Ogłoszenia fabularne - Wieści ze świata

Post autor: **Ario** » 25 sie 2025, o 15:00

Siedziba Władzy, Raigeki, Antai
Lato, Rok 395
Przy stole Shirei-kana siedziała Chino, która opierała się ręką o brodę i trzymając kunai wydrapywała w nim jakieś wzorki. Dookoła niej były porozrzucane wióry, które zdążyła już zeskrobać. Naprzeciwko niej siedział starszy mężczyzna w wyjściowej szacie.
- Chino-dono, nasi informatorzy nie mogą się mylić. Jeżeli Klan Kujaku planuje odwet za zajęte przez naszą ekspansję ziemię, to Pani Kagada i jej zespół są w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Nalegam, aby wezwać drugiego seinina i wysłać tam oddział wsparc....

Wywód mężczyzny przerwało potężne uderzenie pięścią w stół. Chino siedziała teraz wyprostowana, patrząc na niego ewidentnie zła.
- Kurwa! - krzyknęła. - Żaden seinin. Ja pójdę. Wezmę kilkunastu ninja i rozwalimy w drobny pył przeciwnika. Tylko, problem jest taki, że jakiś baran w kolorowej szacie nie pozwala mi ruszyć na jebane pole bitwy do mojej przyjaciółki, tak gdzie moje cholerne miejsce! - tak, przytyk był ewidentnie w kierunku siedzącego z nią w pokoju mężczyzny. - Na co komu shirei-kan, który ma siedzieć za biurkiem jak jakaś ciota, co!?

Jej rozmówca cicho westchnęła.
- Chino-dono, technicznie owszem, jesteś shirei-kanem i głową rodu, ale istnieje masa powiązań...nazwijmy to delikatnie politycznych, ale też i wizerunkowych, przez które Twoje udanie się na pole bitwy sprawi, że może nastąpić atak ze strony Ryuzaku...chociaż tego nie podejrzewamy, to musimy być czujni. Poza tym, nie możemy sobie pozwolić na Twoją stratę. Ze względu na Twoją...formę...musisz jeszcze dojść do siebie.
- Już dawno doszłam do siebie! Człowieku, czy Ty rozumiesz, że jak Kagada sama podbije te wschodnie wybrzeże, to potem nie da mi spokoju przez następne pięć czy dziesięć lat?
- Owszem, Chino-dono, rozumiem, jednak musisz być powściągliwa. Jesteś najmłodszą shirei-kan na kontynencie i Twoją największą słabościa jest brak doświadczenia. Każdy przeciwnik zdaje sobie sprawę, że odniosłaś ciężkie rany po ostatniej bitwie i będą starali się Ciebie wywabić. Poza tym, Twój temperament żyje w pełnej zgodzie z naszymi klanowymi wartościami. Jesteś w pełni Kaminari i to oznacza, nie mniej, nie więcej, że będziesz chciała być na wojnie. Nasi przeciwnicy to wykorzystają.

Chino złapała się za twarz i pociągnęła dłońmi, tworząc dość śmieszną minę.
- Jaaasny chujuu...na co mi było to wszystko. - cicho westchnęła. - Po co zostawałam tą shirei-kan, myślałam, że będę mogła wszystko.
- Istotnie, Pani. Możesz wszystko, tylko nie wszystko jest zalecane.

Dziewczyna ponownie złapała kunai i zaczęła nim wyskrobywać jakieś wzroki na biurku. Westchnęła i oparła głowę na dłoni.
- Dobra, to co mogę zrobić.
Na te słowa mężczyzna poprawił się na krześle.
- Cieszę się, że Chino-dono zajmuje tak dojrzałą postawę i możemy przejść do...

Chino jedynie spojrzała na niego pełna złości przestając na chwilę skrobać, a facet momentalnie przyłożył pięść do ust i odchrząknął.
- Wysłałbym 100 zbrojnych. Wystarczy by utrzymać miasto. Pani Kagada jest ostatnią żyjącą spadkobierczynią Sumo Kaminari. Mówi się, że jest równie utalentowana co on. Mój ojciec był jego podwładnym, gdy tamten był jeszcze w randze seinina. Mówił mi, że był tak silny, że mógł zmieniać krajobraz wedle uznania. Miał cios o sile bijuudamy.

Kobieta westchnęła.
- No przecież ja to wiem. Poza tym ja nie po to chciałam iść na front, nooo....dobra, wyślijmy tych 100 zbrojnych.

Mężczyzna poprawił się.
- A po co w takim razie? Myślałem, że Chino-dono szuka walki.
Chino wbiła kunai biurko.
- To też...ale nie tylko po to. - kobieta położyła łokcie na stole i wsadziła głowę w ręce tak, że nie widać było jej twarzy, po czym dodała dużo ciszej. - Chciałam tam iść, gdyby ktoś ją musiał powstrzymać po tym, jak wpadnie w szał bitewny.

Hikagemono - Głębiny, Kinoko no Rakuen, Atarashi
Lato, Rok 395
Nad jednym ze statywów alchemicznych stał ubrany w futra i maskę mężczyzna. Jirou Kujaku, lider klanu Pawia spędzał więcej czasu w głębinach, niż w siedzibie władzy. Dostęp do niego miało tylko kilku zaufanych ludzi, tak samo jak możliwość wejścia do tego pomieszczenia. Gdy drzwi otworzyły się, Jirou właśnie wrzucił coś do fiolki, która wypełniona była różowym płynem. Nagle coś zabulgotało, a ciecz zmieniła kolor na zielony i zaczęła wytwarzać się gesta piana, która wystrzeliła w powietrze. Jirou odskoczył i odruchowo zasłonił się rękoma, jednak nie nastąpił żaden wybuch. Wyprostował się nie zwracając uwagi na to, że ktoś wszedł do środka pomieszczenia. Kimkolwiek jegomość był, również nosił na twarzy maskę, więc trudno było rozpoznać jego wiek. Wiadome było po budowie ciała, że to raczej mężczyzna.
- Fascynujące...naprawdę, fascynujące! - po czym odwrócił się w kierunku nowoprzybyłego. Ten trzymał w ręku zwój. - Coś się stało? Jestem w trakcie eksperymentu.
- Jirou-sama, Lider Soma oczekuje raportu z działań wojennych na półwyspie Atarashi. - ukłonił się, po czym podszedł wręczając zwój. Jirou wziął go i zaczął czytać. Ze względu na jego maskę, nie wiadomo było jaką przybiera minę. Nagle zwinął zwój i oddał go przybyszowi.
- Oczekiwać to sobie może od swoich podwładnych. My, a tym bardziej ja, nie odpowiadamy przed nimi. - odparł po czym odwrócił się do stołu.
- Istotnie, masz rację, ale...klan Kaminari od pewnego czasu prowadzi działania ekspansyjne. Zdążyli już odbić jedną osadę i miasteczko portowe. Póki co ich działania się zatrzymały, ale...to wszystko podobno sprawka seinin i jej drużyny. Chodzą w czterech ninja i odbijają osada po osadzie.

To dużo bardziej zaintrygowało Jirou, bo mężczyzna odwrócił się do mężczyzny.
- Wysłali Seinina? Kaminari Chino poważnie podeszła w takim razie do działań wojennych. Przecież te tereny i tak im się nie przydadzą. Nie da się odwrócić skutków meteorytu.
- Niby tak, tylko...oni chyba o tym nie wiedzą. Na ten moment nie spotkali nikogo silniejszego od nas. Jedynie Kujaku Kiroku umarł w służbie na statku. Według raportu świadków, seinin Kagada Kaminari przebiła mu klatkę piersiową na wylot i wyrwała serce. Tylko, że Kiroku był w randze Kogo...
- Rozumiem... - lider odwrócił się na chwilę i spojrzał na statyw alchemiczny. - Nie chciałem prowadzić wojny z Kaminari, ale nie mogę pozwolić na to, by poszli dalej. Musimy zatrzymać ich tam, gdzie są. Dalej znajdują się już bardziej strategiczne osady.
- Ym...jeszcze jedno. Oddziały Musana na południowym odcinku łapali Kaminari i...bebeszyli ich. Zakładam, że zaczęli działania wojenne po tym jak zobaczyli...to co Musan im zostawił.

Zapadła cisza. Jirou zacisnął pięść.
- To dureń...sprowokował ich? - zapytał, na co mężczyzna jedynie pokiwał głową. - Czyli tego seinina nie mogę wysłać przeciwko...jak ona była? Kagada Kaminari? - dopytał.
- Zgadza się.
- A więc jeżeli nie Musan to...
- Zgadza się, Jirou-sama.

Jirou cicho westchnął, dając wydźwięk świstu przez maskę.
- Ehh...nie chciałem ich ponownie używać ale widzę, że nie mam wyjścia. Wysłanie tam Musana tylko zaogni konflikt. Dobrze, niech będzie, zawezwij do mnie Shirę.
- Ona już tu jest.
- Gdzie?
Mężczyzna pokazał palcem na wejście.
- Za drzwiami.

Drzwi do środka otworzyły się, a do środka weszła blond kobieta z dwoma kucami, w mini kimonie, z dłuższymi zakolanówkami dochodzącymi nawet do ud.
- Cześć szefie, wzywałeś! - powiedziała, zadowolona machając do niego ręką. - A więc jestem.
Jirou patrzył jak kobieta pociesznie zbliża się do niego.
- Masz chodzić w masce jak tu chodzisz, to kwestie bezpieczeństwa.
- Jeny, przecież i tak mi nic nie będzie. - odparła, jednak widząc posturę Jirou, który nie poruszył się nawet milimetr, pokiwała głową i sięgnęła po jedną z nich ze stołu, po czym założyła na głowę. - Zadowolony?
- Tak. Teraz przejdźmy do konkretów. Dużo podsłuchiwałaś?
- Wszystko.
- To czemu nie weszłaś odrazu?
- Bo chciałam, żeby pomysł by przeprowadzić mobilizację wyszedł od Ciebie. Gdybyś mnie zobaczył, zwietrzyłbyś podstęp odrazu.

Jirou patrzył na nią, po czym pokiwał przecząco głową.
- Ty też jesteś w to zamieszany?
- Nigdy w życiu, to Pani Shira wyszła z propozycją. Ja tylko pokornie się do niej zastosowałem.

Nagle zza biurka wyszedł kot. To znaczy, prawie kot, bo miał dwa ogony i 6 nóg. Shira jak tylko go zobaczyła, ruszyła w jego kierunku, zrzucając maskę na bok i ukazując twarz. Doskoczyła do kota i w radości zaczęła go głaskać, na co kot zaczął się do niej łasić.
- Pan Smaczek! Jak tam kochanieńki, pańcia wróciła! Jak się bawisz? Dobrze co? U Jirou-sama jest dobrze, prawda? Karmi Cię? O taak, pokaż brzuszek. - kobieta ewidentnie cieszyła się na widok kota, bo przekazywała mu dużo czułości, a on sam wydawał się odwzajemniać uczucia.

Jirou machnął ręką.
- Dobra, dość. Mam Was już dość. Macie moją zgodę.
Shira jeszcze przez chwilę głaskała kota, po czym wstała i dumnie wyprostowała się. Odwróciła się i zaczęła iść w kierunku wyjścia. Na jej kimonie z tyłu miała wycięcie na plecy, a na nich wytatuowane dwa skrzydła, które wchodziły na jej barki i ramiona.
- Powiedz to. - powiedziała, jakby czekała.

Lider pawiów odwrócił się i podszedł do stołu, po czym się o niego oparł.
- Możesz zwołać Siostry Nocy.

Shira uniosła do góry rękę z zaciśniętą pięścią.
- Siostry znowu zawalczą razem. - odwróciła głowę w jego stronę. - Będziesz z nas dumny.

Jirou odwrócił się do kobiety.
- Zawsze jestem. Dlatego wykorzystuję Was tylko w kluczowych momentach. Pokaż im Shiro, siłę seinin Kujaku i jej oddziału. Jednak nie prowokuj bardziej niż musisz.

Shira mrugnęła do niego okiem, po czym wyszła z pokoju

---

Chino Kaminari - klik
Jirou Kujaku - klik
Shira Kujaku - klik

Post autor: **Nizan** » 11 gru 2025, o 15:10

Wybrzeże Terenów za Murem, Południowa Strona
Zima, Rok 395
Na plaży stał wysoki, ponad dwumetrowy Oni. Jego ręka była zgięta w łokciu i tworzyła coś w stylu siedziska, na którym bezpardonowo spoczywała kobieta koło trzydziestki. Miała krótko ostrzyżone białe włosy i mnóstwo pieczęci na sobie. Mimo, że wydawała się być sama, wcale tak nie było. Jej własny oddział Gejsz był gotowy do reakcji w każdej chwili. Jednak pytanie, czy... miał do tego podstawy?

Było już grubo po południu, a ze względu na to, że zima nadchodziła nieubłagalnie, noce nadchodziły dużo szybciej. Śniegu jeszcze nie było, a każdy powiew od strony morza rzucał w stronę kobiety przyjemny, orzeźwiający podmuch. Mimo wszystko, Nori Mateki, seinin klanu Mateki, a także dowódczynia Gejsz, siedziała jakby znudzona. Brodę opierała o dłoń, a trzymając nogę na nodze, bujała jedną z nich w rytm wioseł.

Tak, przed nią, w odległości mniej więcej 100 metrów zacumowało ponad dwadzieścia statków. Nie była w stanie ich zliczyć wszystkich, bo były tak poustawiane, aby zasłaniały siebie nawzajem. Nori jednak miała przeczucie - i to słuszne - że było ich zdecydowanie więcej. Był w tym wszystkim jeden niepasujący element. Łódka. Mała łódka, która płynęła w kierunku brzegu.

Na samym czubku, jak gdyby nigdy nic, stał wyprostowany mężczyzna z założonymi rękami za plecami. Był wyprostowany jak patyk i szeroko uśmiechał się w kierunku oczekującej go kobiety. I o tyle, o ile Nori Mateki wydawała się niezbyt zadowolona tym, że musi tutaj w ogóle być, tak Hinagi Hozuki - Admirał Piątej Floty Cesarza - wręcz przeciwnie. Dopiero gdy łódka zbliżyła się na odległość pięciu metrów od brzegu, a jej dół zaczął szorować po piasku na dnie, mężczyzna wystawił dłoń w kierunku wiosłującego chłopaczka.
- Tutaj wystarczy. - powiedział. Łódka wbiła się w piach i zatrzymała, jednak sam Hinagi nie poruszył się o milimetr.

