Opuszczone archiwa

[Emi]

Całość się tym razem opierała na tym, że zbliżali się do dziewczynki. Emi postawiona do gotowości od momentu spotkania Orochich, nie miała zamiaru tracić czujności i od razu trzymała maskę by ją zdjąć i użyć swoich technik ognia. Dopiero uspoił ją Ookami mówiąc, że to dziecko. - Dziecko tutaj? Może jakąś kryjówkę sobie zrobiły. - Nie mogła do końca w to uwierzyć i mocno jej nie pasowała całość do narracji. Bestia, rozszarpanie, zwłoki... nijak miało się do dziecka.

Ookami podszedł pierwszy do dziecka i zaczął pytać kim jest. Emi z kolei nie planowała być dużo za nim, tylko też się wychyliła do rozmowy. - Jak się tu znalazłęś? Coś ci grozi? Spokojnie nie mamy złych zamiarów. - Jeżeli dziecko wydawało się normlane to czekała na jego odpowiedź i jeszcze chciała go zbajerować. - Wiesz może gdzie są twoi rodzice? Bawiłeś się może z jakimś innym dzieckiem? - To był plan na dalszą rozmowę z dzieckiem jeżeli by nie wykazywało niebezpiecznych oznak.

Zamurzec i dziecko w opuszczonym tunelu w którym coś grasuje, kombinacja która by jednego zniechęciła do dalszego działania ale jednak nie można było zostawić tutaj tego dziecka, trzeba było najpierw ustalić kim jest i co tu robi...

[Sasame]

~ 10 / ? ~

~ Emi, Ookami ~

~ Misja Rangi D ~

~ Kampania Stare Miasto 一 ~

Po wcześniejszym ustaleniu planu działania, Emi i Ookami ruszyli dalej, ciekawi tajemniczej postaci. Kiedy byli już około dwudziestu metrów od Ookami ponownie rozpalił kulę światła w swojej dłoni, oświetlając całą okolicę, w tym również postać, która była niedaleko. Oczom niecodziennych kompanów ukazała się młoda, wystraszona dziewczyna. Była ubrana w jakieś ciemne ubranie a z wierzchu narzucone miała czarno-białe haori, a przynajmniej tak mogło wyglądać kiedy było czyste, teraz ledwie przebijające się przez brud. Długie, ciemne włosy dziewczyny również były zaniedbane, matowe wręcz od brudu i splątane. Mimowolnie spojrzała ona w kierunku światła i syknęła, zaskoczona, zasłaniając twarz rękoma. Przez krótką chwilę dało się zobaczyć jej niecodzienne oczy, każde o tęczówce z innym kolorem, jedna złota a druga zielona.
- Iiik! Proszę nie róbcie mi nic! - pisnęła zachrypniętym głosem wciąż zasłaniając się ramionami.
- Ja... Ja nie wiem jak się tutaj znalazłam... - powiedziała dziewczyna a stojąc nad nią dało się zobaczyć jak cała drżała.

[Emi]

Emi mocno się rozczuliła widząc taką samotną dziewczynkę, w dodatku tak przestraszoną. - Spokojnie, nic ci nie zrobimy. - Starała się przybrać sympatyczny i przyjacielski wyraz twarzy. Maska mocno to utrudniała, ale starała się nadrabiać mimiką oczu i czoła. - Jak się tu znalazłaś? Chodź pomożemy ci, ja nazywam się Emi, to jest Ookami... Tak między nami dosyć drętwy gość, ale dobry. - Przysłoniła lekko ręką usta jakby chciała spróbować jej powiedzieć to na ucho.

Sytuacja bywała bardzo dziwna, ale musiała się wkupić w oczy dziewczynki. Mogła ona wiedzieć coś więcej na temat tych archiwów. Dodatkowo cały czas w jej głowie był inny problem, co się stało, że nie ma tutaj nikogo innego i jest dziecko. Nie wchodziło przed nimi, mogło być dużo wcześniej.

