Wioska Kagemure

[Ayatsuri Yuu]

Zlecenie specjalne - Wojna Światów - C
Oya ArashiAyatsuri Yuu 11
Oya 10

Ogarniał Cię stres. To zresztą za mało powiedziane, to nie był tylko zwyczajny stres, to był strach. Dwóch przeciwników. A przynajmniej dwóch, których dostrzegłaś. Czy tylko dwie osoby próbowałyby wedrzeć się na teren wciąż należący do klanu Kaminari? Wydawało się to mało jak na taką grupę wypadową, ale może miałaś po prostu szczęście? Albo przygotowali się tylko i szukali dobrego przejścia, a ostatecznie skorzystali z okazji po dostrzeżeniu samotnego dzieciaka? Nie do końca jednak warto było się teraz zastanawiać jaki był konkretnie ich cel, a trzeba było zrobić to, po co zostałaś tu wysłana - wyeliminować zagrożenie dla klanu. A może przy okazji uda Ci się jeszcze uratować bezbronne dziecko? Chłopaczek wydawał się zwyczajnie przerażony, nawet nie próbował się wyrywać, jakby skamieniał ze strachu. Przynajmniej wciąż żył i nawet był przytomny.

Na całe szczęście mogłaś zaatakować wciąż będąc w ukryciu, przez odpowiednie wygięcie wiązki. To dało Ci dodatkową chwilę, podczas gdy pierwszy z mężczyzn już się do Ciebie zbliżał. Całe szczęście, że mógł tylko podejrzewać, że tu jesteś, dlatego poruszał się ostrożnie i dał Ci czas na wykonanie swojej techniki zamiast bezpośrednio wbiec między drzewa. Kto wie, czy paradoksalnie taka strategia bez dbania o własne bezpieczeństwo nie skończyłaby się dla niego lepiej. A nawet jeśli nie dla niego, to dla jego... przyjaciela? kompana? towarzysza broni? Jakakolwiek by nie była ich relacja, pierwsze co dostrzegłaś po wyłonieniu się zza drzewa to jego przerażenie w oczach - trudno się zresztą dziwić, skoro wiązka przeleciała całkiem blisko niego, wbijając się szybko w tego przeciwnika, który stał dalej - i to z taką mocą, że zaraz padł na ziemię z krzykiem i przebitym ramieniem, które od razu zaczęło intensywnie krwawić. Nie był jeszcze martwy, co to to nie, ale z pewnością poważnie go zraniłaś - a co ważniejsze, osiągnęłaś także swój cel, którym było uwolnienie chłopaka.

Wszystko wydarzyło się błyskawicznie, tak że kiedy jeden z przeciwników upadł, chłopiec przez moment nie wiedział co zrobić i dopiero po chwili zawahania ruszył w stronę przeciwną do rzeki, jakby do Ciebie też nie chciał się zbliżyć. A przynajmniej próbował, bo momencie kiedy ruszył, oplątał go różowawy bicz, dochodzący ze strony rzeki. Mimowolne zerknięcie w tamtym kierunku sprawiło, że Twój strach mógł powrócić - po drugiej stronie rzeki stało jeszcze trzech mężczyzn. Środkowy z nich był tuż przy brzegu i to w jego ręce znajdował się drugi koniec bicza. Ewidentnie dopiero tam podbiegł, podczas gdy pozostała dwójka miała do brzegu jeszcze parę metrów. Nie byli bardzo daleko, ale oddzielała ich jeszcze zamarznięta rzeka, której lodowa powłoka ewidentnie nie była tak twarda, by bez problemów po niej biegać. Przeciwnik na ziemi nie zdążył zrobić zbyt wiele, wyraźnie ból go opóźnił, ale zaczął już składać jakąś pieczęć, choć nie byłaś w stanie rozpoznać jaką. Do niego i dzieciaka miałaś jeszcze 5 metrów, natomiast dwa metry za Tobą, trochę po prawej znajdował się ten mężczyzna z kunaiem, którego wcześniej zignorowałaś i wyminęłaś w drodze po chłopca.

