Sztab Generalny Ryuzaku

[Nizan]

Takamori - Wyzwolenie
Misja S - Azuma

---

Posty
Kolejka 8/X

---

Przez całą drogę do obozu Uchiha, Sugiyama milczał. Szedł sztywno, nienagannie wyprostowany, a jego twarz z każdym krokiem i z każdym kolejnym słowem Azumy przybierała coraz bardziej surowy wyraz. Ciche prychnięcia, które od czasu do czasu uciekały z jego gardła, były jedynym zwiastunem burzy.

- Skąpa?! - warknął, a jego głos, choć wciąż trzymany w ryzach ze względu na kręcących się na zewnątrz żołnierzy, wibrował czystą wściekłością. - To nie jest skąpa pomoc, Azuma! To jest wyrachowana jałmużna kupczyków, którzy rzucają nam ochłapy, żeby sprawdzić, czy będziemy merdać ogonami jak wdzięczne kundle!

Wystarczyła jednak sekunda. Kuroyami wziął głęboki, świszczący wdech, zamknął na moment oczy i wygładził niewidzialne zagniecenie na swoim rękawie. Kiedy na powrót spojrzał na Azumę, po furii nie było już śladu. Zastąpiła ją lodowata, perfekcyjna analityczność.

- Noritsune to nadęty głupek, który pomylił pole bitwy z politycznym salonem. Brak szacunku to brak dyscypliny. A armia bez dyscypliny to motłoch - kontynuował twardo, zrzucając z tonu. - Masahiro-dono postawił granice, zgadza się. Ale on będzie dalej nas testował. Żeby wydać jak najmniej pieniędzy, żeby wprowadzić jak najwięcej kontroli ze strony Ryuzaku. A on i tak będzie robił wszystko, żeby mnie wyprowadzić z równowagi, bo wcale nie cieszy mnie jego widok. Ale nie myśl, że tylko to za nim stoi.

Szedł dalej wwiercając się spojrzeniem w ucznia. Przez maskę wiecznego niezadowolenia przebił się nikły cień uznania.

- Dobrze, że to widzisz. Ryuzaku nie wysyła wojska z dobroci serca, oni inwestują. Ale dopóki to my dowodzimy naszymi ludźmi i dopóki trzymamy ich w żelaznych ryzach, żadne złoto nie skruszy ich lojalności. Jesteś Uchiha, a to są twoi ludzie. Twoje zadanie w Takamori ma być wykonane perfekcyjnie. Nie zostawisz im marginesu na krytykę. Pamiętaj, to im zależy na tym, żeby klan Uchiha istniał w ich strukturach. Zależy im na ziemiach, które mamy odbić i na surowcach, które są za Murem. Musisz zrobić wszystko, żeby Uchiha mimo wszystko o sobie mogli stanowić.

Zbliżali się do obozu dowodzenia. Sugiyama wyprostował się i stanął nieco z boku, splatając ręce za plecami, niczym drapieżnik gotowy rzucić się na każdą, najmniejszą nawet oznakę niekompetencji.

- Kiedy już się zbiorą, masz być precyzyjny i zwięzły- rzucił chłodno. - [color=#BF8000]Oczekuję, że to, co było mówione na naradzie, będzie przełożone na twarde, wojskowe rozkazy, krok po kroku. Jeśli którykolwiek z Kogo albo Sentokich się zawaha lub poprosi o powtórzenie, będę bardzo zwiedziony. [/color]

Wtedy też Azuma wraz z Sugiyamą mieli wejść do namiotu... w którym okazało się, ze jest coś gwarno? Było to dziwne, bo wręcz dochodziły z środka jakieś krzyki, a nawet śmiechy. Trudno było to określić.

Azuma wszedł do środka pierwszy i zobaczył... coś dziwnego.

Przy stole siedziała piątka, a raczej czwórka ludzi, bo jeden z nich stał. Pierwszy - chłopak z lewej był dość wysoki i dobrze zbudowany, ale siedział odchylony na krześle, nogi miał założone na stole, a ręce za głową i śmiał się, a raczej kończył się śmiać, bo właśnie wszedłeś do środka. Obok niego siedziała dziewczyna w okularach, która trzymała jakiś raport i wskazywała na niego palcem, próbując chyba zmusić drugiego chłopaka obok niej, by przestał drzeć się na tego siedzącego z nogami na stole i skupił na tym co mówi. Obok tego krzyczącego, czyli ostatnia osoba przy stole, to mężczyzna o srebrnych włosach, który patrzył z dziwnym wyrazem twarzy na całe to zajście, ale ewidentnie najbardziej zaintrygował go Azuma, bo to na nim skupił swój wzrok. Ostatni, blond włosy - stał w drugim wejściu do namiotu i też przyglądał się w ciszy.

Wszyscy spojrzeli na Waszą dwójkę i umilkli... lecz nikt się nie odezwał pierwszy.

Oficerowie Azumy najwidoczniej już na niego czekali.
Chinatsu - klik
Amaya Kioto - Klik

Uchiha Masahiro
Sugiyama Kuroyami
Uchiha Takeru
Uchiha Emi
Uchiha Shizue
Amakumo Noritsune
Arcykapłan Rintaro

[Kujaku Haruka]

W głębi lasu
Misja B - Uchiha Hiromi & Yumiko

---

Posty
Kolejka 1/17

---

Wojna zaczęła nabierać tempa.

Wydawało się też, że jest ona najbliższą, najbardziej intymną przyjaciółką i kochanką jednocześnie szczepu klanu Uchiha, zawsze gotową otulić ich swoim ciepłem płonących domostw oraz napić przelaną krwią jego przedstawicieli. Pierwsze zadania, pierwsze narady już się odbyły, starzy towarzysze broni, którzy wcześniej wydawali się nierozłączni - Azuma, Hiromi, Tsuyoshi - zostali rozdzieleni zgodnie ze swoimi umiejętnościami i przydzieleni tam, gdzie mieli szansę najbardziej przydać się sprawie klanu... czy też Ryuzaku. Linia między kupieckim miastem a klanem coraz bardziej się zacierała, a raczej - była stopniowo przesuwana tak, by wchłonąć Uchiha wtedy, kiedy byli jak najbardziej narażeni, pod płaszczem pomocy. Na szczęście brat Hiromi, jak i jego mentor - Sugiyama Kuroyami - byli tego doskonale świadomi i starali się nie oddawać pola politycznego Ryuzaku zbyt łatwo.

A tak. I przy okazji wygrać wojnę. Nic prostszego, nieprawdaż?

