując pełne lęku i nienawiści spojrzenia innych kandydatów. Echo wrzawy z areny docierało tu stłumione, przerywane jedynie jękami rannych. Nakasada, wciąż czując radosne mrowienie w mięśniach po krótkim wysiłku, przymknął oczy, delektując się chwilą spokoju.
- Takie widowisko... a ty wyglądasz, jakbyś zaraz miał tu zasnąć, wielkoludzie - dobiegł go melodyjny, lekko kpiący głos.

Przed nim stała młoda kobieta o drapieżnej urodzie. Po dokładniejszych oględzinach i zauważeniu maski zwisającej z tyłu przy pasie, Daisuke rozpoznał że musiała to być zwyciężczyni pierwszej walki, która momentalnie zarżnęła swojego oponenta. Nie wyglądała na przerażoną jego pokazem siły, wręcz przeciwnie, w jej oczach płonęła chorobliwa ambicja.
- Widziałam, co zrobiłeś z Goro. Brutalne, skuteczne... - powiedziała po czym wyciągnęła ceramiczną butelkę o charakterystycznym kształcie, który był dobrze znany Daisuke. - Porządna, mocna sake z Lazurowych Wybrzeży. Przyniosłam ją dla siebie, ale po tym, co pokazałeś, uznałam, że możliwe że znalazłam tutaj kogoś wartego takiego trunku. Jestem Saya. - powiedziała kobieta i uniosła butelkę do ust po czym wyciągnęła ją do Daisuke.

- Handlarz -
- Agent -
- Sędzia -
- Goro -
- Saya -

  Ukryty tekst

[Daisuke]

-Gdzie? Widowisko? Tutaj?- Parsknął śmiechem, mierząc wzrokiem kobietę od stóp do głów parokrotnie. Nie był pewny co dokładnie widzi, ale przynajmniej lepiej mu było ze świadomością, że już mu całkiem nie odwaliło i byle pierwsza lepsza nieco bardziej drapieżna kobieta nie zawraca mu w głowie. Minako oraz Noko nadal były wyjątkami i było w nich coś, co skłaniało Daisuke do zachowań dla niego zupełnie nietypowych.

Zawieranie znajomości w miejscu takim jak to nie wydawało się zbyt normalne, a już tym bardziej częstowanie potencjalnego wroga. Daisuke uniósł jedną brew, patrząc to na nią, to na butelkę. Nie żeby obawiał się otrucia, a bardziej wskazania, że sam pomysł, aby tak podejść do eliminacji kogoś takiego jak on sam raczej by tutaj nie przeszedł. To czy gest przyłożenia butelki do ust był jedynie na pokaz, czy rzeczywiście się z niego napiła, nie miał dla niego znaczenia. Przejął sake od kobiety i pociągnął solidnego łyka, przekazując następną kolejkę dla niej.

-Myślałem, że będzie tutaj odrobinę ciekawiej, a wychodzi na to, że czeka nas siedzenie w tej dziurze i ewentualne rozwalanie łbów kretynom, którzy tylko uważają, że są silni. Ta sake to chyba będzie jedyny powód, żeby tutaj zostać. Daisuke, też szukasz roboty?- Znajomy posmak goryczki ukoił jego zdenerwowanie, spowodowane znużeniem po ostatniej, niezbyt satysfakcjonującej walce. Odetchnął z ulgą i gdy będzie okazja, przejmie butelkę na kolejny łyk. Przy okazji, zamiast spławić kobietę albo próbować z nią w jakiś sposób flirtować, najzwyczajniej w świecie po prostu zaczął z nią rozmowę. Jak normalny człowiek. Każdy kto chociaż raz widział sposób w jaki on prowadzi swoje rozmowy, z całą pewnością uznałby to za niesamowicie dziwne zachowanie.

[Risu]

~ 17/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Wężówka ~

Soundtrack

Daisuke pociągnął solidny łyk. Alkohol był mocny, palący, dokładnie taki, jak lubił, choć z ciekawym finiszem, którego próżno się doszukiwać pośród pustynnych napitków i ujawniający jak ogromną różnicę można zaobserwować w tym samym produkcie, niemalże z tych samych składników, jednak wykonywanych w kompletnie innych klimatach i warunkach. Saya uśmiechnęła się szeroko, odbierając butelkę i przykładając ją do ust, choć tym razem jedynie zwilżyła wargi, udając, że bierze kolejny głęboki haust.
- Roboty? - powtórzyła, ocierając usta wierzchem dłoni a jej oczy błyszczały niebezpiecznie. - Szukam czegoś więcej niż roboty, Daisuke. Szukam miejsca, w którym będę blisko źródła. Tam, gdzie zapadają decyzje, które trzęsą tą pustynią.

Zanim zdążyłeś odpowiedzieć na jej deklarację, echo amfiteatru rozdarło tubalny głos herolda, niosący się korytarzami niczym wyrok.
- KOLEJNA PARA! DAISUKE NAKASADA KONTRA... SAYA Z KRWAWEGO PIASKU!

Kobieta drgnęła, a na jej twarzy odmalowało się idealnie zagrane zdziwienie. Rozszerzyła oczy, patrząc na Daisuke, a potem na wyjście prowadzące na arenę.
- No nie... - westchnęła, kręcąc głową z niedowierzaniem. - Los bywa złośliwy. Dopiero co piliśmy za wspólny język, a teraz mam cię zabić? To doprawdy... niefortunne.

Wstała, przeciągając się leniwie, co wyeksponowało jej smukłą, wysportowaną sylwetkę. Jej dłoń spoczęła na rękojeści sztyletu, a w spojrzeniu, które rzuciła ci przez ramię, nie było już towarzyskiego ciepła. Był tam chłód drapieżnika, który właśnie zobaczył, jak zwierzyna połyka przynętę.
- Idziemy, wielkoludzie. Skoro sake ci smakowała, postaram się, żebyś umarł z uśmiechem na ustach. - rzuciła do Daisuke z figlarnym uśmiechem, który nie sięgał jednak jej oczu.

