Sztab Generalny Kaminari

[Boyos]

Sztab położony jest na wąskiej, kamienistej półce wysoko w górach, zawieszonej nad stromą przepaścią. Teren jest surowy i niemal całkowicie pozbawiony roślinności – podłoże tworzą ostre, nieregularne skały i ubita, żwirowa ziemia.

W samym centrum znajduje się duży namiot dowódczy, rozpięty na solidnych, drewnianych masztach. Jego płótno jest ciemne, ciężkie i wyraźnie przystosowane do górskich warunków. Na frontowej ścianie widnieje wyraźny znak błyskawicy – symbol frakcji związanej z piorunami. Wejście do namiotu pozostaje otwarte, a w środku widoczny jest masywny stół z rozłożoną mapą terenu.

Wokół namiotu rozstawiono niskie palisady z zaostrzonych pali, tworzące nieregularny pierścień ochronny. W kilku punktach stoją metalowe paleniska i kosze ogniowe, których płomienie rozświetlają skały ciepłym, pomarańczowym światłem. Przy namiocie ustawiono skrzynie z zaopatrzeniem, beczki oraz drewniane stojaki na sprzęt i mapy.

[Anzou]

Wojna. Z jednej strony Anzou tak bardzo nie lubił konfliktów zbrojnych, nie lubił walczyć, mordować przeciwników, ale z drugiej strony... to była jedna z niewielu rzeczy, które faktycznie jakoś mu w życiu wychodziły. Walka. To właśnie robił od lat. Początkowo jego zadania nie były bardzo skomplikowane, ale z wiekiem, doświadczeniem i mocą - stawał się silniejszy. Młody Kaminari był zaangażowany praktycznie w każdy konflikt, w którym uczestniczył jego klan. Pomagał tak jak mógł. Wierzył, że jego działania, jego trud i poświęcenie finalnie przyczynią się do lepszego bytu zwykłych ludzi. Tak w zasadzie poniekąd się działo. Ostatnie tygodnie spędził na krwawych bojach z klanem Pawia, które później zaowocowały sojuszem, dzięki czemu ludność, zwłaszcza w okolicach osady Kujanari odetchnęła z ulgą i cieszyła się spokojem. To było coś, co motywowało Białowłosego. Teraz jednak nie można było osiąść na laurach. Kolejny konflikt pojawił się na horyzoncie. Przeciwnik... raczej ten znany, ponieważ należy do klanu Uchiha. Klanu, z którym Anzou łączył kiedyś nadzieję, ale chyba tam na górze, na najwyższym poziomie nadal nie mogą dojść do porozumienia. Żyją jakąś przeszłością... a wojna, każde kolejne starcie - tylko to napędza. Chłopak nie miał nic innego jak tylko ruszyć zgodnie z rozkazem swojej przywódczyni. Po prostu ruszyć w bój, robić to, co potrafi, najlepiej jak tylko potrafi. Nie był już niewolnikiem dostarczania fantów dla Chino. Nie był dumny, że to nie on wszystko załatwił, a jego miecze nie spełniły oczekiwań, ale jedyne co mógł to pokazać, że jest coś wart i robić różnicę na polu bitwy. Niebieskooki spędził pewien czas w domu, z rodziną, najbliższymi, dzięki czemu na chwilę zapomniał o tym, jaki świat jest. Dało mu to pewnego rodzaju ulgę, przestrzeń, coś, dzięki czemu mógł poczuć jakąś namiastkę normalności. Jednak... taki spokój nie trwa wiecznie. Władca Piorunów ruszył zgodnie z instrukcjami do siedziby sztabu generalnego klanu, aby wykonywać zlecenia i rozkazy. Ubrany był stosunkowo dobrze, dobrał odpowiedni strój, czysty, funkcjonalny i pasujący w pełni do pory roku. Maszerował dwa dni. Z daleka dało się dostrzec, że organizacja stoi na najwyższym poziomie, pewnie Yai dołożył do tego swoje trzy grosze. Po wylegitymowaniu się Kaminari znalazł się w obozie, ruszył, a raczej został doprowadzony do namiotu, w którym spotkał Sande. Wnętrze również było całkiem dobrze zorganizowane, mapy, stoliki, wszystko, co potrzebne, aby planować i reagować na to, co dzieje się na polu bitwy. Władca Piorunów był pod wrażeniem, ucieszył się też i uśmiechnął, gdy zauważył Sandę. Ta wyglądała nieco poważniej, chyba też nie próżnowała i ostro trenowała w ostatnim czasie. Gdy ta tylko krzyknęła Anzou uśmiechnął się jeszcze bardziej. To było to. Tego mu brakowało. Anzou jakby... widział w niej Kagadę? Anzou z trudem powstrzymał śmiech, ale nie pokazywał tego, nie chciał podważać w żaden sposób autorytetu, który posiadała Sanda. Też była weteranką, też przeżyła niejedną bitwę, też dawała z siebie wszystko. Była Kaminari z krwi i kości. Człowiekiem, który poprowadzi armię do sukcesu. Anzou uważnie jej wysłuchał, minęło sporo, więc zapewne mają sobie trochę do wyjaśnienia.
- Dobre przygotowanie to podstawa, wiadomo, że walka wychodzi nam lepiej, ale ktoś musi wykonać tą robotę.
Powiedział Anzou z uśmiechem na twarzy. Stał wyprostowany i patrzył się na swoją rozmówczynię.
- Dobrze Ciebie widzieć, Sanda. Nie będę ściemniać - stęskniłem się. Brakowało mi... tego czegoś w ostatnim czasie. Co porabiałem... kurwa, po opuszczeniu samej osady Kujanari ruszyłem w droge, ale spotkałem jakiegoś dziwnego dziaduszka. Mówił, że może mnie nauczyć tego, jak lepiej władać Rantonem. Ruszyłem z nim i trenowałem, w tym samym czasie znalazłem też miecze, takie, które reagują na Raiton, po naładowaniu energią Raitonu tną wszystko jak pojebane. Problem w tym, że... Chino ich nie chciała. Zaniosłem jej te miecze, ale pozostałe fanty, czyli oko i nogę... już miała. Nie była zadowolona, tak jak mówisz. Chciałem ruszyć od razu po to oko, ale te miecze, ten dziadek... to się przeciągnęło, nie wiedziałem, że potrwa to aż tyle czasu. Stąd jestem tutaj. Miałem się stawić i robić to, co potrafię. Walczyć dla klanu.
Anzou mówił pewnie, stale gestykulował, aby podkreślić swój komunikat.
- A Ty? Też nie próżnowałaś. Widzę! Co robiłaś? I gdzie uderzamy?

