Sztab Generalny Ryuzaku

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Rozmowa była trudna. Noritsune był typem osoby, która nie lubiła jak działy się rzeczy bez jego kontroli, a Takeru w pewnym momencie spanikował i musiała mu powiedzieć, że zakażenie jeszcze nie przechodzi z człowieka na człowieka - miała na to informacje z raportów oraz od dowódcy obozu.

- Inaczej nie wzięłabym tego dziecka ze sobą.

Amaya cały czas irytowała Hiromi i dziewczyna chciała coś warczeć w jej stronę, uznała jednak, że staruszki nic nie przekona i równie dobrze, Hiromi mogła walić głową w ścianę. Z lekkim oburzeniem jedynie pod nosem burknęła, że to "Amaya kazała rozpalić pochodnie", ale mógł usłyszeć to jedynie Azuma. Nie odczuwała potrzeby naprawdę kłócić się - bo prawdopodobnie byliby zaatakowani tak czy inaczej i gdybanie nie miało najmniejszego sensu. Chciała jedynie, żeby Azuma był świadomy, że Hiromi nie była idiotką, a całe ryzyko, które było podjęte, było dla korzyści misji. Żeby wiedział, że Hiromi sobie radzi.

- Przecież nie chodziło mi o tych buraków, co nas zaatakowali, tylko jakbyś została to też trafiłabyś na te Harpie. A co do słuchania… moim zadaniem było zbadać to z punktu widzenia medyka. Rady są bardzo miłe, ale nieprzydatne, kiedy rozkazy są inne. - Hiromi nabrała powietrza. - I wiem, że pewnie przeżyłaś już dużo, wiele osób zginęło, na których ci zależało, ale proszę, nie mów w ten sposób o Yoshirze. Tym bardziej, że jej śmierć i poświęcenie dało nam wiele informacji.

No ale to była rozmowa głównie między Amayą i Hiromi. Jashinistką oraz medyczką. Kobiety różniły się od siebie niemal całkowicie. Wiekiem, filozofią życiową, doświadczeniem i… ha, nawet kolorem włosów. Hiromi jednak poczuła trochę współczucia do starszej kobiety, bo ta była już zbyt cyniczna.

Rozmowy nad mapą były ciekawe i Hiromi, mimo zmęczenia, z ciekawością wysłuchała planu Azumy i całej otoczki z księżniczką. Ona sama za to została poproszona o zajęcie się sprawą mogił, byle nie tutaj. Przez chwilę patrzyła na mapę, kiedy reszta rozmawiała o planie Azumy. Próbowała znaleźć miejsce, które byłoby wystarczająco oddalone od wszystkich, a jednocześnie wystarczająco blisko, aby łatwo się kontaktować i dostawać na pole bitwy, jeżeli będą tam mogiły. I łatwo i bezpiecznie można było transportować rannych.

Kiedy miała szansę dotknęła mapy.

- Tutaj, w lesie. Mamy drogę, którą można transportować zapasy, będziemy wystarczająco ukryci, żeby nie rzucać się w oczy. Możemy tam też postawić poważniejszy szpital i laboratorium. Będzie trzeba medyków, jeżeli chorzy będą przysyłani. Chorzy będą potrzebni do badań nad lekarstwem, a medycy - do utrzymywania ich przy życiu. A skoro już będą pod ręką, to w bezpiecznym miejscu można też pozwolić dochodzić do siebie żołnierzom i shinobim. A skoro już będzie laboratorium, to możemy też popracować nad innymi rzeczami… - Hiromi mówiła te słowa pewnie, chociaż dość ostrożnie. Nie miała doświadczenia w dowodzeniu, ale miała doświadczenie w zajmowaniu się chorymi i rannymi. - Emi-dono, jeżeli miałoby się to udać, potrzeba by dużo zapasów i to byłby drogi obóz, ale uważam, że jeżeli mamy mieć jakieś szanse, powinniśmy w to zainwestować. Potrzebujemy leku, a i tak potrzebujemy postawić porządny "szpital", żeby żołnierze mogli wrócić do walki. Jeżeli Emi-dono się zgadza, wyruszę w to miejsce, żeby porozmawiać z miejscowymi na ten temat. - Spojrzała na Noritsune. - Będę wysyłać raporty raz na tydzień.