Lustrowali siebie nawzajem z Nori i mimo, że nikt o tym nie powiedział głośno, oni wiedzieli to doskonale.

Bitwa między nimi już się rozpoczęła.
- Hinagi Hozuki, Admirał Piątej Floty w służbie jego JEDYNEJ Cesarskiej Mości. - chłopak zaakcentował słowo "jedynej", po czym zrobił ukłon w kierunku kobiety na demonie. Jego kimono było ściągnięte z prawego barku, tak by na piersi odsłaniał duży znak "5".
- Spóźniłeś się, Admirale. - powiedziała przeciągle, po czym również poprawiła swoją pozycję na demonie. Oni jednak przypominał bardziej posąg, niż żywą istotę. - Dość blisko podpłynąłeś ze swoją flotą. Ponad dwadzieścia statków. Po co ten pokaz siły? - zapytała kobieta.

Co ciekawe, mężczyzna rozłożył teatralnie ręce na boki.
- Pokaz siły? Broń Cię Panie. To tylko moi przyboczni. - odwrócił się i wskazał dłonią na stojące tam statki. - Jestem bardzo wygodnicki, często lubię zmieniać statki na których sypiam. Poza tym... tutaj nic nie ma, więc po co miałbym Cię straszyć? Zgodnie z zapowiedzią, przychodzę jako posłaniec, nie wojownik.
- Wiem z czym przychodzisz. Nim wypłynąłeś, to już wiedziałam.

Na tą zaczepkę, Hinagi uniósł brew.
- Ajaj, to w takim razie, będę musiał zabić wszystkie kobiety w swojej flocie. No nic, taki los Admirała.
- Skąd wiesz, że donoszą mi kobiety? - zapytała.
- Strzelam. Wywieszę je nagie za statkiem i zobaczę, kiedy zareagujecie. Wtedy rozpoznam, czy któraś z nich szpiegowała. - powiedział, szczerząc się i obserwując reakcję Nori, która była taka sama. Czyli żadna, ewentualnie lekko znudzona. Dopiero po chwili Hinagi wybuchnął śmiechem. - Haha! Żartuję oczywiście! Gdybyś widziała swoją minę! W każdym razie, wiesz, że tak się robiło z wiedźmami? Topiło się je i jak wypłynęły to to wiedźmy, a jak nie wypłynęły... to nie są wiedźmami! Takie były kiedyś metody.
- Naprawdę wysłali tutaj największego przygłupa ze wszystkich Admirałów? - zapytała kobieta.
- Ale nie obrażamy. To ja powinienem być obrażony. - powiedział i... nagle jego aura zmieniła się. Wzrok zwęził się, a usta złaczyły w cienką linie. - Powinienem być powitany z należnym dla Cesarstwa szacunkiem, a Dzicy wystawili mi kobietę na demonie z pochowanymi jak szczury kunoichi po lasach? - wskazał dłonią na pobliski zagajnik. - Jaja sobie robicie? Gdyby nie bezpośrednie polecenie Pani Kiyoko, wyrżnąłbym Was w pień i z negocjacji byłoby tyle. Czemu nie pojawił się żaden Shirei-kan? Czemu jest tutaj tylko jeden seinin i to jeszcze kobieta?
- Shirei-kanowie to określenia Wasze, kontynentalnych. Poza tym, ja na Ciebie zdecydowanie wystarczę. - odparła. - Nie trać więcej mojego czasu, bo inaczej odejdę i zerwę negocjacje.
- Gówno możesz. - powiedział i na te słowa, dopiero Nori uniosła pytająco brew. - Masz mnie tylko przyjąć, a nie decydować o negocjacjach. Wiem więcej niż sobie myślisz. Puszczać kity to możesz tam swoim dziewczynkom, a nie mnie. Zagrajmy więc w otwarte karty. - odparł, po czym cofnął się o krok na łódce. - Admirałowie nie mogą opuścić morza. To jedna z zasad według Kodeksu. Jedynie Pani Kiyoko może opuszczać morze kiedy zechce. Aby Admirał mógł zejść na ląd muszą wydarzyć się dwie rzeczy. - Hinagi uniósł dłoń i dwa wskazujące palce. - Po pierwsze, każdorazowo musi zostać wyrażona zgoda Pani Kiyoko. - zgiął palec, zostawiając drugi. - A po drugie, musi dostać zaproszenie. Tak więc, na ten moment jesteś bezpieczna. Stąd Cię nie sięgnę.
- Istnieje też trzecia opcja. - powiedziała Nori, po czym zamachnęła sie ręką i na jej pierścionku nagle pojawiła się minimalna igła. Kobieta trzymała dłoń tak, jakby miała... zranić się w kciuk. - Jak Admirał zerwie się ze smyczy i ucieknie z młódką od "waszej Pani". Co, tyle słyszy się o "hodowaniu" Admirałów, a wystarczyła jedna dziewczyna, by przeciągnąć jednego na swoją stronę? To te Wasze zasady to chyba tylko dla niektórych obowiązują. Minęło tyle czasu, a Wy nadal go nie złapaliście. - Nori zeskoczyła z demona, po czym ruszyła w kierunku Hinagiego. Zatrzymała się kilka stóp od linii wody. Mieli do siebie pięć, sześć metrów. - Zapraszam Cię do wyjścia z wody.
- Kodari to łajza, rzeczywiście, ale nic nie poradzisz. Zawsze trafi się jeden, co się wyłamie. - odparł, zupełnie nie wzruszony tym, że kobieta jawnie próbowała go sprowokować. - Ale złapię go. Będzie mój.
- Przejdź do rzeczy. Z czym przypływasz?

Hinagi odwrócił się, po czym złapał skrzynkę i rzucił w kierunku Nori. Potem drugą, trzecią i czwartą. Wszystkie wylądowały idealnie obok siebie, a on sam odwrócił z powrotem do Nori i skoczył w jej kierunku. Wylądował przed nią, idealnie stając na palcach. Jednak jego pięty natrafiły na linię wody. Delikatnie chlupnęło. Ewidentnie zdziwiony odwrócił się za siebie, po czym spojrzał ponownie na Nori.
- Naruhodo... - odparł. - A więc tak pogrywasz.
- Co to za skrzynki? - zapytała Nori.

Wtedy jednak Hinagi z całym impetem zamachnął się i przebił dłonią Nori na wylot. Krew trysnęła dookoła, a w dłoni Hinagiego znalazło się serce, które jednym ruchem zgniótł. Tylko, że ciało Nori zamiast upaść na ziemię, zmieniło się w breję, która rozlała się dookoła. Hinagi zamrugał, a na jego ręku nie było śladów krwi. Nie było też zwłok Nori.

Kobieta siedziała na demonie w tej samej pozycji co wcześniej.
- Interesujące. Gdzie popełniłam błąd? - zapytała.

Hinagi cicho westchnął.
- Osoba, która nie jest z Morza, nigdy nie odzwierciedli natury wody. Dla Ciebie woda to woda, dla mnie to życie. Inaczej ją czuje, niż Ty. - powiedział, po czym podrapał się po brodzie. - Ale nie ukrywam, samego momentu rzucenia przez Ciebie genjutsu nie wyłapałem. Jesteś dobra. Ale nie tak dobra, jak... nie ważne.
- Co jest w skrzynkach? - zapytała, ignorując to co mówił do niej Admirał.
- Cesarski Dar. Cztery skrzynki stali kantaiskiej. Czystej stali. - powiedział. - Założona blokada ograniczyła handel stalą z Kantai do minimum. Jedynie wysyłamy część do Kaigan i to w bardzo niekorzystnych dla nich cenach. Kto by pomyślał, że od tej stali są wszyscy tak bardzo uzależnieni. Jeżeli nasze nacje się dogadają, Cesarstwo jest w stanie wysyłać Wam dostawy stali. Czystej, nie tej niepełnej co pływa do Kaigan.
- A w zamian? - zapytała.
- To już nie z Tobą będę rozmawiać. - powiedział. - Dla Ciebie są skrzynki w ramach gestu dobrej woli, że Cesarstwo traktuje Was poważnie.
- Napewno chcesz iść sam? - zapytała kobieta.
- Prowadź. Miejmy to za sobą. - odparł. - Przebywanie daleko od Morza sprawia mi dyskomfort. Nie chcę być poza nim dłużej niż muszę.

Czysta Stal Kantaiska staje się niedostępna dla wszystkich poza Cesarstwem. Na kontynencie pojawia się "brudna" stal kantaiska, pochodząca z odzysku i tego, co Cesarstwo wyhandluje z Kaigan. W związku z tym pojawią się następujące zmiany:

Czysta Stal Kantaiska - Wytrzymałość 160 - do kupienia tylko i wyłącznie w Cesarstwie. Cena wzrasta z 50% do 100% drożej per wyrób

Brudna Stal Kantaiska - Wytrzymałość 140 - do kupienia na kontynencie. W Kaigan cena takiej stali wynosi 200% drożej per wyrób, poza Kaigan 300% drożej per wyrób

Ważne: Wszelkie istniejące przedmioty zostają tak jak były. Zmiana tyczy się tylko NOWYCH zakupowanych przedmiotów lub tych, które będą przetwarzane przez kuźnię. Jeżeli ktoś będzie jednak naprawiał istniejący przedmiot, to musi zastosować w rozliczeniach powyższą mechanike.
---
Nori Mateki - klik
Hinagi Hozuki - klik

Post autor: **Kaito Ishikawa** » 30 gru 2025, o 22:13

Post Fabularny

Mikunigaoka, Karmazynowe Szczyty
Wiosna 396 roku

Wiosna 396 roku, Mikunigaoka1, jedyne miejsce na mapie Karmazynowych Szczytów, gdzie wszystkie trzy kraje regionu: Kyūzo, Daishi oraz Sōso, graniczą ze sobą. Górzysty teren wokół wzgórza właściwie uniemożliwiał zasiedlenie się w tym miejscu. Obszar, który na co dzień służył jako główny szlak przemytników, tego dnia był najlepiej strzeżonym miejscem w całych Karmazynowych Szczytach. Każdy klan oraz ród odpowiednio zabezpieczył swój wycinek wzgórza najlepszymi wojownikami, jakimi dysponował. Wśród plejady utalentowanych shinobi znajdowali się między innymi Hyūga Ryūnosuke, Kōseki Akira, Yamanaka Sakura oraz Yen Sammo.

Na szczycie wzgórza spotkać się mieli wyłącznie sami liderzy, z których każdy miał zasiąść przy wcześniej przygotowanym przez swoją delegację stoliku. Kōseki przynieśli mebel wykonany z ciemnego drewna, wzmocniony po bokach metalowymi okuciami. Głowa rodu Hyūga miała zasiąść przy subtelnie wykonanym stoliczku z jasnego drewna, polakierowanym mazidłem dającym efekt półmatu. Szczep Jūgo na własnych plecach przytargał największy ze stolików, surowy i bardzo masywny. Z kolei klan Yamanaka postawił na odmianę hebanu, która w odpowiednim świetle potrafiła zlewać się z cieniem.

Liderzy przybyli z powodu listu, który wyszedł spod ręki jednego z nich. Hyūga Reiko wiosną 395 roku wysłał swoich posłańców z wiadomością, w której pisał, iż jest głęboko zaniepokojony ruchami na świecie, dlatego pragnie spotkać się z najważniejszymi siłami regionu, by ustalić, co myślą i czują inni władcy Karmazynowych Szczytów. Wiadomość była lakoniczna w kluczowych informacjach, nie padły żadne konkrety, jednak wyraźnie wyczuwało się bijącą z niej chęć spotkania. Wszyscy przywódcy niemal natychmiast odpowiedzieli, że przybędą, choć każdy z innego powodu. Yamanaka Arisu pragnęła całkowicie zakopać dawne spory i odbudować relacje z klanem Hyūga, których sojusz trwał przez setki lat. Kōseki Kazuo, obawiając się skutków ostatniego spotkania Arisu i Reiko, zamierzał przypilnować, co tym razem knuje ta dwójka. Akirai Shūsuke, rad z samego faktu dostrzeżenia, pragnął uwagi oraz większych wpływów.

Pierwotnie spotkanie planowane było na lato 395 roku, jednak w międzyczasie pojawiły się liczne zastępy demonów, brutalne działania tajemniczej organizacji Senrankai2, a także, w okresie zimowym, tajemnicza choroba jednego z liderów. Wydarzenia te doprowadziły do znacznego przesunięcia w czasie spotkania wszystkich ważniejszych przywódców Karmazynowych Szczytów.

Każdy z liderów posiadał własne powody i motywy, zarówno jawne, jak i skryte, różniące się między sobą, jednak wszyscy doskonale zdawali sobie sprawę z jednego faktu: ewentualne decyzje, które zapadną, mogą zmienić przyszłość znanego im świata.

Wczesnym rankiem ze swoich namiotów wyszedł każdy z liderów, zmierzając w stronę wzgórza. Każdemu jeszcze przed rozpoczęciem wzniesienia towarzyszył jego seinin wraz ze służbą. Tak oto, w historycznym momencie dla regionu Karmazynowych Szczytów, w tym samym czasie po wzgórzu Mikunigaoka, z różnych stron świata, wchodzili przywódcy najpotężniejszych grup shinobi.

U samego szczytu zatrzymali się, spojrzeli po sobie, ukłonili się i usiedli do swoich stolików:

Akirai Shūsuke, rudowłosy mężczyzna z zawiązanym bardzo prostym chonmage3, posiadający poranny zarost, wojownik tuż przed pięćdziesiątką, a dokładniej liczący sobie czterdzieści dziewięć lat. Ubiorem przypominał zwierzę, do którego znający go ludzie lubili go porównywać, a był to niedźwiedź. Nosił ciemno-brązowe kosode4 bez dodatkowych zdobień. Na to założone miał haori5 w kolorze ciemnego antracytu, wykonane z ciężkiego, wręcz opadającego jedwabiu. Na ramionach odstawało szerokie i kanciaste kamishimo6 w tonach przytłumionej zieleni, niemalże pancerne w sylwetce. Shūsuke spętał obi7 mieniące się odcieniem ciemnego złota. Jego dodatkowym zdobieniem był pierścień sygnetowy, umyślnie noszony na palcu wskazującym prawej dłoni.