[Kujaku Haruka]

Misja Wojenna Rangi A - "Gdzie drwa rąbią, tam głowy Uchiha lecą."
2/19

Anzou

Sanda wysłuchała twojej opowieści bez wtrącania się, tylko pod koniec uniosła brew, a kącik ust drgnął jej w czymś między rozbawieniem a zgryźliwością.

- Czekaj, czekaj... Co kurwa? Jakiegoś dziada spotkałeś na drodze i polazłeś za nim trenować, zamiast robić to, co ci Chino kazała? - oczy Sandy rozszerzyły się w niedowierzaniu, a uśmiech wskazujący na rozbawienie zaczął pełzać po jej twarzy, aż w końcu wybuchła szczerym śmiechem, aż łzy poleciały z jej oczu. Otarła je, dalej trochę się śmiejąc. - Nie no, to jest chyba najbardziej... Twoja rzecz, jaką słyszałam. Piękne. Może jeszcze Moshiego bym podejrzewała o podobne rozkojarzenie. -

Pokręciła głową z rozbawieniem, jakby dalej nie dowierzając trochę twoim słowom, po czym wzięła od adiutanta - który zajrzał nieśmiało do namiotu - butelkę i dwie czarki. Otworzyła sake jednym ruchem, jakby ukręcała łeb kurze i nalała sobie i tobie po równo, po czym stuknęła swoją czarką w twoją.