Pięciu przeciwników! Jeśli kolejni nie kryli się gdzieś w krzakach czy nie byli na tyle blisko, by dało się tu ich przywołać krzykiem. Mieli znaczącą przewagę liczebną, ale w pobliżu znajdowała się ich tylko dwójka - może z nimi zdołasz sobie poradzić, nim tamci staną się faktycznie zagrożeniem? Tylko zostawała jeszcze kwestia Saito, który już prawie uciekł, a znowu znalazł się w łapskach wroga, przynajmniej metaforycznie. Wyglądało na to, że chłopiec zaraz się rozpłacze, po tym jak w odstępie zaledwie paru chwil zarówno zyskał możliwość ucieczki i został ponownie schwytany. Teraz jednak nie schowałaś się po ledwie pierwszym rzuceniu okiem na wrogów i mogłaś dostrzec szczegół, który wcześniej Ci umknął - zarówno ten leżący teraz na ziemi jak i mężczyzna z biczem mieli na sobie specyficzne maski, w przeciwieństwie do pozostałej trójki.

  Ukryty tekst

[Oya]

Trafiła. Pierwszy raz mierząc się z przeciwnikiem, nie lubiąc swoich umiejętności trafiła go ciężko raniąc. Jednak jej sytuacja wcale nie była kolorowa. Okazało się, że miała o wiele więcej przeciwników, niż by chciała i niż była gotowa. Jedyne co jej jednak zostało to zadbać o bezpieczeństwo Saito i mieszkańców tej wioski. Miała za zadanie zabezpieczyć ten teren, dlatego poczuła, jak przepływa przez nią fala adrenaliny. -Guargh!- wykrzyknęła niczym dźwięk bojowy. Dziwny bicz ją przeraził, maski na twarzach... Dzicy? Nie mogła tego do końca wiedzieć, w końcu Doko nie mieli dostępu do takich szczegółów.

Nie miała też teraz czasu, żeby nad tym rozmyślać. Nie przejmowała się chwilowo przeciwnikiem, który był za nią, bardziej widziała potrzebę uwolnienia chłopca. Dlatego bez zastanowienia wypluła nagle w kierunku trzymającego go bicza strumień wody, który miał postarać się rozmyć dziwaczną technikę, przy okazji zbliżając się do zgarniającego się przeciwnika z ziemi, który z taką raną za daleko raczej nie zajdzie. Nie pozwoli mu na to. I wpadła w niego z całym swoim impetem uderzając kastetem, który przeładował się nagle chakrą błyskawic. -Uciekaj!- krzyknęła do chłopca, który musiał tym razem uciec. Ona musiała tylko wykończyć swoich przeciwników. Jak tylko dotarła do niego i zderzyła swoją pięść z kastetem z jego twarzą. Odbiła się od jego kolana robiąc fikołka nad nim i prześlizgując się po śniegu za niego. Starając się obserwować ruchy każdego z nich. Ale dzięki temu przerzuceniu się zatokowała również drogę do chłopca, który nie mógł zostać przez nich złapany.

  Ukryty tekst

  Ukryty tekst

[Ayatsuri Yuu]

Zlecenie specjalne - Wojna Światów - C
Oya ArashiAyatsuri Yuu 12
Oya 11

Pięciu przeciwników, w tym jeden ciężko zraniony, który jednak wciąż mógł Ci jeszcze nabruździć. Normalnie sytuacja byłaby tragiczna, ale naturalna bariera, którą tworzyła zamarznięta rzeka była w tym momencie Twoim sprzymierzeńcem - pytanie tylko na jak długo. Póki co jednak musiałaś się mierzyć głównie z dwójką przeciwników, no i techniką innego, a do pomocy miałaś Saito. Taa, to chyba raczej takie sobie wsparcie, raczej zawada u nogi. Mężczyzna stojący z drugiej strony rzeki pociągnął za bicz z chakry, którym trzymał chłopca, sprawiając że ten poleciał odrobinę w jego kierunku. Ale w zasadzie przeleciał zaledwie metr i wylądował twarzą na ziemi, nieszczególnie zdolny by oprzeć się sile bądź co bądź dorosłego mężczyzny. Całe szczęście w tym, że to przewidziałaś i przezornie postanowiłaś przeciąć bicz, nim tamten zdobędzie jeszcze większą przewagę poprzez posiadanie zakładnika. Tylko dzięki Twojej szybkiej reakcji i technice Suitonu, której użyłaś, chłopiec znalazł się tylko odrobinę bliżej brzegu rzeki, nie w łapskach Twoich przeciwników.

