Wioska przy rzece Asahi

[Daisuke]

  Ukryty tekst

Jego chwilowy pobyt tutaj póki co musiał się zakończyć. Przed wyruszeniem w drogę musiał jeszcze zebrać drużynę prowiant w postaci tylu butelek sake, ile tylko Bami mógł w tym momencie postawić. Dogadali się co do ponownego spotkania, bo Daisuke niespecjalnie się spieszyło z kolejnymi przysługami. Póki co był zadowolony tym co tutaj osiągnął i nie czuł potrzeby zgłębiania dalej tajemnicy tego starucha. Co prawda obiecał mu, że wróci i dokończą co zaczęli, ale najwyraźniej staruszek musiał być trochę głupi, skoro uwierzył, że Daisuke tak po prostu tutaj do niego wróci. Dostał przecież co chciał, po co dalej miał robić za chłopca na posyłki? Ruszył ku pustyni i wielkiemu miastu. Pora wreszcie wyrwać się z tych dziur i sprawdzić co takiego działo się na świecie w czasie jego nieobecności.

[z/t]

[Ichirou]

Kiedy uznał porę za odpowiednią, spróbował skontaktować się z każdym ze znajomych z Klepsydry. Nie przetrzepał może kontynentu do góry nogami, ale posłał jakiś liścik, popytał gdzie trzeba, dal znać o swoim zaproszeniu. O ile nikt nie zapadł się akurat pod ziemię, zaproszenie powinno raczej dotrzeć. Ichirou i tak nie spodziewał się kompletu ekipy. To było wręcz niemożliwe, biorąc pod uwagę, jak bardzo różnymi ludźmi byli, jak bardzo różniły się ich funkcje, codzienne sprawy, czy miejsce zamieszkania. Dał im jednak trochę czasu i szansę, więc jeżeli ktokolwiek miał czas i chęć, mógł wziąć udział w planowanym przedsięwzięciu. A jeżeli nie, to trudno i tyle. Asahi nie zamierzał układać się pod każdego, a przeciąganie sprawy w nieskończoność nie miało sensu. Nawet i solo ruszyłby ku realizacji dawnego marzenia, a zaproszenie do współudziału traktował jako formę szacunku.
Zebranie ludzi w wiosce nazwanej na jego cześć może nie było czymś zaskakującym, ale przynajmniej odrobinę łechtało ego bohatera pustyni i podsumowywało jego wkład w dokonania regionu. Była to wyraźnie mniejsza osada od samej stolicy, więc sławny Sabaku mógł opędzić się tu od tłumów, ale przy tym było blisko Kinkotsu i miejsca jego codziennego urzędowania i pełnienia obowiązków lidera. Nie można było więc zarzucić, ze wybór miejsca spotkania był wyłącznie dla szpanu.
Wybrał najlepszy lokal w tym miejscu i wynajął na wyłączność na cały dzień lub na tyle dni, ile było to potrzebne, jeżeli pojawiliby się jacyś przyjezdni i potrzebowali noclegu na dłużej. Miał dylemat, czy pojawić się pierwszy - jako dobry gospodarz, czy jako ostatni - jako gwiazda wieczoru, jednak wybrał tę pierwszą opcję. Nie wiedział, na ile osób może liczyć (a co do niektórych miał już pewne podejrzenia), ale nie narzucał sobie jakichś nadziei i oczekiwań. Ile będzie, tyle będzie.
No chyba, że nie pojawi się nikt, to wtedy rozwiązuje te klepę w pierony i sam se idzie dalej w przygodę.