Obecnie wydawało się, że Hiromi niemal w niczym nie przypomina dziewczyny, która wyruszyła te 3 lata temu z Yakiniku na Turniej Pokoju do Kotei, a stamtąd niemal od razu w góry Soso, jako gwarant politycznego małżeństwa między klanem Yamanaka a Uchiha. I chociaż przez tę istotną misję ominęła ją bitwa o Kotei, a samo małżeństwo Masahiro zostało... dość nagle i niezręcznie przez stronę klanu z gór zmienione, to wojna i tak zdążyła odcisnąć na niej swoje piętno i zmienić niepewną siebie, początkującą medyczkę w prawdziwą kunoichi, silną zarówno ciałem jak i umysłem. Dlatego też teraz, gdy przybyła z niepokojącymi i trudnymi do uwierzenia w nie wieściami na temat tajemniczych mogił oraz dziwnej odmiany Tengu, które wraz z innymi yokai - zgodnie z opowieściami i ignorowanymi przez Kontynent ostrzeżeniami ludów zza Muru - w istocie powróciły na tereny Tenranu... nie została zignorowana i wyśmiana, a przynajmniej - nie całkiem i nie przez wszystkich. Kluczowe osoby chociaż może nie pojmowały jeszcze skali zagrożenia, zgodziły się, aby Hiromi zabezpieczyła tereny z tyłu frontu, w lasach i w wiosce Morokiba założyła szpital, gdzie we względnym bezpieczeństwie żołnierze Ryuzaku i klanu mogli do siebie dochodzić po stoczonych bitwach, a jednocześnie - ona sama miałaby możliwość dalszego badania swego odkrycia.

I to na niej spoczywał ciężar zorganizowania podległych sobie ludzi i zdobycia tych terenów, a następnie organizacji... cóż, wszystkiego, co zaplanowała. Pomocą miała być w tym Yumiko, która właśnie wpadła do namiotu, wezwana przez medyczkę. Pamięć dziewczyny dalej szwankowała i jej przeszłość wydawała się dalej tajemnicą, ale było też jasne, że zaczęła powoli odnajdywać swoje miejsce w klanie, do tego - jako pierwsza brała udział w eksperymentalnym, lecz być może kluczowym dla wojennej logistyki przedsięwzięciu klanu - zabezpieczaniu zapieczętowanego Fuinjutsu transportu.

Kobiety miały okazję się uściskać i wymienić kilkoma zdaniami, nim poły namiotu uchyliły się ponownie i do środka wszedł mężczyzna koło czterdziestki, o łysej niemal głowie, zbalansowanej przez krótką, lecz gęstą brodę, nieco przy kości, ale w sposób sugerujący drzemiącą pod obłymi kształtami siłę. Ubrany w standardowy pancerz, na ramieniu niósł torbę, a przy boku widniała pochwa ze schowanym w niej tanto. Ukłonił się uprzejmie, chociaż jego wzrok wydawał się trochę znużony i jakby... zawiedziony, kiedy otaksował wzrokiem pomieszczenie oraz obie dziewczyny. Mimo to, kiedy się odezwał, nie było śladu po żadnej z tych emocji w jego głosie.

- Hiromi-sama... zgadza się? Fujita Mori. Mam być waszym adiutantem i osoboiście pomóc w organizacji... szpitala, jeśli informacje jakie otrzymałem są poprawne? -

---

Fujita Mori - Klik

[Azuma]

Azuma szedł w milczeniu, pozwalając Sugiyamie wyrzucić z siebie całą wściekłość. Słowa o „wyrachowanej jałmużnie” trafiały dokładnie w to, co sam czuł podczas narady. Nie przerywał mu, analizując każde zdanie – wiedział, że za surowością mentora kryje się nie tylko gniew, ale i troska o przetrwanie rodu. Gdy Kuroyami ochłonął, a na jego twarz wróciła maska analityka, Azuma jedynie lekko uniósł kącik ust w krzywym uśmieszku.

– Cieszę się, że widzimy tą sprawę podobnie, mój Lordzie – odpowiedział cicho, z pełnym szacunkiem. – Zrobię wszystko, by klan Uchiha pozostał siłą, z którą muszą się liczyć, a nie tylko pionkiem w ich strukturach. Takamori będzie dowodem na to, że nasza lojalność jest warta więcej niż ich złoto.

Obietnica o precyzyjnych rozkazach wciąż brzmiała mu w uszach, gdy stanął przed wejściem do swojego namiotu. Gwar, który dobiegał ze środka – śmiechy i kłótnie – był jak policzek wymierzony w dyscyplinę, o której przed chwilą rozmawiali. Azuma poczuł, jak krew pulsuje mu w skroniach. To nie była karczma w Ryuzaku, tylko sztab jego armii.

Wszedł do środka pierwszy. Nie czekał na powitanie, nie szukał kontaktu wzrokowego. Jego wzrok natychmiast spoczął na chłopaku, który z nogami na stole i rękami za głową bawił się w najlepsze. Azuma nie zwolnił kroku. Jednym krótkim, silnym kopnięciem podbił nogę krzesła, na którym bujał się oficer. Ruch był mechaniczny, pozbawiony zbędnych emocji, ale wykonany z siłą właściwą Seininowi. Gdy krzesło runęło na ziemię, a noga oficerów z hukiem uderzyła o podłogę, Azuma stanął na środku i omiótł zebranych lodowatym spojrzeniem. Nie aktywował Sharingana – na to było za wcześnie – ale pozwolił sobie na uwolnienie potężnych pokładów chakry, na tyle by zamotały płachty wejścia do namiotu.

– Skoro znajdujecie się w moim namiocie, wiecie kim jestem – Azuma zaczął cicho, nisko i twardo – Fakt, że ja nie znam waszych imion, nie daje wam prawa do zmieniania mojego namiotu w pośmiewisko. W tej armii przykład dyscypliny ma zaczynać się tutaj, przy tym stole. Jeśli komuś pomyliły się misje z festiwalem, może wyjść teraz. Pozostałych proszę o powstanie, przedstawienie się i podanie rangi. Mamy miasto do zdobycia, a ja nie mam zamiaru tracić czasu na uciszanie amatorów.

[Kaito Ishikawa]

Wyprawa - Wojna 8/...

