Warsztat Kunisaku

[Nizan]

  Ukryty tekst

[Nizan]

  Ukryty tekst

[Kujaku Haruka]

Wyprawa Rangi A - "U progu wielkości."
1/19

Nizan

Minęło... trochę czasu, odkąd Nizan wykonał proste zlecenie żony, wracając do warsztatu nie tylko z kantańską stalą, ale do tego... z nowym pracownikiem, nieco ekscentrycznym i ze zdecydowanie zbyt dużym jak na normalnego shinobi ego - Karyou, Mistrzem Ognia. Od tamtej pory otrzymał on już nową koszulkę oraz zdążył wziąć udział przynajmniej w jednym dodatkowym transporcie stali, a sam Nizan miał pełne ręce roboty przy jej przetapianiu.

Tego ranka, przy śniadaniu - kiedy Shimie udało się już ustalić, co Arata łaskawie zje w ramach porannego posiłku - zwróciła się do męża.

- Widziałam, że dobrze ci idzie z zamówieniami. Ten cały Karyou... na początku nie byłam przekonana, ale... miałeś dobry pomysł, żeby go zatrudnić. Nie kosztuje wcale dużo, a jest całkiem przydatny. Ale wracając do zamówień. - uniosła palec na moment do góry i przytknęła go do ust na krótki moment, w geście wskazującym na zastanawianie się, a raczej na samo ułożenie już istniejącej myśli w odpowiednie słowa.

- Uznałam, że trzymanie stali w warsztacie jest trochę zbyt niebezpieczne i kupiłam nam magazyn. Na razie niewielki, ale co istotne - w pobliżu, zaledwie dwie przecznice stąd. Znajomy z urzędu powiadomił mnie, że miasto wywłaszczyło wreszcie tę ruderę naprzeciwko sklepu sukienniczego Harohito i wystawiło na sprzedaż po okazyjnej cenie. Mógłbyś tam dzisiaj się przejść, ocenić dokładnie stan budynku i jak bardzo trzeba go wyremontować? A... no i oceń, jak ma się sprawa z piwnicą. Swego czasu był tam ponoć sklep zielarski, powinna być w takim razie dość porządnie zbudowana. Pomyślałam, że jakby ją nieco obniżyć, albo w ogóle wykuć ostrożnie dodatkowy poziom, to potem można by pomyśleć o tunelu łączącym go z warsztatem. Co sądzisz? -

Arata tymczasem jadła, niespecjalnie zainteresowana, jedną ręką wpychając jedzenie do ust, a drugą robiąc notatki na temat Shinobi Neko. Z tego co zaobserwowałeś, chyba przygotowywała ilustrację, na której księżniczka Hamuka spuszcza łomot złemu Anmou.

---

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Karyou
-
-

[Nizan]

Po kilkunastu dniach treningów, wreszcie nadszedł czas, w którym Nizan mógł spokojnie wstać i zjeść śniadanie. Nie musiał już na siłę szukać wymówek, by pójść coś załatwić, a w praktyce przypominać sobie jak mieszało się chakrę. W odróżnieniu od Ario, Nizan nie był osobą, która zdobywała umiejętności treningiem. Nizan to był w pełnej krasie chakrowy geniusz, któremu bez problemu szło opanowywanie nowych technik, a przede wszystkim - wynajdywanie własnych.

Więc gdy tylko udało mu się coś zjeść, Shima skomentowała kwestię zamówień. Owszem, za pierwszym razem Nizan rzeczywiście udał się osobiście, ale jak tylko na miejscu oszacował... względnie minimalny poziom zagrożenia, to nie zastanawiał się za długo tylko zatrudnił odrazu Karyou. W praktyce, przecież Nizan nie będzie latać do każdej dostawy osobiście. Raz, wolał się nie tłumaczyć straży i nie rzucać na siebie zbytniego światła, a dwa... przydałby mu się ktoś, kto będzie potrafił ochronić Shimę, gdyby go nie było na miejscu. Trzy? Prywatny oddział shinobich na własny użytek? Jak najbardziej. Karyou wpasował się we wszystkie trzy powody, dla których chciał kogoś zatrudnić. No i najważniejsze - w sumie polubił chłopaka.
- Karyou jest młody i ma potrzebę zabłyśnięcia. Tu czy tam. Gdyby nie legalny zarobek skończyłby albo w rowie, albo mamrze. Prędzej czy później. - skomentował to Nizan. - A tak... trochę pobiega jako dostawca, a gdyby była potrzeba, zleci mu się coś więcej. W nadchodzących czasach powinniśmy mieć ochronę dla naszego warsztatu. Nie tylko ze względów... politycznych. Ogólnie, bezpieczniej będzie, jak ktoś jeszcze tu się będzie kręcił. Gdyby w razie czego mnie zabrakło. - powiedział i wymownie spojrzał w kierunku Araty.

Następnie Nizan dowiedział się, że Shima już działała dalej. Trzymanie stali w warsztacie? Rzeczywiście, było to ryzykowne. Jednak żona ponownie zaskoczyła Nizana. Oj Shima nie bawiła się w półśrodki. Kupić cały... magazyn, żeby trzymać tam stal? Kij w to, że niewielki, ale nadal. Liczył się gest i to jak kobieta wypłacała lepę po lepie w twarz jej wrogów. Jeżeli rzeczywiście istniało podejrzenie, że to Radni byli za tym, że z Ryuzaku zniknęła stal, to Shima właśnie wywoływała im wprost wojnę. Jeszcze pół biedy, gdyby trzymali tyle, ile im potrzeba w warsztacie. Jednak gromadzenie tego na zapas? Nizan delikatnie się uśmiechnął. To była Shima, w której się zakochał.
- Słusznie. - odparł Nizan. - Skoro kupiłaś magazyn, to rozumiem, że zaczynamy gromadzić stal na większą skalę? Skoro jest to parterówka z piwnicą, to mamy przynajmniej dwa piętra. Nieźle. - powiedział i przez chwilę zaczął się zastanawiać, czy aby napewno są gotowi by... no mówiąc wprost wskoczyć, a raczej wbić się z obcasa na arenę gospodarczą Ryuzaku. Zresztą. Córkę już odchowali, teraz mogli zając się rozwojem siebie. Jeżeli Shima chciała podziałać politycznie, to czemu Nizan miałby jej nie wspierać?

- W porządku. Przejdę się, ocenię, zobaczę. Tunel możemy zrobić, tylko... daleko w sumie mamy w linii prostej do tego magazynu? Jak to naprzeciwko to będzie z... 10 metrów? - zapytał.

Spojrzał w międzyczasie na to co rysowała Arata i uśmiechnął się na widok tego, że zły Anmou dostaje łomot.

