Polana przy drodze

[Izuro]

Kiedy kobieta usłyszała cenę za misję od razu odebrała ją inaczej niż mu chodziło po głowie. Już chciał coś powiedzieć, ale powstrzymał się. Chciał dobrze ułożyć to w słowa i wybrać może nieco lepszy moment. Ten do takiego nie należał, nie chciał przekonywać czy szantażować. Wziął głęboki wdech i spojrzał w oczy mężatki. Kobieta oczekiwała stabilizacji, jej mąż zniknął dwa miesiące temu i nie wiadomo było tak naprawdę co się z nim dzieje. Nie wiedział jednak czemu Tobi informował go, że ojciec zginął? Kto mu takie wieści przekazał? Czyżby rada osady jątrzyła fałszywe wiadomości aby chłopak się załamał, a może faktycznie tak było, że oboje stracili bliską im osobę? Tego nie wiedział, ale nie chciał się mieszać tak głęboko w sprawy tej rodziny. Miał misję do wykonania. Kobieta odwróciła się na pięcie i ruszyła do domu aby przygotować rzeczy na dzisiejszy wieczór. Nie przeszkadzało mu to, w innym miejscu dostrzegł szczęśliwego młodzieńca który cieszył się, że jasnowłosy z nimi zostanie do jego urodzin. Wspominał też, że jego ojciec wróci. Zielonooki kompletnie nie rozumiał o co tu chodzi. Czyżby młodzieńcze marzenie, że ktoś martwy może wrócić? Nie chciał jednak zmieniać jego nastroju toteż uśmiechnął się tylko i rzekł.
- Pamiętaj, jak będziesz już "dorosły" masz dbać o swój dom, a także swoją mamę! - to mówiąc skierował palec do góry mając nadzieję, że chłopak to samo zrobi jako obietnicę. Tobi tak bardzo chciał by ojciec był z niego dumny. Zielonooki od razu przypomniał sobie relację ze swoim ojcem który go opuścił. Czy wiedział o nim? Nie interesował się kimś tak małostkowym. Nie czuł więc przywiązania do swojego klanu. Spojrzał w niebo, było jeszcze dość widno i mógł zabrać się za przygotowania, ale też cieszyć się ze względnego spokoju tu panującego. Na polu bitwy to zupełnie inaczej wygląda....
Przygotował swoją kąpiel i gdy ją brał usłyszał głos kobiety która przyniosła mu kimono męża, nie przejmował się jej osobą. Jego rzeczy były odłożone na taborecik. Miał nadzieję, że kobieta się domyśli. Jak nie to po wieczorze przypomni jej o tym, nie było to takie ważne w tym momencie. Kiedy odświeżył się od razu podszedł do nowego ubioru. Przymierzył go i całkiem dobrze na nim leżał. Gdzieniegdzie były różnice, ale praktycznie nie zauważalne. Wziął głęboki wdech, spojrzał w dal. Pomału zaczynali zbierać się w willi mieszkańcy. Miał jeszcze jednak trochę czasu. Kamaki przystąpiła do zbierania się odsyłając przy tym syna aby ten był gotowy do spania. Kiedy ona przygotowywała się Izuro wyszedł na zewnątrz. Przyglądał się chłopaczkowi i zwierzęciu, jego szczęściu. Postanowił, że spyta się kobiety o to gdy będzie na to odpowiedni moment. Czekał na nią aż będzie gotowa. Po parudziesięciu minutach wyszła, była ubrana w dobrze dopasowane kimono w krwiste kwiaty. Usta miała pomalowane również na krwisty kolor, włosy zakręcony w warkocz. Pięknie wyglądała i miał zamiar to przyznać, od razu wstał i odpowiedział.
- Pięknie wyglądasz.... - spojrzał po chwili na willę. - Widzę, że ludzie się zbierają na nas chyba też już czas. Nie obawiam się tego co tam napotkamy.... Ruszajmy... - to mówiąc ruszył naprzód, ale będąc obok kobiety. Nie przed nią, czy za nią. Chciał być jej towarzystwem, a nie cieniem. Mieli trochę drogi do przejścia i jasnowłosy po krótkiej chwili postanowił to wykorzystać.
- Co do mojej nagrody... wybacz, że o to poprosiłem. Nie chodziło mi o coś zobowiązującego, a po prostu o mały, skromny gest. Bez tego się obejdę. Jak mógłbym spytać jaka jest prawda o nim? Zniknął, czy zginął. Tobi mi mówił wcześniej, że zginął. Czyżby ktoś mu tak nagadywał? Wojna zbiera żniwa, ale nie warto tracić nadziei. - przy tak pięknej kobiecie czuł się swobodnie. Chciał jednak ją nieco rozweselić, pomóc w tak trudnych chwilach. Zapewne nie było jej w tym wszystkim łatwo. Ruszył ku przeznaczeniu mając nadzieję, że uda im się jakoś pomóc w tym wszystkim.... Miał też nadzieję, że podczas ich nieobecności nic się nie stanie chłopakowi. Niby pies był z nimi, ale nie do końca wyglądał na obronnego. Po drodze rozglądał się czy ktoś przypadkiem nie kryje się aby mu przeszkodzić w ukończeniu misji.

