Szlak Transportowy

[Kaito Ishikawa]

Fabuła

Wiosna 396 roku Atarashi

Z/T

[Kaito Ishikawa]

Fabuła

Wiosna 396 roku Atarashi

Wróciłem do swojego namiotu wyciągnąłem stamtąd swoją zbroję oraz zestaw mieczy. Położyłem je przed sobą, zapaliłem świeczki, które miały pomóc mi w przyzwaniu duchów moich przodków.
- Ja, Ishikawa Kaito wzywam swoich przodków... - poczekałem chwilę, gdy poczułem "obecność" ponownie odezwałem się - ...dołączam do klanu Mateki, nie szukam już żadnego pana, to moja ostatnia przynależność, jeżeli mnie zawiedzie zrywam z klanami czy panami, sam będę panem. Nie zdradziłem swoich korzeni, trzymam się kodeksu Bushido, zasad, które mi wpajaliście... Jednak widzę w nich błędne patrzenie na świat, widzę w nich bierność, nie zawsze widzę w nich pożytek dla ludzi, swoich ludzi, ludzi którzy polegają na mnie... A będę miał jeszcze więcej ludzi i jeszcze bardziej będą na mnie polegać... Dlatego oświadczam wam, że bez lęku o wasz gniew będę walczył o życie swojego ludu, o życie ludzi którzy we mnie pokładają swoje nadzieję, wszelkimi możliwymi metodami, tylko po to aby wygrać, za wszelką cenę, za cenę ich życia. Oświadczam wam to, abyśmy mieli jasność, czy zamierzacie mi pomagać ?
Wyczułem energię, która zamigotała przy mieczach, podniosłem ostrza, które w tej samej sekundzie całe popękały, wściekły odrzuciłem je
- A więc... To... Jest... Nasze... Pożegnanie... Precz !
Spojrzałem na zbroję, ona jeszcze była cała
- Panie Watatsumi ? A ciebie czym rozgniewałem, że Shio-no-Kami Yoroi przestaje mi służyć ? Czym ci uchybiłem ? Zawsze cię czciłem, zawsze walczyłem o życie niewinnych, o życie słabszych, zawsze starałem się służyć pod sprawiedliwszymi, lepszymi nigdy pod złymi. Panie czym ci ja uchybił ? Jeżeli mnie przeklinasz popękaj jak te miecze, ale nie zapominaj, że jestem twoim wojownikiem, że jestem mizu kara umareta senshi.

Przywdziałem zbroję, nie pękła, Bóg Watatsumi obdarzył mnie swą łąską, w końcu mogłem wyruszyć w podróż do twierdzy Katashi.

Z/T

[Kaito Ishikawa]

Fabuła

Wiosna 396 roku Atarashi

Następnego dnia wyruszyliśmy zaraz po śniadaniu i po tym jak się wszyscy spakowaliśmy. Wiosenna pogoda wciąż nam dopisywała, dlatego zbytnio nie musieliśmy się przejmować, że tego dnia nie uda nam się dotrzeć na miejsce. Wszak mieliśmy jeszcze spory kawałek do przejścia, ale przy słonecznej i właściwie bez wietrznej pogodzie, zdziwiłbym się gdyby ta sztuka nam się nie powiodła.

Wraz ze zwierzęcymi towarzyszami udaliśmy się do Atarashi. Lis biegał gdzieś pomiędzy chłopcami, ścigając się z nimi w najlepsze. Było to dla mnie wielkie zaskoczenie, gdyż bardziej swoim zwyczajem przypominał mi psa, aniżeli takie dzikie stworzenie jak lis. Kruk z kolei albo znajdował się na moim ramieniu albo szybował wysoko w powietrzu, rozpościerając szeroko skrzydła.