-Kurwa! - usłyszałaś tylko od strony rzeki, gdy uwolniłaś Saito z więzów. Jednak skupienie się na chłopcu, nie na przeciwnikach czy nawet obronie, srogo Cię kosztowało. No, przynajmniej nie tak srogo jak Twój poprzedni atak pierwszego przeciwnika, ale tamten jednak zdecydował się zemścić. Co ciekawe, wyglądało to tak, jakby chciał to zrobić naśladując Ciebie i również plując wodą. Jego pocisk jednak był zdecydowanie znacznie szybszy od strumienia, który ty wypuściłaś - w połączeniu z tym, że właśnie rzuciłaś się biegiem w tamtym kierunku nie skończyło się to dla Ciebie zbyt dobrze. Cudem utrzymałaś się na nogach, ale czułaś ból w brzuchu po tym uderzeniu. Cóż, przynajmniej obyło się bez złamania żadnych kości, przynajmniej na razie. A co gorsza, w międzyczasie mężczyzna zdążył wstać i wyjąć kunai, choć ledwo co. Wyraźnie chwiał się co prawda na nogach i widać było, że nie miał już w sobie zbyt wiele sił, ale najwyraźniej wciąż tliła się w nim jeszcze nadzieja na zwycięstwo.

Oczywiście sam raczej nie mógłby go osiągnąć - przynajmniej nie w tym stanie - ale przecież miał ze sobą wsparcie. Przede wszystkim po drugiej stronie rzeki. Człowiek w masce wszedł na lód na rzece. Poruszał się sprawnie, choć ostrożnie. Nie na tyle by od razu Ci zagrozić, ale kiedy dotrze na drugą stronę może być niewesoło - a wyglądało na to, że jedna osoba to trochę za mało na to, by warstwa lodu się zarwała. Może dlatego jego towarzysze zostali po tamtej stronie, wyraźnie niepewni co powinni zrobić, by zaszkodzić Ci z tej odległości. W końcu jednak jeden z nich wyjął parę shurikenów, a drugi poszedł jego śladem. Nie wydawali się jednak szczególnie zmotywowani do ataku - czy był to strach że skończą tak poważnie ranni jak Twoja pierwsza ofiara, fakt że byłaś dziewczyną czy cokolwiek innego, nie byli zagrożeniem bezpośrednio w tej chwili. Chociaż mężczyzna na rzece chyba mógł być. W drodze złożył pieczęć jakiej do tej pory nie widziałaś i z jego pleców wyrosło... coś. Ewidentnie jakiś konstrukt z chakry, ale nie do końca byłaś w stanie zidentyfikować co powinien Ci przypominać. Czy to miał być ogon? Może skrzydła? Jeszcze coś innego? W każdym razie on akurat coś chyba planował.

I zostawała oczywiście jeszcze jedna kwestia, którą musiałaś się martwić - Saito. Chłopiec zdołał zamortyzować swój upadek rękoma i podnieść się, a następnie posłuchał Twojego rozkazu. Może miałaś w sobie jakieś zadatki na lidera? Przynajmniej ktoś Cię posłuchał. Albo to strach przełączył go w tryb ucieczki i nawet nie usłyszał, co dokładnie mówiłaś. W każdym razie zaczął się od Ciebie oddalać - jak i od całej reszty tego nielegalnego zgromadzenia. Pobiegł jednak inaczej niż mogłaś podejrzewać - jeszcze dalej w głąb zagajnika, jednocześnie oddalając się od rzeki - może w obawie przed zostaniem złapanym po raz kolejny takim biczem, może po prostu znając jakąś dobrą kryjówkę w gęstwinie. Aha, no i nie ma co zapominać, że za Tobą też był ktoś jeszcze. I nie mam tu na myśli Twojego wspólnika z wioski a kolejnego przeciwnika. Na całe szczęście jeszcze nie przebił Cię swoim kunaiem, jakby trochę wahał się przed zbliżeniem się do Ciebie.