[Deku Orochi]

Dokąd nogi poniosą

Misja: C
Uczestnik: Izuro
Posty: 8/14
Czas: Wieczór/pogodnie i ciepło

Izuro był gotowy do rozpoczęcia maskarady, towarzysząc Kamaki w drodze do rezydencji. Kobieta stała się bardziej żywa, gdy wreszcie zaczęli ze sobą rozmawiać. Słowa Izuro miały nieco wyjaśnić jego wcześniejsze życzenie, co w gruncie rzeczy spotkało się z kolejnym rumieńcem na twarzy kobiety. Nawet jej biały puder, którym teraz zdobiła swe oblicze, nie był w stanie przykryć całego zakłopotania.

– Ja również mogłam zareagować zbyt szybko… Myślę, że nagroda należy się za takie poświęcenie – Po tych słowach spojrzała prosto w jego oblicze, uśmiechając się przy tym zalotnie. Bóg jeden wie, co też siedziało w tej jej pięknej główce… Gdy padło kolejne pytanie z oczywistych powodów odwróciła swój wzrok, idąc wydeptaną ścieżką między szerokimi polami sąsiadów.

– To nie tak… Mój mąż pracował w dworze Tadaokiego. Znał się na zwierzętach, więc zajmował się również tymi, które znajdowały się właśnie w rezydencji. Pewnego dnia po prostu wyszedł do pracy i nie wrócił… – Kobieta spuściła wzrok, po czym na chwilę przerwała swą opowieść… Jak gdyby zbierała w sobie wciąż umykającą odwagę.

– Byłam wtedy bardzo chora, więc na jego głowie leżało całe utrzymanie farmy… Tadaoki twierdził, że tego dnia, gdy mój mąż zniknął, był w pracy jak zawsze i wracał po zmroku – Kobieta uniosła wzrok, po czym wbiła go w oświetlony dom, który zbliżał się z każdym kolejnym krokiem.

– Ludzie szybko zaczęli mówić, że miał dość i po prostu nas zostawił… Że skręcił lejce i pojechał w świat szukać lepszego życia. Tobi jednak nie chce tego przyjąć do wiadomości, twierdząc, że jedyne, co zatrzymało by jego ojca przed powrotem jest śmierć – Kobieta była twarda, nawet mimo ciężkich rzeczy, o których aktualnie mówiła, wciąż dawała radę.

– On bardzo kochał swojego ojca… A my, cóż, może faktycznie byliśmy zbyt młodzi i zakochani by to miało się udać – Kamaki uśmiechnęła się pierwszy raz od początku ich rozmowy, po czym przeniosła swój wzrok na Izuro.

– To cała moja historia Izuro-kun, jeśli chcesz wiedzieć więcej to pytaj… Myślę, że niebawem nie będzie już tak swobodnie – Kobieta wskazała swą smukłą dłonią rozświetloną rezydencję, do której przestali zjeżdżać goście. Wszyscy właśnie skończyli wchodzić do środka, a ich dzieliło od posiadłości jakieś trzysta metrów… Wkrótce rozpocznie się przedstawienie. Przed wejściem do rezydencji stał gość w czarnym kimonie, który sprawdzał na liście wszystkie nazwiska. Tylko Izuro widział go z tej odległości, dzięki swemu wyszkoleniu, które zdobył na drodze wojownika.

Legenda:
Tobi
Kamaki Saburo
Tadaoki Samara