W tym momencie jak Emi przelatywało milion myśli przez głowę wpadła ta jedna. A co jeżeli ona jest tą bestią? Musiała się od razu upewnić do czego to wszystko będzie zmierzało i w jakim kierunku. - Długo tu się znajdujesz? Jak tu się dostałaś? - Lawina pytań mogła lekko przestraszyć dziewczynkę dlatego też Emi miała w zanadrzu asa w rękawie. - Lubisz małe króliczki... Albo inne urocze zwierzątko? - Jeżeli dziewczynka przytaknęła ta wyjęła zwój, wzięła pędzel przejechała nim po swoim ramieniu i namalowała małego zwierzaka, który wyskoczył ze zwoju. - Proszę to dla ciebie nowy kolega. - Przekazała małego zwierzaczka dziewczyncę.

Jeżeli to nie pomogło, to już nie miała innego pomysłu, jak ją przekonać do współpracy.

Wyliczenia

Robię jakiegoś małego uroczego zwierzaka, nie chce wklejać wszystkich tematów bo to trzeba wyposażenie i cały klan gazo wkleić XD
Chakra: 99% - (1/6 * 10) ~ 2% = 97%
Atrament : 4 ampułki - (0,5 ampułki * 1/6) = Nie chce mi się w matmę zostało mi 3,9 ampułki

[Ookami]

Tak jak Emi była dziewczyną nieco rozczulona, tak on zachodził w zagwozdkę jak co cholery ona w ogóle się tu znalazła. Nieznajoma dziewczynka oczywiście, a nie Gazo z którą tu przecież zszedł. Spróbował więc do sytuacji podejść nieco jak do spotkania z spłoszonym zwierzęciem. Z tą różnicą żę to konketne potrafiło mówić. Unikał gwałtownych ruchów i spróbował do całej sytuacji podejść ze spokojem. - Nie musisz się nas obawiać. Nic złego z naszej strony Ci nie grozi. - Dopiero co powiedziała że nie wie jak się tu znalazła więc opcje były dwie. Albo kłamała, albo jakimś sposobem ktoś ją tu wrzucił. I to stosunkowo niedawno. Co próbował potwierdzić przypatrując się jej nieco bardziej. Wszelkie znaki wygłodzenia bądź inne objawy mogą mu nieco nakierować to jak długo już tu przebywa. -Możesz nam więc opowiedzieć co pamiętasz jako ostatnie przed znalezieniem się w tym miejscu? - Jeśli żadna z nich nie miała nic przeciwko, był w stanie kontynuować tę rozmowę podczas dalszej drogi. No chyba że nagłe źródło światła pozbawiło dziewczynę zdolności chodzenia... Ale w to akurat wątpił.
W międzyczasie ruszył wzrokiem w głąb tunelu po raz kolejny z nadzieją, że dotrze do jego końca. Albo przynajmniej ujrzy światełko na końcu tunelu.

  Ukryty tekst

[Sasame]

~ 11 / ? ~

~ Emi, Ookami ~

~ Misja Rangi D ~

~ Kampania Stare Miasto 一 ~

Zarówno Emi jak i Ookami podeszli do "przesłuchania" dziewczynki delikatniej niż wstępnie wyszło, starając się ją nieco uspokoić aby dowiedzieć się czegoś więcej o tym miejscu lub powodzie dla którego się tutaj znalazła. Dziewczynka widząc że żadne z nich nie zdawało się mieć do niej wrogich zamiarów, powoli opuściła ręce a jej oczy stopniowo przyzwyczaiły się do jasnego światła.

- Ja... Ja przepraszam, wystraszyliście mnie... Mam na imię... Hebino... Chyba. - powiedziała dziewczynka niepewnym głosem, co nakierowało Emi i Ookamiego na informację że sama nie była w pełni przekonana do tego co powiedziała.

- Ja obudziłam się tutaj jakiś czas temu i szukałam wyjścia ale jest bardzo ciemno i boli mnie głowa i nie pamiętam chyba nic z wcześniej... Jedynie jakieś niewyraźne przebłyski. - powiedziała a jej głos przerodził się w szloch, kiedy powaga sytuacji ponownie do niej dotarła.