[Kujaku Haruka]

Wyprawa Rangi A - "U progu wielkości."
2/19

Nizan

- Anata. I dlatego... do ochrony drewnianego w dużej mierze warsztatu... wybrałeś sobie shinobi, który posługuje się praktycznie WYŁĄCZNIE ogniem? I jeszcze uczynił z tego swój... znak rozpoznawczy? - Shima mówiła bardzo powoli, tonem, który miała zarezerwowany zazwyczaj dla Ara... nie, raczej nie dla Araty. Właśnie dla męża, kiedy w jej oczach nie do końca przemyślał to, co mówi, a ona chciała, żeby uświadomił sobie każdy słaby element własnego rozumowania. Nim jednak Nizan zdążył coś dopowiedzieć, uniosła rękę, powstrzymując dodatkowe tłumaczenia. - ...ale zgadzam się, że ktoś tutaj jeszcze się przyda, na wszelki wypadek. Po prostu... porozmawiaj z nim przy najbliższej okazji, żeby może zaczął się szkolić jeszcze w jakiejś innej dziedzinie. Już nawet Raiton byłby bezpieczniejszy. -

W międzyczasie Nizan miał okazję odkryć, że żona planuje najwyraźniej przynajmniej kilka kroków do przodu. Chociaż, oczywiście - magazyn było docelowym przeznaczeniem budynku, na razie była to - zgodnie ze słowami Shimy - jedynie rudera wymagająca remontu i poprawek. Było to jednak jakiś... początek.

Shima urwała na moment, stukając Aratę w ramię, by przypomnieć jej, że trzyma dalej w jednej z dłoni niedokończony kęs jedzenia, zapomniany w ferworze rysowania. Kiedy córka wróciła do jedzenia, spojrzała ponownie na Nizana.

- Zobaczymy, ile tego będzie i czy uda się poszerzyć nieco... pulę dostawców. Na razie po prostu chcę, żebyśmy mieli dodatkowe miejsce na trzymanie takich rzeczy. Chciałabym odłożyć trochę stali, tej najlepszej jakości, którą nam się uda uzyskać, żeby mieć czym w razie czego handlować, gdyby embargo się przedłużało. Wtedy jej cena tylko wzrośnie. Tę gorszą będziemy upłynniać od razu. - wyjaśniła swój plan, po czym upiła kilka łyków herbaty. Na pytanie o dystans, pokręciła głową. - Nie, nie mówiłam o tym, co stoi naprzeciwko nas - to zresztą należy do jakiegoś kupca z Cesarstwa, którego jednak od dwóch lat tutaj nie widziałam - tylko dwie przecznice dalej. Będzie pewnie ze 150 metrów. Poza tym budynek, z piwnicami, ma trzy kondygnacje. Na piętrze było najwyraźniej mieszkanie, na parterze sklep, a w piwnicy pewnie pracownia albo magazyn zielarski. Moja największa obawa dotyczy jakości pierwszego piętra, bo jeśli nie dba się o dach, to połowa pierwszego piętra mogła już zgnić i rzeczywiście bardziej będzie się opłacało wyburzyć całkiem piętro. Ale to zostawiam twojej ocenie. -

Żona przysunęła mu jeszcze talerzyk z dango na deser, sama biorąc jeden taki smakołyk.

---

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Karyou
-
-

[Nizan]

Shima nie była zbyt zachwycona tym, że ze wszystkich dostępnych shinobich, Nizan wybrał do ochrony akurat takiego, który był... użytkownikiem ognistego stylu. No cóż, z pewnej strony miała słuszność, jednak z drugiej strony, przecież Nizan nie robił żadnych większych rekrutacji. Ot, pierwszy chłop, który się napotkał po drodze i który się w miarę nadawał. Tylko, czy był sens tłumaczyć teraz żonie to wszystko? Kilka lat temu, pewnie Nizan by zaczął jej wszystko wyjaśniać. Teraz? Był doświadczony. Kilka lat w małżeństwie nauczyło go, jak tańczyć z własną żoną.
- Masz rację. - powiedział krótko. - Porozmawiam z nim.

Hah! I co? Szach mat kobieto. Teraz jednym ruchem wytrącił jej wszystkie argumenty z ręki, a i liczył, że sama zapomni o temacie i skupi się na innych rzeczach. A co do tego, że Karyou był uzytkownikiem katonu... no on nie jest od tego, by walczyć w środku miasta z napastnikiem. Raczej, żeby powiadomił straże i... tak chyba bardziej widział jego przydatność Nizan. No i żeby dał radę przenosić skrzynki z punktu A do punktu B.

Nizan obserwował, jak Shima pilnuje, by Arata jadła w trakcie tego, co jeszcze robiła, przypominając sobie, że dziewczynka jest w wieku, w którym powinna, a raczej mogła zacząć już chodzenie na pierwsze misje rangi D. Okoliczna sąsiedzka pomoc dla shinobi i kunoichi, które zaczynają kroki w świecie ninja. Zerknął na Shimę, licząc, że zaraz o tym porozmawiają, ale... chyba to jednak nie był najlepszy moment na rozpoczęcie tej dyskusji.

W każdym razie, Shima wyjaśniła większą część planu. Dodatkowe miejsce na trzymanie stali, którą można odłożyć. To miało wszystko sens, tylko tak jak Karyou powiedział wcześniej, Shima kroczyła dość... ryzykowną ścieżką. Prowadziła ryzykowną grę.
- Ale to chcesz handlować stalą, czy chcesz tworzyć jakieś przedmioty z tej stali? - dopytał, również upijając trochę herbaty. - Jak puścisz w obieg stal z przemytu, to mogą nas namierzyć. Jakbyśmy ją przetopili, to... trudniej byłoby nas zlokalizować. Szczególnie tę brudną stal. - oczywiście, przez brudną stal, Nizanowi chodziło o tą słabszej wytrzymałości.

Nie mniej, gorszą wiadomością było to, że jeżeli chodzi o podkop, to nie mowa o dziesięciu metrach, tylko stu pięćdziesięciu. Nizan zrobił krzywą minę.
- Aha... no to... - zastanowił się. - ... kawał tunelu? W sensie, jasne, da się, ale to chwilę potrwa. Nie wiem na jakim poziomie prowadzona jest tutaj kanalizacja. Jeżeli na takim samym jak mieliśmy w Ningyo-shi to trzeba będzie się wkopać trochę w dół, ale... to nie jest aż takim problemem. Wykonalne. - powiedział.

- Tutejsze budownictwo nie jest aż takie stare i niedokładne, jak w innych osadach, ale zgodzę się z Tobą, że jak dach przecieka, to może być wszystko do wymiany. No nic, sprawdzę, ocenię i wrócę. Chyba, że chcesz, żebym odrazu zaczął działać, to można i tak zrobić.

[Kujaku Haruka]

Wyprawa Rangi A - "U progu wielkości."
3/19

Nizan

- Dobrze. Ze swojej strony... sugerowałabym Fuinjutsu. To akurat sztuka, która zawsze się przydaje. - skomentowała krótko mistrzowski, acz oczekiwany ruch męża Shima, po czym skupiła się już w pełni na pozostałych kwestiach organizacyjnych.