Choć musieliśmy się zatrzymać po drodze na obiad to i tak nam udało się dotrzeć na miejsce, choć przyznam, że skorzystałem z oświetlenia w postaci gwiazd, gdyż na miejsce dotarliśmy po zmroku. Zależało mi na tym, aby tą noc przespać już w Atarashi. Dzieciaki już prawie spał idąc, ale na szczęście etap podróży ponad nasze siły nie trwał zbyt długo. Choć w zanadrzu miałem namiot to Erumi przekonała mnie, że lepiej będzie jak pójdziemy mieszkać do jej rodzinnego domu w dzielnicy klanu Mateki.

Z/T

[Kaito Ishikawa]

Misja

Wiosna 396 roku Atarashi

Usłyszałem urazę w głosie mężczyzny, jego słowa wyraźnie kończyły tą dyskusję.
- W porządku. Skoro świadomie go wybrałeś to zaufam ci. - uciąłem temat, nie było sensu dyskutować dalej.

Ruszyliśmy w drogę, choć nie miałem Mai, która była w stanie odnaleźć trop Kuroi Kiri to jednak bez problemu, obierałem drogę, powtarzając sobie jej każdy segment w głowie. Jej poświęcenie, moja bezsilność w próbie je odbicia, moja przysięga, przysięgłem jej swoją krwią, że po nią wrócę, spowodowały, że bardzo skrupulatnie zapamiętywałem każdy z fragmentów drogi.
- Całą trasę doskonale pamiętam, nie musicie się martwić, że nie uda nam się tam dostać. - rzuciłem krótko

Na szlaku przypomniałem sobie o yokaiach, które wszędzie się czaiły
- Na drodze, w drzewach czy innych krzakach, mogą czyhać na nas yokai, ostatnim razem natrafiliśmy na kilka. Uważajcie - ostrzegłem towarzyszy, mocno akcentując ostatnie słowo podczas którego patrzyłem na pieczętnika.

Kurogane w między czasie, zapytał mnie jak były te kapłanki, spojrzałem na niego z lekkim uśmiechem
- Zapomniałeś ? Mówiłem ci, że w pojedynku z jedną z nich ledwo uszedłem z życiem, można przyjąć, że mniej więcej są na moim poziomie. Mniej więcej bo walczyłem tylko z jedną, nie wiem jaki poziom prezentują pozostałe, ale były dokładnie tak samo ubrane jak ta z którą walczyłem. Bez żadnych wyróżniających emblematów oznaczających, że ktoś jest ichniejszy. - podzieliłem się spostrzeżeniami z Kurogane.

[Nobuo]

Stare śmiecie
Misja S - Kaito Ishikawa

---

Posty
Nobuo 3
Kaito Ishikawa 2

---

Jak powiedziałeś, że doskonale pamiętasz trasę to spojrzeli we dwóch na siebie, tylko kiwnęli głową. Czy to była prawda, czy nie to już pozostanie w twojej kwestii, jednak jeżeli wyprowadzisz chłopaków w pole może to się skończyć uszczerbkiem na twojej wiarygodności i autorytecie. - W końcu wracamy za mur, to co tam ma być, słodki poczęstunek i herbatka hehe. - Było po widać, że najbardziej cenił sobie język siły.

Zadał dosyć wątpliwej jakości pytanie, miałeś okazję podkopać jego pozycję odwracając to przeciwko niemu jednak był na to sprytnie przygotowany. - Tylko cię sprawdzałem hehe. - Uśmiechnął się dosyć głupio. - Zas... Zas.. stanawia, mnie jak co... co.. co to. Skoro są zam... zam.. knięte w środku, to nie mogą by... by..ć ludzie. Bo co by... by.. jadły. Zak... zak..ładałbym, że to są też yokaie. Chyba, że mają ja... ja.. jakiś system, by żyć. - Dosyć ciągnęła się jego wypowiedź, potrafiło się słuchanie tego znudzić w połowie, niektórzy to nawet mogliby zapomnieć w połowie o czym on mówił.