Hiromi mówiła to, jakby miała zostać dowódcą tego całego przedsięwzięcia, ale tak naprawdę odpowiadała tylko na to, o co ją zapytali. Była Akoraito. W sprawach wojskowych miała niewiele do powiedzenia, ale ogólnie była wygadana. Jakoś by sobie poradziła z dowodzeniem, ale też wszystko byłoby w porządku, gdyby przydzielili jej dowódcę, który po prostu pozwoliłby jej pracować.

Dalej znów rozmawiano o planie Azumy, a Hiromi się wycofała. Czuła już duże zmęczenie i naprawdę musiała wyczyścić i zająć się swoimi ranami, najlepiej się przespać lub wypłakać. W tej chwili nawet jej nie obchodziło, że złamie wszelkie protokoły i pójdzie spać do namiotu Masahiro lub Azumy, w zależności od tego, czyj namiot miałby być bliżej.

Z wdzięcznością przyjęła czarkę wina od Amayi, wiedząc, że jeszcze będzie potrzebowała trochę trunku, żeby się rozluźnić i zasnąć. Kiedy piła wino, Noritsune się zirytował na plan Azumy oraz na to, że jego wino znikało zbyt szybko. Hiromi spojrzała na mężczyznę zmęczonym spojrzeniem swoich ciemnych oczy i pociągnęła kolejny łyk, bez cienia skruchy.

Kiedy skończyła je, ukłoniła się z szacunkiem generałom i dowodzącym, a także Chinatsu. Mimo zmęczenia, inteligencja dziewczyny ją zafascynowała i miałaby nadzieję kiedyś z nią porozmawiać. Hiromi pomyślała, że ta byłaby wspaniałą przyjaciółką.

- Masahiro-dono, złożę pełen, dokładny raport, kiedy zajmę się swoimi ranami i zanim udam się na spoczynek. Emi-dono, będę gotowa na kolejną misję jutro rano. Proszę mnie wezwać, jeżeli będę potrzebna wcześniej. Azuma-dono - tutaj Hiromi się uśmiechnęła i spojrzała na Azumę z uśmiechem, który on doskonale znał. Widziała wcześniej, jak ją próbował uspokoić, żeby nie martwiła się wszelakimi księżniczkami. W ciszy patrzyła na niego nieco dłużej, niż powinna. - Jestem pewna, że nie zawiedziesz.

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 396 roku

---

Podróż na północny-zachód minęła Tsuyoshiemu i Kenjimu zaskakująco spokojnie. Była to pierwsza okazja, żeby sprawdzić wierzchowce w warunkach nietreningowych. Szybko okazało się, że są to znakomite konie najwyższej klasy. Kuzyni pierwszego dnia drogi ścigali się co jakiś czas na trasie - a to na prostych odcinkach, a to pod górę, a to przez pola, zbaczając z drogi. Wszystko w pełnym rynsztunku, czyli dokładnie tak, jak będzie to miało miejsce w warunkach bojowych. Zwierzęta sprawowały się jednak znakomicie - lepiej, niż jakiekolwiek inne wierzchowce, których okazję miał dosiadać tak Tsuyoshi, jak Kenji. Oba miały również niemal bliźniacze możliwości fizyczne, bo na każdym terenie szły one łeb w łeb, bez wyraźnej przewagi. Wszystko to świadczyło o tym, że prezent od rodziny Nakano był znamienity pod każdym względem, co Uchiha musieli przyznać przed sobą po wszystkim.