- Jeśli uda mi się pozyskać zamówienia na konkretne przedmioty - głównie broń - to skupimy się na sprzedaży przetopionej broni, najlepiej wzbogaconej w drobnym stopniu o lokalny materiał. To pewnie osłabi ostateczny produkt, ale w razie potrzeby da nam możliwość obrony, że jest to twój autorski pomysł. Jednak patrząc realnie... dostawców kanatańskiej stali stosunkowo łatwo namierzyć - przez to, że nie ma ich zbyt wielu. Dlatego chcę nam zorganizować... zabezpieczenie, któremu będzie zależało na niezależnym źródle. Dlatego też chciałabym, żebyśmy mieli odłożony pewien zapas. - odparła, być może częściowo gasząc obawy męża... a być może tylko je podsycając?

Na zgłoszone obawy co do tunelu, wzruszyła ramionami.

- Nie musisz tego skończyć dzisiaj, ani nawet w tym tygodniu. Wiem, że trzeba będzie posuwać się ostrożnie, żeby nie naruszyć konstrukcji pozostałych budynków, albo kanałów. Postaram się uzyskać plany okolicy, wtedy powinno być ci łatwiej to rozplanować. To samo się tyczy zresztą piętra. Wolę, żebyś przemyślał wszystko na spokojnie i dopiero zaczął działać, a nie rwał się do zmian jak tylko coś ci wpadnie do głowy.-

Tutaj Shima urwała, patrząc wymownie na Aratę, która najwyraźniej wykazywała dokładnie te same cechy - nawet, jeśli odziedziczyła po Nizanie spryt i łatwość kojarzenia faktów, to i tak miała tendencję do działania natychmiast, kiedy tylko jakiś pomysł wpadł jej do głowy.

Być może dlatego zły kot Anmou po otrzymanym łomocie natychmiast poprosił o rękę księżniczki Hamuki, starając się wkupić w jej łaski upolowanym specjalnie dla niej okiem jastrzębia. Arata tymczasem podniosła wzrok.

- Otōsan. Weźmiesz mnie ze sobą? Mogę narysować te piwnice. I zgniły dach. Ćwiczyłam rysowanie grzybów. - stwierdziła z dużą dozą pewności siebie i dumy, a Shima na ewentualne spojrzenie męża wzruszyła ramionami. Zadanie raczej nie było ryzykowne, ani przesadnie trudne. Może nawet był to dobry przyczynek do tego, żeby zaczęła wykonywać proste zlecenia w okolicy?

---

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Karyou
-
-

[Nizan]

Rozmowa na temat szkolenia Karyou, a raczej przekonania go do tego, by... cóż, nauczył się fuinjutsu, Nizan zamierzał przemilczeć. Już widzi dialog na zasadzie "No cześć Karyou, byś poćwiczył fuinjutsu. Trudno, że jesteś jakimś tam mistrzem ognia czy innym wymyślonym tytułem bez pokrycia w praktyce, ale żona by chciała, żebyś umiał coś więcej.". Nizan zdecydowanie uznał, że szybciej znajdzie oddzielnego fuinusera do pomocy Karyou, a tamten niech po prostu będzie kim jest. Oczywiście, nie zamierzał tego mówić Shimie.

Wtedy jednak Shima przedstawiła mu cały plan jaki miała. Sprzedawanie przetopionej broni. Pytaniem było czy aby napewno było im to potrzebne?
- Sprzedaż przetopionej broni ze stali kantaiskiej... czy aby napewno robimy to jeszcze bo musimy, czy raczej bo chcemy? - zadał pytanie Nizan, bo zaczynał gubić realną potrzebę tego, czemu Shima tak bardzo ryzykowała. Tym bardziej im dłużej patrzył na Aratę, tym bardziej się zastanawiał, po co to wszystko? On miał kontrakt z Rady Ryuzaku, sprzedawali dużo zabawek. Mieli pieniądze. Shimo, w co Ty chciałaś zagrać?

Jednak gdy doszło do rozmowy na temat tunelu, oprócz tego, że żona zaproponowała zachowawczość i raczej spokojne podejście do tematu, niż robienie czegoś na siłę. To było jak najbardziej słuszne podejście. Pójść, ocenić stan, zaplanować prace... przygotować materiały, pewnie wcześniej je zakupując. No i pytanie czy robić to wszystko samemu czy wziąć kogoś do pomocy. Może weźmie Karyou przynajmniej po to by samemu nie siedzieć i mieć kogoś na posyłki, jakby mu czegoś zabrakło.
- W porządku, to jak załatwisz plany okolicy, to będzie dużo łatwiej. - powiedział.

Gdy miał się zbierać do wyjścia, okazało się, że Arata też zgłosiła chęć do pomocy. Jakoś nie zbyt to zdziwiło Nizana.
- Po co ćwiczyłaś rysowanie... akurat grzybów? - zapytał totalnie zaskoczony Nizan, jednak przecież w życiu nie odmówiłby małej księżniczce niczego. - No pewnie, że wezmę. Potrzebuję swieżego spojrzenia na to wszystko, a nikt mi lepiej nie pomoże jak Ty.

[Kujaku Haruka]

Wyprawa Rangi A - "U progu wielkości."
4/19

Nizan

Nizan zapewne słusznie dostrzegł... trudność, jaką mogłaby sprawić próba wytłumaczenia MISTRZOWI OGNIA, że w zasadzie powinien rozwinąć jakoś swój repertuar. Nie miał jednak zamiaru teraz tłumaczyć tego żonie - być może lepiej będzie ją po prostu postawić przed faktem dokonanym i zamiast prosić o pozwolenie - prosić o przebaczenie. Z drugiej strony, przecież Shima znała też męża i ufała mu na tyle, że nawet jeśli zaproponowane przez niego rozwiązanie problemu nie jest dokładnie zgodne z tym, co sama mu zleciła... to jak długo działało, tak długo powinna je zaakceptować.

Na pytanie, dlaczego handlują przetopioną bronią, Shima tylko... uśmiechnęła się tajemniczo, nieco zamyślona.

- Zobaczymy, co przyniosą kolejne miesiące.- odparła, tonem głosu dając do zrozumienia, że na razie temat uważa za skończony. Nizan mógł jednak dość łatwo zauważyć, że cokolwiek planowała jego żona, dopiero się zaczynało. A plany wykopania tunelu oraz zabezpieczenie magazynu były pierwszymi krokami na tej drodze.

Kowal, wynalazca i shinobi w jednym zaczął się zbierać, jednocześnie pytając córkę o grzyby, na co Arata przewróciła oczami, jakby właśnie zadał pytanie o najprostszą rzecz na świecie.

- No jak to czemu? Bo Chudy Keishi mi mówił wczoraj, że ten syf co jego siostra przyniosła do domu to jakiś grzyb. A jej chłopak chciał, żebym mu ją narysowała, bo wie, że dobrze rysuję. To muszę wiedzieć, jak tego syfa narysować, żeby się zgadzało. - wytłumaczyła ojcu, kręcąc głową, kiedy Shima już odniosła naczynia, aby je pozmywać po śniadaniu. Arata tymczasem spakowała swoje przybory do rysowania oraz podkładkę i ruszyła za ojcem w stronę nowego magazynu.