Szliście już jakiś czas, przeszliście mur bez najmniejszego incydentu. Jednak aura, odczuwalna chakra się zmieniła, przestało też to wszystko wyglądać tak przyjaźnie. Po drodze widzieliście jakieś stare wsie, budynki wszystko opustoszałe, lub poniszczone. - Stać... yo... yo..kaie.
- Powiedział pieczętnik, od razu rosły mężczyzna się zatrzymał i przygotował do spotkania z nieczystą chakrą...

---

Kurogane Ryūzō - KLIK
Ryoyu
Przechodzień

---

[Kaito Ishikawa]

Misja

Wiosna 396 roku Atarashi

Uśmiechnąłem się, wszak rzeczywiście trudno było ocenić siłę przeciętnej kapłanki jak mogłem zmierzyć się tylko z jedną.
- Nie martw się, podejrzewam, że spokojnie trafi się przeciwnik, który zdoła cię rozgrzać i dać prawdziwy smak walki.

Na spostrzeżenie pieczętnika odpowiedziałem po chwili namysłu
- Wątpię, żeby były to Yokai, ale mogę też się również mylić, kapłanka z która walczyłem miała ludzkie cechy, nie widziałem w niej cech demonów. Dziewczyna była ślepa i łysa i jakby czegoś się obawiała, ale to wciąż bardziej stawiałbym na człowieka aniżeli na yokai. A czym się żywią ? Bardzo możliwe, że mają gdzieś indziej wejście do krypty. Miałem tam dziwne poczucie, że czas jakby inaczej płynął. W sensie to co myślałem, że minęło godzinę czy dwie okazało się połową dnia. Jednak rzeczywiście nie wykluczam, że gdzieś tam mają jakieś uprawy, chociaż jakież to by miały być w katakumbach, bez Słońca ? -zadałem pytanie na głos, nie zbywając rozmówcy

Na wieść, że zmierza Yokai wstrzymałem Kurogane
- Pozwól, że te należą do mnie. Chciałbym sprawdzić Samehadę w realnej potyczce, to będzie nasz pierwszy raz - rzekłem.
Zdjąłem Samehadę, chwilę to trwało, ale w końcu byłem gotowy do walki. Czekałem na Yokai chcąc sprawdzić jak sprawuje się to istnienie w bitwie. Dobrze było to przetestować zanim będę walczył nią na całego w katakumbach. Bo o ile pamiętałem, w tych lasach można było napotkać te słabsze demony.

[Nobuo]

Stare śmiecie
Misja S - Kaito Ishikawa

---

Posty
Nobuo 4
Kaito Ishikawa 3

---

Zacząłeś swoją wypowiedź na temat, tego czy to są faktycznie yokaie. - Pewnie żrą to co wysrają i tak w kółko. Nie ma co rozmyślać o tych katakumbach. W mojej ocenie to tam był jakiś kult yokai i po rozłamie zaczęli je hodować. - Powiedział, najprostszą możliwą opcję jaką szło sobie wyobrazić. - To... To.. To ma sens. - Uśmiechnął się Ryoyu przytakując Ryūzō. - Po... Po.. Wiedziałeś, że czas p.. płynie ina.. inaczej, ale godzi.. na czy pół dnia mo... g.. gą tak wyglądać, p... przez poczu... poczucie czasu. - Jak to szło rozszyfrować, to mogłeś go zgasić tak jak on próbował właśnie, powiedzieć, że to co mówisz to jakaś bujda.

...

Staliście w pozycjach bojowych, znaczy pieczętnik nie stał, tylko bardziej się krył za wami. Chciałeś przejąć całą incjatywę. - Jak sobie życzysz, pokaż co potrafisz w praniu Kogo... - Spojrzał na ciebie, chcąc ustalić jak silny faktycznie jesteś. Wtem się z lasu wyłonił... Jeleń, zaczął iść w waszym kierunku ale nie tak centralnie, bardziej wam się z ciekawości przyglądał. - Albo n... ni.. nie yokai. - Widziałeś jak po czole mężczyzny spływa kropla potu, że się tak pomylił. - Nie strasz tak na następnym razem. - Kurogane spojrzał na mniejszego i skomentował prostolinijnie.