Lato 396 roku Suyunama Yuri Wyprawa B - S2 Wojna - Prestiż

Dziewczyna na informacje dotyczące sharingana, skuliła się lekko w sobie
- Tak, ja to wszystko wiem. Myślę... że dobrze będzie jak użyje go w uzupełnieniu do umiejętności Mori-san - jak na siebie, bardzo śmiało odpowiedziała dziewczyna, ale wciąż można było spokojnie uznać to za bardzo nieśmiałe
- Oczywiście, że mogą, ale choć jest to dla mnie jak kolejny zmysł jak węch czy smak to mam swój limit. Około dwóch godzin ciągłego korzystania, aktualnie mój zasięg wynosi do sześciuset metrów. Myślę, że jak już odejdziemy od naszego obozu to warto byłoby, żebym co jakiś czas przeskanował okolice. A dopiero jak już będziemy nieopodal terenów wroga to wtedy przeszedłbym na ciągłe używanie umiejętności, abyśmy nie zostali zaskoczeni. Wydaje mi się, że możemy po drodze zamieniać się z sharinganem, co prawda nie jest tak dokładny jak moje zdolności sensoryczne, ale powinien dać sobie radę. Tak samo jak w moim przypadku dobrze byłoby, żeby Yuri włączyła swoje doujutsu w momencie jak już będziemy dostatecznie blisko obozowiska wroga. - odpowiedział ci mężczyzna, ze swoją sugestią wykorzystania kluczowych umiejętności.

Wasze ustalenia chwilę trwały, ale na koniec mając wszystko ustalone pewnie mogliście udać się w stronę miejsca, które sobie obraliście na mapie. Część wojsk mijała was jeszcze w obozie, a nawet stało się tak, że wyszli z pomniejszym odziałem, jednak od pewnego momentu szliście już tylko wy.


Uchiha Yuri
Mori Kenji

Archiwum Głosów

Kobieta ze sztabu

Z/T

[Nizan]

Takamori - Wyzwolenie
Misja S - Azuma

---

Posty
Kolejka 9/X

---

Azuma wparował do namiotu jak do siebie, spoglądając na sytuację, którą zastał z dużą dozą niepokoju. Jego załoga miała się dobrze bawić i niezbyt przejąć tym, że Azuma - ich kierownik, przełożony, seinin i generał w jednym - znalazł się nagle w pomieszczeniu z nimi.

To co Azuma zobaczył... napewno nie przypominało armii w jego wizji. To tym bardziej nie tak wyobrażał sobie swoich oficerów, którzy mieli odpowiadać za jego armię. Łatwo mógł się domyślić, że każdy z pięciu ludzi, którzy byli w środku, byli dwutysięcznikami. Chyba, że był jakiś inny podział, o którym nie wiedział.

Seinin postawił na demonstrację siły i jasnych oczekiwań względem tego, jak ma wyglądać ich współpraca. Azuma ruszył wyprostowany i z całej siły wykonał kopnięcie w krzesło, na którym siedział jeden z jego oficerów. Noga od krzesła pękła, a co więcej poleciała w tył, lądując w ścianie namiotu. Chłopak, który siedział, upadł na ziemię, bo krzesło od impetu miało naruszoną strukturę i grzmotnął na ziemię, w miejscu, w którym siedział.

Następnie Azuma wytworzył aurę. Aurę, która miała sprawić, by płachty od namiotu zafalowały. Chłopak powiedział wprost, że skoro tu są, to wiedzą kim jest. Powiedział, że nie zna imion oficerów, ale wprost nazwał, że w jego namiocie jest pośmiewisko. Potem jasno przekazał, że dyscyplina zaczyna się przy stole, a jeżeli ma to być festiwal, to może odejść.

Na sam koniec użył stwierdzenia, że nie będzie tracił czasu na uciszanie amatorów. I tak jak wszyscy go słuchali w ciszy przez cały czas, tak po ostatnim zdaniu cała piątka zmrużyła delikatnie oczy. Sugiyama stanął przy wyjściu z namiotu, trzymając ręce skrzyżowane na piersi.

I nastała cisza. Chłopak, który leżał na ziemi, cały czas miał nogi w górze, na stole - ale pionowo - bo upadł tyłkiem na podłogę. Co było jednak najgorsze, nie ruszył się nawet o milimetr. Siedział tak jak siedział. I w sumie, też pierwszy się poruszył i podniósł, otrzepując swoje ubranie.
- Widzisz... i tutaj jest pierwszy zgrzyt. - powiedział chłopak, który się otrzepywał. - Bo według nas, to Ty jesteś tutaj gościem, a nie odwrotnie. - dodał, po czym oparł się o stół. - Przychodzisz do nas jak do siebie, zaczynasz rzucać rozkazy i oczekiwania, a nawet nie zapytałeś, kim my jesteśmy.

Na chwilę ucichł, wbijając wzrok w Azumę.
- Myślisz, że poprowadzimy nasze wojska za chłopaczkiem, który został ledwo co awansowany na generała? - zapytał unosząc brew. - Który zamiast zacząć od tego, z kim ma do czynienia, wysłuchać nas, to przychodzi i zaczyna strofować i opowiadać o... o czym? O pośmiewisku?
- Cóż, techniczne rzecz biorąc, to jest nasz przełożony. - powiedziała dziewczyna, odwracając się do chłopaka, który przemówił pierwszy. -Świeżo mianowany, ale nadal.
- Poprzedni też był przełożonym, a jeszcze poprzedni tak samo. Myślisz, że robi różnice, pod kim robimy? - uniósł brew, po czym spojrzał pytająco na Azumę. - Byliśmy jedyną armią, która utrzymała południową flankę na ostatniej wojnie. Zostawiliście nas samych. Straciliśmy najlepszych mężów i kobiety, osamotnieni broniąc przejścia do tego, co teraz się nazywa północnym Ryuzaku. Gdyby nie poświęcenie naszych ludzi, linia frontu by tak nie wyglądała. I co dostajemy w zamian? - zapytał. - Przychodzisz tu, nazywasz nas amatorami, nie wiedząc nawet, ilu naszych ludzi pochowaliśmy przez ostatnie trzy lata. To pozwól, że ja Ci zadam pytanie. - wyprostował się. - Gdzie Ty byłeś na wojnie, bo jakoś Cię nie widziałem, generale? - jego słowa mocno zaakcentowały "generale".
- Był w Saimin, z Hiromi, siostrą Masahiro. Chronił ją.

Na chwilę nastała cisza.
- Świetnie. To teraz się wyspowiadaj z tego, kim jesteś przed człowiekiem, co nawet nie służył w Kotei, kiedy każdy był nam najbardziej potrzebny, amatorko.
Chłopak powtarzający słowo "amator" bardzo ruszało każdego z siedzących.
- Teraz odbił Rantori.

Chłopak skinął z uznaniem.
- A nie, no to jak odbił Rantori, to wszystko jasne. To jesteśmy w domu. Nie było tematu. - powiedział. - Dobra, ja wysiadam. Przedstawcie się grzecznie koledze i powodzenia.

Następnie chłopak ruszył do wyjścia z namiotu, jednak gdy mijał Sugiyamę, który go piorunował wzrokiem, zatrzymał się, wyprostował, oddał mu honor, a następnie dopiero opuścił namiot. Wyciągnął fajkę i odpalił ją, po czym oparł się o namiot i wydawał się czekać.