Zlot dla szczepu Jūgo był niczym spełnione życzenie spadającej gwiazdy, to oni mogli dziś najwięcej ugrać, a właściwie nic nie stracić. Samo zaproszenie na spotkanie uznali już za swój sukces. Jednak Akirai zamierzał ugrać dla siebie tyle, ile będzie to tylko możliwe. Niechętny klanom, lecz bez siły, by przeciwstawić się wszystkim zebranym, zdawał sobie sprawę, że pozostali liderzy nie traktują go na równi, zarówno z powodu jego pochodzenia, jak i faktu, że urósł wraz ze szczepem na tyle, iż musieli go w końcu dostrzec.

Kōseki Kazuo, najstarszy spośród wszystkich tutaj zebranych, sześćdziesięciojednoletni lider. W jego blond włosach można było odnaleźć sporo siwych kosmyków, związanych w chonmage. Jednak nie tylko włosy zostały naruszone przez ząb czasu, twarz nosiła już liczne zmarszczki, oszpecona blizną, która niegdyś nadawała jej uroku. Ubrany był w kosode o nietypowym odcieniu brunatnego grafitu. Na to Kazuo założył haori w kolorze głębokiej czerni, przełamanej brudem stali, o krótkich, ciężkich rękawach. Dodatkowo nosił kamishimo, które składało się z bardzo szerokiego kataginu8 w kolorze ciemnej stali oraz ciężkich hakama9 w odcieniu przydymionego granatu, których szerokie nogawki przypominały zasłony. Przepasany był obi w barwie starego żelaza, pasującym do sygnetu znajdującego się na kciuku prawej dłoni.

Ród Kōseki był osłabiony, podobnie jak jego lider, i tak jak on, lata świetności miał już za sobą. Choć owa słabość nie nabrała jeszcze dramatycznego rozpędu, można było zauważyć, że ruchy szczepu w Daishi stawały się coraz śmielsze, a nawet podkładały chrust pod potencjalną wojnę. Kazuo zjawił się na zlocie z przymusu, a nie z własnej woli. Nie wierzył w szczere i dobre intencje Reiko, uważając, że ten ponownie knuje coś z Yamanaka, co w konsekwencji wyjdzie na złe wszystkim poza nimi. Niezrozumiałym faktem był dla niego również punkt, w którym szczep Jūgo został uznany i zaproszony na zlot, uznawał to za nieśmieszny żart ze strony Reiko.

Hyūga Reiko, inicjator spotkania, najwyższy, a zarazem najspokojniejszy ze wszystkich, czterdziestoletni mężczyzna o długich włosach, które tego dnia miał uformowane w chonmage, przez co nie było to tak widoczne. Białe oczy lidera współgrały z czernią jego włosów. Ubrany był w kremowe kosode oraz delikatne haori w tonacji zgaszonego błękitu, wykonane z subtelnego w dotyku jedwabiu. Na to założone miał lekkie hakama w kolorze przydymionego granatu. U pasa zawiązane obi miało ton ciemniejszej wersji haori. Nie nosił żadnej biżuterii, jednak gdy rozsiadł się przy stoliku, przyniesiono mu herbatę, tak jak wszystkim liderom, oraz pergamin z notatkami. Przy brzegu stolika rozłożył białą chusteczkę z dobrego gatunkowo materiału. Jej niezwykłość polegała na tym, że jeden z rogów ozdobiony był kolorowym haftem przedstawiającym karpia koi. Jego białe, czerwone i niebieskie łuski były doskonałym odzwierciedleniem żywej istoty, posiadał nawet charakterystyczne plamki na płetwach i ogonie, zupełnie jak pewien oryginał. Obok karpia wyszyty był również okrągły, zielony liść oraz wspaniały, różowy kwiat lotosu. Mimo niewielkiego rozmiaru szczegóły zostały doskonale zachowane, tworząc piękną całość.

Klan Hyūga był aktualnie jednym z silniejszych rodów, o ile nie najsilniejszym spośród tych zasiadających przy stole. Niemniej jego przewaga nie była przeważająca względem pozostałych. Pod pretekstem wymiany zdań w kwestii dzikich ludów Reiko zgromadził tu wszystkich, by ocenić swoich sąsiadów. Zależało mu na pokoju i współpracy, jego celem była poprawa stosunków z Yamanaka i powrót do relacji sprzed wojny. Dodatkowymi tematami, które chciał poruszyć, były coraz liczniejsze manifestacje straszliwych yōkai oraz coraz śmielej poczynające sobie Senrankai. W swojej historii nie chciał zostać zapamiętany jako lider, za którego rozpętała się wojna, a nie zawiązano żadnego sojuszu. Na tym polu Reiko uważał, że do dnia dzisiejszego jako przywódca ponosi porażkę.

Yamanaka Arisu, czterdziestoletnia, białowłosa kunoichi, ubrana była w ciemnośliwkowe kosode, uchikake10 z grubego jedwabiu w kolorze głębokiej czerni z granatem oraz obi w barwie miedzi. Nosiła krótsze rękawy, wbrew zwyczajom panującym wśród młodych kobiet. Włosy miała zaczesane w marumage11, ozdobione jednym obsydianowym kanzashi12. Jej skóra była jasna, a od oczu ku skroniom odchodziła cienka, ciemna linia. Usta nie były w pełni pomalowane kolorem ciemnej śliwki, a stworzona asymetria uniemożliwiała określenie, czy w danym momencie kobieta się uśmiecha.

Aktualna pozycja rodu Yamanaka była równie wysoka jak pozostałych, ani nie przeważała, ani nie słabła. Cel jej przybycia był prosty: przyjęcie wyciągniętej dłoni Hyūga Reiko. Choć po zakończeniu wojny niewiele zrobiono w kierunku zacieśniania więzi i poprawy chłodnych relacji, kobieta zbierała dowody, a właściwie ich brak, świadczące o tym, że atak ze strony głowy Białookich nie był zaplanowany. Co do reszty, towarzyszyła jej chłodna kalkulacja i pozorny sojusz. Pamiętała o zaangażowaniu Kōsekich w ostatniej wojnie, a szczep odmieńców uznawała za silny i skuteczny, jednak rozpatrywała go raczej w kategorii narzędzia aniżeli sojusznika.

Gdy wszyscy już zasiedli, a służba wykonała swoje ostatnie powinności, rozpoczęły się narady...

Na twarzy Reiko błąkał się lekki uśmiech. Na chwilę dotknął chusteczki, po czym, wodząc wzrokiem po zebranych, odezwał się:

- "Pod tym samym niebem spotykają się dziś przywódcy."... - na moment zamilkł, pozwalając, by cytat wybrzmiał należycie. - ...Dziękuję wam wszystkim za przybycie w to miejsce. Mój list, który wyszedł spod mojej ręki ponad rok temu, nie stracił na aktualności, wręcz przeciwnie, jak sami wiecie, nabrał jeszcze większej mocy. Zaskakujące okazały się wydarzenia, których nikt się nie spodziewał: powrót pradawnych demonów oraz działalność organizacji czyhającej na nasz spokój. Tym bardziej cieszę się, że zebraliśmy się dziś, by omówić wszystkie problemy trapiące Karmazynowe Szczyty. Proponuję, abyśmy przeszli przez tematy w następującej kolejności: yokai, Senrankai oraz dzikie ludy. Czy się zgadzacie?
Wszyscy liderzy pokiwali głowami.
- Czy macie jakieś uwagi? - padło kolejne formalne pytanie z ust Reiko.
Kōseki i Yamanaka pokręcili głowami, jednak Akirai miał coś do dodania:
- Jako ostatni punkt chciałbym poruszyć handel i bezpieczeństwo.
- Ha, dobre sobie! - zakpił Kōseki. -... Wystarczy, że tutaj jesteś, a już chcesz rozmawiać o handlu? Niedorzeczność.
- Kazuo, przyjacielu... - próbował łagodzić Hyuga - ...każdego zebranego tutaj warto wysłuchać, a propozycja Shūsuke nie wydaje się niedorzeczna... Przynajmniej dopóki nie usłyszymy jej istoty.
Najstarszy z shinobi prychnął, ale nie dodał nic więcej. Akirai skinął lekko głową w stronę Reiko, który, widząc brak dalszych głosów, ponownie się odezwał:
- Myślę, że możemy przejść do obrad... - nastąpiła chwila wykalkulowanej pauzy - ...choć jest jedna rzecz, którą chciałbym poruszyć jeszcze zanim zaczniemy.
Białooki zwrócił twarz w stronę kunoichi.
- Yamanaka Arisu. W imieniu klanu Hyūga oświadczam, że nie znaleźliśmy dowodów na to, by twój klan bezpośrednio brał udział w ataku na mój ród. Choć nie jestem w stanie wskazać, kto dokładnie stał za tą zbrodnią, śledztwo jednoznacznie wskazuje, że był to ktoś inny. W związku z powyższym oraz wiedzą, którą i ty nabyłaś dzięki swoim zdolnościom, że również mój klan nie brał udziału w ataku na ród Yamanaka, chciałbym, abyśmy zapomnieli o zarzewiu konfliktu. Nie chcę zapominać o poległych związanych z tamtymi wydarzeniami, dlatego z mojego rozkazu w wiosce Shiro-Iwa powstanie pomnik upamiętniający zabitych, zarówno z klanu Hyūga, jak i Yamanaka. Nie chciałbym, aby potraktowano to jako pusty gest, dlatego wraz z nim proponuję powrót do dawnego układu sprzed jedenastu lat, sprzed rozpoczęcia wojny.
Skończył, wywołując konsternację wśród zebranych. Nikt nie spodziewał się takiego obrotu spraw, może poza Arisu, która jedynie udała lekkie zaskoczenie.
- Hahahaha...- zaśmiała się kobieta, zyskując tym chwilę czasu. -... Potrafisz zaskakiwać. Chyba nie chcesz nam wszystkim powiedzieć, że po to nas tu zebrałeś... - kpiący uśmiech pojawił się na jej twarzy - ...przyznając się do błędu. Wielkiego błędu. Mówisz o zacieśnianiu więzów, o powrocie... Czyżbyś się starzał, Reiko?
Zadała pytanie, nie oczekując odpowiedzi, i mówiła dalej:
- Nie oczekuj, że dam ci odpowiedź tu i teraz. Jednak muszę przyznać jedno: klan Hyūga nie brał udziału w napadzie na nasz posterunek.
Arisu cieszyła się, że temat dawnych zatargów został poruszony, jednak nie chcąc okazać ani oczekiwania na taki rozwój wydarzeń, ani słabości swego rodu, zachowywała daleko idącą rezerwę.
- Zaraz popłaczę się ze szczęścia...- wtrącił Kazuo. -... To był twój główny powód tego spotkania? Zrobić przede mną teatr, jaki to jesteś wspaniały i chętny do pokoju? Idźmy dalej, bo zaraz będę świadkiem, jak piszesz listy miłosne do Yamanaka. Yokai. Co z nimi?
Zażenowany, grubą kreską próbował odciąć wystąpienie Reiko od kolejnego tematu, który sam chciał poruszyć.

Arisu i Reiko spojrzeli na siebie. Nie padło ani jedno słowo, lecz widać było, że pomiędzy nimi zawiązała się nić porozumienia. Reiko chrząknął, szukając odpowiedniego wstępu do kolejnego punktu obrad, jednak nie było mu dane go wygłosić.
- Co z nimi? - powtórzył kpiąco Akirai. Spojrzał po wszystkich i rzekł -... Połączmy to od razu z tematem Senrankai. Będzie łatwiej, żebyście z Yamanakami nie udawali dłużej zaskoczonych. Kogo Kōseki Shinichiro, Kogo Kōseki Joichi, Seinnin Yamanaka Gadou, polegli w walce z nimi. Nie zapomniałem o jakimś "TOP 5" z klanów?
- Dodałabym Kogo Kanadę Mikę z twojego szczepu...- wtrąciła Arisu złośliwie. -... Czy to nie ona trzymała cię za jaja?
- Drugorzędny wojownik... - odparł spokojnie Akirai. -... Jednak skoro rzucasz na mnie światło, to dodam, że w przeciwieństwie do was przybyłem z kolejnym Seinninem, Urumi Sasame, a Yen Sammo wciąż przecina góry swoim zanbatō13. Co więcej, w przeciwieństwie do was, wielkie klany, zneutralizowaliśmy magazyn Senrankai, pojmaliśmy jednego z ich wyższych rangą wojowników, a nawet... po drodze tutaj zmierzyliśmy się z ich przywódcą, Yami-ō14.
- Po pierwsze, zacznij po randze doko dawać rangę akoraito, bo inaczej pogubimy się w twoim rozumieniu siły...- zaatakował Kazuo. -... Po drugie, nie zapominaj, kto ile ma ziemi i wojska. Ilu masz tam tych pizdryków? Trzydziestu? Czterdziestu? I jak rozumiem, skoro zmierzyliście się z ich szefem, o ile to prawda, to właśnie zmarnowałeś najlepszą okazję, by go zlikwidować. Świetnie, gratuluję szczepikowi, wykazaliście się.
Akirai chciał odpowiedzieć, jednak Arisu wykorzystała okazję:
- Gadou zginął z ręki dwunastometrowego kościotrupa, który co chwila regenerował się w walce. Podejrzewam, że twój szczep, Akirai, padłby po pierwszej potyczce. Zresztą teraz muszą się z nim mierzyć Hyūga, dopiero co przekroczył ich granicę. Powodzenia, Reiko.
- Sentoki rodu Hyūga, kapitan Saigo no Hikari, dowódca KŌGAN15, naszej specjalnej jednostki do zwalczania yokai, Hyūga Zakata zniszczył go. Straty: jeden akoraito - odparł Reiko.
Arisu udała, że informacja nie zrobiła na niej wrażenia.
- Na pomniku wyryj proszę podziękowania dla Gadou. Musiał go w takim razie solidnie uszkodzić.
Białooki uśmiechnął się na moment, unosząc dłonie w uspokajającym geście.
- Jak sami słyszycie, mamy w regionie dwa poważne problemy i musimy im jakoś zaradzić. Proponuję połączyć siły.
- Bezpieczeństwo...- wtrącił Akirai. -... Właśnie o tym chciałem porozmawiać.
- Hahaha! Reiko, naprawdę sądzisz, że wezmę w tym udział? - Kōseki nie krył oburzenia. - ...Zapraszasz tu tę przybłędę, który stawia się mi w moim kraju, a teraz chcesz, żebym pilnował jego tyłka? Próbujesz wywołać wojnę? Na tym ci zależy?
- A nie chciałbyś, żeby ten szczekający piesek połamał kły na naszych przeciwnikach? - dorzuciła Arisu. - ...Toż to byłaby gratka.
- Nie o to chodziło, Arisu, ale dziękuję za chęci... - odpowiedział spokojnie Reiko. -... Kazuo, nie zależy mi na wojnie. Wręcz przeciwnie. Chcę zjednoczyć region, byśmy działali razem, pomagali sobie i wspólnie zwalczali zagrożenia. Udowodniono już, że osobno wypadamy blado. Pamiętasz, jak byłeś mediatorem w sporze między mną a Arisu? Wspomniałeś wtedy, że żadne z nas nie sprosta dwóm przeciwnikom naraz, jeśli ty dołączysz do jednej ze stron. Powiedz mi szczerze, przyjacielu, myślisz, że dasz radę trzem?
- Reiko, naprawdę się starzejesz... - oburzyła się Arisu. -... Przypomnij mi, kiedy pozwoliłam ci sterować moim klanem? Nie zapominaj się...- Po czym zwróciła się do Kōsekiego. -... Choć humor mu dopisuje, ma rację. Musimy pozbyć się problemów. Potrzebujemy też ciebie, Kazuo. Zawsze zależało ci na dobru twoich ludzi, pomożesz im tą decyzją.