rana lekka dla Oyi - -10% szybkości, siły, percepcji

  Ukryty tekst

[Oya]

Chłopiec pobiegł w swoim kierunku. Biegł pomiędzy drzewami, aby mogły go osłonić w razie jakiegokolwiek wypadku. Uśmiechnęła się pod nosem. Stała na równych nogach, ale czuła efekty ataku swojego przeciwnika. I nadal nie był to jej jedyny przeciwnik. Dlatego złożyła pieczęć tygrysa i odskoczyła do tyłu. Zamierzała pokryć cały teren we mgle, skrywając się pomiędzy drzewami. Zamierzała od razu stworzyć trzy wiązki, z czego dwie pomknęły w zapamiętane przez nią miejsca. Zamierzała wykończyć pierwszego rannego i trafić w tego, który zamierzał zaatakować, ją od tyłu, ale się wahał. Ona się nie wahała. To było jej być albo nie być. Przeżyje lub zginie tutaj w marnej sprawie... Klan chyba naprawdę chciał ją wykończyć, ale nie zamierzała się poddać bez walki. Obydwie wiązki po trafieniu celów miały do niej wrócić, 3 metry od niej. Trzecia wiązka cały czas krążyła wokół jej ciała. Chciała pierw wypatrzyć czy dziwna technika, którą używali przeciwnicy dała się zlokalizować we mgle, wyglądała, jakby mogła się świecić i mogła zrobić wiele krzywdy. Zamierzała wykorzystać również metodę Kaito, który wykorzystał teren na swoją korzyść, kryjąc się za korami drzew, tworząc warstwę obronną, gdyby miała zostać zraniona. Zamierzała wykorzystać ten teren na własną korzyść, mimo że liczby się nie zgadzały.

  Ukryty tekst

  Ukryty tekst

[Ayatsuri Yuu]

Zlecenie specjalne - Wojna Światów - C
Oya ArashiAyatsuri Yuu 13
Oya 12

Mężczyzna stojący za tobą ruszył. Nie w Twoim kierunku, ale obok, jakby chciał gonić uciekającego w las Saito. Najwyraźniej dzieciak był łatwiejszym celem niż ty, takim, na zaatakowanie którego nie brakowało mu odwagi. I rzeczywiście, gdyby udało im się odzyskać kontrolę nad zakładnikiem, Twoje zadanie ponownie zostałoby znacznie utrudnione. A przecież sprawnie zdołałaś go uwolnić dzięki swojemu atakowi z zaskoczenia i potem dopilnowałaś, by mógł uciec - nie można było pozwolić na to, by tamten to teraz zaprzepaścił. Na szczęście jednak za priorytet uznałaś swoją obronę i bardzo słusznie - odskoczyłaś do tyłu w momencie, gdy konstrukt z chakry przeciwnika przekraczającego rzekę ruszył w Twoim kierunku.

Był szybki, znacznie szybszy niż ty i prawie już Cię dosięgnął. Więcej, dosięgnąłby gdybyś została w miejscu, ale wyglądało na to, że jest to limit tego, na co mógł sobie pozwolić jego twórca. W tym samym czasie ten już raniony ruszył w kierunku rzeki, najwyraźniej uznając że w kupie siła i jeśli będą walczyć wspólnie, nie dasz im rady. I może i było w tym trochę racji, ale miałaś swój sposób na zniwelowanie przewagi jaką dysponowali - mgłę. I faktycznie Twoje przewidywania okazały się słuszne - świecąca chakra Twojego przeciwnika była wciąż widoczna, ledwo co, ale zostawała na tyle blisko, że ją widziałaś. A przynajmniej końcówkę, dalej nie sięgnęłabyś wzrokiem. I zbliżała się. Chociaż tak naprawdę oddalała - jej prędkość w tym momencie była znacznie niższa niż wcześniej, jakby to jedynie jej użytkownik się zbliżał, a sam był wolniejszy. A ty byłaś szybsza niż on, choć raczej nieznacznie - ale przynajmniej na tyle, by nie pozwolić się dogonić jego specyficznemu atakowi.