Kolejne dni drogi mijały już spokojniej. Mężczyźni nie podłączali się do żadnego z oddziałów ani do żadnej z karawan, które sunęły nieubłaganie na północny zachód. Widać było, że wojska znowu się zaktywizowały. Pierwszy raz od najazdu Dzikich można było też napotkać sporo oddziałów z samego Ryuzaku no Taki, a nie tylko wojska walczące pod sztandarem czerowo-białego wachlarza. Kuzyni wybrali jednak samotną drogę, głównie ze względu na to, że żaden z tych oddziałów, nawet konny, nie mógł dotrzymać im tempa. Oni jechali we dwóch, nie byli objuczeni bagażami, nie limitowały ich też służby kwatermistrzowskie, wozy z zaopatrzeniem, postoje, i tak dalej. Zatrzymywali się tylko wtedy, gdy już naprawdę musieli. Nawet posiłki poza śniadaniem i kolacją spożywali na koniach. To szybkie tempo jakie sobie narzucili wynikało z tego, że nie chcieli stracić już nawet jednego dnia walk więcej. I to nawet mimo niepewności, jaka wkradała się do ich serc, gdy patrzyli w przyszłość.

W końcu jednak, po kilku dniach podróży w szybkim tempie, dotarli na miejsce. Jeszcze na długo wcześniej wiedzieli, że zbliżają się do głównego obozu, o czym świadczył coraz większy tłok na drogach, częstsze straże i rozlokowane wokół oddziały. Sam sztab generalny był miejscem sporych rozmiarów, które swój początek musiało wziąć od wykarczowania niewielkiej polany. Przedsięwzięcie najwyraźniej szybko się rozrosło, a Tsuyoshi i Kenji przyjechali do czegoś, czemu najbliżej było do prowizorycznego miasta.

Wjeżdżający do obozu wnukowie Kazuyi prezentowali się znakomicie. Już same potężne, kare wierzchowce robiły wrażenie. Do tego dochodziły również idealnie wypolerowane, czarne zbroje z symbolami klanu Uchiha, a także ich rodu. U Tsuyoshigo widoczne było jeszcze wakizashi z czarną rękojeścią u boku, a także majestatyczne guan dao z taką samą rękojeścią, przypięte w specjalnym mocowaniu do siodła. Jego długie, czarne włosy opadały luźno spięte na tylną część zbroi. Godnie reprezentował swoją rodzinę, choć oczywiście właściwy sprawdzian dopiero nadejdzie.

Po wylegitymowaniu się odznaką Kōgō (zapewne wielokrotnym) i odstawieniu koni na przeznaczone do tego miejsce, Tsuyoshi i Kenji się rozdzielili. Kenji spotkał jakiegoś towarzysza broni z Wąwozu Kagane, który porwał go do "swoich". Było to zrozumiałe, dlatego Tsuyoshi pożegnał się, klepnął go solidnie, po bratersku w ramię i życzył mu - zupełnie szczerze - powodzenia, niezależnie od tego, gdzie wrzuci go wir wojny. Sam natomiast rozejrzał się po obozie. Panował tu naprawdę spory ruch - można powiedzieć, że jak w mrowisku. Naszemu bohaterowi to jednak nie przeszkadzało. Dobrze się w tym odnajdywał i starał się wyłowić wzrokiem najbardziej charakterystyczne jednostki, szczególnie dowódców. Nie chcąc jednak tkwić bez celu, skierował się do miejsca, które wyglądało na punkt "zgłoszeń". Ewentualnie, gdzieś indziej albo do kogoś innego, kto wyglądał na zajmującego się przydziałami.

[Nizan]

Takamori - Wyzwolenie
Misja S - Azuma (+ gościnnie Hiromi)

---

Posty
Kolejka 5/X

---

Zarówno Azuma, jak i Hiromi przekazali to, czego oczekiwał od nich Noritsune. Po pierwsze, Azuma wyjaśnił jaki miał plan podbicia Takamori. Plan był dość prosty - Azuma zamierzał po pierwsze skompletować drużynę, która pozwoli mu... cóż, poznać Takamori? Albo raczej ludzi, którzy sami znają Takamori. Chciał, by jakość nadrobiła liczebność. Z drugiej zaś strony, Sugyiama miał dowodzić armią w celu natarcia na miasto, gdy Azuma da odpowiednie sygnały dymne. Jeden i drugi znał je spod Shinsengumi, więc koordynacja nimi powinna być skuteczna. Azuma miał zasygnalizować, kiedy księżniczka będzie zabezpieczona.