Po krótkim spacerze stanęliście przed budynkiem, który najwyraźniej od... wczoraj należał do rodziny Kunisaku. Już pierwsze obejście pozwoliło Nizanowi ocenić, że najgorszym elementem konstrukcji jest dach i wschodnia część budynku - coś sprawiło, że powstała tam spora dziura, przez którą spokojnie mógł ktoś spaść. A jeśli była dziura - musiał być też grzyb i syf na piętrze, a kto wie, czy nie niżej. Poza tym jednak konstrukcja wyglądała... całkiem solidnie. Druga strona trzymała się dobrze, tylko pojedyncze dachówki wydawały się wymagać wymiany. Do tego filary podtrzymujące od frontu niewielkie zadaszenie, gdzie być może kiedyś przetrzymywano jakieś narzędzia lub wystawiano w cieplejszych miesiącach towary, żeby zachęcić bardziej kupujących wydawały się przeżarte przez korniki. Drzwi frontowe były wyłamane, ledwo trzymając się na zawiasach, do tego parę okien zostało zniszczonych. To tak... na pierwszy rzut oka.

- Ale beznadzieja. - skomentowała Arata, patrząc na zakup matki razem z Nizanem.

---

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Karyou
-
-

[Nizan]

No i stało się. Shima zaczęła walić maski, które jasno znaczyły jedno. Ma plan i ten plan nie polega tylko na zrobieniu obiadu. Cokolwiek zamierzała, właśnie rozpoczęła procedurę, która... no właśnie. Miała zapewne doprowadzić ich na jakiś szczyt. Tylko gdzie ten szczyt się znajdował?

Z kolei Arata w swoim stylu wyjaśniła, że grzyb to po prostu chodziło o syfa, a oczywiście jej umiejętności dotyczące rysowania są na takim poziomie, że... zaraz, co? Chudy Keishi ma siostrę i chłopak tej siostry chce od Araty, by ta narysowała mu jego dziewczynę?

Nizan przetrawił tę informację i zrobił minę jakby właśnie dowiedział się, że koty mogą mieć 6 nóg a nie 4.
- Czyli... no w sumie tak, to logiczne. A ile lat mają Ci... ta siostra Chudego Keishiego i jej chłopak? - zapytał udając, że nic się nie stało. - No i ten grzyb to taki co w ręku trzyma czy jaki? - zamierzał dla wszelkiej pewności dopytać.

Chłopak obserwował, jak Arata bierze przybory niczym najlepszy architekt i jest już po chwili gotowa do tej jakże ważnej wyprawy. Nizan póki co nie brał nic poza kawałkiem kredy i miarki, by móc pozaznaczać to, co najbardziej go interesowało przy samym obiekcie. A interesowało go... sporo. To co zobaczył wprawiło go w delikatne osłupienie. Jakby był świadomy tego, że nieruchomości są drogie, ale przecież to była jakaś zapyziała rudera. To łatwiej będzie chyba to wszystko w pizdu zburzyć i wybudować od nowa. Wydał z siebie głębokie westchnięcie, po tym jak Arata wyprzedziła go w komentarzu dotyczącym stanu budynku.
- To chyba lepiej, nie? Po tym poznaje się dobrych architektów. Jeżeli będą w stanie odmienić takie coś w coś... naprawdę fajnego, to wtedy znaczy, że jest dobry. Na gotowe to każdy potrafi przyjść. - skwitował to, starając się nie wchodzić zbytnio w fakt, że oczywiście zgadza się z Aratą. Chciał jednak, by dziewczyna uczyła się tego bardziej pozytywnego podejścia do życia. W związku z tym, jak wyglądał stan budynku, nie za bardzo chciał, by wchodziła do środka. Nie był pewny, jaki jest stan wewnątrz, ani czy nie zalęgli się tam jacyś ludzie.
- Dobra, podejdziemy do tego etapami. Po pierwsze, Twoja pomoc tutaj jest niezbędna. Wyjmuj przybory do rysowania, siadaj tutaj o przed budynkiem... - starał się załatwić jej jakieś miejsce, by mogła usiąść, a jak nie było - to zdejmie kamizelkę i położy jej na ziemi, żeby ta mogła tam usiąść. - ... i Twoim zadaniem jest jak najdokładniej narysować ten budynek. Postaraj się zrobić rzut techniczny, to wtedy będzie go łatwiej przenieść na projekt. - wyjasnił. Oczywiście wiedział, że Arata tam chuja narysuje, a nie żaden rzut techniczny, ale starał się jej wynaleźć takie zajęcie, by raz czuła się potrzebna, dwa - czuła, że jej praca ma jakiś sens, a trzy - żeby mu się za szybko nie znudziła i nie chciała wracać odrazu do domu. Jak się upewni, że w środku jest w porządku, to wtedy najwyżej ją weźmie, jak ta będzie chciała zobaczyć. Zresztą, to ma być i tak tylko magazyn, a nie jakaś knajpa więc... i tutaj przez myśl przeszło Nizanowi, że gdyby zamiast samego budynku zrobić rzeczywiście jakąś knajpę czy biznes, który byłby raz przykrywką dla magazynu, a dwa... gdyby wypalił, to nawet by ten magazyn nie był potrzebny potem. Może czas narzucić większy monopol warsztatowy? Musi o tym porozmawiać z Shimą. Koniecznie.

- Jak coś się będzie działo, to krzycz. No i weź nie odchodź nigdzie, żebym nie musiał Cię szukać później, zgoda? - powiedział, chociaż miał poczucie, że to co tam mówi, to jedno, a to co zrobi Arata, to drugie, no ale przynajmniej teraz miał czyste sumienie.

Następnie czas na eksplorację wewnątrz budynku! Nizan zamierza wejść do środka i ocenić jego stan zaczynając od góry, potem parter i na końcu piwnica.

[Kujaku Haruka]

Wyprawa Rangi A - "U progu wielkości."
5/19

Nizan

- Ta jego siostra to ma chyba szesnaście lat, a jej chłopak to shinobi, jak ty. Ale bardziej tępy. Jest starszy, od niej chyba parę lat, ma takiego głupiego wąsa pod nosem i jest doko i pracuje dla kogośtam w porcie.- odparła Arata, wyliczając po kolei to, co pamiętała na ten temat, zupełnie nic sobie nie robiąc z pytania i chyba nie rozważając go specjalnie jako coś dziwnego. Za to na pytanie o grzyba wzruszyła ramionami. - No właśnie nie wiem. Tak trzymać jednego grzyba to trochę głupio chyba, prawda? Zobaczę co będzie w tej naszej ruderze, to może jej cały koszyk narysuję. Poza tym chciał, żeby ją na golasa namalować, to jeszcze głupiej, jakby jednego grzyba tylko miała trzymać. -

Najwyraźniej, kwestia kompozycji i doboru rekwizytów dla modelki była istotna.