- No nic. Za to, że wróciłeś przynajmniej na czas, a nie tydzień po bitwie. - rzuciła krótko i wychyliła swoją porcję do dna, szczerząc się do ciebie, po czym klepnęła cię w ramię. - Żeby nie było, ja również się stęskniłam. Mam wrażenie, że w te pół roku świat poleciał strasznie do przodu, z Moshim widziałam się tylko raz, z Yaiem chyba trzy-cztery, ale to i tak tylko podczas spotkań i przygotowań do wojny. Także cieszę się, że ktoś ze starej ekipy się trafił. -

Odstawiła czarkę, oparła dłonie na stole i pochyliła się nad mapą, przebiegając palcami dłoni nad paroma pionkami - drobnymi, drewnianymi znacznikami z wypalonym symbolem pioruna.

- Przynajmniej te miecze ześ zdobył, ale no... Chino to akurat raczej bardziej na sprawnej nodze i oku zależało, bo wiesz, bez tego ciężko cokolwiek zrobić. - zaczęła, marszcząc brwi. - No, ale chyba... każde z was teraz po prostu poszło w swoją stronę, nie? Coś kojarzę, że ma tam jakiegoś gacha, ale w sumie nie jestem nawet pewna skąd się wziął. Jak gadałam z Yaiem to się założyliśmy, czy Ebishiro po prostu jakiegoś jej podstawiła, żeby jej pomógł się ogarnąć, czy faktycznie przypadek. -

Wróciła na swoje siedzisko.

- Miecze zatrzymałeś po prostu? Jak tną jak pojebane, to będą tnąć tak samo dobrze Uchiha i kupców, jak kogokolwiek innego. Tyle, że nie wiem, czy tobie akurat one potrzebne, bo ty raczej Rantonem czystym wolisz walić, nie? Czy chcesz się podszkolić w mieczach też? - spytała jeszcze, nim spytałeś ją o to, jak ona się miewa i co robiła, na co machnęła ręką i westchnęła ciężko.

- A daj mi kurwa spokój... myślałam, że na spokojnie będę budować sobie kadrę oficerską i poznawać ludzi, to się okazało, że kurwa Jin, Gzik czy jakkolwiek danego dnia się nazwie... no to on się chuja zna i chuja interesuje go prawdziwe zarządzanie armią. Także teraz to nawet nie wiem, czy mnie awansowali z uwagi na moje ogarnięcie, czy raczej brak tegoż u Jina. Prawie czasu na treningi nie mam, a czasami to rozwiązuję problemy w trakcie porannego biegu albo wyciskania. Paranoja, mówię ci, Anzou. - zatrzymała się na moment. Widać było, że chyba potrzebowała sobie trochę na ten temat pogadać - z kimś, kto nie jest jeszcze jej podwładnym, kogo znała sprzed swojego awansu. Mimo wszystko jednak, na koniec się uśmiechnęła. - Ale powiem ci, że... kurwa, nawet mi się to podoba? Znaczy, na początku byłam przerażona jak usłyszałam czego od mnie chce Kagada, ale chyba... chyba zaczynam rozumieć, jak to wszystko ogarniać. Najgorzej jest mieć cierpliwość do tego wszystkiego, tego mi chyba najbardziej brakuje, ale powoli daję radę. No, ale... ostatecznie mamy wojnę do wygrania, nie? Kolejną. -

Wskazała palcem na mapę.

- Pasuje ci znaleźć zajęcie i od razu cię ostrzegę, że taka rozmowa jak dzisiaj to... ech, to raczej wyjątek. Jak zaczniesz działać w strukturach armii, to nie będę mogła faworyzować nikogo, ani tak naprawdę nie będę mieć na to czasu. Dlatego wrzucę cię do jednego z moich tysięczników, Sungoku, jako pięćsetnika. Mrukliwy chłop, ale ogarnięty dość, do tego też weteran i walczył już z Uchiha. Chcę mu zlecić zdobycie tartaku, o tutaj... - wskazała jeden z punktów na mapie. - ...tylko dogrywamy jeszcze szczegóły, jak do tego najlepiej się zabrać. Tartak na razie należy... w zasadzie ani do nas, ani do Ryuzaku. Siedzi na terenach rodu Kagane, to tacy drobni możnowładcy którzy podlegali Uchiha, ale interesy do tej pory prowadzili głównie z nami. Teraz zdołali zgromadzić parę setek najemników i starają się grać na dwa fronty, sprzedając drewno i nam, i Ryuzaku. Jutro powinnam dograć ostateczny plan na to, ale idealnie by było, gdyby udało się ich przekonać po prostu do współpracy bez oblegania terenu tartaku i trwonienia naszych ludzi na taką potyczkę, a przynajmniej - niezbyt wielu. -