Emi słysząc to westchnęła, Chinatsu popatrzyła na kobietę pytająco i skinęła głową, jakby... rozumiejąc reakcję kobiety. Amaya zaś przewróciła oczami, ale tego Azuma nie widział, tylko Hiromi, które wspólnie wypijały wino Noritsune.
- Ten plan miałby szansę się udać, tylko problem w tym, że... - zaczął delikatnie Sugiyama, lecz nie dane było mu skończyć.
- Że to nie jest misja solowa, Azuma-san. - dokończyła za niego Chinatsu.
- O, właśnie to. - mruknął. - Chęci masz dobre, ale to nie czas, byś brał wszystko na swoje barki, młody Azumo.

Chinatsu pokręciła głową i spojrzała na Ciebie.
- Plan sam w sobie jest dobry. Nawet, mógłby się udać, ale ponownie - w tym planie, który przedstawiłeś, jest... jeden drobny mankament. - na chwilę umilkła. - Mianowicie Ty. Owszem, gdybyś był Kogo, to jak najbardziej, moglibyśmy wysłać grupę ludzi do tego miejsca i wyeliminować wroga, ale napewno nie możemy wysłać tam Ciebie. Azumo, musisz zrozumieć, kim jesteś.

Strateg odchrząknęła.
- Jesteś jednym z czterech generałów. Jednym z czterech filarów, które utrzymują ten sztab w całości. Musisz zrozumieć, że już nie jesteś shinobim. Teraz jesteś dowódcą. Twoją rolą nie jest już wchodzenie sam we wroga i używanie zdolności by go pokonać, ale prowadzenie dziesięć tysięcy żyć. Jeżeli cokolwiek Ci się stanie, jeżeli stracimy jakiegokolwiek generała, nie obronimy się przed Dzikimi. Nawet, jeżeli tego nie czujesz, to ludzie Cię znają i wiedzą, kim jesteś. Inaczej mówiąc, wiem, że tego nie przyznasz, ale prawda jest taka, że Twoje życie jest warte więcej niż te dziesięć tysięcy żyć. Tak to wygląda na wojnie. Stałeś się indywidualnością, której ceny nie da się zmierzyć... i teraz pójdźmy krok dalej. Chcesz zebrać drużynę... powiedzmy dziesięciu Kogo, którzy pójdą z Tobą do miasta i... i co dalej? Nawet, jeżeli zakradniecie się do przeciwnika, jeżeli złapiecie go bez ochrony i zabijecie, to nadal w najgorszym przypadku będziesz w mieście z najlepszymi naszymi ludźmi otoczony wojskiem składającym się z kilku tysięcy ludzi. Teraz w drugą stronę - nawet, jeżeli Ty przeżyjesz, to nadal stracimy kilku weteranów rangi Kogo, którzy są zasobami deficytowymi na tej wojnie. Tak, wiem, że zasugerowałam taką opcję, ale nie dla Ciebie bezpośrednio. I... to raczej przy zdecydowanie lepszym wywiadzie, którego nam brakuje. Z drugiej strony nie wiem czy znalazłbyś kogoś, kto jest zaznajomiony z osadą. - dokończyła, na koniec zciszając głos.

Nastała na chwilę cisza.
- Mówcie mu że otwarcie, bo kręcicie dookoła. - powiedziała nagle Amaya, machając rękoma do góry, po czym odwróciła się do Azumy. - Przestań uciekać od odpowiedzialności i poprowadź tych ludzi do boju. Musisz się gdzieś nauczyć dowodzić, a nie masz lepszego pola treningowego, niż szturm na miasto opanowane przez bandytów!
- Bacz na słowa, kobieto. On nie ucieka od odpowiedzialności, tylko stara się wziąć wszystko na swoje barki, jak zwykł to robić przez całe życie. - zagrzmiał Sugiyama, jednak Amaya niezbyt się go wystraszyła. - Ale strateżka ma rację. Zbyt ryzykowne, byś wszedł do osady sam, albo z obstawą. Powinniśmy podejść do sprawy dużo bardziej na chłodno.
- Musimy wykorzystać wojska, by jak najbardziej zminimalizować ryzyko jej utraty. Mamy dużą przewagę liczebną, mamy siłę kilku shinobich, a przede wszystkim samego seinina Uchiha. Pochylmy się nad strategią. - powiedziała, po czym wzięła jeden ze swoich zwojów w tubie, wyjęła i wyłożyła na środku.