[Souei]

Gdy dostał zaproszenie od Asahiego na spotkanie w wiosce przy rzece Asahi poczuł w tym nutkę megalomanii. Być może dla kogoś do niedawna tak sławnego na cały świat nie było to już nic wielkiego i zdążył się on już przyzwyczaić do tego, że reputacja go wyprzedza. Dla Soueia natomiast, który w ogóle nie był świadomy, że istnieje taki twór na mapie Atsui, było to dość spore zaskoczenie. Ale cóż, raz kozie śmierć. Wybrał się we wskazane miejsce, będąc przygotowanym również na to, że ktoś podszywa się pod Ichirou, chce go zwabić z dala od Kinkotsu i zabić, a może zrobić nawet jakieś gorsze rzeczy. Dlatego na wszelki wypadek i jak zwykle nie spuszczał gardy nawet gdy był już na miejscu i eksplorując dwie uliczki na krzyż nie dostrzegł żadnego zagrożenia.
Dostrzegł za to knajpkę mniej obdartą niż reszta tutaj i poczuł się trochę jak w domu. Lokale z poduszkami wyszywanymi złotą nicią zamiast krzeseł nie robiły dobrze jego plecom i stawały się powoli utrapieniem. W Fugu wszystko było prostsze, a kulinarnych doświadczeń ile chciał, tyle już zebrał. Myślał powoli o wydostaniu się z pustyni, ale było przecież tutaj jeszcze tyle do zrobienia.
Rozejrzał się po skromnym wnętrzu zacnego przybytku i bez trudu rozpoznał swojego przyjaciela. Cóż, był tam w tej chwili jedynym gościem, choć Matsuda domyślał się, że inni mieszkańcy po prostu nie mieli czasu na taki relaks w środku dnia, gdy trzeba pracować aby wieczorem nie być głodnym. Nie był do końca poinformowany jakiego tematu ma dotyczyć ta schadzka, ale skoro było to zorganizowane tutaj, a nie w gabinecie w Kinkotsu, już od samego początku dodawało to nutki tajemniczości. Podszedł, przywitał się i dosiadł się obok. Odetchnął pełną piersią, bo podróż była długa i nużąca, lecz na szczęście wolna od niebezpieczeństw.
- Dostałem twoją wiadomość, jestem. Świetne miejsce, muszę przyznać, bo ja też mam coś do omówienia. A ta miejscówka poza stolicą... świetnie się składa. - Nie zamierzał wyskakiwać od razu ze swoimi sprawami, skoro to nie była jego inicjatywa, ale zdecydowanie chciał skorzystać z okazji do dyskretnych ustaleń później. Na razie jednak czekał na wyjaśnienia Ichirou, bo nie miał za bardzo pomysłu o co może chodzić.

[Ichirou]

Ichirou siedział spokojnie przy jednym ze stolików, w najlepszym miejscu lokalu - z widokiem na wejście i okna wychodzące na główną uliczkę wioski. Nie spodziewał się tłumów, ale przynajmniej chciał widzieć, kto przybywa. Lokal jak na te małą wioskę był przyzwoity, choć rzecz jasna jak na jego gust trochę za skromny. Nie było jednak lepszej opcji. Przynajmniej tyle, że było czysto, spokojnie i bez zbędnego rozgłosu.
Gdy drzwi otworzyły się i do środka wszedł Souei, Ichirou uniósł lekko brew, ale szybko na jego twarzy pojawił się dyskretny uśmiech. Pierwszy gość (i oby nie ostatni...). Podniósł się z miejsca, by przywitać przybyłego, po czym wskazał mu miejsce przy dużym stole.
- Jak twój pobyt na pustyni? Zatęskniłeś bardziej za prowadzeniem knajpy czy eliminowaniem wrogów Akiyamy? - rzucił swobodnie na początek. Przypuszczał, że dla Matsudy - doświadczonego, mafijnego zakapiora - ubijanie wrogiej organizacji było równie rutynowe co gotowanie zupy w Fugu.
- Czego się napijesz? Jest woda kokosowa, sok z granata, mleko wielbłąda, daktylówka... - kontynuował, wymieniając mniej lub bardziej egzotyczne i lokalne napoje, póki białowłosy nie wybrał dla siebie czegoś dobrego. A potem spełnił jego życzenie, zahaczając o bar, by później postawić na blacie butelkę i odpowiednie naczynie do wybranego napoju.
- Och, a to ciekawe. Bo ja miałem w zamiarze ruszyć sprawę Klepsydry i zebrać ekipę wypadową... No ale o tym może później. Skoro nie ma jeszcze innych, możesz spokojnie wyłożyć, co tam masz dla mnie... - odparł spokojnie, zasiadając ponownie na swoim miejscu. Spodziewał się, że Soueiowi chodziło o jakieś mafijne sprawy, więc na ten moment kameralna atmosfera była odpowiednia, by w cztery oczy omówić lub przynajmniej zacząć ten temat.
Sam sączył sok z granata i raz na jakiś czas raczył się wystawionymi na stole przekąskami, jak suszone daktyle i inne regionalne przysmaki. Wewnątrz lokalu panowała spokojna, wręcz leniwa atmosfera. Nawet dla kogoś tak lubiącego tłumy i przepych jak Ichirou była to całkiem miła, chwilowa odskoczenia na wzięcie oddechu.