Jednak w tym samym momencie jeleń stanął, zaczął na was patrzyć z ciekawością, aż nagle wykręcił głowę o ponad 90 stopni wokół własnej osi. - O kurwa yokai. - Skomentował duży mężczyzna, starając się chwycić za broń jaką miał przypiętą do pasa. Pieczętnik, jako jedyny zachował spokój, wyglądał jakby dla niego to nie była żadna nowość. Jednak jeleń nie szarżował, nie kombinował po prostu stał i na was patrzył.

- Cz... Czego chcesz? - Zapytał jelenia Ryoyu. Ten znowu obkręcił głowę wokół własnej osi ale w drugą stronę, wszyscy stali wpatrzeni w siebie, nikt nie wiedział do końca jak zareagować. Dziwna istota spojrzała w lewo a wy razem za nią i gdy tylko obróciliście głowę ten zaczął uciekać w prawą stronę w las... Zostawiając was dalej w podróży.

---

Kurogane Ryūzō - KLIK
Ryoyu
Przechodzień

[Kaito Ishikawa]

Misja

Wiosna 396 roku Atarashi

Spojrzałem na chłopaka, przez cały czas, gdy próbował wykrztusić z siebie odpowiedź, a kiedy już tego jakimś cudem dokonał, spokojnie odpowiedziałem, kręcąc głową.
- To nie to, wejście, krótka gonitwa, walka jeden na jednego, wyjście z katakumb to nie przez brak poczucia czasu. Zresztą dojdziemy na miejsce to ocenisz, jakby mi ktoś opowiedział o tym, też bym był sceptycznie nastawiony, próbował racjonalizować to co słyszę. Dlatego tak jak mówię, nie ma co się spierać, przeżyjesz to wrócimy do tematu. - uciąłem ten temat, nie chciałem się niepotrzebnie irytować czy spierać o coś, co ktoś nie chciał uwierzyć. Jednak w żadnym razie nie dziwiłem się.

Trzymając oburącz Samehadę powoli ruszyłem w stronę krzaków, wyskoczył z nich jeleń, niby trochę się rozluźniłem, ale pozostałem jeszcze przez chwilę w gotowości. Z początku nie spodobało mi się, że wykrywacz yokai, widzi je wszędzie nawet tam, gdzie ich nie ma. Jednak wtedy jeleń zrobił coś czego nie powinien, przekręcił nienaturalnie głowę. Ponownie spiąłem się wyczuwając zagrożenie, ostrożnie z nową towarzyszką w dłoniach ruszyłem na demona. Jednak po kilku krokach stwór uciekł
- Czyżby Yokai`e zaczęły przejmować zwykłe istnienia czy one zaczęły się jakoś zmieniać ? Pierwsze słyszę, żeby któreś wyglądem przypominało znane nam zwierzę, tak że nie będziemy w stanie go rozróżnić. Coś możesz więcej powiedzieć ? - Zwróciłem się do jąkały.

[Nobuo]

Stare śmiecie
Misja S - Kaito Ishikawa

---

Posty
Nobuo 5
Kaito Ishikawa 4

---

- Nie ma jednego schematu na yokaie, są i mądre i głupie, i agresywne i przyjazne. Nie wszystko co nie jest naturalne będzie chciało cię od razu zabić. Czy jak pójdziesz w dzicz to każdy wilk cię zaatakuje? Oczywiście, że nie. Nie każdy chce ryzykować, nie każdemu się opłaca, nie każdy ma to na celu. - Przedstawiciel sekty wyjaśnił ci, że to nie jest takie proste i zero jedynkowe jak może się wydawać.