Był to bardzo ogólny rzut na osadę. Dziewczyna wzięła kawałek kredy i zaczęła po nim nanosić różne zmiany. Narysowała Takamori, dodała do tego główne drogi, po czym naniosła siedem kółek.
- To jest Takamori. Wiodą do niego trzy główne trakty. Południowy od nas, wschodni od Dzikich i zachodni od Kaminari. Oprócz tego, jest dróżka z lewej strony, która wychodzi na osadę widoczną z podzamcza. - Chinatsu dała kredę Azumie. - Zastanów się. Ten plan powinien wyjść od Ciebie. Masz dziesięć tysięcy wojsk. Jak tylko opuścisz Sztab, Takamori się zorientuje, że do nich idziesz. - powiedziała, delikatnie się uśmiechając. - Jakbyś do tego podszedł? Jeżeli ja wymyślę plan za Ciebie, to gdy coś pójdzie nie tak, nie będziesz wiedział co zrobić. Musisz poczuć wojnę, bo plan na wojnie ma się na pierwsze pięć minut. - skrzywiła się. - Przepraszam, nie chcę wyjść na przemądrzałą, ale... naprawdę chcę wygrać tę wojnę.

Kiedy Azuma miał chwilę, by się zastanowić, Hiromi wyjasniła trochę dalej plan, który miała ona. Chciała zagarnąć ziemię, chciała postawić tam punkt medyczny i laboratorium. Ogólnie... szpital. Do tego zamierzała zaangażować Emi, która miała jej pomóc to wszystko zorganizować. Propozycja Hiromi była bardzo zaawansowana, ponieważ po drodze był mały problem.
- Rozumiem Twój entuzjazm, Hiromi-kun, ale widzę jeden problem.
- Jeden problem? Widzisz jeden problem w tym, że dziewczyna chce zrobić jakiś... punkt medyczny chuj wie gdzie, w jakimś lesie, gdzie latają jakieś ptaki i co najlepsze, to nawet nie jest kontrolowana przez nas osada? Przecież ten cały plan to jakaś prowokacja! - ponownie, Noritsune nie był zachwycony tym co słyszy, ale chyba jeszcze bardziej był zły tym, że mu wychlałyście właśnie całe wino, bo Amaya próbowała polać jeszcze sobie, ale... już nic nie było.
- Sam jej powiedziałeś, że ma badać mogiły i wszystko jej zorganizujesz, głupcze. - powiedziała Amaya, ewidentnie rozbawiona. Ponownie, Rintaro machnął jej ręką, by nie obrażała Noritsune, jednak Amaya wzruszyła ramionami.
- Coś Ty do mnie powiedziała... Kim Ty w ogóle jesteś?
- Amaya Kioto. Można powiedzieć, że pełni rolę... coś... w rodzaju inkwizytorki w naszej wierze. - uśmiechnął się kapłan, ale na jego twarzy widać było nutę szaleństwa. - Amaya jest bardzo skuteczna w tym co robić, chociaż jej język często jest niezrozumiały dla młodych ludzi, tacy jak Wy.
- Chcesz, by ten smark sam zbadał cały problem, bo chcesz sobie zrobić broń z czegoś, czego nie rozumiesz, a kiedy już przedstawiła Ci plan, który nie jest aż taki zły, to na nią grzmisz. Masz szczęście, bo gówniara chce od Ciebie tylko pieniędzy i kilku transportów z budowniczymi, a nie pełnego zaangażowania się w to Ciebie czy kogoś innego.
- No właśnie! Chce pieniędzy! Nie przypominam sobie, bym mówił w którymkolwiek miejscu, że chce budować jakieś... jakieś kurwa szpitale polowe, czy coś w tym stylu! - zamachnął Noritsune. - Ta wojna jest droga. Bardzo droga. Poza tym, wymaga zaangażowania w to całej logistyki, którą ma dowodzić Uchiha Emi.
- Mi akurat to nie przeszkadza. - wzruszyła ramionami. - Mam tworzyć łańcuchy zaopatrzenia na tej linii, więc z czysto praktycznego podejścia, miejsce, które wskazała Hiromi-kun znajduje się na mojej liście.