Kazuo zazgrzytał zębami. Zrozumiał, że w imię pokoju Reiko jest gotów poświęcić nawet jego. Wiedział też, że Arisu mu nie pomoże, jedenaście lat temu to on nie pozwolił jej wygrać, teraz ona nie zamierzała pomóc jemu. Mimo to nie zamierzał oddać wszystkiego bez walki.
- Zapominasz, że jesteś słaby. Najsłabszy z nas wszystkich - powiedział z wyraźną satysfakcją.
- Dlatego jest ze mną Ryuunosuke. - odparł Reiko
Arisu i Kazuo zbledli.
- Bóg rodu Hyūga zstąpił z niebios ? - zakpił niepewnie Kōseki.
- Jak chcesz, mogę go poprosić, byś zapytał go o to sam - odparł Reiko spokojnie, niemal życzliwie.
- Nie... nie trzeba... - Kazuo uniósł dłoń. Walczył ze sobą chwilę, po czym warknął -... Niech będzie. Jestem skłonny wysłuchać i ewentualnie przystać na rozsądne warunki. Słyszysz, Reiko? Rozsądne. Inaczej idź w cholerę i przyprowadź tego, przed którym sam się trzęsiesz.

Hyūga odpowiedział jedynie delikatnym uśmiechem. Wypił herbatę, rozkoszując się nią przez kilka, może kilkanaście sekund. Napełnił czarkę ponownie, pogładził karpia na chusteczce i odezwał się, licząc, że pozostali zdążyli ochłonąć:
- Oczywiście, Kazuo, będą to rozsądne warunki i właściwie nic cię nie będą kosztowały. Proponuję układ oparty na dzieleniu się wiedzą: zarówno o Senrankai, jak i o yokai. Pierwsi wodzą nas za nos, o drugich zaś nie wiemy niemal nic, poza tym, co wyczytamy w starych księgach, po których lekturze człowiek zaczyna się zastanawiać, czy nie pomylił ich z bajkami dla dzieci. Nie przekreślałbym również otwartości we współpracy. W geście dobrej woli nasi ludzie powinni móc działać razem.
- Proponujesz nam wysyłać swoich wojowników, by walczyli w naszych sprawach? Jedzenie też dostarczysz? - zapytała kąśliwie Arisu.
- Yokai jest coraz więcej i są coraz potężniejsze. Wciąż wolę mieć Yamanaka przy swojej granicy niż krwiożercze demony - odparł Reiko bez emocji.
- Dobra, dobra... - wtrącił się Kazuo. - ...Na coś takiego mogę się zgodzić. Pamiętaj jednak, że masz u mnie dług, Reiko.
Widząc ogólną zgodę, Reiko wziął kolejny łyk herbaty i przeszedł do następnego punktu obrad:
- Kolejna kwestia, dzikie ludy, walczące coraz głębiej na kontynencie. Ostatni rok pokazuje, że ich ekspansja wyhamowała, a ich zwycięstwa są równoważone sukcesami shinobi kontynentu. Ich obecność w naszym regionie wciąż jest odległym, lecz realnym zagrożeniem. Chciałbym, aby w chwili, gdy front dotrze do naszych granic, Karmazynowe Szczyty wystawiły wspólną armię.
Zapadła cisza.
- Ha! Co za mrzonki! - parsknął Kazuo. -...Dzikie ludy? A kto to w ogóle jest? Naprawdę, Reiko, aż tak nudzisz się w Shiro-Iwa? Z raportów wynika, że granica jest względnie ustalona i przesuwa się raz w jedną, raz w drugą stronę. To przeciąganie liny, które w końcu się zatrzyma. Poza tym już zgodziłem się na dzielenie informacjami i ewentualny wspólny udział w likwidacji jednego zagrożenia. Nie mam zamiaru walczyć ze szczepikiem ramię w ramię.
Kazuo nie zamierzał zgadzać się na wszystko, co proponował Reiko. Sprawa dzikich ludów była mu nie na rękę, to Kyūzo i ewentualnie Soso mieli stanąć z nimi twarzą w twarz jako pierwsi. To był ich problem, nie jego.
- Również uważam, że to nie pora ani czas...- poparła go Arisu. -...Likwidujmy zagrożenia pojedynczo i nie twórzmy nowych. Zgadzam się z Kazuo.
Yamanaka i Kōseki spojrzeli na siebie i kiwnęli głowami. Akirai parsknął śmiechem.
- Choć zgadzam się, że zagrożenie jest w tej chwili nierealne, mój szczep nie będzie chował się pod pierzyną. Gdy nadejdzie czas, staniemy z wami ramię w ramię.
- Sugerujesz, że się boję? - zapytał Kazuo groźnie.
Akirai już miał odpowiedzieć, lecz Reiko przerwał gestem.
- Mamy rozmawiać i pertraktować. Proszę o spokój. Kazuo... bardzo cię proszę, stary przyjacielu.
Kazuo spojrzał gniewnie na Shūsuke, potem na Reiko.
- Uspokój go, bo to się dla niego źle skończy.
Groźba zmieniła atmosferę spotkania. Lider szczepu chciał coś dodać, lecz spojrzenie białookiego wystarczyło, by go powstrzymać.

Wiatr delikatnie musnął wzgórze, lecz skupieni na rozmowach władcy nie zwracali uwagi ani na budzącą się do życia wiosnę, ani na słońce ogrzewające im plecy. Rozmowy powoli dobiegały końca, pozostała jeszcze jedna kwestia.
- Handel i bezpieczeństwo. O bezpieczeństwie mówiliśmy już wcześniej, nie ma więc potrzeby się powtarzać. Jeśli zaś chodzi o handel, chciałbym, aby mój szczep miał swoje miejsce w waszych osadach. Aby moi kupcy byli tam mile widziani i mogli przewozić towary bez ceł, tak jak odbywa się to pomiędzy wami. Skoro chcecie dzielić się z nami wiedzą i siłą, uczciwym będzie zrobić to samo w kwestii wymiany dóbr.
- Hahaha! - zaśmiał się Kazuo. - Widzisz, Reiko? Tak kończy się zapraszanie szczepiku na obrady.
Jego uśmiech był przesycony politowaniem.
Reiko analizował propozycję. Wiedział, do czego Akirai zmierza i co chce osiągnąć. Po chwili odpowiedział:
- Na ten moment mogę przystać na wytyczenie wam stoisk w mojej osadzie. W geście dobrej woli, z redukcją cła o dziesięć procent.
- Trzydzieści procent - rzucił Akirai.
- Trzydzieści, jeśli się wykażecie. Uznaję siłę twojego szczepu i widzę jego rosnący wpływ na region, lecz tylko tyle mogę teraz zaoferować.
Rudowłosy przyglądał się Reiko uważnie. Przez moment rozważał dalsze targi, lecz ostatecznie uznał ofertę za dobrą. Bardzo dobrą.
- Ja mogę zgodzić się na wytyczenie miejsca dla twoich kupców... - dodała Arisu -... ale na próbę. Jeśli zaczniecie sprowadzać byle jakie towary zlepione z patyków, wylądujecie tam, gdzie reszta hochsztaplerów, daleko za główną bramą.
- Nie mam ci nic do zaoferowania - uciął Kazuo.
- Na początek musi wystarczyć - podsumował zadowolony Akirai.

Najważniejsze rozmowy w Karmazynowych Szczytach właśnie dobiegły końca.

Po białookim było widać, że jest zadowolony z tego, jak potoczyły się główne dyskusje. Nie chciał jednak, aby inni dostrzegli triumf wymalowany na jego twarzy, dlatego skrył ją częściowo za czarką oraz dłonią, która nie tylko dzierżyła naczynie, ale i zasłaniała fragment oblicza w chwili, gdy pił jeszcze ciepłą herbatę. Arisu oraz Shūsuke również dopisywały dobre nastroje, jedynie Kazuo wyglądał na lekko skwaszonego, dla niego te obrady nie były niczym dobrym. Pozostali musieli liczyć się z tym, że Kōseki wróci do swojej wioski i tam będzie dalej snuł plany, jak im się przeciwstawić.

Lider rodu Hyūga miał na tyle dobry humor, że wyszedł z inicjatywą:
- W tym gronie spotykamy się pierwszy raz. Po raz pierwszy od wielu lat mamy możliwość zebrać się w jednym miejscu, dlatego uważam, że dobrym pomysłem byłoby urządzić wspólny wieczór dla naszych ludzi. Jako przypieczętowanie dobrych intencji oraz obietnica współpracy, zacznijmy dziś bawić się w najlepsze, aż do białego rana.

Wszyscy spojrzeli po sobie z zaskoczeniem.
- Jak to planujesz zorganizować? - zapytał zaintrygowanym tonem Akirai.
- Wszystko przygotuję. Zaraz poślę ludzi po najpotrzebniejsze rzeczy, a wieczorem nasi ludzie mogliby zebrać się tuż u podnóża Mikunigaoki. - odpowiedział szybko Reiko
- Moi ludzie również mogliby coś ze sobą przynieść - dorzuciła Arisu.
- Ja wracam do siebie. Jak chcecie, to świętujcie - przerwał brutalnie Kazuo.

Obrady dobiegły końca, a trzech z czterech przedstawicieli umówiło się na wieczorne świętowanie, wspólne położenie podwalin pod coś, co w przyszłości mogło okazać się trwalsze i wytrzymalsze niż stuletni dąb. Lecz czy mieszkańcom Karmazynowych Szczytów dane będzie żyć w czasach wspólnoty i pokoju? Czy ród Kōseki puści płazem dzisiejsze spotkanie? Czy Akirai nie przesadzi w swej chciwości? Czy Arisu nie okaże się zbyt słaba? A może Reiko zostanie zaślepiony wizją pokoju?

Odpowiedzi znajdowały się w przyszłości, tej dalszej i tej bliższej. Teraz jednak nadszedł koniec rozważań.
Teraz nadszedł czas zabawy. Nadchodząca noc miała zapisać się w pamięci Karmazynowych Szczytów jako moment ciszy między wydarzeniami, których znaczenie dopiero miało się ujawnić.

KONIEC KAMPANII: ZLOT CZTERECH

WYSTĘPUJĄCE POSTACIE
Akirai Shūsuke [Lider Szczepu Jūgo] - KLIK
Kōseki Kazuo [Lider Klanu Kōseki] - KLIK
Hyūga Reiko [Lider Klanu Hyūga] - KLIK
Yamanaka Arisu [Lider Klanu Yamanaka] - KLIK

Hyūga Ryuunosuke [Seinin Klanu Hyūga] - KLIK
Kōseki Akira [Seinin Klanu Kōseki] - KLIK
Yen Sammo [Seinin Szczepu Jūgo] - KLIK
Yamanaka Sakura [Seinin Klanu Yamanaka] - KLIK

SŁOWNICZEK
1Mikunigaoka - (三国ヶ丘) - Wzgórze Trzech Krain
2Senrankai - (戦乱会) - Stowarzyszenie Wojennego Chaosu
3Chonmage - (丁髷) - Rodzaj tradycyjnej japońskiej fryzury z kokiem
4Kosode - (小袖) - Japoński strój, przodek współczesnego kimona
5Haori - (羽織) - Część japońskiego ubioru formalnego o charakterze luźnego, krótkiego pół-płaszcza lub żakietu
6Kamishimo - (直垂) - Tradycyjny japoński strój
7Obi - (帯) - Wspólna nazwa pasów i szarf służących do przepasywania tradycyjnych japońskich kimon
8Kataginu - (肩衣) - Tradycyjna japońska, bezrękawnikowa kamizelka
9Hakama - (袴) - Spodnie, element tradycyjnego stroju japońskiego
10Uchikake - (打掛) - Kobiecym płaszcz ceremonialny
11Marumage - (丸髷) - Tradycyjna japońska kobieca fryzura
12Kanzashi - (簪) - Japońska ozdobna szpila do włosów, noszona przez kobiety
13Zanbatō - (斬馬刀) - Legendarny japoński lub chiński miecz
14Yami-ō - (闇王) - Król Ciemności
15KŌGAN - (光眼) - Oko Światła, choć jest kilka skrótów, mniej oficjalnych, jak:
KŌGAN - Karmazynowe Oko Gromiące Anomalię Nieczystych
KŌGAN - Klasyczne Odgłosy Gongów Akustycznych Ninpo

PODSUMOWANIE

Gracze biorący udział w finale wydarzenia, znajdujący w jednej z lokalizacji Mikunigaoka przejdą do lokacji z dedykowanych postów.