[Ookami]

Okej, nie rzuciłą się na nich z nożem, wężami albo zębami więc chyba było w porządku. Nie była w żaden sposób szalona. Jej imię tym bardziej sugerowało to że była z Orochich. Nie podobał się mu jednak fakt, że zdecydowwanie miała problem ze wspomnieniami. Mogło mieć to czysto medyczną przyczynę bedącą zwieńczeniem jakiegoś urazu... Mógł być to też wpływ jakiejś techniki, ale tego akurat nie był pewien. Nie słyszał o takiej, która mogłaby doprowadzić do amnezji. - Możesz dalej chodzić? Jeśli trzeba, to dalej mogę Cię ponieść. - Odparł spokojnie do dziewczyny próbując ocenić jej stan. I nie polegał w tym jedynie na wiedzy medycznej. Ponownie użył Tsujki. Tym razem by zrobić jej prześwietlenie. Być może więcej odpowiedzi kryje się w środku. Kluczowe mogły być tu okolice głowy i mózgu. - Ruszajmy dalej. Nie sądzę by do wyjścia z tunelu było daleko. Jak już dotrzemy w sterylniejsze miejsce, przyjrzę Ci się bliżej. Może nie wyglądam, ale jestem medykiem.

  Ukryty tekst

[Emi]

- Chwilę tu szliśmy ale nie powinno być aż tak daleko do wyjścia. - Rzuciła Emi, przejęła się bardzo sprawą jak tu się znalazła mała. Jednak cały czas coś mocno tutaj śmierdziało. Po prostu to nie było logiczne, mała dziewczynka w takim miejscu, za pałętałaby się? No niezbyt, podejrzewała, że to ona w jakiś sposób może być tym potworem, który zostawił tak tamto ciało wcześniej ale nie była w stanie tego w żaden sposób udowodnić. Dlatego też nie rozwodząc się za wszystkim postanowiła oddać inicjatywę Ookamiemu. Dobrze zaczął w stronę wyjścia ale czy dziewczynka będzie chciała tam się udać?

- A co to są za przebłyski? Jesteś w stanie nam powiedzieć o nich coś więcej? - Dopytała dziewczyna, starała się zebrać jak najwięcej informacji będąc cały czas delikatną. Nie chciała przestraszyć w żaden sposób maleństwa jakie im się napatoczyło na drodze. Po czym starała się wyszeptać do Ookamiego tak by dziewczynka nie usłyszała. - Śmierdzi mi to wszystko. - By po prostu dać mu znać, że jest cały czas czujna na to co się może zaraz wydarzyć.

[Sasame]

~ 12 / ? ~

~ Emi, Ookami ~

~ Misja Rangi D ~

~ Kampania Stare Miasto 一 ~

Hebino chwilę jeszcze szlochała, jednak chyba zrozumiała że najlepiej będzie jak opuszczą tunel i będą mogli na spokojnie, już na powierzchni dowiedzieć się czegoś więcej. Za namową Ookamiego spróbowała wstać i po lekkim zachwianiu się, zachowała równowagę.

- Mogę iść. - powiedziała z determinacją w głosie. Teraz, kiedy mógł się skupić na czymś innym niż dziewczynka, Ookami mógł spojrzeć dalej, aby zorientować się w sytuacji z tunelem i rzeczywiście, okazało się że choć tunel ciągnął się jeszcze bardzo daleko w tym samym kierunku, niedaleko od nich znajdowało się wyjście na powierzchnię a mysz Emi właśnie wracała po dotarciu do niego jakiś czas temu.

- Przypominam sobie o jakichś rzeczach. Czasami są to po prostu jakieś odczucia albo emocje... Czasami widoki czy zapachy... Wszystko jest bardzo dziwne... - powiedziała Hebino, jednak zarówno Emi jak i Ookami wyczuli w jej głosie jakby wahanie, zupełnie jakby ważyła słowa, których używała w odpowiadaniu na pytania.