Dziewczyna wzięła głęboki oddech.
- Źle zaczęliśmy. Azuma...ym...Generale? Musisz zrozumieć, że nasz oddział jest...
- Długo już ze sobą żyjemy i po prostu wiele razem przyszliśmy. - przerwał jej białowłosy mężczyzna, który siedział obok. - Mamy tego pecha, że każdy nas dowodzący albo umarł, albo okazywał się tchórzem, a teraz ze wszystkich generałów po naszym niebywałym sukcesie na wojnie, otrzymaliśmy Ciebie, który pierwszy raz będzie dowodził tak liczną armią. - powiedzial i delikatnie się uśmiechnął. - Uważam, że nie byłoby najgorzej od tego, nim ktokolwiek tutaj będzie się wypowiadał o tym, czy jest czy nie jest amatorem, może byśmy się wszyscy przedstawili i po prostu o sobie opowiedzieli? Chyba tak byłoby najlepiej.
- Tak, dokładnie o to chodziło.
- Żeby dowodzić tak liczną armią, musisz zrozumieć, Azuma-san, że mamy tutaj wytworzone bardzo... specyficzne więzi. Takie, które nawiązuje się, gdy przelewasz krew ramię w ramię. Takie, gdzie gdy ktoś z Twoich bliskich umrze, to my jesteśmy dla siebie oparciem. Jesteś dla nas trochę obcy i realnie obawiamy się tego, jak podejdziesz do sprawy no i chyba nie wyszło narazie najlepiej. - westchnął. - To zacznę. Na start, żeby ułatwić, wszyscy jesteśmy w randze Kogo. Ja nazywam się Sanagi, jestem tysięcznikiem i dowodzę zaopatrzeniem i logistyką w zespole. To jest Nonaba, nasza analityczka i jest dwutysięcznikiem. Dowodzi wszystkimi łucznikami. Pomiędzy nami siedzi Suginobu i jest również tysięcznikiem, który dowodzi całą jazdą. Za nami jest Tomiwa, również tysięcznik, który odpowiada za dywersję i zwiad. Tomiwa jest najmłodszy stażem jeżeli chodzi o kadrę oficerską.
- Ten co wyszedł to Bashino. Pięciotysięcznik. Dowodzi całą piechotą w oddziale. - dopowiedziała kobieta, na co Sanagi skinął głową.
- Przejdzie mu. - powiedział, skinając głową w kierunku Bashino, który opuścił namiot. - Tylko musicie się dotrzeć i... musi zrozumieć, że nie jesteś po prostu kolejnym zwierzchnikiem wysłanym przez Dowództwo, tylko... jednym z nas. Czy coś w tym stylu.
- To Wy? - zapytał Sugiyama, który był czerwony ze złości, ale teraz jakby na chwilę zelżał. Sugiyama odwrócił się do Azumy, jakby chciał mu coś powiedzieć. Nawet otworzył usta... ale finalnie je zamknął. Obserwował reakcję Azumy.
- Może... opowiedz coś o sobie, Azuma-san? Przejść do szczegółów zadania zawsze zdążymy, a warto poświęcić czas, by lepiej się poznać.

Chinatsu - klik
Amaya Kioto - Klik

Bashino Uchiha - klik
Nonaba Uchiha - klik
Sanagi Hotomu - klik

Uchiha Masahiro
Sugiyama Kuroyami
Uchiha Takeru
Uchiha Emi
Uchiha Shizue
Amakumo Noritsune
Arcykapłan Rintaro

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

- Yumiko - powiedziała delikatnie Hiromi, ściskając ją mocno i próbując się nie rozkleić. Chyba jej się to udało, bo kiedy odstąpiła od wyższej dziewczyny, uśmiechała się, tak, jak uśmiechała się zawsze. - Jeszcze bardziej się zestresujesz, jak zaczniesz przymierzać zbroje, którą zostawił dla ciebie Azuma - zażartowała. - Cieszę się, że cię o ciebie też zatroszczył. Teraz wyruszył na bardzo ważne zadanie, ale jestem pewna, że mu się uda. A co u ciebie? Co u Tsu-kuna? - dodała, niemal niewinnie, ale cień zadziorności błysnął jej w oku. - I jak było na uczcie? Miałam tam być, siedzieć obok Masahiro-nii i wyglądać poważnie, ale wysłali mnie w teren i całe jedzonko mnie ominęło. Tyle stracić!

Chwilowo nie wpadała w szczególnie poważny ton, jakby nie chciała przywoływać tego, co stało się w poprzednich dniach. Zresztą, to był jej sposób - chowanie się za humorem, żeby nie do końca pokazywać tego, jak naprawdę się czuła i co naprawdę się działo, jeżeli nie musiała. A teraz, w tej chwili, z Yumiko - nie musiała. Mogła zaczerpnąć oddech.

Aż do namiotu, który zajmowała, nie wszedł mężczyzna.

Przez chwilę Hiromi obserwowała go, niemal chcąc powiedzieć, że Azuma już wyruszył na misję - w końcu były obecnie w jego namiocie. Jednak jego słowa mężczyzny przystopowały ją. Spojrzała na niego jeszcze raz, uważniej, wiedząc już, że mężczyzna raczej nie szanuje jej za to, że była młoda, niedoświadczona i - prawdopodobnie - wspomniałby coś o nepotyzmie. Niski wzrost i bycie grubą… chwila, nie była już gruba… Pewne rzeczy trudno było zapomnieć. Ale wiedziała, że szacunek będzie musiała sobie wywalczyć. Czy po prostu pokazać, że na niego zasługuje.

Zaczęła jednak od bycia sobą. Dobrze ułożoną córką dyplomaty. Złożyła dłonie na podołku, ukłoniła się lekko i przemówiła.

- To przyjemność cię poznać, Fujita-san. Tak, informacje, jakie otrzymałeś są poprawne. Mamy zorganizować szpital… jako dodatek do centrum badań, gdzie będziemy pracować nad mogiłami. Ale skoro już mamy mieć ludzi dedykowanych do badań, to możemy równie dobrze leczyć i pilnować, żeby nasi ludzie mogli wrócić na front i… przede wszystkim do domów, kiedy to wszystko się skończy - przemówiła i rozejrzała się. - To… nie są moje kwatery, nie zdążyłam jeszcze żadnych zająć, Azuma-dono mi użyczył ich… Od razu mówię, że wszelkie plany są na razie w powijakach, ponieważ wczoraj wróciłam z misji i resztę dnia pisałam raport, a później musiałam odespać. Dlatego zaczynamy teraz, z wstępnym planem zajęcia Morokiby. Miejmy nadzieję, że pokojowo, poprzez negocjacje. Myślę, że szpital dla takiej wioski może być nawet dobry, jeżeli będziemy dobrze ją chronić. Trzeba pamiętać, że to też są nasi ludzie…

Hiromi zorientowała się, że wypluwa z siebie słowa, niemal nie oddychając i zabrakło jej powietrza. Była zdenerwowana, bo miała tyle do przekazania i powiedzenia, że wydawało się to niemożliwe do zrobienia za jednym razem.

