Cesarskie Więzienie Fuyuhany

[Arii]

CESARSCY BRUTALE II - ZLECENIE SPECJALNE B

25/17+

Dzień 6nocSytuacja stawała się coraz bardziej napięta. Dotarli do najważniejszej części zadania, ale jednak co krok natrafiali na jakieś niedogodności. Masa strażników, walki na piętrze wyżej, dziwna blokada w różnych miejscach. To wszystko sprawiało, że przedzieranie się przez więzienie było czystą udręką. Sam Ori wiedział to od początku, ale chciał pomóc Izarayi, który go wynajął. Ale teraz przebijała się do nich myśl prawdziwej śmierci w lodowych czeluściach. To była misja w jedną stronę.

Jednak nadzieja, gdzieś się tliła i chłodne kalkulacje w trzech głowach analizowały całą sytuację. Zan spojrzał się niepewnie na medyka, ale pozwolił mu działać, w końcu ten miał przynajmniej jakiś pomysł, który zaczął wdrażać do życia.
Owinął za pomocą chakry bandaże wokół lin i wysłał je do metalowych krat celi Izarayi. Nie była to daleka odległość, zapewne jako shinobi wszyscy powinni ją przeskoczyć, ale zdawali sobie sprawę, że mogła tam być jakaś pułapka przygotowana właśnie na takie okazje a lepiej nie ryzykować bardziej niż już ryzykowali.
Dlatego plan Kamiyo był odpowiedni. Prosty, bezpieczny i szybki. I wychodził. Jego chakra nadal funkcjonowała a to oznaczać mogło tylko tyle, że cela nie jest wyłączona z kontroli chakry. Zan i Momo nie mieli obiekcji, przejęli dwa końce liny jutowej i zaparli się o podłoże, tak, aby nic się nie stało idącego w tamtym kierunku Oriemu w swoim stroju z jakiegoś filmu SCI-FI.
Nie zajęło mu to długo. Wylądował na podłożu stalowej kraty, pusty wzrok Izarayi w jego postać. Jego skute w powietrzu ręce były już całkowicie sine i prawdopodobnie pod metalowymi rękawicami całe odmrożone. Chciał coś powiedzieć, ale jego usta tylko ruszyły się nie równo. Był na skraju wycieńczenia.
Dopiero teraz higienista zauważył, że jego bandaże odwinęły się całkowicie od lin i te opadły. Momo ze strachem zaczął je zwijać.
Kamiyo zobaczył, że na kraty doskoczył Zan, który ze swoimi czerwonymi oczami wyglądał teraz jak demon. Wskoczył do klatki i stanął przy Orim -Kurwa, ta klatka jest całą blokadą...- wyciągnął kunaia i zabrał się w desperacji za rozwalanie kajdan Yukiego.
Ale Ori zauważył coś jeszcze. Oczy jego towarzysza nie były już czerwone. Czy to mogło oznaczać...? Jedna z kajdan opadła i odmrożona ręka mężczyzny opadła na ziemię, zwisał jak kukiełka z nadal drugą ręką uwięzioną w okowach, które też zaczął rozwalać młody Ranmaru. Chwilę po Izaraya był uwolniony od więzów, ale Ci stali w celi a po drugiej stronie obserwował ich Momo, ze strachem w oczach. -Musisz przeskoczyć na drugą stronę i ponownie użyć tej techniki. Wezmę Izaraye na plecy i z nim przejdę. Nie mamy czasu, zaraz ktoś tutaj dotrze... Wtedy będziemy mieli prawdziwe kłopoty. Czas leci, Kapitan Momochiko też nie utrzyma tak długo straży u góry...- spoważniał mówiąc to, przerzucając sobie ramię kapitana przez bark i wskakując chwiejnie na górne części metalowych krat. Wtedy jego oczy rozświetliły się ponownie. -Zupełnie, jakby powierzchnia była blokadą...- czyli jeżeli nie stoją na powierzchni więzienia to nie działa na nich dziwna pieczęć?