i tu nadeszła druga część bieżącego planu - atak. Pierwsza wiązka poleciała w kierunku mężczyzny goniącego Saito i była zabójczo skuteczna, dosłownie. Nawet nie usłyszałaś krzyku, jedynie dźwięk ciała upadającego na ziemię. Skoro nie wydał z siebie żadnego słyszalnego dla Ciebie dźwięku, musiał być martwy, prawda? Z drugim z Twoich celów sytuacja była bardziej skomplikowana - zaczął się w końcu oddalać. Nie był w stanie jednak biec zbyt szybko, a nie skradał się tylko pędził ile tylko miał siły - w związku z czym jego kroki były doskonale słyszalne. W połączeniu z zapamiętaniem jego pozycji byłaś w stanie skierować odpowiednio wiązkę i tam już usłyszałaś krzyk - ale upadającego kolejnego ciała już nie. Gwoli ścisłości, działo się to w tym samym czasie co trafienie poprzedniego, dźwięki mogły się po prostu na siebie nałożyć i nie pozwolić na rozróżnienie.

Parę chwil było naprawdę stresujących - niewiele brakowało byś została trafiona. Teraz jednak skryłaś się pomiędzy drzewami, byłaś przynajmniej przez chwilę bezpieczna. Twój przeciwnik musiał za to uznać, że nie ma sensu tak atakować w tym momencie na ślepo lub może po prostu jego chakra znalazła się za daleko od Ciebie - w każdym razie nie mogłaś już jej dostrzec. Miałaś wokoło siebie trzy wiązki, po tym jak wszystkie wróciły i znalazły się u Twojego boku - pytanie tylko co zrobisz. Nie widziałaś nic przez technikę, za którą sama byłaś odpowiedzialna, ale przynajmniej i Ciebie nie można było wykryć. Wciąż jednak wewnątrz mgły czaiło się przy najbardziej optymistycznych szacunkach jeszcze troje przeciwników.

  Ukryty tekst

  Ukryty tekst

[Oya]

Nie spodziewała się, że mężczyzna ruszy za Saito. Cieszyła się ze swoich podjętych decyzji, kiedy pokryła wszystko mgłą. Wystrzeliła wiązkami wiedząc, że musi trafić swoje cele. Afirmowała o to. Wiedziała, że nie mogli znowu dosięgnąć chłopca. Usłyszała, jak wiązka przestrzeliła obydwa cele. Słyszała, jak jeden upada. Ale który? Nie mogła tego stwierdzić w idealnym momencie uniknęła dziwnej fioletowej wiązki czakry, którą po drugiej stronie tworzył jeden z przeciwników. Obeszła wszystkie drzewa tak, że chakra zanikała jej już z widoku, nie mogła wycelować w to miejsce, ale mogła za to zbliżyć się do drugiej strony. Na tyle, aby dwoma wiązkami wystrzelić w taflę lody, aby przebić ją i rozbić bez łatwego przejścia. W ten sposób, jeżeli został na polu walki ranny shinobi, będzie miał trudność z łatwym przejściem na drugą stronę i ten sposób również uwolni swoją chakrę do anulacji mgły wychodząc na taflę wody połączonej z krą. Zamierzała namierzyć pierw świecącego mężczyznę. Obydwie wiązki wystrzeliła w jego kierunku, biegnąć w jego kierunku. Po łuku od lewej i od prawej. Trzecią pozostawiła przy sobie, aby móc wysłać ją w ramach ochrony przed kolejnym wystrzałem dziwnej masy chakry na siebie. Liczyła, że jej wiązka będzie silniejsza od tego tworu i zniszczy ją. Jeżeli jednak zauważy problemy dla wiązki to wleci na drugą stronę skokiem, aby skryć się za tamtymi drzewami po stronie zagajnika. Sprawdzi również wzrokiem w trakcie czy nie został jej jeszcze do wykończenia po drugiej stronie mężczyzna z chakrą.