- Yumiko, właśnie zostałam trzysetnikiem i Sentokim. Chciałabym, żebyś była w moim oddziale i prowadziła ludzi. Mamy bardzo poważne zadanie do wykonania. Ciebie rekomenduje Azuma-dono, inaczej byśmy się nie poznały. Fujita-san, przede wszystkim teraz potrzebujemy map oraz miejsca, gdzie moglibyśmy to omówić. Jak na razie dowodziłam jedynie medykami, więc to mój pierwszy raz na taką skalę.

[Azuma]

Azuma odprowadził Bashino wzrokiem w całkowitym milczeniu, pozwalając, by ciężka atmosfera osiadła w namiocie. To, co zastał, odbiegało od jego wizji sztabu. Wewnętrznie czuł głęboką irytację – nie tylko z powodu braku szacunku, ale również z faktu, że weterani rangi Kogō pozwalają sobie na sentymenty i pyskówki w przeddzień operacji. I to w stosunku do Seinina, najważniejszej po Shirei-kanie osobie w klanie. Dla Uchihy było to nie do pomyślenia. Na zewnątrz zachował jednak lodowaty spokój. Gdy płachta namiotu przestała drgać, powoli przeniósł wzrok na Sanagiego, a potem na resztę oficerów.

– To prawda, nie było mnie na murach Kotei, gdy Atarashi zbliżało się do jego bram – zaczął Azuma, a jego głos był niski i twardy, niemal pozbawiony emocji. – Wypełniałem wtedy rozkazy w Saimin, chroniąc Uchiha Hiromi. Ale skoro tak cenicie sobie konkrety, to powiedzcie mi – czy kogoś z was zastanowiło, skąd wzięły się posiłki klanu Yamanaka, które wspierały waszą ewakuację i łatały dziury w waszych liniach, gdy reszta kontynentu ignorowała nasze wezwania? Albo kto wspierał komunikację tam, gdzie zabrakło Gazo?

Zrobił krok w stronę stołu, rzucając krótkie spojrzenie na mapę, po czym kontynuował, nie dając im pola do wejścia w słowo.

– Tak, jestem „młodym generałem”. Byłem też najmłodszym Kogō i jestem najmłodszym Seininem w tym klanie. Ale przelewałem krew w wojnie sogeńskiej, gdy zjednoczone siły Kaminari i Cesarstwa próbowały nas złamać. Podczas Turnieju Pokoju walczyłem na ulicach w obronie mieszkańców i stanąłem przed Jeźdźcem Wojny, blokując jej drogę. Służąc dla Sakki, tropiłem zdrajców i eliminowałem szpiegów wewnątrz naszych murów – ludzi, którzy sprzedawali życie naszych braci za miedziaki. Robiłem to, żebyście wy mogli dumnie ginąć w otwartym polu, nie martwiąc się o nóż w plecach. Rangi w klanie Uchiha nie są rozdawane za siedzenie w bibliotekach, a Seininem nie zostaje się za pilnowanie namiotów.

Azuma omiatał ich wzrokiem, zatrzymując się na każdym z oficerów po kolei. W jego postawie nie było już miejsca na kurtuazję.

– Rozumiem wasze więzi i szanuję krew, którą przelaliście. Ale od kiedy w klanie Uchiha, słynącym z wojskowego sznytu, to, gdzie kto walczył, stało się ważniejsze od łańcucha dowodzenia? Jesteśmy armią, a naszym psim obowiązkiem jest dostosowanie się do rozkazów Shirei-kana. To nie jest kwestia „kolejnego zwierzchnika”, tylko przetrwania klanu, który – jak sami zauważyliście – tracił już zbyt wielu dowódców. Nie próbujcie też poddawać mojej lojalności ani odwagi pod dyskusję. Nie zawahałbym się oddać życia za Hiromi-san, za Lorda Sugiyamę ani za tę armię, gdyby wymagała tego powinność. Nie raz kładłem swój żywot na szafot.

Wyprostował się, dając do zrozumienia, że czas autoprezentacji której tak oczekiwali, właśnie dobiegł końca.

– Skoro to „ciepłe powitanie” mamy za sobą, niech ktoś z was wyjdzie i przyprowadzi kolegę. Drugiej szansy nie będzie. Mam zamiar przekazać wam decyzje Sztabu Generalnego w sposób prosty i konkretny. Musimy ustalić, kto z was nadaje się do wyznaczonych ról, a kto zamierza dalej mentalnie tkwić w okopach sprzed trzech lat. Czekam.

[Yumiko]

-Zbroję?-zapytała niedowierzając. Nie spodziewała się, że jedno spotkanie z Azumą tak bardzo urozmaici jej życie. Nie dość, że poznał ją ze swoimi przyjaciółmi, to jeszcze pomyślał o niej podczas tego całego chaosu. Na twarzy Yumiko pojawiły się delikatne rumieńce, które przybrały na sile, gdy padło imię Tsuyoshiego.-Myślę, że każdemu z nas się uda, w sumie... chyba nawet w to wierzę.-powiedziała patrząc na koleżankę.-Co do Tsu, widziałam go tutaj, była to krótka rozmowa, bo został wezwany do Arcykapłana Rintaro, kimkolwiek on jest.-zamilkła na chwilę, chcąc zebrać myśli.-Hiromi, ja nie znam tych ludzi. Nazwiska mi się mieszają. Na uczcie szukałam Was, ale widziałam tylko Azumę. Gdyby nie on, to chyba bym uciekła, ale ostatecznie, to było wspaniałe przeżycie, szkoda że nie mogłaś tam być -wyrzuciła z siebie. Nie wspomniała o mężczyźnie, który chwalił jej tatuaże, już nawet nie pamiętała kim był! Z cichym westchnieniem spojrzała w oczy koleżanki.-Chyba powinnam zacząć robić notatki inaczej w życiu nie nadrobię tego wszystkiego.

Już miała pytać, gdzie dokładnie była Hiromi, gdy do namiotu wszedł mężczyzna, przerywając im dalszą rozmowę. Yumiko nieco zdezorientowana ukłoniła się i zaczęła przysłuchiwać się rozmowie. I choć na początku jej koleżanka wyjaśniła na czym będzie polegać jej misja, to chwilę później po prostu mówiła. O namiocie, o tym co tutaj robiła. Wyglądało to tak, jakby tłumaczyła się z czegoś niestosownego. Po chwili znowu wróciła na właściwe tory i opowiadała o dalszej części zadania.