Potem przyszło do wstępnych oględzin i chociaż Nizan podzielał zdecydowanie zdanie córki o stanie budynku, to postarał się tego nie okazywać - zamiast tego skupiając się na pozytywach. Zresztą, w jego głowie powstał już wstępny plan, żeby... wykorzystać jakoś cały budynek, a nie samą piwnicę. Rzeczywiście, otwarcie jakiegoś realnego biznesu byłoby pewnie dobrą przykrywką dla magazynu stali i dało możliwość ukrywania jej transportów pomiędzy transportem towaru dla samej knajpy lub dowolnego innego interesu, który Nizan wymyśli w tym miejscu. Najpierw trzeba było jednak zobaczyć, jaki jest dokładny stan budynku.

Arata została posadzona na jakiejś starej, ale nadal nieźle się trzymającej (o dziwo) skrzynce, którą znalazł pod zadaszeniem od frontu. Dziewczynka usadowiła się tam, wyjmując swoje przybory do rysowania. Kiwała poważnie głową, słuchając polecenia.

- Dobra, narysować budynek. Razem z tą dziurą? Czy tak, jak to powinno wyglądać? - spytała, wskazując palcem w stronę dachu. Oczywiście, Nizan nie miał wielkich nadziei co do jakości rysunku - zwłaszcza, że Arata nie zabrała ze sobą absolutnie żadnego sprzętu do mierzenia czegokolwiek - ale oko miała już całkiem niezłe, a i rękę coraz pewniejszą. Kto wie, co stworzy, skoro już dostawała zamówienia na... akty.


- Będę tutaj. Albo po drugiej stronie, bo jak mam robić rzut, to musi być przecież każda ściana narysowana, prawda? Widziałam u ciebie. -

Potem Nizan mógł w miarę spokojnie przejść do oględzin wnętrza, zaczynając od piętra, gdzie prowadziły wąskie, skrzypiące schody ukryte za przesuwaną przegrodą. Gdy tylko Nizan znalazł się wyżej, od razu uderzyła go jasność sącząca się przez szeroką wyrwę w dachu.

Część podłogi blisko zniszczonej ściany była zwęglona; deski sczerniały i miejscami zapadły się, odsłaniając belki stropowe. W kątach zalegały fragmenty dachówek, kawałki drewna i pożółkły papier. Na jednej z belek widniały drobne drzazgi i odpryski ceramiki, jakby kiedyś coś wybuchło do środka i rozrzuciło wszystko na boki. Zgodnie z przewidywaniami, spora część tych desek była nadgniła, a w kącie widać było kilka... grzybów, które najwyraźniej doskonale się czuły w tych warunkach.

Dalej od epicentrum zniszczeń część mieszkalna zachowała się jednak zaskakująco dobrze. Stał tu niski stolik z zestawem czarek do herbaty - kilka było wyszczerbionych, ale ustawionych starannie, jakby ktoś jeszcze niedawno z nich korzystał, choć przykryte były warstwą kurzu. Przy ścianie znajdowało się pojedyncze posłanie: cienki materac, zrolowana, lecz przeżarta przez mole i również nadgniła kołdra, bambusowa mata. Na belce pod sufitem wciąż wisiały dwa pakunki suszonych roślin, których nie dosięgnęły ani ogień, ani fala uderzeniowa.

W jednym z kątów stała otwarta skrzynia z kilkoma ubraniami - skromnymi, codziennymi szatami, złożonymi niedbale, jakby porzuconymi w pośpiechu. Na podłodze, wśród porozrzucanych drobiazgów, leżało piórko do pisania o całkiem eleganckiej konstrukcji z jakiegoś rodzaju kości lub masy perłowej.

W następnej kolejności Nizan zszedł z powrotem na parter. Tam, w pierwszej izbie - gdzie najwyraźniej prowadzona była sprzedaż -wzdłuż ścian ciągnęły się regały z drobnych, ciemnych desek. Na nich musiały kiedyś stać dziesiątki, może setki ceramicznych i drewnianych pojemników i buteleczek różnych rozmiarów. Teraz zostało ich być może kilkanaście. Część wciąż nosiła czytelne, staranne napisy, inne dawno straciły swoje etykiety. W drugiej izbie, ukrytej za kontuarem, stały dwa niskie stoły. Na pierwszym leżały moździerze, kamienne i drewniane tłuczki, metalowe sitka, nożyki do przycinania korzeni oraz podstawki, gdzie można było w trakcie prac rozłożyć księgę lub zwój potrzebny podczas pracy. Drugi stół pełnił chyba bardziej rezerwową rolę, a może stał na nim jakiś cięższy i bardziej skomplikowany sprzęt alchemiczny - jego blat był porysowany i wytarty, w szczelinach drewna tkwiły ciemne okruszki nieznanych mieszanek, widać było też kilka jaśniejszych plam, które świadczyły o tym, że stała tam jakaś aparatura, teraz nieobecna. Na półeczce przy jednej ze ścian stała także drobna skrzynia na monety, okuta metalem, ale już na pierwszy rzut oka widać było, że jest otwarta i pusta.

Wejście do piwnicy znajdowało się na tyłach pracowni, za kolejną przesuwaną przegrodą, pod tymi samymi schodami, które prowadziły na piętro. Ukryto je pod prostą, drewnianą klapą, niemal zlewającą się z podłogą. Gdy Nizan ją uniósł, zobaczył strome, kamienne schody prowadzące w dół. Z piwnicy biło chłodne, ale zaskakująco suche powietrze, tylko odrobinę ciężkie i ziemiste.

Na dole znajdowało się niskie, sklepione pomieszczenie z masywnymi półkami z grubego, surowego drewna. Tu przechowywano kiedyś rzadkie składniki lub zapasy półproduktów. Co ciekawe, wiele naczyń wciąż stało na swoich miejscach, choć pokrywała je gruba warstwa kurzu.

Spacerując po piwnicych, Nizan dostrzegł w jednym z jej narożników z pozoru niepozorną wnękę. Z początku wyglądała na miejsce, gdzie po prostu zabrakło półek, ale przy bliższym spojrzeniu zauważył, że kamienne bloki w jednym miejscu były mniej zabrudzone, jakby czasem je poruszano. Przyjrzawszy się bliżej w świetle świecy, którą znalazł w pracowni powyżej, dostrzegł, że jeden z kamieni przy samej podłodze ma u samej podstawy dziurę, w którą można było wsunąć chyba stopę lub dłoń.

---

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Karyou
-
-

[Nizan]

Trochę przeraził się na hasło, że Arata wie, iż Nizan jest bardziej shinobi niż kowalem. Myślał, że dziewczyna bardziej będzie go uważać za inżyniera, aniżeli shinobi, tym bardziej, że był w stanie spoczynku. Potem jednak uznała, że chłopak szesnastoletniej dziewczyny jest bardziej tępy niż Nizan. No cóż... całe szczęście, że córka miała jednak jakieś mniemanie o Nizanie.