  Ukryty tekst

  Ukryty tekst

[Takashi]

Zlecenie specjalne C - Wojna Światów - Oya
Yuu - 13, Oya - 13, Takashi - 1

Przewaga liczebna wrogów zwiastować mogła niepowodzenie w zaistniałych okolicznościach. Wielu pewnie potwierdziłoby tę tezę. Jednakże w przypadku walk shinobich nigdy nie należało czegokolwiek generalizować, bowiem nawet pojedyncza jednostka mogła górować nad całą grupą przeciwników. W tej konkretnej potyczce granice zwycięstwa zacierały się dla dwóch stron, przy czym kombinacja kilku technik bojowych wystarczyła, by zdobyć przewagę nad drugą. Oya wykorzystała sprytny fortel, sprowadzając gęstą mgłę na pole walki. Widoczność wszystkich biorących udział w starciu była mocno ograniczona, a migoczące między drzewami wiązki błyskawic pozwoliły jej nie tylko na idealną ocenę odległości między celami, ale również na ich precyzyjną lokalizację. To umożliwiło bohaterce na jednoczesne skrycie się w gęstej zasłonie mgły i atakowanie swoich oponentów. Eliminowała ich jeden po drugim, skutecznie oceniając dystans na podstawie blasków wyładowań elektrycznych, którymi manipulowała. Sprawnie operowała swoim jutsu, wprowadzając zamęt, w którym ona odnajdywała się doskonale. Ona go stworzyła i ona nim zarządzała. Z kolei nieprzyjaciele musieli się jej w pełni podporządkować, gdyż żaden z nich nie posiadał umiejętności sensorycznych kontrujących powstałą sytuację. Warto wspomnieć, że dzięki całemu temu zamieszaniu Saito bezpiecznie opuścił niebezpieczny teren i znalazł schronienie poza zasięgiem jakichkolwiek morderczych umiejętności, nic złego nie przytrafiło mu się po drodze.
Tym oto sposobem Kaminari wyszła z niebezpiecznego położenia i rozprawiła się raz dwa z zagrożeniem. Pokonała wszelkie przeciwności losu, wykorzystując do tego wspaniałą taktykę oraz własne umiejętności. Posiadała nie tylko ogromny zmysł bitewny, ale również świadomość swoich mocnych i słabych stron, co przyczyniło się do stworzenia idealnej okazji do zwycięstwa. Pięciu na jednego? Wielkie mi halo, dla kogoś takiego liczebność w ogóle nie miała znaczenia. Padali jak muchy porażeni prądem, a po kilkunastu minutach było już po wszystkim. Mgła opadła, migocące wyładowania elektryczne unosiły się przy niej jeszcze na wszelki wypadek, choć tak naprawdę kunoichi dezaktywować mogła również je. Ciała były w różnych lokalizacjach, ale śmiało dostrzec mogła, że żadne z nich się nie poruszało, co mogło upewnić ją o wygranej. Odniosła sukces i mogła udać się po skrytego nieopodal między drzewami chłopaczka.
Choć łatwo nie było, udało się. Wrogowie zostali pokonani, ona sama nie ucierpiała na tym za bardzo, a młodzieńcowi nic się nie stało. Dzisiejsza historia zakończyła się dobrze, a jedyne, co pozostało, to posprzątanie tego całego bałaganu. Zwykle w tych sytuacjach ninja odpowiedzialny za wykonanie misji kończył sprawę lub składał raport w siedzibie swojego rodu, by jednostka do zadań specjalnych - tak zwani konserwatorzy powierzchni płaskich - zajęli się robotą. No i była jeszcze kwestia dzieciaka, którego trzeba było bezpiecznie odstawić, ale z tym nasza nastoletnia bohaterka na pewno nie będzie miała problemów. Mogła dokończyć to, co zaczęła i wziąć się za następne zlecenie.