Ruszyliście dalej, minęło kilka kolejnych godzin, z Inuzuką szybciej się podróżowało jak ta popędzała i biegliście niemal cały czas a tutaj na spokojnie sobie szliście, w zasadzie nie było powodu do tego by tempo było zawrotne. Tak też zbliżał się wieczór a skończyliście gdzieś pomiędzy drzewami, bo w zasadzie cały czas byliście w lesie... w przenośni i dosłownie, kojarzyłeś kierunek ale czy drogę?

- Tutaj rozbijemy obóz. - Wskazał miejsce gdzieś z boku od głównego szlaku, nie mieliście nie wiadomo jakiego sprzętu, ot własne wyposażenie i prowiant, nikt nie zwrócił uwagi na ty by przygotować namioty albo śpiwory. - Nazbierajmy drewna na ognisko i ogarniemy odgrzejemy to co mamy. - Kurogane przejął inicjatywę, zostawiając Ryoyu w miejscu w którym mieliści się rozgościć na wieczór.

Przyniósł po chwili trochę drewna, Ryoyu zaczął to układać w stos, zebrał trochę kory brzozy, dwa patyki i zaczął pocierać tworząc błyskawicznie ogień. Byli dosyć dobrze przygotowani na takie survivale. W mgnieniu oka ognisko zaczęło się palić, a teraz przyszedł czas na podgrzanie prowiantu, w końcu nie wiadomo kiedy będziecie mieli kolejną okazję na zjedzenie czegoś ciepłego.

Nastała chwila spokoju mogliście, porozmawiać, mogłeś zadać jakieś pytania, lub też po prostu opowiedzieć co pamiętasz by przygotować ich na przygody jakie mogą was zaraz czekać, w końcu nie wiadomo co się może powtórzyć, co się może zdarzyć pierwszy raz...

---

Kurogane Ryūzō - KLIK
Ryoyu
Przechodzień

[Kaito Ishikawa]

Misja

Wiosna 396 roku Atarashi

Szliśmy dalej, na moje pytanie o dziwo nie odpowiedział chłopak znający się na pieczęciach i na yokai tylko sam Kurogane. Najwidoczniej nie zdałem sobie z początku sprawy, ale musiałem zadać jakieś trywialne, a wręcz śmieszne pytanie, skoro to on zabrał głos. Rzeczywiście jak mężczyzna skończył mi odpowiadać to zdałem sobie sprawę, że miałem rację w początkowych założeniach... Pytanie nie było skomplikowane, ani trudne w odpowiedzi. Po prostu jak już człowiek na trafiał na same wrogie demony to już z reguły zaczął zakładać, że wszystkie pozostałe też będą wrogo nastawione, nie dopuszczając do siebie możliwości, że może być jakiś przyjaźnie nastawiony.

Podróż była owocna trafiłem na wszystkie punkty, które doskonale pamiętałem oraz na symbole, które zaznaczałem sobie na drzewach w drodze powrotnej do Atarashi. Zeszliśmy na chwilę z jednej ze ścieżek, aby przenocować w lesie. Niestety, niektórzy mieli wycieczkowe tempo, także wymagany był postój.

Siedząc przy ognisku opowiedziałem towarzyszą dokładnie co się zadziało w głębi katakumb o trzech drogach, o krzyku jednego z bandytów, o zagadce, o pojedynku Mai, o śmierci jednego z Kuroi Kiri, o moim pojedynku, o wyjściu tą samą drogą, ale o znalezieniu się przy innym wyjściu, o próbie otwarcia wrót, o odnalezieniu tych wrót którymi wszedłem, o złożonej przysiędze. Wszystko w najmniejszych detalach, co by nic nie pominąć. Jak mniemałem temu od pieczęci może to coś by pomogło.

[Nobuo]

Stare śmiecie
Misja S - Kaito Ishikawa

---

Posty
Nobuo 6
Kaito Ishikawa 5

---

Podczas tej podróży miałeś farta i faktycznie trafiałeś na ustalone przez siebie wcześniej znaki ale nie był to schemat, który zadziała zawsze i w każdym przypadku. Wybranie drogi kilka metrów dalej by skutecznie uniemożliwiło ci odnalezienie tych punktów.