Dziękuję uczestniką zlecenia specjalnego za wspólną zabawę, dla graczy którzy uczestniczyli mam następujące nagrody
- Możliwość odebrania odznaki za ukończenie wydarzenia Zlotu Czterech - Odznaki
- Specjalny Kunai

oraz PH i Ryo w zależności od wkładu w wydarzenie
Gracze:
- Atari 20 PH i 400 Ryo
- Minari 50 PH i 1000 Ryo
- Sasame 30 PH i 600 Ryo
- Sayuri 20 PH i 400 Ryo
- Yukari 30 PH i 600 Ryo
- Zakata 50 PH i 1000 Ryo

oraz PH i Ryo dla MG w zależności od wkładu w wydarzenie

MG:
- Zakata 30 PH i 600 Ryo

W raz z końcem kampanii/zlecenia specjalnego zlot czterech startują dwa nowe zlecenia specjalne

1. Senrankai
2. Yokai - Karmazynowe Szczyty

STATYSTYKI
Ukończone misje
S - 2
A - 0
B - 1
C - 1
D - 10

1C 1B 1S Zakata
1S Sasame
6D Minari
2D Yukari
1D Sayuri
1D Atari

Przeprowadzone fabuły
30 postów - Choroba Reiko - Minari
20 postów - Badanie na Yokai - Minari & Zakata

Post autor: **Nobuo** » 14 sty 2026, o 22:19

Siedziba władzy - Ningyō-shi Lato 395

Nariko ledwo doczołgała się do pomieszczenia w którym urzędowała, mijając straże od swojego pokoju rozkazała im. - Wezwijcie... Taisho i Asami. - Po czym usiadła na miejscu, które zazwyczaj zajmowała zajmując się przyziemnymi sprawami klanu i osady. Minęły niecałe trzy minuty jak się zjawiła dwójka seinninów Kaguya. - Wzywałaś nas pani? - Zapytała Asami, po ułamku sekundy jak tylko zorientowała się w jakim stanie jest Nariko Kaguya podbiegła do niej, przyklękła i pomogła jej trzymać pozycję na krześle. - Co się stało?! - Wydarła się na cały pokój, pot zaczął spływać z jej czoła była już pewna, że zrobiło się naprawdę nieciekawie.

- Sao... Saori... Saori nas zdradziła... - Miała ogromne problemy w wyrażaniu się. Asami wyjęła zwykłą chusteczkę i zaczęła wycierać jej twarz z krwi jaką pozostała na niej po starciu z liderką Ayatsuri. - Taisho... Zmobilizuj wojsko, to jest wojna domowa. - Podniosła rękę odpychając Asami, która wycierała jej twarz. - Asami, musisz wprowadzić... Szakali do miasta, musimy się ufortyfikować... Nie odpuszczą go tak łatwo... - Po czym Nariko osunęła się z krzesła.

Taisho wybiegł momentalnie z pomieszczenia. - Medyka... Szybko! - Wydał polecenie do strażników, którzy znajdowali się pod drzwiami pomieszczenia. W siedzibie zapanował chaos...

Pałac Koteia Zima 396

Saori Ayatsuri zamknęła za sobą drzwi gabinetu bez trzasku. Dźwięk był miękki, niemal uprzejmy zupełnie niepasujący do napięcia, które niosła ze sobą do środka. - Nariko i Sayuri zdradziły - powiedziała spokojnie. - W Sabishi trwa otwarty bunt. Moi ludzie są wypierani z miasta.Sabaku no Jou nie odpowiedział od razu. Stał przy oknach, oparty lekko o framugę, obserwując ptaki krążące pomiędzy palmami. Słońce odbijało się w szkle, rzucając na jego twarz jasne, martwe światło.

- To przykre - odparł w końcu. - Ale nie widzę, dlaczego miałoby mnie to obchodzić. - Saori zrobiła kilka kroków w głąb pomieszczenia. Jej głos pozostał opanowany, ale wyraźnie stwardniał. - Oczywiście, że powinno cię to obchodzić. Sytuacja wymknęła się spod kontroli. Najpierw atakuje mnie Ario, potem Nariko, ta suka, moja siostra, spiskowała od lat za moimi plecami. Potem Nariko ucieka z miasta, a ja na trochę wyjeżdżam, a ona wraca. Dotyczy to nie tylko mnie. - Jou odwrócił głowę minimalnie. Nie spojrzał na nią, a raczej w jej stronę.

- Na razie słyszę tylko, że nie poradziłaś sobie z prowincją, którą powierzono twojej pieczy. I w ciężkiej dla niej chwili wyjechałaś. - Rozpoczął. - Prowincja została podzielona przez spiskującą Sayuri i Nariko. Za twoimi plecami pomagały Oroborosowi. A na pewno mu nie przeszkadzały - poprawiła natychmiast. - Sayuri złamała dane radzie słowo. Nariko działa wbrew Radzie i wbrew interesowi Unii. Zapadła krótka cisza. Jou wreszcie sięgnął po dzbanek z herbatą. Lał ją powoli, jakby słowa kobiety nie obchodziły go. Znała go jednak na tyle, że wiedziała, że Kotei potrzebuje tego czasu, żeby pomyśleć

- Zadam ci pytanie, Saori - powiedział bez emocji. - Czyja to wina? - Na te słowa Saori lekko się wzdrygnęła. - Sayuri i jej spisku z Ario przeciwko mnie. Chciała zostać samodzielnie liderką Ayatsuri. I Nariko - odparła bez wahania. - I tych, którzy pozwolili im działać… - Nie - przerwał jej. - Twoja.

Saori zmrużyła oczy, ale nie zaprzeczyła, tylko zacisnęła zęby i pięści. Mimo bycia ludzką marionetką, sporo zachowań z czasów posiadania ciała, chociaż tak dawno je wymieniła to nadal to pozostało. Czy to dlatego, że grała, czy tak było po prostu miała, pewnie sama nie wiedziała. Odwrócił się w końcu. Ich spojrzenia spotkały się po raz pierwszy. Jego było chłodne. Jej - twarde, ale zdenerwowane. - Przyszłaś, żebym rozwiązał problem, który wymknął się spod twojej kontroli. Pozwoliłaś, żeby Ario urósł do problemu, żeby twoja niechakrowa siostra i Nariko spiskowały za twoimi plecami… a może nawet nie za plecami, tylko za przyzwoleniem, dopóki miałaś spokój.

- Kłamstwo! Nie ośmieliłabym się działać przeciwko Ayatsuri i Pustyni. Jestem Shirei-kan pełnoprawnie wybraną na to stanowisko z pełnym zaufaniem i… - urwała na chwilę i użyła kolejnego argumentu. - No tak. Aracie byś pomógł. - Po tych słowach miało nastać coś nieoczekiwanego. - Miarkuj się. - odpowiedział jej Jou, po raz pierwszy wykazując jakiekolwiek emocje, nawet jeżeli było to lekkie skrzywienie ust. - Potrzebuję wsparcia, Jou! Inaczej zginie mnóstwo ludzi. A to osłabi Sabishi. I Unię. - Przez moment mierzyli się wzrokiem. Wreszcie Jou wskazał ruchem dłoni jedno z krzeseł.

- Usiądź. - Saori zawahała się ułamek sekundy, po czym usiadła. - Chcesz mojej pomocy - powiedział Jou, siadając naprzeciwko niej. - Wojska. Wpływów. Autorytetu. - Wymieniał kolejno. - Tak. - Pewnie i pokornie odpowiedziała kobieta. - A co dostaję w zamian?- Nie odpowiedziała od razu.

- Stabilność na północy - zaczęła. - Utrzymanie szlaków handlowych. I precedens: że zdrada w Unii nie pozostaje bez konsekwencji. Jou uśmiechnął się ledwie zauważalnie. - Było czuć narastające napięcie w pokoju. - To są korzyści dla Unii. Nie dla mnie. - Saori pochyliła się lekko do przodu. - Jeżeli Sabishi upadnie, Nariko stanie się symbolem, może naprawdę Oroboros się do niej przyłączy. Ludzie pomyślą sobie, że można rzucić wyzwanie władzy i wygrać. A wtedy następni będą Maji. Albo Dohito. - Zawiesiła głos. - Albo Sabaku. - Cisza ciążyła między nimi, Jou przyjrzał jej się uważniej.

- To groźba? - Można było odczuć lekkie zdziwienie z jego strony, jednak dalej pozostawał zimny, bez emocji. - Nie śmiałabym. To po prostu moje wnioski poparte obserwacjami. Wstał powoli i podszedł z powrotem do okna. - Wyślę ludzi - powiedział w końcu. - Do wsparcia operacji. - Saori wypuściła powietrze. - Dziękuję… - Można było odczuć jak całe napięcie uchodzi z Saori. - Nie dziękuj - przerwał i odwrócił się przez ramię. - W zamian dasz mi coś, czego nie chcesz mi dawać i nie możesz odmówić.- Saori skinęła głową. - Rozumiem. - odparł. - Dobrze... W takim razie mamy umowę...

Siedziba władzy - Kōzan Wiosna 396

Przy jednym stole siedzi Haretsu Kukuri, Haretsu Keisuke i Dōhito Mamoru. Lider klanu Haretsu odkłada zwój, który jeszcze chwilę temu czytał. - Wybuchła wojna domowa w Ningyō-shi. - Wziął po tym głęboki oddech i odchylił się trzymając równowagę na tylnych nogach krzesła. - I co my z tym wszystkim zrobimy szanowny Kukuri? - Dopytał Keisuke, spiął się cały na myśl tylko o tym co się wydarzyło na Samotnych Wydmach. - Jak to co? Proste nic. - Powrócił krzesłem do normalnej pozycji.

- Ale to jest wojna domowa, zainteresuje się tym sam kotei! Też musimy brać w tym udział. - Nerwy lekko puściły u Keisuke. - Kukuri ma w tym przypadku rację. - Wstał na te słowa Keisuke. - Dla ciebie szanowny shirei-kan Kukuri. - Lider rodu Haretsu machnął mu ręką by usiadł. - Siadaj na dupie... Ta wojna nie jest dla nas korzystana, ale mamy ważniejsze problemy. Nie ma lidera rodu Dōhito... W tym momencie klan Kaguya będzie bił się z klanem Ayatsuri, zakładam też, że z większością unii. Nie mamy najmniejszego interesu w uczestniczeniu w tym przedsięwzięciu. - Słowa lidera sprawiły, że Keisuke usiadł spokojnie na miejscu. - Dla nas liczy się na ten moment problem Oroborosa. - Zasłonił twarz dłońmi po czym mocno ją przetarł.

- Czyli musimy zacząć działać, stwórzmy ekspedycję. - Dziadek wypalił z pomysłem. - Co masz na myśli mówiąc ekspedycję? Bo nie brzmi to jak trafne sformułowanie. - Dopytał do Kukuri. - Skoro unia ma teraz inne problemy, możemy postawić więcej na tą sprawę. Stwórzmy oddział, który się z nimi rozprawi. Oczywiście nie mówię tutaj o byle jakim oddziale, ale takim który ma faktycznie szanse coś zdziałać. - Gestykulował w sposób zachęcający, starając się sprawić by ta idea przypadła do gustu aktualnemu władcy Kōzan.

- No ale stworzymy ten oddział i co dalej? Wiedzą co mają robić? - Keisuke był sceptycznie do tego nastawiony. - Jak to co mają robić? Rozwiązać problem... Postawimy na najbardziej zaufanych i zdolnych tylko by przynajmniej popchnęli ten temat dalej. Może nawet uda im się go rozwiązać. - Kontynuował Mamoru. - Czyli chcesz zebrać nasze najwybitniejsze jednostki i im powiedzieć by się tym zajęli i to rozwiązali? - Dopytał lider.

- W zasadzie to tak. - Uśmiechnął się, był dumny ze swojego pomysłu i z tego, że jest to w ogóle rozpatrywane na tym poziomie. - Nie kupuje tego. - Zaczął Keisuke. - Zróbmy tak, zwołaj Fujiko i niech dobierze sobie ludzi wedle uznania. - Kiwnął głową do Mamoru. - Ale szanowny shirei-kanie! - Wstał seinin klanu Haretsu. - Siadaj na dupie. Czy Fujiko kiedyś nas zawiodła? Jest ona osobą do zadań specjalnych... Poradzi sobie i w tym zadaniu.

Nariko Kaguya - Klik!
Asami Kaguya - Klik!
Taisho Kaguya - Klik!
Saori Ayatsuri - Klik!
Sabaku no Jou - Klik!
Kukuri Haretsu - Klik!
Keisuke Haretsu - Klik!
Mamoru Dōhito - Klik!

Rozpoczyna się zlecenie specjalne: Oblężenie Ningyō-shi

Można zapisywać się na kampanię: Oroboros

Przestają być dostępne zlecenia specjalnie: Złota era, Równowaga, Serce ludu

Post autor: **Papyrus** » wczoraj, o 22:01

Wojna Światów - Zakończenie

Posiadłość klanu Amakumo, Ryuzaku no Taki
Lato 396

Papier wydawał się pachnieć mokrą ziemią i dymem z paleniska. Nawet tutaj, w ciepłym skrzydle administracyjnym, raporty od Uchiha przywodziły na myśl klimat bagien. Takane Chieko przez chwilę tylko patrzyła na pieczęć lakową, w której był odciśnięty znak wachlarza, bojąc się ją przełamać. To, co było w środku, było czymś nieznanym, a ona nie lubiła nie wiedzieć. Oczywiście, mogła otworzyć raport i go przeczytać, ale nie wiedząc, czego się spodziewać, przez chwilę wahała się.

Komnata rachunkowa była uporządkowana aż do przesady. Na półkach stały równo księgi ceł i rejestry konwojów, na stole leżały trzy mapy Północnego Ryuzaku, każda z inną linią frontu, inną liczbą posterunków, inną ceną utrzymania drogi. Wszystko było dokładnie zapisane, zanotowane, obliczone razem z uwzględnionym podatkiem. Wojna na Północy Ryuzaku tutaj wyglądała zaledwie na wpis w księdze lub grę wojenną polegającą na zarządzaniu zasobami.

Takane złamała lak. Trzask przeszył ciszę komnaty. Rozwinęła zwój.