Misja zakończona sukcesem. Gratulacje!
Jeszcze tylko Oya musi napisać swojego ostatniego posta kończącego, rzecz jasna. Po tym można wrzucić misję do wyceny.

pov me po napisaniu tego jednego posta w misji i zgarnięciu kilku PH:

[Oya]

Walka trwała w najlepsze, pierwszy raz musiała tak się starać, aby przetrwać. To był jej pierwszy prawdziwy pojedynek, dodatkowo z kilkoma przeciwnikami na raz, ale wydawać by się mogło, że sami byli tak samo niedoświadczeni, jak ona. Jednak wykorzystała cały możliwy spryt, aby pozbyć się tego dziwnego wrażenia, że może tutaj umrzeć. Nie mogła. Jej klan na nią liczył. Jej matka czekała na nią w domu, nie mogła jej zostawić tak samo, jak uciekający do swojego kraju ojciec. Nie zamierzała tutaj ginąć!

I w ten sposób jej ostatnia wiązka wystrzeliła w kierunku przeciwnika po drugiej stronie wody przebijając się przez jego ciało. Następnie przeleciała w dwóch następnych żołnierzy, którzy najchętniej to by uciekli. Ale nikomu nie pozwoli na to. Miała zabezpieczyć ten teren, więc to zrobi, nawet jeżeli będą tutaj trupy. To będą oznaką, że nikt się tutaj bawić w białe flagi nie zamierzał.

Po wykończeniu przeciwników zabezpieczyła teren, wróciła do wioski, aby zobaczyć czy chłopiec wrócił do domu. Czekała zgodnie z zapowiedzią na wsparcie i przejęcie terenu, na rozkaz, że może wrócić do domu, gdzie złoży raport o całej misji i tym co się wydarzyło. Teren na wojnę był już gotowy, aby przyjąć wrogie wojska w tereny mogące ich zabić w kilka minut. Zapewne dla Kaminari było to bardzo ważne przejście graniczne, dlatego potrzebowali je zabezpieczyć.

z/t

dziękuję Takashi za skończenie tym jednym postem!

[Anzou]

Misja Rangi C
Oya Kaminari, Droga przeznaczenia.
Posty gracza: 2
Posty prowadzącego: 3
Poprzednia lokacja: Klik

Oya nie była zbyt rozmowna i nie miała też chyba więcej pytań do samego człowieka, który przekazał jej zlecenie. Bez marnowania większej ilości czasu - ruszyła przed siebie. Sama podróż nie należała do skomplikowanych. Nie była też bardzo daleka, Oya sprawnie i bez komplikacji przebyła trasę i po upływie adekwatnego czasu i zastosowaniu się do przerw - znalazła się na miejscu, nawet odwiedziła karczmę, w której miała ostatnio przyjemność bytować. Znała tą wioskę. Była tutaj, nawet za sprawą ostatniego zlecenia toczyła pierwsze potyczki, w których musiała balansować na granicy życia i śmierci. Sama wioska też dopiero budziła się do życia, a przynajmniej takie można było odnieść wrażenie. Na zewnątrz nie było wielu ludzi, a Ci, którzy pełzali po dworze - raczej spieszyli się do wykonywania swoich zadań. Nic nie zapowiadało się na to, że będzie padał deszcz, pogoda typowo letnia, słońce otaczało ludzi, choć ze względu na porę nie było też tak intensywne. Nikt jej nie zaczepiał, nikt nie skanował jej wzrokiem. Raczej była tutaj jednostką, która raczej dopiero buduje swoją reputację. Być może dzięki pomocy w lokalnej karczmie - uda się jej nieco rozepchać łokciami. Karczmę należy znaleźć, zarówno i Koye, który jest właścicielem dobytku. Takowe punkty znajdują się raczej w centralnych punktach wioski. Gdy Oya stała w wiosce poczuła nagle jakiś wiatr, silniejszy podmuch, który po chwili ustał. Był jednak na tyle intensywny, że delikatnie ją poruszył