Dialogi:
Yuki Izaraya
Momochiko Sayari
Zan
Momo
Randomowi ludzie
Santaro Ganzo
Pielęgniarki
Gado
Strażnik od Sayari

[Kamiyo Ori]

Powiedzieć, że to wszystko nie wyglądała zbyt różowo, to jakby nic nie powiedzieć. W sumie mogło być zawsze gorzej, bo przynajmniej nikt im nie strzelił w plecy, gdy ci uprawiali małpie figle na klatce Izarayi. Nie znaczyło to jednak, że sytuacja była jeszcze tak zupełnie tragicznie. Zwłaszcza że Szalony Higienista miał już pewną koncepcję tego, co tak naprawdę tutaj się działo. Zniknięcie czerwonego koloru z oczu Zana było kolejną wskazówką dotyczącą tego, co tutaj mogło zachodzić i jak temu się opierać. Póki nie dotknął jej powierzchni, to podtrzymywana technika przestała działać. Jak to działało? Nie miał pojęcia, ale prawie na pewno było to powiązane ze stykaniem się z podłożem i kratami więzienia. Co by się w takim razie stało, jakby oderwać się od ziemi, na przykład podskakując? Teorie trzeba było jednak sprawdzić w praktyce. Próbował więc podskoczyć i złapać się metalowych krat jednym z bandaży. Tak, aby zawisnąć w powietrzu, trzymając się ich powierzchni. W końcu, gdy budował tutaj linowy most, to mógł ich dotykać przedmiotem wypełnionym chakrą. Dopiero gdy dotarł bezpiecznie na drugą stronę, to wszystko to diabli wzięło i pojawiły się nie takie niespodziewane trudności. Jeśli trik się powiódł, to spróbował z drugim bandażem, umacniając chwyt i przeciągnął się z powrotem na drugą stronę rozpadliny, tak by być w tej bezpieczniejszej części, gdzie chakra działała, jak należy, a on miał zupełnie inny zestaw problemów. Takich, jak chociażby doprowadzenie Yukiego do jakiegokolwiek stanu umożliwiającego podróż lub wydostanie się z tego lodowego piekiełka, jakie cesarscy zorganizowali rebeliantom.

Jeśli jego plan spalił na panewce, to zostało mu tylko tradycyjny rozbieg i skok. Czuł jednak, że szanse mają sporawe, więc może warto było spróbować bezpieczniejszej metody.

Użyte techniki:

Nazwa

Tachihou Houtai

Ranga

C

Pieczęci

Brak

Zasięg

15 metrów

Koszt E: 24% | D: 18% | C: 15% | B: 12% | A: 9% | S: 6% | S+: 3% (za kontrolę nad 2 bandażami 15m + 1/2 na turę)

Dodatkowe

Wymagane zabandażowane ręce

Opis Użytkownik przelewa chakrę do bandaży będących w kontakcie z jego rękoma. Utwardza je to i nadaje właściwości tnące równe metalowym broniom, jak również zapewnia nad nimi pełną kontrolę. Dzięki temu możliwe jest wyprowadzanie cięć na dystans, jak również unieruchamianie przeciwnika przez obwiązanie. Same bandaże nie mogą być kontrolowane i przemieszczane pod powierzchnią ziemi. Mimo użycia chakry i nadania bandażom właściwości ostrzy, sam materiał nie jest wzmacniany i przegrywa bezpośrednią walkę z metalowymi broniami.

  Ukryty tekst

[Arii]