To był jednak przedsmak tego, jaką bombę chciała zrzucić na nią Hiromi. Kolejne słowa spowodowały, że Yumiko otworzyła usta ze zdziwienia. Informacji było za dużo. Czarnowłosa nie wiedziała, czy powinna przytulić koleżankę, pogratulować, a może nie robić nic w obecności Fujita.-Gratuluję, to wspaniałe wieści... I to będzie dla mnie zaszczyt móc być w twoim oddziale.-uśmiechnęła się. Wiedziała, że te słowa wyrażą więcej niż zwykły uścisk. Wierzyła w nią i to chciała jej przekazać.

Dopiero po tych wszystkich informacjach Yumiko ponownie skupiła się na mężczyźnie. Skoro mieli współpracować, to chciała dostrzec w nim coś więcej niż tylko znudzonego starszego pana. Niestety pierwsze wrażenie ciężko zatrzeć, nawet jeżeli ton jego głosu całkowicie odbiegał od wyrazu twarzy, który zaprezentował im na "dzień dobry".

[Nizan]

Takamori - Wyzwolenie
Misja S - Azuma

---

Posty
Kolejka 10/X

---

Jak się brutalnie okazało, honory i tytuły były ważne, ale chyba bardziej dla ludzi z centrali, niż dla ludzi, którzy dzień w dzień od kilku lat poświęcają się wojnie bez przerwy. Tutaj, zgodnie z tym co zobaczył Azuma, tytuł seinina robił wrażenie tylko i wyłącznie na nim. Jeżeli chciał osiągnąć porozumienie, musiał zdecydowanie zmienić metodę, bo wbicie się z buta najwidoczniej nie odniosło zamierzonego skutku.

Były to zupełnie dwa światy. Świat sztabu generalnego, a świat zwykłych żołnierzy. Azuma pierwszą wojnę czy bitwę musiał stoczyć jeszcze przed tym, jak wyruszy na front. Bitwę z własnym ja, z własnymi oczekiwaniami i z tym, jakim będzie dowódcą. Bitwę z własnymi ludźmi.

Azuma stanął, wziął oddech a następnie streścił to, co robił przez ostatnie lata. Przywołał swoje zasługi klanowe, ale i nie tylko. To było jak solidny rachunek sumienia względem tego, co działo się w przeszłości. Nikt z obecnych nie przerywał mu, aż do momentu, gdy Azuma skończył mówić. Cztery twarze patrzyły na Azume, gdy nastała długo oczekiwana puenta.

Nikt nic nie mówił i Azuma patrzył kto pierwszy pójdzie po Bashino, lecz nikt się nie ruszył. Aż do momentu, gdy Nonaba wzięła oddech.
- Technicznie rzecz biorąc, to nie tyle Shirei-kana, co Sztabu Generalnego Sojuszu, czyli raczej wykonujemy rozkazy Ryuzaku, niż Shirei-kana. - powiedziała dziewczyna, jakby rzucała jakąś ciekawostkę na temat geopolityki, zamiast tego, że właśnie poprawiła Azumę. Jednak to, co mówiła, nie mówiła ani trochę z nutą jakiegoś ukłucia Azumy. Po prostu, zauważyła fakt i zgłosiła.
- No może i tak, ale nie zmienia to faktu, że ten głąb przypyskował seininowi. - mruknął chłopak siedzący obok Nonaby, na co dziewczyna wzruszyła ramionami.
- E tam, wszyscy muszą się dotrzeć. My jesteśmy tu już dość długo, a Azuma sam musi... no wiecie, wyczuć sobie wszystko.
- No, może. W każdym razie, z tym Shirei-kanem i Ryuzaku to nie jest tak do końca. Shirei-kan jest nadal zwierzchnikiem klanowym, więc to on rozdziela zasoby na wojnę.
- No tak, ale na wojnie wykonujesz rozkazy nie Shirei-kana. Jasne, on Cię przydzielił, ale nadal... rozkazy pochodzą od kogoś innego.

To co Azuma mógł odczuć to fakt, że wszyscy poza blond chłopakiem zaczęli rozmawiać między sobą i dyskutować, totalnie olewając to, że Azuma właśnie przeprowadził autoprezentację swojej osoby, przeplatając to ważnymi osiągnięciami. Nie, oni teraz debatowali, kto wykonuje kogo rozkazy.

Można było się zdenerwować, ale z drugiej strony pokazywało to coś, czego nie dało się łatwo kupić albo wyszkolić. Azuma widział prawdziwe więzi. To nie była grupka przypadkowych ludzi. Owszem, może to i Azuma był tutaj obcy, ale jego oficerowie napewno nie byli... nowo wyrastającą kadrą jak u Rintaro. Azuma dostał oddział, o którym nic nie wiedział. Jeszcze.

Sugiyama senior przyglądał się wszystkiemu w ciszy i o dziwo, nie był wściekły. Raczej pojawiło się coś w stylu zaintrygowania. Dopiero w pewnej chwili odchrząknął, po czym spojrzał na Azumę.
- Ci tutaj to nie są przypadkowi ludzie. - zaczął powoli. Głos, który zabrał, dopiero teraz uciszył resztę osób w namiocie. Wszyscy skupili na nim uwagę. - Stacjonowali na wschodnim wybrzeżu, kiedy miała miejsce napaść Cesarstwa i Hana na Turnieju. - Sugiyama spojrzał na Azumę. - Cesarstwo przedarło się kilkoma statkami wcześniej na północne morze, jednak cały atak nadszedł z prawej strony. Tuż pod murem. To miał być prosty desant na nieuzbrojoną osadę. Jakie było zdziwienie Cesarstwa, gdy pierwsze pięć statków wpadło w przygotowaną wcześniej pułapkę. Atak, którym dowodziła osobiście żona Cesarza Waneko. - nabrał powietrza. - Gdyby nie Ci tutaj, Kotei zostałoby zaatakowane z drugiej strony, od południa. Tam miał nadejść główny atak. Jednak cały plan spalił na panewce, gdy dziesięć tysięcy zbrojnych Uchiha powstrzymało ten atak. A cała ta piątka odznaczyła się w tej bitwie. Bitwie, o której nikt nie słyszał i nikt nie mówił. Bashino Uchiha własnoręcznie zdekapitował Admirała odpowiedzialnego za ochronę Cesarzowej. Nonaba Uchiha prawie zastrzeliła Cesarzową...
- I prawie by mi się udało! Tylko akurat Tomiwa zasabotował jeden ze statków i wbił się w ten, w którym była Cesarzowa. Strzała musnęła ją o centrymetr! - powiedziała Nonaba.
- A z kolei za ewakuację trzech osad dookoła odpowiedzialny był Sanagi Uchiha. Wszyscy, co dali radę się przebić na ląd, zostali starci w pył przez jazdę Suginobu. Od tej pory rzeczywiście w kuluarach mówiło się o armii Uchiha, która z jakiegoś powodu nie ma żadnych odznaczeń. Czy Waszym Generałem nie był...
- Był. - powiedział Bashino, wracając do namiotu.