[Oya]

Poprzedni temat

Podróż minęła jej spokojnie, nikt jej nie zaczepił, nie musiała nikomu pomóc, mogła kierować się wprost do swojego celu. Miło było ponownie odwiedzić karczmę, gdzie znowu została przywitana, jak jeden z ważniejszych gości. zjadła pyszny gulasz i na następny dzień przywitały ją przepyszne ryżowe ciastka i zielona herbata. Czego mogła chcieć więcej, prawda? Z zadowoleniem wkroczyła przez bramę do wioski Kagemure, w której ostatnio załatwiała sprawy z Kujaku, którzy okazali się w tym momencie sojusznikami klanu Kaminari. Nie rozumiała tych decyzji, ale najwyraźniej tak miało być i wybaczone zostały pewne... sytuację po obydwu stronach.

Widok spokojnych ludzi, wykonujących swoje codzienne obowiązki ucieszył ją. Ludzie starali się żyć nadal po staremu, mimo że za rogiem była kolejna wojna. Bez zastanowienia ruszyła do karczmy, która była jej misją. Skierowała się do centrum wioski uśmiechając się do tutejszych dzieciaków bawiących się pomiędzy budynkami i straganami. Zaskoczył ją nieco mocniejszy wiatr... Przystanęła na chwilę i rozejrzała się. Włosy zawiały jej do góry, opadając powolnie na ramiona. Poprawiła grzywę, która opadła jej na twarz i zakryła cały widok. Czuła, że ten wiatr nie był normalny, ale może jej się tylko wydawało? Wróciła do swojej drogi, starając się znaleźć karczmę i jej właściciela, aby porozmawiać z nim na temat ludzi zbierających haracz.

[Anzou]

Misja Rangi C
Oya Kaminari, Droga przeznaczenia.
Posty gracza: 3
Posty prowadzącego: 4

Spokój w wiosce można było podziwiać z dalekich odległości. Gdyby zapytać przypadkową osobę - zapewne nie wskazałaby jakichś większych problemów, które ją trawią. Niemniej - jeden z mieszkańców miał trudniej. Koya, właściciel dobytku użerał się z jakimiś ludźmi, którzy zamierzali sobie zarobić niezbyt dużym nakładem. Oya nie zamierzała też tracić czasu i udała się do karczmy. Wiatr zwrócił jej uwagę, niemniej - nie było nic, co mogłoby dalej sprawić, że to jest jakiś trop. Ot, zawiało, minęło. Oya stosunkowo szybko znalazła się w dobytku. Był otwarty, ale w środku nie było jeszcze żadnych gości. Jedna starsza kobieta zamiatała salę, inna osoba, za ladą też coś szorowała. Ewidentnie przygotowywali się na otwarcie. Z tyłu, zapewne z jakiejś kuchni unosił się dość przyjemny zapach, jakiś wywar mięsny z intensywnymi ziołami. Na sam zapach ślinka cieknie. Problem był łatwy, wyeliminować bandziora, sprawić, żeby nie nękał biednego właściciela. Na widok kobiety - mężczyzna zza lady skierował swój wzrok na przybyłą Kaminari.
- Dzień dobry! Przepraszam, ale jeszcze zamknięte. Otwieramy dopiero za dwie godziny.
Powiedział dość przyjaznym głosem dając jednocześnie do zrozumienia, że lokal jest zamknięty. Pewnie potraktował Oyę jako klientkę, ale ta miała tutaj inny interes. Opcji było kilka, pozostać jeszcze w ukryciu, nie ujawniać tożsamości i zobaczyć jak knajpa funkcjonuje lub zagrać w otwarte karty i od razu powiedzieć o co chodzi. Każda z opcji zapewne przybliża do finalnego rozwiązania zadania.