Znajdując się już nad obozowiskiem, rozpoczęliście rozmowę... A może bardziej monolog, opowiadałeś o tym co spotkało cię w katakumbach. Pieczętnikowi momentalnie wpadło kilka pomysłów do głowy, że to jest kult, że to są yokaie, że to są inne yokaie. Jakie tam techniki mogły być użytego, do kogo mogły należeć te katakumby. Jego sposób wysławiania się jednak sprawiał, że skutecznie mu uniemożliwialiście razem z Kurogane możliwości wypowiedzania swoich całych pomysłów. Poszliście spać, warty były ustalone, przez noc nic się nie wydarzyło. Od czasu do czasu przechodziły zwierzęta, jednak ogień i cisza skutecznie je od was odciągały.

Rano obudził cię Kurogane. - Koniec spania, ruszamy dalej. - Kucał nad tobą, a następnie wstał prostując kości, Ryoyu obudził w prosty sposób, wywał na niego trochę wody z kubka. Tym sposobem wróciliście na trasę, zajęło wam to kolejne kilka godzin ale ponownie późnym popołudniem udało się dotrzeć niedaleko cmentarze, tylko, że tym razem byliście z innej strony. Pamiętałeś plus minus jak wyglądało główne wejście, pamiętałeś plus minus jak wyglądało wyjście, przy którym ostatnio widziałeś Mai.

Jednak to wszystko było gdzie indziej niż się znaleźliście. - Panie samuraju to jak idziemy? Jakie pomysły by zbadać to miejsce i znaleźć twoją przyjaciółkę? - To był kluczowy moment by ustalić jak się będzie toczyła dalsza część misji...

Z/T - Cmentarz świętych

---

Kurogane Ryūzō - KLIK
Ryoyu
Przechodzień

[Anzou]

Czym na dobrą sprawę jest wolność? To pytanie to zagwozdka, z którą ścierają się ludzie od zarania dziejów. Dla jednych wolność to brak ograniczeń, możliwość swobodnego wypowiadania się na różnorodne tematy, a dla innych... być może wyjście z więzienia. Dla Władcy Piorunów wolność to raczej okazja ku temu, aby spędzać czas tak, jak sobie można tylko zamarzyć, bez barier, bez zastanawiania się nad konsekwencjami. Bycie Shinobi raczej niewiele ma z wolnością jako tako jednostki. Podporządkowanie swojego życia dla klanu to coś, czego wymaga się od ludzi, którzy kroczą tą ścieżką. Im silniejszy był Anzou tym nieco więcej decyzyjności i wolności zyskiwał. Sam Gzik chyba podobnie nie lubił ograniczeń, jego wypowiedź o życiu w klatce chyba nabierała głębszego sensu. Anzou po wypełnieniu formalności i spróbowaniu swojego szczęścia z Chino ruszył na szlak, miał kilka spraw do załatwienia, Chino nie będzie czekać wiecznie, wróg nie śpi, licho też. Władca Piorunów narzucił sobie dość duże tempo przez co zaczął odczuwać trudy wędrówki, również te, które były związane z typowymi ludzkimi potrzebami - takimi jak głodem. Po drodze Władca Laserów spotkał człowieka, który wyglądał na doświadczonego życiowo, właśnie piekł sobie solidną porcję dzika. Dziaduszek zagaił Anzou, co w połączeniu z zapachami, które przenikały jego nozdrza, Kaminari poczuł delikatny ścisk w żołądku i odpowiedź chłopaka mogła być tylko jedna. Kaminari być może ma też okazję ku temu, aby lepiej poznać nowego człowieka, dostrzec jakąś unikatową perspektywę. Kto wie.
- Głodny? Dobrze powiedziane. Nazywam się Anzou, bardzo miło mi Pana poznać.
Anzou ukłonił się w pas, wypowiadał się pewnie, obserwował człowieka, nie miał wobec niego jakichkolwiek oczekiwań, ale miał z tyłu głowy fakt, że może to byc wróg, Yokai czy ktokolwiek inny. Ostrożność i gotowość do wszelkich obron tudzież była zachowana. Władca Piorunów obserwował mężczyznę.
- Jeżeli to nie jest problem - chętnie. Padam z nóg i... z głodu.
Nastolatek usiadł obok i czekał na dalszy rozwój wypadku. Nie miał pojęcia jak potoczy się przyszłość, ale żywności potencjalnie spróbuje jako drugi, o ile zostanie poczęstowany.