Chłopak obszedł stół dookoła i spojrzał wyzywająco na Azumę, ale potem przeniósł wzrok na Sugiyamę.
- Nie mamy odznaczeń, bo mamy w nie wyjebane. - powiedział krótko. - Dla nas liczy się cel i to, ile ludzi możemy przy tym ocalić. Naszych ludzi. Dlatego skończmy już pierdolić o tych wszystkich kocopołach, kto jest kim, kto ma jaką rangę i tak dalej, wyjebane w to mam, naprawdę. - powiedział. - Proszę, generale, już wiesz z kim masz do czynienia. Co mamy robić? Czy też może lepiej, jak zapytam - jakie rozkazy? - zapytał.

Ponownie, wszyscy umilkli i spojrzeli na Azumę.

Chinatsu - klik
Amaya Kioto - Klik

Bashino Uchiha - klik
Nonaba Uchiha - klik
Sanagi Uchiha - klik
Suginobu Uchiha - klik

Uchiha Masahiro
Sugiyama Kuroyami
Uchiha Takeru
Uchiha Emi
Uchiha Shizue
Amakumo Noritsune
Arcykapłan Rintaro

[Azuma]

Azuma słuchał debaty o łańcuchu dowodzenia z kamienną twarzą, choć wewnątrz czuł, że dyskusja zmierza w jałowym kierunku. Gdy Nonaba wspomniała o geopolityce, Seinin jedynie lekko uniósł brew. Nie zamierzał wdawać się w teoretyczne spory o to, czyje rozkazy są ważniejsze – dla niego odpowiedź była prosta i wynikała z przetrwania klanu.

– Sztab Generalny wyznacza cele, ale to ja decyduję, w jaki sposób ta krew zostanie przelana. Jeśli zaczniemy postrzegać siebie tylko jako wykonawców woli Ryuzaku, osłabimy się szybciej, niż zrobią to Dzicy. Zamierzam dopilnować, byśmy po tej wojnie wciąż stanowili o sobie – uciął krótko, gdy tylko zapadła chwila ciszy.

Kiedy Sugiyama zaczął wymieniać ich zasługi ze wschodniego wybrzeża, Azuma jedynie przytaknął nie zabierając słowa. Mógł się domyślać, że oczekują jakiejś reakcji, ale on uczynił to samo co oni chwilę wcześniej. Odmówił głośnego uznania, odbierając to jak po prostu suchy meldunek. W duchu jednak poczuł gorzki smak ironii. Doskonale pamiętał tamte wydarzenia na wybrzeżu – to on, współpracując z grupą najemników, przechwycił raporty o planowanym desancie Cesarstwa. Przekazał to następnie do Siedziby władz, co pozwoliło przygotować obronę wybrzeża i ostatecznie pogrzebać plany uzurpatora Waneko. I choć Seinin miał poczucie, że to jego sukces przyczynił się do ich sukcesu, to uznał że nie muszą o tym wiedzieć. Wystarczyło, że on wiedział, komu tak naprawdę zawdzięczają swoje życie i dzisiejszą butę.

Gdy Bashino wrócił do namiotu i rzucił ordynarnie w odpowiedzi Kuyoyamiemu Sugiyamie, Azuma zacisbął zęby żeby na nowo nie powiedzieć czegoś co by ponownie odłożyło na kolejne minuty to czym mieli się zająć. Zamiast tego, Azuma podszedł do stołu i pewnym ruchem położył dłoń na mapie. Jego dłoń wskazywała Takamori.

– Naszym celem jest miasto Takamori. Według raportów, miasto od niemal trzech lat jest pod kontrolą szajki rzezimieszków. Wrogie siły są szacowane na od dwóch do trzech tysięcy i nie wiemy ilu wśród nich włada chakrą. W każdym razie, to miasto jest nam niezbędne do zachowania inicjatywy na froncie. Odwołując się do samej brutalnej siły, gwarantujemy sobie przyszłe problemy, bo w ten sposób nie przekonamy do siebie ludzi którzy przyzwyczaili się do nowego życia, a dodatkowo na głowie będziemy mieli wysiłek odbudowania murów, bram i strażnic, aby mogło nam skutecznie służyć za klin wobec wrogich działań.

Zatrzymał się na moment w tej rewelacji, nie tylko dając czas na przysposobienie tej nowiny, ale również po to aby rozstawić kilka pionków na mapie.

– Dużo prościej jest utrzymać miasto, jeżeli masz po swojej stronie jej mieszkańców. A w Takamori w złotej klatce żyje Manaka Sakuyama, córka byłego zarządcy z nadania władz Kotei. Bandyci doszli najwyraźniej do podobnego wniosku, zachowując ją przy życiu. Jeżeli uda nam się ją uwolnić i zagwarantować bezpieczeństwo, zyskamy nie tylko sojusznika wśród sukcesora ale i wśród lokalnych jej strażnikach miejskich i mieszkańcach – wypowiadając to wszystko, Azuma ustawił jednego pionka w środku miasta. Po chwili dolaczył do niego drugi pionek, który miał symbolizować oddział eliminacyjny wrogich przywódców – Identyfikując głównych hersztów bandy i eliminując ich w momencie rozpoczęcia ataku, wprowadzimy popłoch wśród reszty. Nie tylko zabraknie ogniwa spajającego cały ten motłoch, ale również damy do zrozumienia, że i wewnątrz miasta nie jest już bezpiecznie.

Kolejne pionki ustawił od południa, wschodu i zachodu. Wcześniej wyjaśnił cel strategiczny i polityczny klucz do utrzymania miasta, ale pozostało do wyjaśnienia w jaki sposób Sztab Generalny widział samo przeprowadzenie ataku.