Najpierw suche zdania: o ruchach strażnic, o brakach w ryżu, o rannych, o naprawach mostów.

„Okayama utrzymana. Garnizon poniósł straty, ale Dzicy zostali wybici.”

„Strażnice na wschodzie… przerwane, obserwacja chwilowo utracona.”

Potem akapit, przy którym jej palce przystanęły, jakby papier nagle zrobił się chropowaty.

„Przybrzeżna strażnica przy Murze utracona. Wrogowie utrzymują port. Transport morski możliwy.”

Takane przymknęła oczy.

Port. Nie „wioska”. Nie „przyczółek”. Port oznaczał listy przewozowe, cła, pośredników, kontakt z obcymi kupcami, prawdziwy handel z Cesarstwem, może nawet z Aburame. Port oznaczał, że Dzicy stają się coraz bardziej samowystarczalni, mieli szansę na rozwój i zajęcie terenów Ryuzaku. Nie tylko Północnego Ryuzaku, ale prawdziwych. To nie było Morze Lazurowe. To był ich Wschodni Ocean. Jeśli ten stan się utrzyma, prędzej czy później na jego wodach zagoszczą obce bandery. Cesarstwo lub Aburame zwęszą interes, by pod pretekstem handlu zdobyć przyczółek na ziemiach kupieckiego państwa.

Drugi zwój miał więcej informacji. Szkic mapy, przekreślone linie, czerwone kropki przy posterunkach. Zachodnie bagna, most - miejsce, gdzie długo walczyli, ale potem Uchiha nagle ruszyli do przodu. Na bocznej kartce czyjś wykres: „Straty vs. utrzymany odcinek.” Pod spodem krótkie, prawie zgryźliwe zdanie:

„Uchiha wykazują się determinacją i heroizmem, ale bez wsparcia Ryuzaku nic im to nie da.”

Takane nie lubiła heroizmu. Bohaterowie byli drodzy, nieprzewidywalni i lubili umierać w najmniej korzystnym momencie. Oparła palce o skroń, pozwalając, by liczby ułożyły się w głowie w coś więcej niż raport: w rachunek.

Każdy dzień z portem po stronie Dzikich, każdy dzień Uchiha na froncie, a nie wykonujących pracę dla Ryuzaku oznaczał więcej konwojów do ochrony, więcej ludzi do opłacenia, więcej łapówek po drodze, więcej ciał do odesłania rodzinom. Już teraz w północnych prowincjach malały wpływy z podatków i ceł, a jednocześnie rosły wydatki wojenne - konflikt powoli dławił lokalną gospodarkę. Tam, gdzie inni widzieli tylko „wojnę Uchiha”, ona widziała dług Ryuzaku oraz dług Uchiha, którego - w tym wypadku - nigdy nie spłacą.

Z początku miała w sobie opór. Uchiha byli dumni, niełatwi w prowadzeniu, ich zwycięstwa zawsze miały posmak krwi. Słyszała już głosy reszty Rady: „za drogo”, „za daleko”, „niech oni sami się biją, skoro to ich dom”.

Tyle że to już nie był „ich dom”.

To była ziemia Ryuzaku.

Takane przesunęła kamienny ciężarek po mapie, zatrzymując go na oznaczeniu Sarufutsu, potem na mokradłach przy moście, a dalej ku wybrzeżu. Jeden port potrafił wyssać pieniądze z dziesięciu miast. Jeden port potrafił otworzyć obce sojusze, przywieźć broń, wywieźć zboże. Państwo kupieckie nie mogło pozwolić, żeby ktoś obcy miał swoje porty na ich wodach.

Na stole leżał jeszcze jeden zwój - lżejszy, zaadresowany do niej. Pieczęć była oczywista, a znak na nim wskazywał na najbardziej oficjalne pismo, jakie mogło być wysłane. Wiedziała, kim był nadawca. Takane znała go z opowieści o człowieku, który liczył koszty ludzkie, zanim kazał ostrzyć miecze.

Uchiha Masahiro.

Rozwinęła zwój ostrożnie. Krótka wiadomość, bez uniżenia, bez krzyku. Konkrety: przeprawy, zaopatrzenie, rotacje, potrzeba jednego uderzenia, które odciąży rozciągnięty front i odbierze przeciwnikowi inicjatywę. Nie „ratujcie nas”. Raczej: „Jeśli to wasza ziemia, to potrzebujemy waszej armii.”

Takane poczuła irytację, że ktoś musiał jej to przypomnieć.

Odsunęła raporty i sięgnęła po notatnik Rady - ten, w którym trzymała swoje argumenty, zanim stały się uchwałami. Na pierwszej czystej stronie napisała jedno zdanie: „To nie jest prośba Uchiha. To jest obowiązek państwa.”

Zatrzymała pióro. Ona uwierzyła w to, że Ryuzaku było tam potrzebne. Potrzebowała jeszcze mechanizmu, który sprawi, że reszta trzynastki również w to uwierzy, albo przynajmniej uzna, że taniej jest udawać, że wierzy. Zaniechanie interwencji nie tylko oznaczałoby utratę Północy - Ryuzaku ryzykowałoby też reputację na arenie międzynarodowej. Wrogowie i potencjalni sojusznicy pilnie obserwowali rozwój konfliktu. Jeśli kupieckie państwo nie obroni własnych ziem, Cesarstwo lub inne siły mogły spróbować sięgnąć po te tereny pod pozorem zaprowadzania porządku.

Usłyszała kroki, zanim drzwi się poruszyły. Ciężkie, pewne, bez wahania.

- Wpuść mnie - powiedział głos zza drzwi.

Takane nie odpowiedziała. Nie musiała. To nie było pytanie. Jej ojciec nigdy nie pytał o pozwolenie.

Drzwi otworzyły się szeroko i Amakumo Noritsune wszedł jak ktoś, kto całe życie był przyzwyczajony do tego, że wszystko należy do niego. Wysoki, w ciemnym, bogatym kimonie, z potężną sylwetką i prostymi plecami, których nie dało się utrzymać na sali obrad. W oczach miał gniew, ale rzadko kiedy w jego oczach błyszczało coś innego.

Nie usiadł. Wziął mapę z biurka, obejrzał ją raz i odłożył tak, jakby już od niechcenia, zapamiętując wszystkie granice i posterunki.

- Z północy? - zapytał.

- Tak - odpowiedziała spokojnie.

Noritsune spojrzał na raporty, potem na nią.

- Widzę po twarzy, że wreszcie rozumiesz.

To było niesprawiedliwe i celne, ale przyjęła to bez mrugnięcia okiem.

- Rozumiałam wcześniej. Teraz mam dowody.

Noritsune prychnął cicho.

- Dowody są dla tych, którzy się boją odpowiedzialności. Ty masz władzę. Masz jej użyć.

Takane przesunęła palcem po zdaniu o porcie.

- Port zmienia wszystko - powiedziała cicho. - Jeśli utrzymają wybrzeże, wtedy będziemy płacić za bezpieczeństwo własnych szlaków, zamiast je kontrolować.

- Więc? - rzucił krótko.

Takane podniosła wzrok.

- Więc musimy wejść wojskiem. Naszym. Nie „wesprzeć Uchiha”, tylko przejąć kampanię.

Noritsune uśmiechnął się, ale jego uśmiech nie dotarł do jego oczu.

- Właśnie.

Takane uniosła drugi zwój - ten z wykresem strat.

- Ale wejść mądrze. Z planem. Z logistyką. Z celem priorytetowym: odbicie portu i przecięcie ich dostępu do morza. Dopiero potem przeprawy i dociskanie na północ.

Noritsune pochylił się nad biurkiem. Dopiero teraz poczuła jego obecność naprawdę.

- Ty wiesz, co ja słyszę, kiedy mówisz „najpierw plan”? - spytał. - Słyszę „najpierw gadanie”.

Takane nie cofnęła się.

- A ja słyszę, kiedy ty mówisz „najpierw uderzyć”: „najpierw trupy”.

W pokoju zrobiło się cicho, ale Noritsune nie obraził się. On nigdy się nie obrażał.

- Trupy będą tak czy inaczej - powiedział. - Pytanie brzmi, czy będą nasze, czy ich. I czy będziesz miała odwagę wziąć to na siebie i kto zapłaci rachunek za pogrzeb.

Takane uniosła podbródek.

- Biorę. Dlatego ci mówię: ofensywa - tak. Ale nie jako pokaz siły, tylko jako narzędzie państwa do odzyskania ziem i utrzymania bezpieczeństwa.

Noritsune przestąpił krok bliżej.

- Narzędzia są po to, żeby ich używać, Chieko. Rada będzie biadolić o kosztach. Ty masz ich złamać. Masz im pokazać, że to nie „wojna Uchiha”, tylko ziemie Ryuzaku. Nasze podatki. Nasze cła. Nasza granica.

Takane spojrzała na niego dłużej, niż wymagała rozmowa.

- I ty chcesz iść - powiedziała w końcu.

Noritsune nie udawał.

- Chcę dowodzić ofensywą. Poprowadzić ją tak, by odciążyć Północ, zanim wszystko się rozsypie. Zanim zaczną walczyć jak desperaci.

- Wiesz, że część Rady cię za to znienawidzi?

- Nie muszą mnie kochać. Mają mnie słuchać. A jeśli nie to ich ustawisz do pionu - zawiesił głos. - To dlatego ty jesteś Możną, a nie ja.

Takane odchyliła się w krześle i postukała palcem w notatnik.

- Jeśli ty poprowadzisz ofensywę, sprzedam to Radzie jako operację stabilizacji granicy pod dowództwem człowieka, który nie przegra, bo nie zna słowa „odwrót”. Ale w zamian potrzebuję twojej zgody na trzy rzeczy.

Noritsune uniósł brew.

- Słucham.

Takane podniosła jeden palec.

- Po pierwsze: priorytet - port. Nie honor, nie symbole. Port. Odcinamy morze i ich potencjalny kontakt z Cesarstwem i Aburame.

Drugi palec.

- Po drugie: logistyka pod pełną kontrolą Ryuzaku. Żadnych prywatnych łańcuchów dostaw. Żadnych zwojów bez pieczęci. Dōko pieczętujący i rozpieczętowujący zwoje bardzo ograniczą koszty.

Trzeci palec.

- Po trzecie: rotacje i limity. Nie będziesz mielił ludzi w bagnie miesiącami, bo „tak trzeba”. Nie będziemy płacić krwią za twoją dumę. I masz współpracować z ich dowódcą.

Noritsune słuchał bez przerywania. Kiedy skończyła, oparł dłonie o blat - jak generał nad mapą, nie jak ojciec nad córką.

- Dobrze - powiedział w końcu.

Takane poczuła, jak coś w niej puszcza, ale nie było to rozluźnienie.

- Ale jest jeszcze jeden powód, dla którego idę - dodał.

Takane znieruchomiała.

- Słucham.

Przez chwilę milczał, jakby ważył, czy może powiedzieć to na głos w domu, w którym ściany miały uszy, a uszy miały właścicieli.

- Na Północy czeka mnie spotkanie rodzinne.

Takane poczuła, jak w żołądku robi jej się ciężko, a Noritsune skinął głową.

- Czy Rada wie? - zapytała ostro.

- Nie. I nie musi wiedzieć. - Noritsune odwrócił się do niej. - Wystarczy, że wie, iż ofensywa jest tańsza niż wieczna obrona. Że jeden silny cios jest tańszy niż dziesięć łatek na mokradłach. Że port, jeśli się umocni, będzie nas doił przez lata.

Takane spojrzała na mapy jeszcze raz, ale tym razem nie widziała na nich linii. Widziała rozmowy w sali obrad: spojrzenia trzynastu kupców, milczące kalkulacje, podszepty o „kosztach”, „wizerunku”, „niepewności”. I nagle poczuła, że ma w dłoniach narrację, którą da się utrzymać w ryzach.

Wzięła pióro i dopisała pod pierwszym zdaniem drugie: „Nie wysyłamy wsparcia. To Uchiha nas wspierali w obronie granic państwa, które jest nasze. Trzeba w końcu odciążyć to wsparcie.”

- Jutro mam spotkanie przed Radą - powiedziała. - Zrobię to tak, żeby zagłosowali nie sercem, tylko strachem przed bankructwem.

Noritsune kiwnął głową, zadowolony jak z dobrze naostrzonego ostrza.

- A potem - dodał - wyruszamy.

Kiedy wyszedł, cisza, którą zostawił, nie była już ciszą wahania. Takane zwinęła raporty, ułożyła mapy jedną na drugiej i zamknęła teczkę z kamon Ryuzaku kliknięciem.

Jutro nie będzie prosić. Jutro sprzeda wojnę Radzie jako inwestycję.A pojutrze wyśle ojca na Północ. Nie po chwałę, tylko po wynik. I po spotkanie, które, choć nienazwane w żadnym raporcie, nagle stało się równie realne jak port na wybrzeżu.

Siedziba Władzy, Sarufutsu, Ryuzaku no Taki
Lato 396
Zwój z listem był zgnieciony w dłoni Sugiyamy Kuroyamiego. Jego szczęka była brzydko zaciśnięta, brwi zmarszczone i wydawało się, że ledwo kontroluje wybuch, który mógł przyjść w każdej chwili. Kiedy do sali narad wszedł Uchiha Masahiro - sam z poważnym wyrazem twarzy - Sugiyama był w dalszym ciągu napięty jak struna. Młodszy mężczyzna tylko rzucił okiem na list w dłoni swojego mentora, następnie podszedł do stołu z rozłożoną mapą i położył na niej list, który sam niósł ze sobą.

- Wysyłają swoje wojska. W końcu do nich dotarło, że mamy rację - stwierdził Masahiro, kładąc jeden z ciężkich kamieni na liście, gdzie były wymienione ilości wojsk i inne dane logistyczne. Zaczął przenosić informacje na mapę, budując teoretyczne scenariusze „co dalej?”.

Sugiyama poruszył wąsami, wstał ze swojego miejsca, a list, który miał w ręce, wcisnął w poły swojego kimona i podszedł do stołu, gdzie Masahiro rozmieszczał dodatkowe wojska, zastanawiał się i przestawiał figurki, analizując. Nie musiał nic poprawiać.