[Souei]

Uśmiechnął się nieznacznie na pytanie Ichirou. Jakby czytał mu w myślach. Urlop jest fajny, gdy jesteś zmęczony pracą, ale gdy po wielu tygodniach czekania zżera cię nuda i czujesz, że się marnujesz, myśli zaczynają wracać i krążyć wokół starego życia. Wyrzucony poza główny nurt wydarzeń Souei zdążył już odpocząć i zregenerować się i mimo, że znajdował sobie tutaj jakieś dorywcze zajęcia, to do tej pory ani trochę nie poczuł, że Pustynia może być jego miejscem na ziemi. On tu po prostu nie pasował.
- Myślę już powoli o powrocie, jeśli w ogóle jeszcze będzie do czego. Z tego co wiem walka o władzę jeszcze się nie zakończyła, ale nie wiem co tam teraz robią. - Jeśli jakimś cudem jego Fugu ocalało, to byłoby bardzo miłe zaskoczenie, ale nie robił sobie wielkich nadziei.
- Spodziewaj się najgorszego, to nigdy się nie rozczarujesz, hm? - Bardzo często żył w zgodzie z tym powiedzonkiem, a jednocześnie starał się nie przywiązywać do rzeczy, które można zniszczyć tak łatwo jak podrzędną knajpkę.
- Sok, ale z czegoś normalnego. - Odpowiedział krótko i z niechęcią wobec tego, co zdążył wymienić Diaboł Świtu. Te wszystkie daktyle i kokosy już mu się przejadły. Jabłko by człowiek zjadł, gruszkę jakąś.
- Parę tygodni temu znalazł mnie w Kinkotsu posłaniec od Hibiki. Chce ubić z tobą interes. I ja mam cię na niego namówić. - Zaczął bez ogródek, bo chyba oboje byli ludźmi czynu, a nie wlekących się pogadanek o niczym.
- Tak jak mówiłem, sam nie wiem dokładnie jak tam wygląda sytuacja, ale ona teraz każe się nazywać Południową Namiestniczką czy jakoś tak. No i z tego wynika że chyba nadal walczy z Radą o pełną kontrolę. - Westchnął, opierając się na krześle trochę zrezygnowany.
- I z jakiegoś powodu chce to załatwić politycznie, a nie po staremu. Dlatego teraz robi ze mnie polityka i chce, żebyś ją wspomógł. Dał jej coś. Deklarację, poparcie, gwarancje... nie wiem co by ją zadowoliło. - Wzruszył ramionami, bo z dwóch zdań przekazanych mu z drugiej ręki ciężko było ulepić jakikolwiek konkret. Barman w końcu podał soczek i Pazur wreszcie mógł zwilżyć zakurzone gardło.
- W zamian proponuje pomoc z Szakalami i tymi drugimi, szpiegów i kasę oczywiście, a tej na pewno ma sporo. Mam tylko nadzieję, że nie zamierza mnie tu zesłać na drugą kadencję w ramach tej umowy... - Powiedział półżartem. Souei starał się być konkretny i przekonywujący, ale szczerze mówiąc, sam nie wierzył w ten plan. Nie podobało mu się to, że Hibiki chce się wyrzec dawnych metod i tym samym przekształcić Akiyamę w coś, czym nigdy nie miała być. A może to Souei miał problem z tym, że nie będzie wiedział jak odnaleźć się w rzeczywistości, w której potrzeby na jego usługi zostaną w dużym stopniu ograniczone.
- Nie musisz odpowiadać teraz, ale przemyśl to. Moglibyśmy sobie pomóc, a zamiast taplać się we własnym unijnym sosie, mógłbyś mieć dobry kontakt z kimś z zewnątrz. - Wbrew pozorom i braku doświadczenia Matsudy wydawało mu się, że całość brzmiała sensownie, nawet jeśli trochę niezgrabnie. No i szczegółów też było jak na lekarstwo, ale do tych można przysiąść przecież jeszcze nie raz.