[Emi]

Tu nie było wielkiej filozofii pomimo, że całość śmierdziała malarce jak diabli to dalej mieli na stanie małe dziecko. Musieli się nim zaopiekować, a przynajmniej wyprowadzić z miejsca, gdzie wszystko wskazuje, że to nie jest bezpieczne miejsce. - Chodźcie w tę stronę, już nie musisz się niczym przejmować, wszystko będzie dobrze, zaraz znajdziemy się na zewnątrz i tam odpoczniesz i na spokojnie spróbujesz sobie wszystko przypomnieć. - Starała się pocieszyć dziewczynkę i uspokoić jakby mieli w tym jakiś plan oraz można było im zaufać.

Starała się mówić do dzieciaka z delikatnym i pozytywnym tonem by go nie wystraszyć i wyjść na tą sympatyczniejszą od "zamurca". Tak też zaczęli się kierować w stronę wyjścia, miejsca z którego przyszli. Powinni tam na nich czekać ich kompani, którym wcześniej rozkazali pilnować wejścia. Przynajmniej mogli zabezpieczyć czy będzie wszystko dobrze. Opcja, że teraz będą ich szukali bo coś poszło nie tak to była bardzo zła opcja i niechciana.

Też w tym układzie nie szukała jakiś większych rozmów, po prostu chciała się dostać na zewnątrz, by pooddychać świeżym powietrzem. Unosząca się tutaj stęchlizna nie była aromatem, który jej pasował. Też panująca ciemność i brak poczucia czasu bardzo źle na nią wpływał, przypominało to o jej traumatycznych wydarzeniach z dzieciństwa.

[Ookami]

-Mi też, ale trzeba grać kartami jakie mamy. - Mruknął do Emi. Tak, mogliby iść dalej w nieskończoność, jednak na ten moment nie potrafił stwierdzić jak daleko mógł się ciągnąć ten tunel. Być może nawet nie dziesiątki, a setki kilometrów? Jeśli tak, to raczej nie daliby rady w jeden dzień dotrzeć do końca. Nie jeśli nie miał zapasów na długą podróż po tunelach. Zwłaszcza że jego chakra nie była nieskończona, a bez niej poruszanie się w takiej ciemności mogło być conajmniej ciężkie. No i dotarła do nich też kolejna osóbka widocznie bez żadnego wyposażenia. - Niedaleko jest wyjście na powierzchnię. Chodźmy. - Odparł krótko gasząc oczy i prowadząc ich do wyjścia. Chociaż jeszcze zanim przestał dostarczać im czakrę, zerkną jeszcze co było na powierzchni w okół wejścia. Głupio by było wjebać się jakąś pułapkę. Zwłaszcza że przede wszystkim nie podobała mu się ostrożność z jaką dziewczyna dobierała słowa. Zupełnie tak jakby starała się uważać, by nie powiedzieć kilku słów za dużo, które mogliby pochwycić i drążyć temat jeszcze mocniej. Może i sprawiał wrażenie miłego, ale Emi miała rację. Cała sytuacja śmierdziała. Mocno. Jak stąd do Karmazynowych!
Na pewno będzie musiał się dziewczynie przyjrzeć nieco bardziej. Trzeba było dociec jak właściwie straciła wspomnienia.

[Sasame]

~ 13 / ? ~

~ Emi, Ookami ~

~ Misja Rangi D ~

~ Kampania Stare Miasto 一 ~

Cała trójka niecodziennych kompanów była zgodna do chęci opuszczenia tuneli i wyjścia na świeże powietrze a Ookami nawet widział że do wyjścia jest niedaleko i parę minut żwawego marszu doprowadzi ich do wyjścia. Szybkie przeskanowanie terenu potwierdziło również że nie czyha tam na nich żadne niebezpieczeństwo. Kolejna z myszy Emi powróciła, aby zameldować i potwierdzić to co widział Ookiami i zaraz później ruszyli wszyscy razem. Mężczyzna jeszcze jedynie co jakiś czas upewniał się czy dalej są na dobrej drodze a Hebino szła wtulona w rękaw Emi, najwyraźniej nie radząc sobie zbyt dobrze w absolutnych ciemnościach jakie panowały w tunelu.