– Nasz plan zakłada psychiczne i fizyczne wyczerpanie przeciwnika. Mamy przewagę w liczebności wojsk, dlatego wykorzystamy to mądrze, a nie w mięsnych szturmach. Dlatego oddział Południowy będzie nękał przeciwnika na murach ciągłym ostrzałem. Jednocześnie jeźdźcy z oddziału Zachodniego będzie działać na szlaku od strony sił Kaminari, obejmując jednocześnie ścieżkę do Podzamcza. Chodzi o to, by wróg nie spuszczał z nich wzroku – Azuma zatrzymał się na chwilę, pozostawiajac figurkę jezdzca na ścieżce wątlejszej od głównego szlaku. – Mówiłem o zmęczeniu fizycznym i psychicznym, dlatego będziemy rotowali nasze siły co sześć godzin, by przed czwartą zmianą…

Azuma spojrzał chłodno na Bashino, który był pięciotysięcznikiem i kierował głównymi siłami uderzeniami armii – Oddział wschodni zaatakował od najmniej spodziewanej strony, bo z kierunku Dzikich. Przeciwnik będzie zmęczony, do tego bez przywódców którzy zostaną wcześniej wyelminowani, po moim sygnale dymnym. Sztab zakłada, że to wystarczy do odpuszczenia obrony i skupieniu się na ratowaniu własnego życia. Szczególnie, że dyscyplina wojskowa nie powinna być ich mocną stroną…

Azuma skończył. Wyprostował się po raz ostatni zerkając na mapę po czym przeniósł wzrok na swoich oficerów. Porzucił wcześniejsze niesnaski i skupił calą uwagę na tu i teraz. Dlatego gdy skończył opowiadać, a następnie taktującym spojrzeniem ostatniego z nich oceniać, spytał o to najważniejsze.

– Jak oceniacie plan i swoje umiejętności? Nie ukrywam że chciałbym aby każdym oddziałem dowodził doświadczony oficer. Najtrudniejsze zadanie ma oddział skrytobojczy. Zabezpieczenie Manaki i wyeliminowanie wrogich dowódców będzie wymagało nietypowych umiejętności… Dlatego, bądźcie szczerzy w ocenie planu i umiejętności swoich i swoich oddziałów. Jeżeli mamy wprowadzić zmiany to teraz, bo oddział specjalny muszi wyruszyć jeszcze dziś, w nocy. Gdy wyruszy armia, zwrócimy na siebie większość uwagi i to będzie szansa dla nich na infiltrację i zajęcie odpowiednich pozycji.

[Kujaku Haruka]

W głębi lasu
Misja B - Uchiha Hiromi & Yumiko

---

Posty
Kolejka 2/17

---

Obie młode kobiety zdążyły zamienić kilka słów. Chociaż sytuacja była poważna, obie starały się raczej utrzymać lekki ton i nie dać się zdołować sytuacji na froncie. Niemniej, nawet podczas tej luźnej wymiany wieści, jednym z głównych tematów pozostawało przymierzeni zbroi, którą postanowił Yumiko obdarować Azuma przed objęciem dowodzenia nad swoimi siłami oraz starciem z piątką nie do końca subordynowanych oficerów bezpośrednio pod jego rozkazami. Pancerz, nawet podczas misji na tyłach frontu mógł w końcu okazać się zbawienny i uchronić przed śmiertelnym w innej sytuacji atakiem. Niestety, rozmowę przerwało pojawienie się nowego adiutanta świeżo upieczonej trzysetniczki.

Hiromi powitała go z odpowiednim dystyngowaniem i uprzejmością, przy okazji wspominając o tym, że przebywają obecnie w kwaterach właśnie Azumy, który uprzejmie... użyczył ich... siostrze Shirei-kana. Na tą wzmiankę delikatny uśmiech przebiegł po ustach Moriego, ale szybko go zgasił, zamiast tego jeszcze raz się skłaniając.

- Wystarczy Mori-san, Hiromi-sama. Sporo osób z południowego Sogen ma to nazwisko, mogłoby się pomylić. A Morich o dziwo aż tak wielu nie ma, to raczej imię spotykane częściej na Lazurowych Wybrzeżach. No i oczywiście jestem tutaj po to, żeby pomóc w ustaleniu jakichkolwiek planów. Znam dość dobrze problemy logistyczne oraz dostępne dla nas na ten moment zasoby, mam też paru znajomych w dziale inwentaryzacji oraz zdążyłem się zaznajomić już z całą dokumentacją Sugiyamy-dono, jaką wymusił na armii w ostatnich latach, także powinienem być w stanie w razie czego zdobyć odpowiednie środki. Oczywiście to wszystko w raczej mało prawdopodobnym wypadku, że siostrze naszego Shirei-kana by czegokolwiek odmówiono. Ach, i zapoznałem się z pani raportem. Był... bardzo intrygujący. - stwierdził równie uprzejmym i dyplomatycznym tonem, chociaż wyczulona na delikatne zmiany tonacji Hiromi mogła wyczuć, że mówi raczej to, co należało powiedzieć, a nie to, co sądzi naprawdę. Na sugestię o pokojowym przejęciu wioski cień przemknął przez jego twarz, ale mimo to skinął głową. - Naturalnie, jeśli tylko będzie taka możliwość. Proszę tylko pamiętać, że ludność zamieszkująca te tereny to prości ludzie, dla których klany... cóż, nie są tak istotne jak to, co włożyć do garnka jeśli plony będą słabe, a zima sroga. Dla nich... możemy być identycznymi najeźdźcami, jak Kaminari, Dzikusi, czy jakikolwiek inny, możny pan mający pod bronią parę setek ludzi. Ale oczywiście ufam w wasz osąd sytuacji. -

Na Yumiko wykazywał się nie zwracać uwagi, dopóki sama Hiromi nie zwróciła się bezpośrednio do niej i oznajmiła, że ta ma prowadzić jakichś ludzi. Wtedy przeniósł na nią na chwilę wzrok, nim wrócił nim do samej Hiromi.

-Oczywiście, Hiromi-sama. Będę potrzebować jakiegoś... kwadransa. Mam zwołać samych setników, czy chce pani zobaczyć także dziesiętników? I ilu ludzi ma mieć pod sobą, Yumiko-san?Struktury są już ustalone, także będę musiał potencjalnie zgłosić przeniesienie kogoś do innego oddziału. Dostaliśmy także przydział trzydziestki ludzi z personelu medycznego, w tym kilku wyszkolonych medyków. Czy chce ich pani również widzieć na naradzie? Poza planami powinienem mieć raport zwiadowców na temat wioski oraz wypis z dokumentów klanowych, chociaż jest on nieco przeterminowany, bo sprzed... około dwudziestu lat. -

Gdy tylko otrzymał odpowiedzi na pytania, skłonił się i ruszył z namiotu, by zorganizować wszystko, zostawiając kobiety na chwilę znowu same - mogły teraz w spokoju przymierzyć zbroję oraz wymienić się pierwszymi uwagami na temat Fujito Moriego - jeżeli jakieś już miały.

---

Fujita Mori - Klik