Noritsune nastroszył się, ale potem odwrócił, żeby złapać powietrza. Jeszcze nie zdecydował.
- Los chciał, że akurat w moim wojsku jest wakat na kierownika zespołu medyków, a Hiromi ma referencje, które interesują mnie bardziej niż cokolwiek. - uniosła wysoko brodę. - Referencje mojego męża. Dlatego, na podstawie prawa wojennego, w tej chwili mianuję Hiromi Uchiha kierownikiem zespołu medyków, której pierwszym zadaniem będzie stworzenie punktu medycznego, epidemiologicznego i centrum badań nad mogiłą w osadzie Morikune. - powiedziała dumnie. - Tym samym nadaję jej status trzysetnika w mojej armii.
- Akoraito kierownikiem iryoninów? Dobre sobie. - powiedział Takeru, lekko podśmiechując się.
- Masz rację. Hiromi Uchiha już dawno zasługiwała na awans, ze względu na swoje zasługi. Tym samym, mianuję ją Sentokim klanu Uchiha.
- A kim Ty jesteś, by dawać awanse w klanie? - zapytał, parskając śmiechem. - Widać, że próbujesz ją podciągnąć w górę, bo pracuje u Twojego męża. Typowa faworyzacja.

To nie spodobało się Emi, która otworzyła usta, by coś powiedzieć, lecz wyprzedził ją ktoś inny.
- Przyjmuję Twoją rekomendację, Emi-san. Hiromi tym samym otrzymuje status Sentokiego klanu Uchiha, a także awans na trzysetnika w armii Emi Uchiha. - powiedział dostojnie. Noritsune odwrócił się do niego, chcąc coś powiedzieć, lecz Masahiro był silniejszy. -Tym samym, klan Uchiha zapłaci za wszystkie rzeczy związane z operacją badań nad mogiłami, jak również otworzeniem punktu medycznego w osadzie Morikage. Ryuzaku nie musi obawiać się o finansowanie tej sprawy, gdzie klan Uchiha zrobi to z pełną dumą, mogąc tak bardzo przyczynić się do rozwoju naszego sojuszu.

I to był moment, który przekonał Noritsune, bo popatrzył na Masahiro i skinął głową.
- Wasze wewnątrz klanowe awanse mnie nie interesują, ale zacząłeś mówić językiem, który mnie interesuje. Skoro klan Uchiha bierze odpowiedzialność za wszystko, w tym finansową, to wyrażam na to oficjalną zgodę. - po czym spojrzał na Hiromi. - A Twoje raporty, będa trafiać do mnie. Bezpośrednio do mnie. Oczekuję statusu na początku każdego tygodnia. Co odkryłaś, jak odkryłaś i ile mnie... w sensie was to kosztowało. I kiedy spodziewasz się wyników, a także jak zastosować to jako broń. - spojrzał na Amayę. - A Ty będziesz jej pilnować, skoro jesteś taka mądra i doświadczona.
- Oh, nie zrozumieliśmy się, skarbie. - zaśmiała się delikatnie. - Mi rozkazuje jedynie Lord Jashin w swojej niewątpliwej mądrości. Nie podlegam pod Ciebie, kimkolwiek by Cię nie mianowali... śmiertelniku.
- Eckem... omówimy to jeszcze, Amayo. Narazie nie podejmujmy pochopnych decyzji.

Noritsune spojrzał na Emi, Masahiro i na końcu na Hiromi.
- Omówcie szczegóły i wróccie do mnie z informacją, kiedy zaczynacie i jak wygląda plan od początku do końca. - Noritsune skierował się do Azumy z kredą. - No i co wymyśliłeś?

Hiromi Uchiha - awans na Sentokiego klanu Uchiha i trzysetnika w Armii Emi Uchiha.

Chinatsu - klik
Amaya Kioto - Klik

Uchiha Masahiro
Sugiyama Kuroyami
Uchiha Takeru
Uchiha Emi
Uchiha Shizue
Amakumo Noritsune
Arcykapłan Rintaro