[Kaito Ishikawa]

Zima 395/6
Wyprawa B
Anzou
"Mędrzec" _____________________________
Posty:
MG: 2
Anzou : 1
_____________________________

Mężczyzna delikatnie uśmiechnął się, słysząc, że zamierzasz się przyłączyć
- Miło cię poznać Anzou, wołają na mnie Raijin.
Starzec zrobił ci miejsce obok siebie, mogłeś usiąść na kocu nie martwiąc się, że śnieg zamoczy ci ubrania. Usiadłeś i...

Spięcie

Po chwili odrzuciło cię na kilka metrów, poczułeś silny ból prawego barku, zerknąłeś na niego, spalony fragment ubrania oraz biała, poparzona skóra.
- Wybacz, czułem, że władasz Rantonem i byłem ciekaw siły twojej mocy. Słabyś Hahahaha... - rzucił rozbawiony starzec
Mężczyzna odwrócił się i wyciągnął z torby drugi koc oraz grubsze, pikowane kimono uszyte z bawełny w kolorze granatu. Rzucił w twoim kierunku.
- Zakładaj i trzymaj ten koc, usiądź naprzeciwko mnie. Już nie będę cię sprawdzał - rzucił żartobliwie starzec
Następnie mogłeś zauważyć, że z wielką starannością napełnia jedną z misek kawałkiem mięsa oraz zalewa go wcześniej przygotowanym wywarem. Tak przygotowany półmisek postawił po drugie stronie paleniska, jak mogłeś odczytać z sytuacji był on przygotowany specjalnie dla ciebie.
- A więc Anzou... - zaczął Raijin szykując miskę dla siebie - ...to co cię sprowadza w te strony ? Wszędzie wojna, ludzie nigdy nie nauczą się żyć w zgodzie. Marny gatunek, ale jakoś musiałeś minąć straże. Mordowałeś ? - zagadał cię mężczyzna, ale czułeś, że kryje się w tym pytaniu cień groźby.



Raijin - KLIK

[Anzou]