- Nie dotarło do nich, że mamy rację, chłopcze - powiedział szorstko - ale dotarło do nich, że jeżeli nie wspomogą Północy, to sami stracą dużo więcej, niż stracą wysłaniem wojsk. Chodzi im wyłącznie o pieniądze i wpływy. I o port, który Ludzie zza Muru zdobyli na wschodniej granicy.

- Ale o tym im mówiliśmy.

- Musieli sami do tego dojść. - Sugiyama przesunął palcem po wschodnim skraju mapy. - Zdobycie przez Ludzi zza Muru wschodniej strażnicy przy Murze oraz portu bardzo nam pomogło, ale jakim kosztem? Rantori nas osłabiło. Front się rozciągnął. A Gazo… - urwał na moment, jakby sam dźwięk tego słowa był drażliwy. - Cholera, dobra robota, że to w ogóle było zauważone. Dowiemy się więcej już niedługo.

Masahiro skrzywił się lekko.

- Rantori było konieczne.

- Było - zgodził się Sugiyama. - Ale było też sygnałem dla nich, że potrafimy wygrać nawet wtedy, kiedy jesteśmy rozciągnięci, zmęczeni i z dziurami w raportach. Ale port ich przeraził, więc się ruszyli.

- I tak byśmy odzyskali port - mruknął Masahiro. - Nawet gdybym miał tam iść sam.

- Doskonale wiesz, że to nie twoja rola, żeby tam iść - odburknął Stary. - Mimo że Ludzie zza Muru właśnie otwierają się na Cesarstwo, może Aburame. Zaczną rozwijać handel, flotę. Otworzą tę część świata. A to oznacza niebezpieczeństwo dla nas i dla Yuki Mikoto. A ona i jej ludzie są pod ochroną Ryuzaku. Oraz naszą. Ale mimo tego, to nadal nie twoje zadanie.

Masahiro westchnął ciężko.

- Sporo warunków postawili. Oni mają dowodzić większością operacji. Przysyłają swoich najlepszych dowódców oraz kapłana Rintaro. Tego, który był w grupie negocjacyjnej z Ludźmi zza Muru. Oraz głównodowodzącego…

- Doskonale wiem - burknął Sugiyama, nagle jeszcze bardziej napięty. - I dokładnie wiem, na co nie możemy się zgodzić. Przynajmniej nie całkowicie. Nie odpuszczą, ale musimy mieć kogoś, kto będzie siedział w sztabie razem z nim. I to będziesz ty.

Masahiro spojrzał na mentora z niedowierzaniem.

- A kto zajmie się sprawami klanu tutaj?

- Mój syn, dowódczyni straży i Takeda-sama - wyjaśnił Sugiyama bez wahania. - Harumi-san ma wsparcie ojca i miejscowych Uchiha. Orochi może sam ogarnąć administrację. A Takeda spokojnie zajmie się prowincją. Doraźnie można wyznaczyć kogoś doświadczonego do podejmowania decyzji. Może Haridę. Ważniejsze będą szły do ciebie.

Masahiro zmarszczył brwi. Spodziewał się, że Sugiyama wskaże siebie. Jak zawsze. Nie był jednak człowiekiem, który przechodziłby na emeryturę.

Zapadła krótka cisza, przerwana skrzypnięciem drzwi.

Takeda Masatoshi wszedł bez pośpiechu, jak człowiek, który nie musi się spieszyć, bo i tak wszyscy będą na niego czekać. Ubrany skromnie jak na swoje możliwości, z twarzą spokojną, niemal uprzejmą. Skinął głową najpierw Masahiro, potem Sugiyamie.

- Widzę, że zaczynacie rozmieszczać wojska, których jeszcze nie mamy. Nie za szybko?

- Lepiej mieć w zanadrzu plany - prychnął Sugiyama - niż dać się złapać z rozchylonym kimonem. Zwłaszcza po Rantori.

Takeda podszedł do stołu, spojrzał na mapę, na kamienie i figurki.

- Jeśli Ryuzaku ma dowodzić większością operacji - powiedział spokojnie - potrzebuje kogoś, kto rozumie wojnę, a nie tylko mapy. I kogoś, kto jednocześnie nie pozwoli wam zniknąć w cieniu ich decyzji. Ty jesteś jedyną osobą, która spełnia oba warunki. Dowodziłeś z pola. Teraz czas na sztab.

Masahiro otworzył usta, ale Sugiyama był szybszy.

- Nie dlatego, że jesteś najmądrzejszy. Ani dlatego, że jesteś najsilniejszy. - Jego głos był twardy. - Tylko dlatego, że jeszcze nie umiesz poświęcać ludzi za „większe dobro”. I jeszcze nie wybierasz „mniejszego zła”.

Takeda przyjrzał mu się uważnie.

- To wada - przyznał. - Ale zawsze ją ceniłem.

Masahiro poczuł ucisk w żołądku. Wiedział, co to oznacza.

- Nie zostawię ich samych - powiedział w końcu. - Front nie może zostać bez Uchiha. Nie po Rantori. Nie po Gazo.

Sugiyama skinął głową.

- I nie zostanie. Ty schodzisz z bezpośredniego dowodzenia, ale nie oddajemy frontu w obce ręce. Ze strony klanu będzie trzech dowódców.

- Trzech?

- Rozdzielimy ciężar. I ludzi. - Zawahał się, po czym dodał ciszej: - Najmłodszy dostanie mnie. Nie rangę. Mnie. Będę przy nim w terenie. Jak przy tobie. Reszta jest doświadczona. Rozmawialiśmy o nich.

Takeda przesunął jeden z kamieni o ledwie widoczny fragment.

- To rozsądne. I politycznie wygodne. Ryuzaku zobaczy strukturę, nie chaos. A ty - spojrzał na Masahiro - zachowasz kontrolę i wpływ na to, co się dzieje.

Masahiro wciągnął powietrze.

- W porządku. Ale jeśli którykolwiek zacznie zabijać naszych ludzi dla własnych ambicji…

- …to ja pierwszy go stamtąd wyciągnę albo zmienię dowódcę - uciął Sugiyama. - Jeszcze żyję. Jeszcze myślę. I jeszcze nie pozwalam, żeby dzieci ginęły, bo komuś się spieszy.

Zapadła cisza.

Potem rozmowa zeszła na liczby, trasy zaopatrzenia, magazyny, harmonogramy przemarszów i warunki zapisane drobnym pismem między linijkami listu z Ryuzaku. Głosy zlały się w niski, jednostajny pomruk strategii. Kamienie na mapie przesuwały się powoli. Światło w sali narad przygasło.

I wojna - po raz kolejny - zaczęła zmieniać kształt.

Siedziba Władzy, Atarashi
Lato 396
Siedziba Władzy, którą zostawili za sobą Uchiha, miała zaledwie kilka lat. Budynek był nowy, przestronny i każdy z liderów Ludzi zza Muru znalazł sobie tutaj dogodne miejsce. Udekorowali ją też w swój sposób - pozbywając się znaków klanowych czerwonookich i zamieniając ich smutną, bezpłciową sztukę na coś żywszego i bardziej odpowiadającego ludziom, którzy musieli żyć w strasznych warunkach i nie byli traktowani na równi z resztą świata.

W sali narad, na środku leżała mapa: Zachodnie Sogen, wstęga mokradeł, most zaznaczony czerwonym sznurem, Okayama, Rantori i nowy, gruby znak przy wybrzeżu: port. Przy nim wbito szpilkę z muszlą.

Soma Higashimura stał nieruchomo, jakby sam był częścią ściany. Nishimura krążył jak pies na krótkim łańcuchu. Byli w tej chwili rozdzieleni. Liderka Orochi siedziała bokiem, oparta wygodnie, z ręką na rękojeści noża, który wcale nie był jej potrzebny. Liderka Mateki - chłodna i ze spiętymi ramionami - przytrzymywała zwój z raportami.

- Znowu cofnęliśmy się o trzy chorągwie w stronę meteorytu - odezwał się Nishimura, zanim ktokolwiek zdążył cokolwiek powiedzieć. Uderzył palcem w mapę tak mocno, że szpilki drgnęły. - Zanim skończymy te wasze „wyważone decyzje”, Uchiha złapią nas za gardła. A Ryuzaku sypnie im pieniądze.

Higashimura nawet nie spojrzał na brata. Jego czerwone oczy spoczywały na czarnych kreskach, którymi krążyli ich dōko z wiadomościami i rozkazami.

- Nie rozumiem, dlaczego się cofamy - powiedział spokojnie. - Mają mniej ludzi, a i tak sobie radzą. Most padł, bo zawiódł łańcuch rozkazów. Rantori okazało się pułapką, chociaż to miała być nasza pułapka na nich. Okayama też jest symbolem ich uporu.

- Uchiha walczą, nawet kiedy nie mają czym jeść - prychnęła Orochi, odchylając głowę. - To ich przeklęta cecha. A my? My mamy liczby i wciąż wyglądamy, jakbyśmy przegrywali z garstką wściekłych ludzi.

Mateki uniosła zwój.

- Garstką? - jej głos był cichy, ale cięty. - To nie wygląda jak garstka. Oni nie mają prawa odbijać Rantori. Nie mają prawa przesuwać granic przy braku zaopatrzenia. Wybiliśmy wielu, wypchnęliśmy ich, zostawiliśmy im trochę ziemi, żeby mogli wylizać rany i jakoś sobie tam żyć. A oni mają takich ludzi, co potrafią zrobić z wioski legendę, bo jeden obcy mężczyzna wyrżnął nam oddział i wyprowadził jeńców.

Nishimura parsknął.

- Więc co, mamy ich podziwiać?

- A i owszem. Ale mamy ich zrozumieć, zanim ich złamiemy - odpowiedziała Mateki. - A złamać ich jest trudno. Przydzieliliście mi więzienie, a ja nadal nie mogę ich przeciągnąć na naszą stronę. Dlatego musimy zacząć ich szanować. Bo inaczej nie mamy szans. Zdobyliśmy port. Dzięki niemu możemy sprowadzić ludzi, stal, sól, lekarstwa. Dzięki niemu możemy wreszcie przestać dusić się na naszych szlakach. I… - zawahała się ułamkiem sekundy, zbyt małym, by był przypadkiem. - …dzięki niemu możemy otworzyć drzwi na sojusze. Nie tylko jak Kujaku z Kaminari. Cesarstwo jest chętne na rozmowy.

Orochi uśmiechnęła się krzywo.

- [color=#80F40FF]Czyli sojusze. To faktycznie może nam pomóc, szczególnie że odbili już część Zachodniego Sogen. Jeżeli zaczniemy handlować, szybciej uznają nas za prawdziwych ludzi, a nie głupich dzikusów.[/color]

Nishimura przystanął, jakby nagle znalazł punkt zaczepienia.

- A yokai? - rzucił ostro. - Nadal na nas napierają z Północy, a miało być bezpieczniej. Jak otworzymy nowy front, jak pociągniemy dalej ofensywę, to w końcu zabraknie nam ludzi. I wtedy nie będzie już Ryuzaku ani Uchiha. Będą tylko rzeczy, które wejdą nam do domów.

W sali zrobiło się ciszej.

Higashimura skinął głową.

- Właśnie dlatego nie możemy pozwolić, by Uchiha wypchnęli nas za Mur. Jeśli stracimy ziemię przed meteorytem, przyjdą tutaj. A my nie mamy gdzie się cofać.

Orochi uniosła dłoń i w powietrzu zatoczyła niewidzialne koło.

- Więc nie cofać się. Proste. Wysłać ludzi. Uderzyć w ich zachodnie strażnice, jak zrobiłam, i jeszcze mocniej. Zmusić ich do rozciągnięcia.

- Uderzałaś - przerwał Nishimura, a jego ton był bardziej oskarżeniem niż pytaniem - i co? Owszem, związałaś ich, a Mateki wyciągnęła port. Pięknie. Tylko że na Zachodzie nadal tracimy grunt. A Wschód… - wskazał na mapie. - …Wschód jest teraz celem. Oni się nauczą. Przyjdą po port.

Mateki nie zaprzeczyła.

- Przyjdą. Dlatego port musi być twierdzą, zanim stanie się łupem. A Cesarstwo już wysłało poselstwo. Owszem, ich admirałowie są podzieleni i jeden z nich trzyma resztę z dala, ale to od Yukich, od Uchiha. Nie mają więcej statków. Nie mają więcej floty. A my możemy skupić się na obronie tego portu. Jeśli padnie, nie będzie zaopatrzenia, nie będzie nowych sojuszy, nie będzie żadnej „większej ofensywy”, o której Soma tak pięknie mówi. Będziemy znów żreć własne gówno na mokradłach.

Nishimura zaśmiał się krótko, bez radości.

- Soma żąda wyników, bo nasi ludzie umierają na tych mokradłach, kiedy wy rozgrywacie swoje partie.

Higashimura wreszcie spojrzał na brata.

- Żądam wyników, bo nasi ludzie widzą, że przewaga liczebna nie daje zwycięstwa. Widzą, że Uchiha wciąż idą. I widzą, że ktoś próbuje grać w cieniu. - Wskazał zwój Mateki. - Raport o zabójcach. Prawie zginął seinin Kujaku.

Orochi zmrużyła oczy.

- Kaminari?

- Może. A może ktoś, kto chce, żebyśmy skoczyli sobie do gardeł - odparł Higashimura, przesuwając palcem po liniach szlaków. - Ale jedno jest pewne: nie możemy się cofać i nie możemy się poddać.

Nishimura pochylił się nad mapą, aż jego cień przykrył Rantori.

- Więc powiedz, bracie. Co robimy? Bo ja nie zamierzam patrzeć, jak oni nas pchają pod meteor jak bydło.

Higashimura mówił wolno, jakby układał słowa w rząd, a nie rzucał je w ogień.

- Oczywiście, musimy utrzymać Zachód. Potrzebne są nam te ziemie. Uchiha muszą zostać zmuszeni do rozciągnięcia się jak najbardziej i utrzymania swoich zachodnich strażnic i miast. Mają być zajęci, ale przy tym trzeba naszych ludzi. - Zwrócił się do Orochi. - Nie możesz dawać im szans na stawanie się bohaterem. Wygłodź ich. Odetnij. Prowokuj. Musimy też zrobić z portu prawdziwą twierdzę, której nie ruszą. Ale ma być też bramą na świat. Sojusze, kupcy, najemnicy. Informacja. Stać nas na to. Zaczynamy sprowadzać dobra zza Muru. I zaczynamy handlować.