- Zaraz, że co? - powtórzył Nizan, po czym spojrzał na to, co rysowała dziewczyna. - Szesnastolatek przyszedł do Ciebie, żebyś narysowała mu gołą siostrę z grzybami? - zapytał, po czym spojrzał pytająco na Shimę. - Ty... kontrolujesz jakkolwiek co robi nasza córka? Bo chyba wymyka się to trochę spod kontroli. - powiedział ewidentnie zaniepokojony. - Chyba muszę wysłać Karyou by porozmawiał sobie z nimi. A Ty nie rysuj nagich postaci więcej.

Jasne, jakby sam Nizan nie był święty, Shima tym bardziej, bo dość szybko we dwójkę ustalili co trzeba gdzie włożyć, żeby powstała Arata, ale to nadal byli szesnastolatkowie, a nie ośmio czy dziewięciolatka. Im dłużej o tym myślał, tym bardziej zaczynał się denerwować i to nie wróżyło nic dobrego. Dla nikogo.

Na szczęście Arata i Nizan ruszyli szybko w trasę i chłopak mógł rozchodzić pierwotną złość. Arata zadała dość istotne pytanie. Czy rysunek ma być z dziurą, czy bez dziury. W sumie, Nizan trochę sam nie wiedział, bo czuł, że to co robi Arata to tylko po to by ją czymś zająć przez większość czasu, ale przybrał minę kogoś, kto totalnie wie co robi i skierował się w jej stronę.
- Oczywiście, że z dziurą. Jak chcesz potem nanieść zmiany? Najpierw musimy mieć szkic stanu faktycznego, potem nałożymy kolejne warstwy, jak powinno to wyglądać. - przekazał jej to, jakby była to w ogóle największa oczywistość.

Następnie dowiedział się, że Arata będzie chodzić dookoła budynku, Nizan zaprzeczył.
- Jak chcesz to zrobić porządnie, to nim wrócę to nie będziesz w połowie pracy. Chyba, że chcesz zrobić to na odwal się, to wtedy bez sensu i będę musiał wziąć kogoś innego do pomocy. - wzruszył ramionami, starając się wejść trochę na ambicję młodej dziewczynce.

Nizan wszedł do środka. Na pierwszy rzut oka rzuciła mu się wyrwa w dachu, która była... chyba jednym z głównych problemów w tym miejscu. Chłopak podszedł do ściany przy wyrwie i sprawdził, czy wilgoć przedostała się już tak głęboko, by wszystko wewnątrz zdążyło spleśnieć. Cóż, najwidoczniej tak. Dalej było tylko gorzej. Zwęglone miejsce świadczyło o tym, że miał miejsce tu jakiś pożar. Ale jak głęboki? Jakby, budynek nie był spalony. Ktoś celowo coś podpalił na podłodze? Nizan obejrzał sobie, jak wielki musiał być pożar i czy dostrzegał jego źródło.

To co go zaintrygowało to fakt, że ktoś kiedyś to spał. Wskazywało na to zarówno posłanie w formie materaca, ale i kołdra. Nizan podrapał się po głowie. Czyli... jakby jakiś granat lub bomba opakowana w ceramikę wywołała tutaj pożar, ale... za słaba by spalić cały budynek? Popatrzył się dookoła. Mnóstwo drewna. Nie, to nie to. Budynek by zajął się momentalnie. Chyba, że ktoś ugasił szybko pożar. Skąd wpadła bomba? Przez okno? Ktoś ją podłożył specjalnie?

Kunisaku westchnął i ruszył dalej. Obejrzał skrzynię z ubraniami. Tutaj nic specjalnego. Jego uwagę przykuło pióro. Zbyt eleganckie. Pamiątka po kimś? Po czymś? Nizan sięgnął po nie i schował je do kieszeni. Zamierza później ustalić jego pochodzenie.

Gdy Nizan zszedł na parter, tam wiele rzeczy wskazywało na odpowiedzi. Słoje, przeróżne przyrządy alchemiczne, ale przede wszystkim statyw, wskazywał na to, że była to pierwotnie jakaś pracownia połączona ze sklepem alchemicznym. Teraz zaczynał rozumieć już genezę tego, co tutaj się stało. Nieudany eksperyment? Może po prostu jakaś fiolka komuś wypadła? W każdym razie, to nawet nie to było pytaniem. Ludzie, którzy pracują w taki sposób, są raczej fachowcami. I to dość porządanymi. Tutaj w Ryuzaku? Nie ma lepszego miejsca do prowadzenia biznesu. Co się stało z pierwotnym gospodarzem tego przybytku?

Na to pytanie nie znał odpowiedzi, ale pozostało mu jeszcze sprawdzenie piwnicy. Chłopak zszedł na dół, otwierając drewnianą klapę. Typowy schowek w takich miejscach. To co przywitało Nizana to magazyn i fiolki pokryte warstwą kurzu. Mimo, że Nizan nie był ekspertem w temacie alchemii, zamierzał przetrzeć jeden czy dwa słoje, sprawdzając zawartość. Może rozpozna jakieś składniki.

No i na samym końcu, gdy Nizan miał już wychodzić, dostrzegł, że kamienne bloki były mniej zabrudzone. To zaintrygowało chłopaka, więc poddał miejsce dalszej inwestygacji, odkrywając, że musiało tu istnieć jakieś tajne przejście. Aha, czyli Shima znowu w coś wdepnęła. Nizan tak stał i patrzył się na to skryte przejście, po czym przetarł dłonią twarz. Miał wrażenie, że... a zresztą. Co to zmienia. Ciekaw był tylko czy Shima grała cichociemną, czy naprawdę nie wiedziała, że tutaj jest coś takiego. Nigdy nie było sytuacji, by żona miała przed nim tajemnice, więc jeżeli odkryje, że żona wiedziała i nie powiedziała mu o tym, to będzie musiał ją chyba wkońcu ukarać. Tak jak przykładną żonę po typowej kłótni.

Nie mniej, odstawił źródło światła i zamierzał złapać i spróbować otworzyć jakkolwiek przejście. Jeżeli nie drgnie - poszukać jakiejś wajchy czy czegoś, co sprawi, że przejście się ujawni. Najpierw zajrzy w ogóle, jak jest głębokie i co tam jest, a potem odstawi córkę do Shimy i wróci tu, zbadać wszystko do końca.

[Kujaku Haruka]

Wyprawa Rangi A - "U progu wielkości."
6/19

Nizan

- Znam oboje... Niech rysuje, tylko pamięta, żeby wziąć minimum pięćdziesiąt ryo za to! Powtórzy przy okazji budowę mięśni i strukturę kostną człowieka. - odkrzyknęła jedynie Shima, najwyraźniej słysząc koniec konwersacji, ale niewiele sobie z niego robiąc, ani z obaw i zakazów męża.