- Czy... Czy będziemy mogli odpocząć jak już wyjdziemy stąd? Jestem bardzo zmęczona i chyba jak tylko się położę to od razu zasnę. - zapytała się po chwili dziewczynka, ściskając nieco mocniej ramię zamaskowanej kunoichi.
Zgodnie z przewidywaniami niecałe dziesięć minut po ruszeni do wyjścia, znaleźli wnękę ze spiralnymi schodami prowadzącymi na górę i wychodzące do małego pomieszczenia z drabiną i klapą, która okazała się klapą w podłodze w budynku bliźniaczo podobnym do tego przez który weszli do tuneli.

[Ookami]

Na zewnątrz było bezpiecznie, co też przekazał reszcie. - Na szczęście wygląda na to że nic na nas na górze nie czeka. Przynajmniej z rzeczy, które mogłyby jakkolwiek w jakimkolwiek stopniu nam zagrozić. - Odparł spokojnie szykując się do wyjścia na powierzchnię. Młoda osóbka szybko jednak ściągnęła na siebie jego uwagę. - Myślę że tak. Możemy rozbić obóz i ewentualnie poszukać też czegoś do zjedzenia.- Jakieś racje przy sobie miał, ale nie było opcji by zastąpiły one ciepły posiłek. Z jego zdolnościami znalezienie jakiegoś królika albo strumienia z rybami nie powinno być ciężkie. Tym bardziej upolowanie ich.
- Emi, ogarniesz ognisko? Spróbuję zrobić jej posłanie i dorwać jakiegoś królika, do zjedzenia. Jak młoda zaśnie to raczej nie na pięć minut. - I jeśli nie słyszał sprzeciwu, pomógł trochę z rozstawieniem obozu, a następnie ruszył szukać jedzonka.

[Emi]

Emi szła za rączkę z Hebino, a raczej bardziej trafnym stwierdzeniem byłoby za rękaw. Chwilę to zajęło ale wyszli, podobnym wyjściem, do podobnego budynku jak na początku wchodzili. - To nie jest ten sam budynek co na początku? - Zadała pytanie, jednak szybko po nim się zorientowała, że nie. Dodatkowo nie było ich towarzyszy, więc to jakoś by się łączyło w jedną całość. Ookami przyjął rolę lidera i powiedział co kto ma robić. Emi tylko przytaknęła i wzięła się za robienie ogniska, kiedy to shinobi spróbował jak jakiś barbarzyńca złapać gołymi rękoma zwierzynę. - Hmmm, zamurcy. - Powiedziała pod nosem, w stronę człowieka z wyjątkowymi oczami.

Myślała by nie wyręczyć się swoimi przyzwańcami do szukania drewna jednak było jej trochę szkoda na to chakry. - Połóż się tutaj Hebino. - Powiedziała do dziewczynki, szykując jej małe łoże z tego co znalazła, czyli pewnie jakiś starych obrusów, może jakiś koc udało się znaleźć albo miększe rzeczy.

Następnie przystąpiła do robienia ogniska, nie mogła zdecydować jaki pomysł jest lepszy by to zrobić w środku czy na zewnątrz, jednak chyba środek był bezpieczniejszym rozwiązaniem. W końcu jej kompan, powinien był zgasić taki pożar jakby coś poszło nie tak, prawda?

Starała się znaleźć jakieś naczynia albo coś w czym mogła zgromadzić ogień by nie było to centralnie na drewnie, jeżeli nie było to starała się z jakiś rzeczy które wiedziała, że się nie palą małe palenisko, może jakieś kamyki były na zewnątrz. Następnie wykorzystała znajdujące się w bibliotece książki jako paliwo do ognia, którego zaserwowała podstawową techniką katonu by rozżarzyć ognisko. Tak też siedziały we dwie i czekały na powrót z jedzeniem badacza.