Mateki i Orochi przez chwilę patrzyły na Higashimurę, bo nie wydawało się, że już skończył. W końcu Mateki zapytała:

- Coś jeszcze?

Higashimura zawiesił głos na ułamek sekundy.

- Yami.

Nishimura prychnął, ale w tej kpince była nerwowość.

- Jinchūriki? Co z nim?

- Yami dostał Mur jako teren badań i przeznaczyliśmy mnóstwo środków, żeby go zadowolić i przekonać. Musimy włączyć go w plan tak, żeby nie mógł stać z boku.

Mateki spochmurniała, a Nishimura uderzył pięścią w stół.

- Włączymy go jak? Każemy mu iść na front? Powiesimy mu na szyi sztandar? To Zamurzec! Doskonale wiecie, co należy z nim zrobić!

Higashimura potrząsnął głową.

- Nie. Na razie niech tam sobie siedzi i bada. I każdy dzień jego pracy ma przynosić nam coś praktycznego: wzmocnienia, zabezpieczenia, sposoby na yokai… cokolwiek, co da się przełożyć na przetrwanie. Jeśli nie przynosi - kończy się przywilej. I będzie musiał spłacić dług życia na froncie.

Orochi oparła łokcie na stole, pochyliła się tak, że jej cień przykrył Okayamę i pół bagien.

- Dobrze. Zajmę im Zachód. Ale jeżeli będę musiała się wycofać, żeby oszczędzić moich ludzi, kiedy będę miała Uchiha pod zębami…

- To ich wypuścisz - wszedł jej w słowo Nishimura. - Żeby wrócili z opowieścią, że Orochi ich prawie zjadła.

Orochi uśmiechnęła się szerzej, tym razem prawie szczerze.

- Widzę, że przynajmniej ty rozumiesz teatr wojny.

Mateki zwinęła zwój.

- Port zostaje wzmocniony. Bez dyskusji. I wysyłam ludzi, żeby sprawdzili ten wątek z zabójcami seinina Kujaku. Jeśli ktoś nas pcha do wewnętrznej wojny, dowiem się kto.

Higashimura skinął, jakby odhaczał kolejne punkty.

- Doskonale. Moi ludzi wesprą was w każdej części waszych zadań, możecie brać, kogo potrzebujecie. Może większość nie jest szkolona ze sprytu tak jak wasze klany, ale jeżeli chodzi o siłę, jesteśmy gotowi jej wam użyczyć. Uchiha muszą zrozumieć, że mają siedzieć tam, gdzie im daliśmy miejsce, i przestać się wychylać, bo inaczej wybijemy ich co do jednego przeklętego oka.

Przebieg Wojny

Obie strony - Uchiha oraz Ludzie zza Muru - potrzebowali czasu, aby wylizać się ze strat, jakie poniesiono w wyniku Bitwy o Kotei. Ludzie zza Muru musieli zabezpieczyć zdobyte ziemie oraz zdobyć zaufanie Jinchurikiego Pięcioogoniastego - Yumichika Yamiego. Uchiha musieli osiąść w Sarufutsu na stałe i oswoić się z nową sytuacją, jaka ich spotkała, wylizać rany i zacząć przygotowywać się do próby odzyskania swojego domu.

Jinchuriki Pięcoogoniastego - Yumichika Yami - zgodził się dołączyć do klanu Mateki po dłuższym czasie przekonywania i pokazaniu mu życia za Murem. Yami zostaje wcielony jako Jinchuriki klanu pod warunkiem możliwości studiowania pieczęci ukrytych we wnętrzu Muru. Mur zostaje mu przydzielony jako teren badań.

Po ustanowieniu wstępnych granic konfliktu, ze strony Uchiha następuje natarcie na zachodnie Sogen - tereny, na które sprowadzili się Kaminari (ludność cywilna) po przejęciu części ich ziem przez klan Kujaku. W tym czasie Klan Kaminari oraz Klan Kujaku ścierają się na Półwyspie Antai. Klany Soma, Orochi i Mateki decydują się bronić Zachodniego Sogen i przejąć je jako własne ziemie.

Walki w Zachodnim Sogen są przez wiele miesięcy bardzo wyrównane i wydaje się, że ani jedna ani druga strona nie zdobywają żadnej przewagi.

Uchiha Tsuyoshi, Akoraito Uchiha pochodzący z Sarufutsu, obejmuje dowództwo nad batalionem F, przełamuje wielomiesięczny impas i w brutalnym, chaotycznym starciu zdobywa kluczowy most na bagnach, rozbijając główne siły Dzikich kosztem ciężkich strat własnych; mimo użycia skrajnych środków (w tym poświęcenia jeńców) zachowuje kontrolę operacyjną, zabezpiecza przeprawę, umożliwia nadejście posiłków i przesunięcie frontu, a po bitwie stabilizuje sytuację, organizuje pomoc rannym, bierze jeńców, odmawia masowych egzekucji dezerterów (nakładając kary pośrednie) i kończy misję jako zwycięski, lecz wyczerpany dowódca, który otworzył drogę do dalszej ofensywy Uchiha. Wydarzenie nazwano „Bitwą na Moście”.

Po zwycięstwie na moście, front został przesunięty na korzyść klanu Uchiha. W tym czasie ustanowiono szereg posterunków, które miały chronić nową granicę. Owe posterunki mogły stać tam niemal wyłącznie dzięki zasługom Doko Uchiha, którzy pracowali niestrudzenie, aby zapewnić dostawy potrzebnych rzeczy oraz dostarczać rozkazy.

Po stronie Ludzi zza Muru, wiele szlaków transportowych i rozkazów również było dostarczanych przez Doko. Również po tej stronie byli oni cichymi bohaterami, bez których większe i poważniejsze wydarzenia nie mogłyby się odbyć.

Po umocnieniu granic, Uchiha Takeru - Kogo klanu Uchiha, prowadzi kilka ataków na pozycje wroga. Ludzie zza Muru się bronią. Następuje fluktuacja granic.

Jednym z na stałe odbitych miejsc dla Uchiha była wioska Okayama. Odbita została przypadkiem, przez niezwiązanego z klanem Uchiha mężczyznę (Ayumu), który nie tylko przepędził Dzikich z tamtego miejsca, jak i uratował jeńców.

Uchiha Takeru decyduje się na dość zuchwały krok i przekonuje Shirei-kana Uchiha, żeby zaatakować i odbić Rantori, ponieważ „Uchiha potrzebują tej wygranej”. Shirei-kan się zgadza, ale zastrzega, że tylko chętni Uchiha oraz najemnicy mogą się podjąć tej brawurowej i niebezpiecznej misji. Do misji zgłasza się wielu najemników oraz dwie istotne postacie - Uchiha Azuma - Kogo klanu Uchiha oraz Uchiha Tsuyoshi - bohater Bitwy na Moście. Takeru, z ogromną pomocą Azumy i Tsuyoshiego oraz wielkim poświęceniem ze strony najemników, odbija Rantori, przesuwając linię frontu daleko od wcześniej ustalonych granic.

Uchiha są rozciągnięci na froncie. Ryuzaku widzi to jako problematyczne i drogie, dlatego zaczynają ograniczać wsparcie finansowe na wojnę. Uchiha jednak trzymają się swoich pozycji za pomocą czystej determinacji i uporu.

Chociaż Rantori zostało odbite, Uchiha Azuma, Kogo klanu Uchiha, zauważa nieścisłości. Bitwa o miasto była trudna i, po zebraniu wszystkich wskazówek, uznaje, że ktoś z Gazo zdradził i informuje wroga o działaniach Uchiha oraz przesyła złe raporty (w Rantori miało nie być Shinobich Ludzi zza Muru, a byli). Przeprowadza śledztwo, w którym odkrywa potencjalną zdrajczynię i aresztuje ją.

Dzicy przeprowadzają atak na Okayamę, aby ją odbić po tym, jak przejęli ją Uchiha. Gosui, żołnierz Ryuzaku-no-Taki, przeprowadza obronę wioski i wybija Dzikich, umacniając front.

Yuki Mikoto, przywódczyni Wyrzutków Cesarskich, mieszkająca na terenie Północnego Ryuzaku, zaczyna podejmować większe kroki przeciwko ludziom zza Muru - jako pełnoprawna mieszkanka i obywatelka Ryuzaku oraz dłużniczka Uchiha.

Uchiha Yatta, Kogo klanu Uchiha oraz Uchiha Tsuyoshi, teraz już Sentoki, wykonują atak na strażnice z punktem obserwacyjnym na wschodzie, niedaleko Muru, dzięki czemu Yuki Mikoto może wykonać swój ruch.

Dzięki przesunięciu frontu, usunięciu zdrajcy oraz działaniom Suyunami Yuriego, Takahashi Ayi oraz Uchiha Sosuke, więcej i więcej ziem Zachodniego Sogen zostaje odbitych i zabezpieczonych dla Uchiha. Ludzie zza Muru cofają się na północ i są spychani bliżej meteorytu. Liderzy klanów Soma, Orochi i Mateki nie są z tego powodu zadowoleni.

Liderzy klanów zza Muru przygotowują się do ofensywy. Liderzy klanu Soma żądają wyników. Liderka klanu Orochi wysyła swoich ludzi do ataku na zachodnie strażnice. Orochi zajmują Uchiha, którzy usilnie próbują chronić swoje ziemie i swoich ludzi, zostawiając wschodnie, przymorskie tereny mniej zabezpieczone.

Odwracanie uwagi jest skuteczne - Ishikawa Kaito, samuraj służący pod liderką Mateki oraz Yamamoto Kazuya - Kyuubim-sama - przejmuje ziemie i strażnicę przy morzu i przy Murze, otwierając port morski otwarty na Ocean Wschodni. To pierwszy, duży i prawdziwy port, do którego mają tutaj dostęp. Kiedy Uchiha się o tym dowiadują - z raportów złożonych przez Suyunami Yuriego oraz zwojów z rozkazami przejętych przez Uchiha Tsuyoshiego - było już za późno i kawał ziemi został wyrwany na korzyść Ludzi zza Muru.

Sukcesy Uchiha na froncie, mimo trudności związanych z zaopatrzeniem i pieniędzmi, przekonują Ryuzaku, że jednak warto ich wesprzeć i przeć na północ - łatwiej będzie mieć z nich pożytek, jeżeli odzyskają swoją ziemię. Takeda oraz Uchiha również przedstawili sposób na transport zaopatrzenia, który zainteresował Ryuzaku.

Ludzie zza Muru - szczególnie liderzy klanu Soma - zirytowani tym, że Uchiha jednak ich wypychają, mimo przewagi liczebnej, decydują się na większą ofensywę, wykorzystanie klanu Kujaku oraz ich nowych sojuszników. Otwierają też drzwi na nowe sojusze. Liderki Orochi i Mateki zgadzają się na to - Yokai są w dalszym ciągu problemem na północy i nie mogą sobie pozwolić na bycie wypchniętym za Mur.

Obszar Kaminari nie zmienił się ze względu na pasywność wojsk. Kaminari nie przeprowadziło oficjalnie żadnego ataku. Raporty z frontu donoszą jednak o grupie zabójców, którzy niemalże wykończyli jednego z seininów klanu Kujaku - Musana Kujaku - w skrytobójczym ataku.

Posłowie - Strefa Out of Character

No i kolejna część fabuły za nami. Tym razem bardzo długa, z różnymi perypetiami po drodze i może nie tak spójna, jakbym chciała. Jednak do przodu. Chciałabym podziękować wszystkim zaangażowanym w tę część wojny. Szczególnie - dziekuję Minoru, który zapoczątkował te zlecenia oraz Boyosowi co wziął i ukradł Kaminarich i Kujaku z układanki, dając im swoją własną piaskownicę. Dziękuję też wszystkim graczom i mistrzom gry. Mam nadzieję, że bawiliście się dobrze.

A teraz statystyki!
34 - zrobione misje i wyprawy w tematyce wojennej (liczone od grającego, czyli jeżeli na misji były 2 osoby - liczy się 2)
10 misji po stronie Dzikich
24 misje po stronie Uchiha
Punktacja za każdą misję to:
1 - D
2 - C
4 - B
8 - A
16 - S
Razem zarobiono 125 punktów. Uchiha zarobili z tego 85, Dzicy - 40
Poniżej wrzucam pivoty z poszczególnymi osobami i liczbą misji.

Co mogę powiedzieć? Uchiha było więcej, od początku, aczkolwiek zdarzyło im się utknąć na długich misjach bądź były różne przerwy. Dzicy zaczynali ze sporym opóźnieniem, bo na początku nikogo tam nie było. Dlatego 40 punktów jest imponującym wynikiem. Kaito, zdobyłeś ważne miejsce i otworzyłeś drogę na przyszłość. Gratuluję! Chciałabym też pogratulowac Uchiha Tsuyoshiemu, który od samego poczatku cisnął te misje i zrobił ich kilka naprawdę sporo fabularnie znaczących. Wiem, że byłoby więcej, gdyby nie postój z misją w Rantori.

Od siebie dorzucam tym, którzy zdobyli 10 punktów wzwyż drogiaz - Voucher na wyprawę - jednorazowe zlikwidowanie okresu oczekiwania na następną wyprawę. Osoby uprawnione to:
Kaito

Tsuyoshi

Azuma

Hiromi

Yuri
Bardzo dziękuję też całemu stadu Bambików na misjach D. Mam nadzieję, że dodatkowe PH za Zlecenie pozwoliło Wam na lepszy stary!

I co? Coś się kończy, coś się zaczyna. Już niedługo kolejna część wojny. Czekajcie na wieści od Boyosa. Smaruje na ten temat od bardzo dawna i niemal wibruje, żeby Wam wszystkim opowiedzieć, co ma w zanadrzu.

MAPKA
TABELA PRZESTAWNA

Ogłoszenia fabularne - Wieści ze świata

Re: Ogłoszenia fabularne - Wieści ze świata

Re: Ogłoszenia fabularne - Wieści ze świata

Re: Ogłoszenia fabularne - Wieści ze świata

Re: Ogłoszenia fabularne - Wieści ze świata

Re: Ogłoszenia fabularne - Wieści ze świata