---

Sanda Kaminari - klik

[Anzou]

Chwila rozmowy. Czasami tak niewiele potrzeba, aby nieco się rozluźnić i pomimo sytuacji, w jakiej się znajduje - zyskać nieco normalności, zaspokojenia jakichś potrzeb związanych z przebywaniem z innymi ludźmi. Anzou znał Sandę stosunkowo dobrze. Owszem, może nie była to przyjaźń, ale wiedział, że może jej ufać, zarówno pod kątem umiejętności jako Kunoichi jak i tak po prostu - po ludzku. Anzou również się śmiał widząc reakcję Sandy na to co mówi. Z jej perspektywy zapewne tak to wyglądało, Anzou spotkał dziadka i ruszył za nim w długą. To jest zabawne.
- Wiem jak to brzmi! Tak właśnie wyszło, przez tego dziaduszka przepadłem na pół roku, na szczęście nie wróciłem z pustymi rękami, myślę, że te miecze mi uratowały dupsko. Serio, w przeciwnym razie, pewnie skończyłoby się jakąś solidną karą... Oko chciałem załatwić teraz, ale nie ma już takiej potrzeby.
Władca Piorunów zaczął już się do tego przyzwyczajać. Nie rozpamiętywał tego, kluczem było pójść do przodu, zrobić kolejny krok, ruszyć dalej z wyciągniętymi wnioskami. Nie można polegać na trwałości i robić ciągle tego samego. Trzeba iść, przeć, być jak ten Kaminari!
- Ja nie widziałem nikogo. Moshi pewnie szkoli kolejne pokolenie, oby nie takich młotków! A Yai... pewnie ma teraz urwanie głowy. Domyślam, się, że odpowiada za wiele ruchów, które dzieją się gdzieś w tle. Zaku pewnie też dba o Kujanari. A co... z Kagadą? Jej też nigdzie tutaj nie widziałem.
Anzou napił się nieco sake z jednej z czarek, nie lubił pić, ale czasami zwyczajnie robił to dla towarzystwa. Warunek był prosty - być wśród dobrych ludzi - wtedy można się napić. Inaczej konsekwencje, czyli to, co dzieje się po alkoholu, ten ból głowy, susza... nie jest tego warte. Anzou słysząc o tych mieczach miał ochotę ponownie się roześmiać.
- Kurwa, Sanda! Nie wiem na chuj mi te miecze. Przecież ja nie mam pojęcia jak ich użyć. Nawet ich tu nie przyniosłem, zostały w stolicy. Może jak wojna się skończy, jak pokonamy Uchiha zacznę się uczyć ich używać, bo to na pewno coś, co doda nieco kolorytu do stylu mojej walki. Czasami używanie Rantonu jest nudne. Wpaść w taki wir... pójść na całość, może nie tak głupio i wszystkim co popadnie jak Moshi - to też jest fajne. A Chino... faktycznie, chyba kogoś ma. Znaczy nie chyba - na pewno, jasno mi to zakomunikowała, nie mam pojęcia kto to, ale powiedziała, że mnie nie lubi. W sumie... cieszę się, że jest szczęśliwa. Bardzo się cieszę, że ma już też oko i sprawną nogę. Teraz mogę w pełni skupić się na wojnie i udowodnieniu tego, że jestem pożyteczny dla klanu.
Anzou naprawdę się cieszył, że Chino jest względnie zaopiekowana, że ma kogoś, kto przy niej jest. Pewnie w innym świecie, gdzieś w innych okolicznościach byłby to Białowłosy, ale los potoczył się inaczej. Czy to dobrze? Raczej tego już się nie dowie. To była też lekcja dla niego. On nigdy nie oczekiwał od Chino nic. Ona chyba jednak myślała inaczej, oczywiście mowa tutaj o sprawach poza oczami i czy nogą. Sanda wtedy przeszła do opowiadania o sobie, o tym, jak ona spędziła ostatnio swój czas.
- Gzik to Gzik. Po prostu, nieobliczalny, nieszablonowy. To świetny wojownik. Tak mi się wydaję, że to klejnot wśród Kaminari. Najważniejsze jednak jest to, że Ci się podoba i się w tym odnajdujesz. Potrafisz przemówić do serca człowieka, zmotywować go. Tak jak Kagada. Twardo i do przodu i jedziemy z Uchiha. Widać, że trenowałaś, na pewno jesteś dużo silniejsza!
Sanda to uczennica Kagady, bestii z Atarashi, która... niewiadomo gdzie jest. Może gdzieś potajemnie walczy teraz z Bestią, może próbuje przekonać ją do wsparcia Kaminari z Uchiha. Ale to byłby zwrot akcji! Sanda wskazała mapę palcem i przeszła do opowiadania sytuacji. Zrobiło się nieco poważniej, Anzou skupił się na tym, co mówi jego rozmówczyni.
- Oczywiście, Sanda. Nie oczekuję żadnej faworyzacji. Jestem tutaj po to, aby zdobywać punkty, robić różnicę, a przynajmniej... próbować. Nic innego mnie nie interesuje. Chętnie porozmawiam z tym Sungoku. Nie lubię dowodzić ludźmi, kurwa to jest takie ciężkie, ogromna odpowiedzialność, ale dam z siebie wszystko. Tartak wygląda dobrze. Zwłaszcza biorąc pod uwagę jego istotę jako punkt logistyczny. Dobry pomysł. Nigdy nie słyszałem o tym rodzie. Jakie mają do nas nastawienie? Wiemy coś? Skoro z nami handlują, to może nie są aż tacy sceptyczni... Znaleźli się nieco pomiędzy młotem, a kowadłem. Konflikt interesu, czy jak to tam mówią. Najlepiej byłoby ich przekonać do pokojowego rozwiązania, a w razie potrzeby... no cóż, użyć siły i minimalnym nakładem zdobyć tartak. Innej opcji nie widzę. Chętnie wysłucham szczegółów planu i ruszę jak najszybciej. Nie możemy tracić czasu.
Władca Piorunów czuł, że na jego barki spadnie niedługo odpowiedzialność. Nie tylko za zdobycie tartaku, ale również za ludzi, których dostanie pod siebie. Wraz z jednym z weteranów będzie miał zadanie, które brzmi łatwo, zdobyć teren. Niemniej - wiele czynników może sprawę skomplikować. Przecież... Uchiha mogą już tam być. Mogą tam iść. Przedstawienie pora zacząć.