Anzou postanowił skorzystać z okazji i z odpowiednią ostrożnością zaakceptować propozycję tajemniczego staruszka, jego głód był stosunkowo duży, a perspektywa sowitego posiłku była nader kusząca. Nie było innej opcji. Nastolatek przymierzał się do tego, aby usiąść i wtedy nastąpił klasyczny, znany i lubiany element w życiu Władcy Piorunów. Partyzant. Nastolatek nadział się swoim chudym dupskiem na koc, który poraził go odrzucając jednocześnie. Władca Laserów poczuł przeszywający ból, do tego jego ubranie również uległo zniszczeniu. Pięknie. Niebieskooki już zamierzał sam wychodzić ze swoim atakiem, który poniekąd byłby obroną, ale dziadek... chyba go sprawdzał, bawił się w jakiś sposób, a następnie przeprosił Anzou. Z jednej strony takie prewencyjne zachowanie w dobie wszechobecnych wojen, konfliktów, które toczą ten świat to normalność. Jak to mówią - przezorny zawsze ubezpieczony.
- Co jest? Każdego tak Pan sprawdza? Bez przesady... a siła... to pojęcie względne, tak mi się przynajmniej wydaje.
Odpowiedział Anzou nieco podniesionym głosem, w którym dało się wyczuć nutkę pretensji. Przecież kto normalny od razu traktuje drugą osobą jakimś atakiem. Niebieskooki złapał koc i kimono i rozpoczął proces ogrzewania. Skinął też głową w geście podziękowania. Kaminari zgodnie z instrukcją usiadł na przeciwko, jednak tym razem był gotowy na odrzucenie, które... nie nastąpiło, na całe szczęście. Niebieskooki podziękował za posiłek, ale nie próbował pierwszy. Czekał, aż mężczyzna sam skończy napełniać swój. Już raz zaufał mu w ciemno i skończyło się to... nie do końca przyjemnie. Anzou słysząc pytanie Raijina spojrzał na niego, prosto w oczy i w głowie zbierał swoją odpowiedź. Nie zamierzał w żaden sposób blefować.
- Dziękuję za posiłek, ale poczekam, aż Pan pierwszy spróbuje... Nie, że nie doceniam kulinarnego kunsztu, ale już raz się przejechałem... Co mnie sprowadza? Sam nie wiem, szukam trochę siebie, chcę nieco zwiększyć swoje umiejętności, potrenować. Stać się silniejszy. Tak, aby móc chronić bliskie mi osoby. A skąd zmierzam? Byłem w nowo powstałej osadzie Kujanari. Niestety, brałem udział w wojnie, ostatnio dość aktywnie walczyłem z klanem Kujaku. Jestem jednym z Kaminarich. I popieram to, co Pan mówi, wojny są złe. Bardzo złe.
Anzou mówił pewnie, szczerze, w jego głosie nie dało się wyczuć żadnego zawahania. W sytuacji, gdy człowiek jest pewny tego co mówi, gdy w to głęboko wierzy - ciężko się zamotać i zakręcić. Nastolatek był bardzo ciekawy tej osoby. Zgadzał się z nim co do jednego - wojny są beznadziejne i pochłaniają wiele istnień.

[Kaito Ishikawa]

Zima 395/6
Wyprawa B
Anzou
"Mędrzec" _____________________________
Posty:
MG: 3
Anzou : 2
_____________________________

- Wyczułem w tobie moc Rantonu, rzadko takich widuję jak ty czy... Ja. Zawsze wtedy nie mogę się powstrzymać i zawsze sprawdzam poziom mocy burzy. Ty nie wypadłeś za dobrze mój chłopcze. Czy siła jest pojęciem względnym i tak i nie. Jeżeli oceniasz z własnego punktu widzenia to, a i owszem, zawsze znajdzie się ktoś słabszy jak i silniejszy to normalne. Jednak jeżeli utworzysz grupy pewnych poziomów, to wtedy łatwiej jest ci uznać skalę czyjejś siły. Większość ludzi jest w grupie pierwszej, prości ludzie, początkujący użytkownicy chakry. Jest też ostatnia grupa, w niej chodza już jednostki podobne na wzór bóstwom, którzy jednym spojrzeniem są w stanie zniszczyć góry. Ciebie zaś umieściłbym gdzieś po środku, ale przyznam, że widzę w tobie potencjał, jeszcze nie wykorzystujesz pełni tego co masz w zanadrzu do pokazania światu. - rzekł mężczyzna przy długim wywodem. Zanim zdążyłeś usiąść, Raijin do czysta wymiótł swoją miskę i ponownie założył sobie mięsiwa, zalewajac go specjalnym wywarem.
- Jedz i się nie wygłupiaj, dobre mięso, spakuję sobie na drogę. - rzekł rozbawiony starzec

Kiedy udzieliłeś swojej odpowiedzi o wiosce Kujanari oraz o tym, że też nie uważasz wojny jako rozwiązanie wszelkich problemów, Raijinowi zaświeciły się oczy z wrażenia oraz ekscytacji
- Opowiedz mi więcej o tym Kujanari czyżby to było prostackie połączenie KUJAku oraz kamiNARI ? Hahaha... - zaśmiał się mężczyzna, ale był to serdeczny śmiech.



Raijin - KLIK