Wyszliście na oślepiające słońce areny. Kontrastująca pary, potężnego Włócznika i zwinnej, drobnej wojowniczki. Sędzia spojrzał po obu zawodnikach, którzy przyszli po czym uniósł dłoń, dając sygnał do rozpoczęcia.
- Proszę o chwilkę! - powiedziała Saya i przyklęknęła na jedno kolano, poprawiając wiązanie na jednym ze swoich wysoko sznurowanych butów. Sędzia obserwował to z nieskrywanym niezadowoleniem, jednak nie zareagował w żaden inny sposób.

Daisuke, wciąż czuł w ustach smak tej sake, a jaki musiał to być dobry trunek. Jego serce delikatnie przyśpieszyło pracę, z pewnością musiało to być związane z emocjami jakie wiązały się z nadchodzącą walką. W końcu Saya wykazała się niemałymi umiejętnościami w poprzedniej walce. Na czole wystąpiły kropelki potu, ale czy rzeczywiście było aż tak ciepło żeby się już zgrzał? Można by się spodziewać że cały ten czas spędzony w Samotnych Wydmach lepiej uodpornił go na temperaturę.

Daisuke: -5 Szybkości, -5 Siły, -5 Wytrzymałości

- Handlarz -
- Agent -
- Sędzia -
- Goro -
- Saya -

  Ukryty tekst

[Daisuke]

-Nie łudź się, mała. Żadne z nas nie będzie miało żadnego wpływu na te, jak to nazwałaś, "źródła"- Zamlaskał kilkukrotnie, gdy poczuł ten posmak w ustach. Procenty z całą pewnością grały tutaj pierwsze skrzypce, ale Daisuke musiał przyznać, że nie do końca tego spodziewał się po sake z Lazurowych Wybrzeży. Nigdy tamtejszego trunku nie miał okazji spróbować, ale wydawało mu się, że te rzekomo porządniejsze napitki powinny mieć ciekawe aromaty, które wyróżniałyby się na tle klasycznej goryczki. Większość tych, które pił Nakasada raczej nie powalały jakością i zwykle były robione z ryży niezbyt idealnego do tego celu albo proces fermentacyjny nie był odpowiednio upilnowany, w efekcie czego odbiegało to walorami od tych idealnych. Coś tam niby wyczuł na koniec, ale było to jedynie chwilowe i bez dokładnego smakowania tego, nie był w stanie określić co tak właściwie poczuł. Chyba na konesera się nie nadawał, preferował sam charakterystyczny, główny smak sake.

-Zacznę od prawego łokcia, spróbuj go przynajmniej odrobinę zablokować to może nie skończysz jak tamten wielkolud. Poddaj się, a powinni zdążyć udzielić ci wystarczającej pomocy zanim krew zaleje ci wnętrzności- Wypuścił szybciej powietrze, gdy usłyszał z kim będzie się miał teraz zmierzyć. Podobną reakcję miał na zapewnienia, że dziewczyna go będzie musiała zabić. On był zupełnie odmiennego zdania, dlatego nieco flirtując przekazał jej kilka rad, w jaki sposób ma ona postąpić w czasie ich wspólnej walki. Nie negował jej możliwości wyłącznie przez wzgląd na wielkość. Miał już wielokrotnie pokazane, zarówno na własnym przykładzie, gdy pojedynkował się z większymi od siebie, że rozmiar to nie wszystko i liczy się również technika. Do tego wszelkiego rodzaju shinobi potrafili chakrą wzmacniać swoje ciała w nienaturalne sposoby, bez potrzeby spędzania długotrwałych miesięcy na ciężkich treningach.

Zanim jednak dotarli na arenę, poczuł się... Dziwnie. Może i na pełnym słońcu było gorąco, ale nie było to nic, do czego przez te kilka ostatnich lat nie zdążyłby się przyzwyczaić. A przede wszystkim doskonale już rozumiał i szanował tą ogromną kulę ognia na nieboskłonie. Wiedział na ile może sobie pozwalać, ile czasu spędzać w pełnym słońcu i jak radzić sobie z przypadłościami z tego wynikającymi. Nie był może specjalistą i jak już zaczynał słabnąć, to zdecydowanie nie potrafiłby pomóc, ale wszelkie tradycyjne metody, które podpatrzył od tubylców miał całkiem dobrze opanowane. A jednak coś na niego wpłynęło. Stres? Przed walką? To wydawało mu się niedorzeczne i nawet jeśli mogłoby się to okazać prawdą, nie dopuszczał do siebie nawet takiej możliwości. Nie stał jednak jak kołek, próbując rozwiązać zagadkę swojego stanu. Musiał nadal prezentować się nienagannie i ponownie zachwycić wszystkich obserwujących oficerów oraz decyzyjnych.

-Gotowa?- Lekko ją pospieszał, nie chcąc dłużej stać na tym słońcu niż to było konieczne. Gdy jednak wybrzmiał dźwięk walki, postąpił podobnie jak poprzednio. Skrzyżowanie rąk, rozłożenie ich i wyrzut energii. Ten jednak wydawał się odrobinę słabszy od tego z pierwszej walki. Czyżby kwestia zmęczenia? A może po prostu kolejny sygnał, że to co powiedział przed walką nie było żadną walką psychologiczną i próbą wyprowadzenia przeciwniczki w pole. Rzeczywiście ruszył na nią, starał się nadgarstkiem sparować ewentualny cios, a następnie wyprowadzić uderzenie łokciem.

  Ukryty tekst