[Kujaku Haruka]

Misja Wojenna Rangi A - "Gdzie drwa rąbią, tam głowy Uchiha lecą."
2/19

Anzou

- No mam nadzieję, że przynajmniej rzeczywiście cię nauczył czegoś... Przecież jakbym była Uchiha i dowiedziała się tego, to bym chyba się posrała ze szczęścia, że tak łatwo pułapkę na ciebie zastawić. - pokręciła głową Sanda, po czym machnęła ręką. - No, ale na szczęście jesteś cały i zdrowy... no i możesz się przydać tutaj. -


Na uwagę o szkoleniu nowego pokolenia przez Moshiego zaśmiała się głośno.

- Właśnie jestem cholernie ciekawa, jaki "narybek" opuści jego czujne, szkoleniowe oko. Szczerze mówiąc, to się trochę spodziewam właśnie bandy dzieciaków nabuzowanych przez kocopoły przez niego opowiadane, których trzeba będzie hamować, żeby nie wystrzelili tam, gdzie nie trzeba... ale powinni być przynajmniej całkiem silni. Moshi chyba w ogóle ma sto pomysłów na minutę, ale może znajdzie sobie kogoś rozsądnego do pomocy, kto pomoże mu wybrać te, które mają najwięcej sensu. Sama się tego kurwa od pół roku uczę i wiem, że nie jest lekko - sam widziałeś zresztą, że mnie chuj już strzelał na Urimoto jak wchodziłeś - ale potrzebuję kogoś, kto mi wypunktuje słabe punkty moich planów. A co do Kagady... nie wiem, nie widziałam jej. Jeśli miałabym strzelać, to bym powiedziała, że trenuje bo sobie wbiła samej wklepać Sanbiemu. Mam nadzieję tylko, że powiedziała Chino gdzie jest i co robi. -

Potarła skronie dłonią.