- To się zdecydujcie, czy mam rysować, czy nie. Ja w sumie mu mówiłam, że ma mi sto dać, jak chce, żeby było dokładnie i tylko na oko. - pokręciła głową Arata, patrząc to na ojca, to na drzwi do wnętrza domu, po czym jeszcze ruszyła do kuchni po jakąś przekąskę na drogę. Jak wróciła, to jeszcze poprawiła Nizana. - A, Keishi nie ma szesnastu lat, tylko dziesięć. Chociaż jest tępy jakby miał z sześć. Jego siostra ma szesnaście. A ten jej chłopak to nie wiem dokładnie, mówiłam, że parę lat starszy. -

Potem, na miejscu, Nizan nie dał po sobie poznać, że rysunek ma być tylko sposobem na zajęcie czymś córki przez chwilę. Niemniej, jego logika - chociaż stworzona naprędce - przekonała chyba Aratę, gdyż ta kiwnęła tylko głową, chociaż wyraźnie naburmuszyła się, gdy ten zasugerował, że miała by zrobić to na odwal.

- Otoo-san, no weź! Bo ci podrzucę starego szczura pod poduszkę! - krzyknęła jeszcze do niego, kiedy wchodził do środka budynku.

Tak czy inaczej, Nizan mógł wreszcie dokonać konkretnych oględzin. Poddasze było zdecydowanie największym problemem, jednak zgnilizna nie wydawała się dotknąć nośnych części konstrukcji. Prawdopodobnie naprawienie paru przęseł dachu, wymiana desek podłogi na poddaszu oraz naprawa samego dachu... powinna wystarczyć. Co do przyczyn powstania dziury - wyglądało to, jakby eksplozja nastąpiła z zewnątrz - być może od jakiejś techniki, a być może od notki wybuchowej... lub paru. Oczywiście, nie wyjaśniało to, dlaczego budynek się nie zajął od razu ogniem, tutaj jednak nie było jasnej odpowiedzi.

Oględziny trwały, chociaż w którymś momencie kowal-shinobi mógł się zorientować, że przestał się skupiać na samym budynku a zaczął więcej myśleć o poprzednim właścicielu i tym, kim był. Poza tym, że jakiegoś rodzaju alchemikiem. Budynek albo został zrabowany, albo w pośpiechu opuszczony. Ciężko było to dokładnie ocenić. Z drugiej strony... skoro Shima zakupiła budynek od miasta, to gdzieś w dokumentach powinna być przynajmniej wzmianka o poprzednim właścicielu. A przynajmniej taką można było mieć nadzieję.

A może odpowiedź kryła się już tutaj, w samym budynku?

Oględziny piwnicy - poza odnalezieniem jakiegoś rodzaju... oleju oraz suszonych grzybów o dość niezwykłym, fioletowym kolorze - przyniosły jednak ciekawsze odkrycie. Tajne przejście. Sięgając dłonią pod kamień, Nizan wyczuł jakiegoś rodzaju metalowy pręt, którego naciśnięcie wywołało reakcję - nagle gdzieś w głębi rozległ się zgrzyt i uruchomiony mechanizm odsunął ścianę na bok, pozwalając chłopakowi - a raczej młodemu mężczyźnie - przejść dalej.

Czy żona wiedziała o tej tajemnicy? Czy chociaż jej się domyślała? Z pewnością było to coś, co trzeba będzie z nią potwierdzić. A jeśli wiedziała i zataiła to przed mężem, to... dlaczego?

Ukryta pracownia okazała się zupełnie inna niż reszta domu. Pomieszczenie za tajnym przejściem było surowe, ale zaskakująco dobrze utrzymane - jedynie kurz świadczył o tym, że było od bardzo dawna nieużywane. Podłogę stanowiły gładkie, starannie dopasowane deski, a ściany niemal w całości zasłaniały rozwieszone zwoje i kartki.

Na pierwszy rzut w oczy rzucały się schematy przedstawiające pięć podstawowych żywiołów chakry - symbolicznie oznaczone różnymi znakami i kolorami - połączone ze sobą skomplikowaną siecią strzałek, linii i drobnych notatek. Część wykresów pokazywała pojedynczego użytkownika jednego żywiołu, ale tuż obok znajdowały się rysunki kilku sylwetek otoczonych wspólnym, scalonym kręgiem chakry, jakby alchemik próbował zrozumieć, w jaki sposób ich energie można spleść w jedną, stabilną całość.

Pomiędzy tymi schematami wisiały anatomiczne rysunki - tym razem wyraźnie ludzkie. Zaznaczono na nich przebieg kanałów chakry, punktów skupienia energii, a także miejsca, gdzie, według notatek, można by „wpiąć” dodatkowy strumień, pochodzący od innej osoby. Na kilku diagramach widać było nakreślone grubszą kreską ostrzeżenia, symbole pęknięcia lub rozdarcia - jakby próby połączenia wielokrotnej chakry kończyły się destabilizacją ciała. Nie było z nich jasne, jak w praktyce takie połączenie miałoby wyglądać - czy chodziło tylko o dotyk, czy bardziej brutalną ingerencję i połączenie ciał.

Na środku pomieszczenia stał pojedynczy, ciężki stół. W przeciwieństwie do stołu w zwykłej pracowni, ten był wyposażony w metalowe kajdany przymocowane do boków i do części podnóżka. Ślady zużycia metalu sugerowały, że nie były one wyłącznie ozdobą - ktoś faktycznie musiał tu kiedyś leżeć, unieruchomiony podczas eksperymentów. Na blacie widoczne były wyschnięte, ciemne plamy - trudno było stwierdzić, czy to stara krew, czy rozlany atrament, ale w połączeniu z kajdanami całość sprawiała niepokojące wrażenie.

Na pobliskiej półce stały naczynia i narzędzia: prymitywne kolby, metalowe przewody, cienkie igły i ostrza, a także kilka małych, pustych zwojów z naniesionymi pieczęciami technik związanych z przepływem chakry. Wyglądało to tak, jakby alchemik próbował nie tylko zrozumieć teorię, ale też poprowadzić chakrę fizycznie – przez ciała, narzędzia i pieczęcie, by zmusić kilka osobnych źródeł żywiołu do wspólnego działania, jednak z bardzo ograniczonymi efektami.

Na podłodze znajdowało się kilka porzuconych kart z notatkami. Nizan sięgnął po nie, jednak duża część była nieczytelna lub zdawała się być tylko teoretycznymi rozważaniami na temat natury chakry. Parę zdań przykuło jednak jego uwagę.

...kolejny obiekt nie przeżył pełnego cyklu. Zbyt duże różnice w bazowym przepływie... Może konieczne jest szkolenie grupy od dziecka, tak by ich chakry rozwijały się w harmonii? A może się myliłem i należy skupić się na rozwoju pojedynczej jednostki, lecz spoza jednego z klanów łączących żywioły? Jednak to nadal stawia mnie daleko od celu. Jeśli mi się uda, miasto nie będzie już potrzebowało pojedynczych, wybitnych jednostek. Wystarczy kilku przeciętnych, lecz zdolnych do współpracy. Będą mogli stać się bronią, której nikt się nie spodziewa... Brakuje mi jednak środków, potrzebuję rozszerzyć badania, może nawet nająć pomocników...