[Ichirou]

Westchnął ciężko, niemal teatralnie, kiedy białowłosy okazał się bardziej wybredny, niż można było się tego spodziewać. W ich przypadku normalność oznaczała zupełnie różne rzeczy. Ichirou co prawda z jabłkiem czy gruszką miał styczność nie raz, bo w końcu bywał w różnych stronach świata, jednak na co dzień owoce to były dla niego... egzotyczne tak samo jak kokos czy ananas dla Soueia.
- Będzie z melona - odpowiedział stanowczo, nie dając już pola do wyboru. Nie miał niczego normalniejszego dla przybysza z Shigashi. Sok z melona wydawał mu się trochę bardziej neutralny od pozostałych na stanie. W ostateczności była jeszcze woda jak dla wielbłąda.
Wrócił do stołu, wysłuchując dalszych wieści o mafii. Nie było może szczegółów, bo sam Souei ze względu na dłuższy pobyt pustyni nie był w nie wtajemniczony, ale kurs działań Akiyamy był nakreślony. Trzeba przyznać, że ten był on nieco zaskakujący.
- No proszę. Z cienia prosto na świecznik. Całkiem odważna ta Hibiki. Tylko jak chce zapanować nad opinią publiczną? Wcale nie tak łatwo o przychylność ludu. Coś o tym wiem... - wtrącił z grymasem na twarzy. Doszedł jednak szybko do refleksji, że trudno porównać obie prowincje - zupełnie inny klimat polityczny, zupełnie inne problemy. Wrócił więc szybko na tory dyskusji.
Propozycja była jednak ciekawa. Kupiecka osada odgrywała istotną rolę na całym kontynencie. Dotychczasowe relacje były raczej jako-takie. Niby dobre, ale nic specjalnego i raczej na tych samych zasadach jak pozostałe regiony. Z Hibiki u władzy była szansa na bliższy sojusz. I trzeba przyznać, w obliczu obecnego nieurodzaju na Wydmach żaden grosz nie śmierdział.
Podumał chwilę lub dwie, sącząc przy tym sok z granata, by wreszcie wygłosić dość stonowaną deklarację.
- Rozważę, rozważę. Jak mniemam, należałoby się z nią znowu spotkać i pogadać o szczegółach. Jak będziesz miał okazję, możesz przekazać moje wstępne zainteresowanie. - Nie zamierzał na dzień dobry ujawniać większego zaintrygowania sprawą. Podpalanie się przy politykowaniu było absolutnym błędem, ale był jak najbardziej skłonny pociągnąć dalej temat potencjalnego sojuszu. Trochę czasu już zresztą minęło, odkąd objął stołek lidera. Wypadało zrobić coś konkretniejszego, a nie tylko zajmować bieżącymi sprawami i podpisywać się pod megalomańskimi zapędami rządów Jou, które chyba coraz mniej podobały się ogłówi.
Temat mafijny był chyba zamknięty - przynajmniej na ten moment. Ichirou przeszedł potem do paru luźnych dygresji, nawijając o tym i tamtym, czyli w sumie o niczym szczególnym. W pewnym momencie wrócił jednak do spraw ważniejszych. Bez zapowiedzi wyłożył wtedy dość charakterystyczny wisiorek w kształcie płatka w kolorze ognistej czerwieni.
- Kyoushi mnie ostatnio odwiedził, a raczej zostawił mały liścik. Chyba znowu coś go pochłonęło, ale zostawił to nam, żebyśmy mieli komplet do planowanej wycieczki - wyjaśnił, zdradzając tym samym cel zebrania Klepsydry. Nie wspomniał bowiem wcześniej o zamiarze wyruszenia w wyprawę, a taki był właśnie zamiar obecnego spotkania.