- Heh, dzięki. - na twój komplement uśmiechnęła się lekko, doceniając go chyba, ale jednocześnie - widziałeś, że jej umysł skupiony jest raczej cały czas na wojnie. - Gzik to... no, chuj, mam nadzieję tylko, że łaskawie pojawi się w odpowiednim miejscu, jeśli Ryuzaku nam zacznie włazić na łeb. Trochę czytałam raportów o ich dowódcach i powiem ci, że mają tam twardych zawodników. Ten cały Rintaro, stary Sugiyama... ale tak samo Azuma od Uchiha. Podobno został już oficjalnie seinninem i jednym z generałów. Ty go poznałeś kiedyś? Umiałbyś coś więcej powiedzieć na jego temat? - spytała Sanda, nalewając sobie jeszcze jedną czarkę. Tobie też, jeżeli wyraziłeś taką chęć. Na twoją niechęć wobec dowodzenia, Sanda się zaśmiała.

- No wiadomo, że kurwa nie lubisz, bo robiłeś to ile razy? Jeden? Dwa? To jest jak mięsień, którego do tej pory nie używałeś i dopiero musisz poćwiczyć. Ale powiem Sungoku, żeby dał ci jeszcze kogoś do pomocy na wdrożenie się. Co do Kagane, to pewnie o nich nie słyszałeś, ale mogłeś widzieć ich kamon tu i ówdzie na budynkach w naszej stolicy. Drewno od nich zawsze jest opatrzone wypalonym znakiem, pojedynczym drzewem na tle dwóch skrzyżowanych siekier. - kiedy o tym wspomniała, to rzeczywiście - widywałeś ten znak na wielu budynkach, w tym na siedzibie władzy. - Jak przekonacie ich pokojowo, to zajebiście. Ale jak będą się upierać, to... no chuj, trzeba będzie się pozbyć tych, co pyskują i zacząć układać się z tymi, co umieją współpracować i przyjąć jakieś stanowisko. Dobra, na razie odpocznij, a jutro rano ogarniemy formalności i przedstawię cię twojemu przełożonemu. A potem pewnie od razu przed południem wyruszycie. -

---

Sanda Kaminari - klik

[Anzou]