---

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Karyou
-
-

[/quote]

[Nizan]

Fakt, że Shimie odpowiadało, gdy Arata-chan rysowała gołe baby to jedno. Fakt, że już chciała, by na tym zarabiała to drugie. Fakt, że zaniżyła cenę Araty, to trzy. Cztery... a nawet nie będzie wyliczał. Te dwie są niereformowalne i ich frywolne podejście do takich spraw wcześniej czy później sprawi, że Arata będzie odważniejsza i... i stanie się to samo co stało się im. A to przecież jego mała księżniczka, więc jak pomyśli sobie, że miałaby obcować z...

... o nie, Nizan zrobił się czerwony i momentalnie wyrzucił ten widok z głowy. Nie chciał ani o tym myśleć, ani TYM bardziej sobie tego wizualizować, więc uznał, że nie powie więcej nic w tym temacie. Koniec, dość, basta. Wyjął fajkę, naładował sobie ją i odpalił, zaciągając się głęboko.

Gdy Arata krzyknęła, że podrzuci Nizanowi starego szczura pod poduszkę, to uznał, że musi jej zrobić jakiś dowcip, bo było ostatnio za spokojnie. Tylko problem w tym, że dziewczynka była chop do przodu i mało czego się bała, więc trudno było ją tak łatwo wystarszyć czymkolwiek, ale... poszuka sposobu.

W samym budynku oprócz pracowni alchemicznej i ciekawego magazynu, znalazł się jeszcze ukryty pokój. W nim z kolei, wydawać się mogło, że nie był tak do końca opuszczony. Czyli, istniała szansa, że ktoś tutaj jeszcze pracował? Nizan nie był tego pewny, ale jeśli tak, to mają w takim razie nieproszonego lokatora, chociaż tamten uzna, że jest zdecydowanie odwrotnie i to Nizan nie powinien tu przebywać.

Korzystając jednak z okazji, poprzeglądał trochę tego, co znalazło się w pokoju. Anatomiczne rysunki? W porządku. Może coś studiował. Zaznaczone przebiegi kanałów chakry? Okeej... jakby Nizan akurat z Iryojutsu był dość średni, więc nie wiedział, czego szukał owy człowiek. Jednakże stół, który przypominał jakiś... do zabiegu? Do tortur? To było już zdecydowanie za wiele. Nie podobało się Nizanowi to, gdzie trafił i tego, w jakim kierunku to wszystko zmierzało. A jeszcze bardziej nie podobało mu się, że zostawił Aratę na górze.

Dlatego też podniósł jeszcze w ostatniej chwili notatki i przeczytał zapiski jakiegoś szaleńca. Ale czy napewno szaleńca? Próbował... co próbował zrobić ten człowiek? Łączyć żywioły? Ale po co? Opracować technikę, która... byłaby w stanie nadrobić zaległości użytkowników względem wytrenowania? Czyli technika, która potrafiła zmienić przebieg walki, ale też była prosta w obejściu.

Jak tak Nizan się zastanowił, to owszem, sam kiedyś kombinował by zrobić coś podobnego, ale nie wychodziło mu i zaprzestał prób i treningów. To co Nizan próbował, to zmusić wszystkie żywioły chakry do połączenia się w kwadrat, ale... za każdym razem kończyło się to wybuchem i nie chciał dalej ryzykować. Nizan zakładał, że patrzy na coś podobnego. Ciekawe.

Nizan schował notatkę do kieszeni i wyszedł z pokoju, zamykając je. Zamierzał wyjść na górę, zawołać Aratę i odprowadzić ją do Shimy, by też zamienić słowo czy dwa z żoną na temat tego, co tutaj zastał.

Na górze już, Nizan zamierzał zawołać Aratę.
- Chodź, zbieramy się. Jak Ci poszło?

[Kujaku Haruka]

Wyprawa Rangi A - "U progu wielkości."
7/19

Nizan

Oględziny budynku w zasadzie dobiegały końca. Po głowie Nizana krążyły obawy związane z frywolnością Shimy i potencjalne tego konsekwencje w przyszłości dla Araty. Być może był to kolejny temat, który należało przedyskutować przy rodzinnym stole... chociaż pewnie już wtedy, kiedy córka zaśnie. Na ten moment trzeba było jednak podsumować to, czego się dowiedział o budynku Nizan - i jego stan w zasadzie był chyba teraz najmniejszym problemem i zagadką.

Największą zagadką było tajne pomieszczenie, z oględzin którego jasno wynikało, że ktoś tutaj prowadził badania dotyczące łączenia żywiołów chakry - coś, czym sam Nizan się swego czasu interesował, jednak do tej pory ponosił sromotną klęskę , a pozostałe obowiązki w końcu zmusiły go do zaprzestania prób i eksperymentów. Wszystko wskazywało jednak na to, że jeśli tajemniczy badacz faktycznie pracował nad tym samym, lub podobnym projektem - to było to dawno temu i to co pozostało, to w zasadzie tylko resztki, które uznano za niepotrzebne. Brakowało bazowego sprzętu, nawet sam stół był czymś, co w swym założeniu było prostym do zrekonstruowania, a niewygodnym w transporcie sprzętem.

Pozostało wrócić na górę i sprawdzić, jak Arata sobie radzi z rysunkiem. Nim jednak kowal wyszedł z piwnicy, na jednym z rysunków na ścianie dostrzegł dość mocnym pociągnięciem rysika zapisane notatki.

Teoria - ślepy punkt. Potrzeba więcej praktyki.

Zdobyć:
- obiekty badań (stałe, nie okazyjne!)
- finanse
- sprzęt
- miejsce

Źródła:
Sierociniec?
Ryokany?
Straż?
Przybłędy/Najemnicy? - Zebranie Możnowładców -> zasugerować współpracę z klanami, wymianę.

Na górze zastał Aratę siedzącą... dalej na skrzyni, ale nie dokładnie tam, gdzie ją zastał. Dziewczynka przytargała najwyraźniej ją na drugą stronę budynku, by mieć lepszy widok na dziurę i pieczołowicie rysowała. Słysząc głos ojca, pomachała mu z uśmiechem.

- Dobrze! Ta dziura to tylko trochę głupia i trudna. A, i pominęłam gniazdo gołębi tam pod dachem. - wyjaśniła, kiedy ten się zbliżył i pokazała mu rysunek, który... cóż. Był naprawdę niezły. Jasne, linie nie były w pełni proste, ale proporcje i rzut były naprawdę niezłe, w zasadzie - niemal idealne. Poza tym, Arata zdążyła tylko narysować rzuty z dwóch stron, właśnie zaczęła trzeci. Tu i ówdzie widać było, że coś mazała. No i obok rzutu frontowego dorysowany został kot. Arata wskazała na niego palcem. - Księżniczka Hamuka! Widziałam ją, siedziała sobie ze mną i jadła szczura! Ogromniasty był, nie wiem, jak go złapała. Widziałeś szczury w środku? O, właśnie - możemy teraz te grzyby zobaczyć? -

Kątem oka, Nizan dostrzegł coś jeszcze - jakiś cień na jednym z dachów po drugiej stronie ulicy, który zniknął, gdy tylko kowal obrócił głowę w tamtym kierunku.

---

Kunisaku Shima
Kunisaku Arata
Karyou
-
-