Rozmowa z Sandą była dla Anzou ciekawym doświadczeniem. Dwójka znała się dość dobrze i dogadywała się jeszcze lepiej. Chłopak wiedział, że może jej ufać, wiedział też, że może przy niej mówić praktycznie wszystko. Tak też robił, był otwarty i szczery. Nie miał najmniejszego powodu by cokolwiek ukrywać i owijać w bawełnę. On taki nie był, a na pewno nie dla ludzi, za których jest w stanie oddać życie. Tak - Sanda Kaminari to osoba, dla której Niebieskooki jest skłonny się poświęcić.
- Spokojnie, niejednemu Uchiha pokażę co to znaczy prawdziwy Kaminari. Już kiedyś, dawno temu na wojnie napsułem im krwi, chociaż więcej walczyłem z tymi co malują i tworzą te stworki, ale damy radę. Jedyne to ich pierdolony Sharingan i to Genjutsu. Tego się obawiam najbardziej, ale ten trening... chyba też poprawił mój mental.
Białowłosy mówił spokojnie, jakby głęboko wierzył w to, co mówił. Kilka miesięcy spędzonych w górach, ciężki trening, doskonalenie przepływu Chakry, tworzenie specyficznej... jedności z naturą, wielokrotne porażenie prądem. To naprawdę dawka solidnego treningu, może nie w stylu Kagady, ale... na pewno było to wartościowe i dało Władcy Piorunów dodatkowe możliwości, dzięki którym lepiej włada swoim żywiołem, co zamierza wykorzystać w praktyce na polu bitwy.
- Narybek Moshiego. Jak to brzmi, kurwa! Liczę, że będziemy mieć tutaj stado nieszablonowych wojowników, którzy będą rzucać kamieniami czy innymi hełmami we wrogów. Ten to wymyśla wiele rzeczy na raz, faktycznie. Mimo to - w tym szaleństwie jest jakaś metoda. Myślę, że przez tą nieszablonowość jest właśnie taki niebezpieczny. A Kagada... chyba za punkt honoru wzięła sobie pokonanie Sanbiego. Kto wie, może niedługo wparuje tutaj na jego głowie i zmiażdży Uchiha? Ale to musiałby być epicki widok. Dałbym wszystko, żeby to zobaczyć. Wyobraź sobie, Kagada, używa tej swojej techniki, tej powłoki i wjeżdża na Sanbim w samo centrum walki. Gzik miałby o czym pisać!
Anzou zamknął na chwilę oczy, aby sobie to wyobrazić. Jakie to musiałoby robić wrażenie. Chłopak po chwili wrócił jednak do rzeczywistości i dalej zamierzał kontynuować rozmowy z Sandą.
- Ryuzaku też niejedną wojnę pewnie stoczyli, Uchiha podobnie jak my - przecież my się napierdalamy wszyscy od lat. Ciągle. Stale. Jak nie Mur, to między sobą, jak nie między sobą to znowu z ludźmi zza muru. Ciągle walczymy. A to kształci mocne charaktery. W takich momentach poznaje się prawdziwych wojowników. Dlatego Ty jesteś tutaj, dlatego Ty dowodzisz tymi ludźmi i dlatego Ty poprowadzisz ich do finalnej wygranej. Gzik - wierzę, że pojawi się i zrobi co trzeba. Jest piekielnie silny. A co do Azumy... tak, znam go, chociaż nie widziałem go od dawna... jeszcze gdy nie było wojen pomiędzy nami a Uchiha - wykonałem z nim nawet kilka zleceń, dobrze się z nim dogadywałem... Kurwa, coś podobnego jak z tymi Siostrami Nocy, jeżeli wiesz o co chodzi. Używał Katonu, do tego Sharingan. Pewnie teraz jest zdecydowanie silniejszy, skoro jest Seininem... Oby nie posiadał tego najwyższego poziomu Sharingana. Nie wiem w jaki sposób się to zdobywa, ale to sieje jeszcze większy zamęt chyba niż sama bestia. Niemniej - poradzimy sobie. Jakoś to będzie.
Uchiha Azuma. Władca Piorunów naprawdę nie pamięta ile to czasu minęło od ostatniego spotkania tej dwójki. Kiedyś wykonywali razem misje, poprawiali świat na lepsze, jedli, cieszyli się... czy to wszystko minęło z wiatrem? Czy może gdzieś w sercu dwójki tli się jeszcze jakaś niewidzialna, specyficzna więź... Anzou bardzo nie chciałby stawać w szranki z Azumą. Nie wiedział jak. ten jednak zareaguje na Niebieskookiego. Wiele jest zależności, a do tego te iluzje. Co będzie prawdą? Co fałszem? Wszystko jednak zapewne wyklaruje się w niedalekiej przeszłości. Anzou wypił jeszcze jedną czarkę i na tym zakończył. Nie chciał się męczyć następnego dnia, czuł, jak napój rozgrzewa jego ciało.
- Kto wie, może i się nadaję do prowadzenia ludzi. Na pewno dam z siebie wszystko, nie wymięknę, jak zawsze. Kojarzę to drewno! Teraz już nieco więcej o nich wiem... w zasadzie to bardzo solidny partner, szkoda by było ot tak z nimi... walczyć i zatracić to w imię zajęcia punktu, ale jeżeli nie będzie innego wyjścia - zmieciemy ich z powierzchnii. Wszystko albo nic. Powiedz mi gdzie się mam stawić jutro.
Anzou mówił spokojnie, oczekiwał na dalsze dyspozycje i był gotowy do zastosowania się do tego co powie Sanda. Nie było już wiele czasu, należało działać i to jak najszybciej. Wróg i licho nie śpi. Nie ma możliwości na porażkę. Klan Kaminari musi osiągać swoje cele.