CESARSCY BRUTALE II - ZLECENIE SPECJALNE B

26/17+

Dzień 6nocMłody medyk wiedział, jak analizować i jak wprowadzać daną wiedzę w życie. Aby czegoś się dowiedzieć trzeba była to testować, sprawdzać na różne sposoby. Od razu przeszedł do doświadczeń próbnych. Podskakiwał z posadzki celi i starał się używać chakry i cyk... Miał racje. Gdy jego stopy nie dotykały podłoża mógł używać swojej chakry bez żadnych problemów. A więc ktoś wymyślił niezwykłe zabezpieczenie przeciwko więźniom korzystającym z chakry... Brutalny sposób, aby kogoś tutaj trzymać, prawda?
Jednak, gdy zagadka była już rozwiązana czas było stąd po prostu spierdalać. Dlatego od razu stworzył im drogę przejścia. Już będąc po drugiej stronie i patrząc, jak Zan przemieszcza się z Izarayą wiedział, że ich dowódca jest w opłakanym stanie i samo leczenie nie będzie wystarczało. Jego organizm po prostu zaczął odmawiać posłuszeństwa. Patrzył się nietomnym wzrokiem, na to co się dzieje. Momo, aż syknął, gdy Zan w końcu do nich dotarł. -Musimy stąd od razu spadać, nie ma czasu na jego leczenie tutaj. Dam sobie rad...- nie skończył zdania, ponieważ przez drzwi wejściowe wpadł jakiś mężczyzna trzymający włócznie w rękach. -TUTAJ WASZA DROGA SIĘ KOŃCZY!- z agresywnym wyrazem twarzy wyrwał się w ich kierunku, zbliżając się najbardziej do Kamiyo, zbliżając się do niego na bliskość półtorej metra w linii prostej. Zan przerzucił sobie cały ciężar kapitana na barki, kładąc go sobie w poziomie i biegnąc w bok. Momo został za Kamiyo, aby go wspierać i zmierzyć się z przeciwnikiem. Czasu było coraz mniej, wiedzieli już, że tutaj są, a to oznacza kolejne problemy na górnych piętrach. Czy zlikwiduje od razu strażnika czy może jednak ma inny plan?

KP Przeciwnika

  Ukryty tekst

Dialogi:
Yuki Izaraya
Momochiko Sayari
Zan
Momo
Randomowi ludzie
Santaro Ganzo
Pielęgniarki
Gado
Strażnik od Sayari

[Kamiyo Ori]

Jeśli chodzi o nadmierne analizowanie sytuacji, to Kamiyo należał do tego „zaszczytnego” grona, które robi to stanowczo w nadmiarze. W większości sytuacji powodowało to, że młodzieniec często „zawieszał” się na dłużej, czasem podczas rozmowy. Najchętniej robił to w dużych grupach, gdzie jego pasywny udział w konwersacji nie był tak bardzo widoczny. Zawsze jednak wolał bardziej słuchać, niż mówić.
Wydawać by się mogło, że pomimo przeciwności losu plan jednak się powiódł. Wyciągnęli niezwykle mocno strzeżonego więźnia ze swojej klatki i byli już w drodze powrotnej, na powierzchnie. Starali się nie myśleć za bardzo o tym, co tam na nich czekało na górze. Niby Sayari miała im zapewnić sensowną ekstrakcję z tego zapomnianego przez bogów miejsca, ale Szalony Higienista, spędzając tutaj niemal tydzień, pośród kadry i uwięzionych tutaj osób w dużej mierze był pozbawiony wszelkich złudzeń i nadziei. Jego nastrój zresztą udzielał się także jego kompanom, którzy prowadzili ze sobą osłabionego mężczyznę. Zanim jednak nastąpiła chwileczka wytchnienia, którą szarooki będzie mógł przeznaczyć na szybkie leczenie swojego osłabionego towarzysza, to przed nimi pojawił się szarżujący na nich włócznik. W takiej sytuacji najlepiej było go ominąć, odskakując w bok, ale warunki panujące w ciasnych lodowych lochach skutecznie uniemożliwiały tego typu ruch.
Mając świadomość w jaki sposób funkcjonuje ta blokada kumulacji chakry, iryonin mógł wykorzystać swoją przewagę, wynikającą z korzystania tego typu technik przeciwko swojemu przeciwnikowi. Musiał działać błyskawicznie, aby jak najskuteczniej obezwładnić przeciwnika i już ułożył sobie w głowie plan działania.
Musiał podjąć kilka czynności naraz, aby skutecznie wprowadzić cios. W pierwszej kolejności zębami zdjął rękawice, która chroniła jego dłonie przed gryzącym zimnem, jakie tutaj panowało. Następnie odbijając się lekko od ziemi, tak by nie stykać się ze zdradliwym podłożem, wykonał technikę ninjutsu skoku, która miała przemieścić go w zasięg swojej techniki bliskiego kontaktu, jaką miał zamiar wykonać. Gołą dłonią uderzył go w miejsce, gdzie jego ciało było najmniej chronione. Przesyłając impus chakry wprost do jego organizmu, usiłował pomieszać jego zdolności motoryczne, aby ten przestał być dla nich jakimkolwiek zagrożeniem. Jeśli to wszystko się powiodło, to wymierzył cios w bezradnego strażnika, tak aby pozbawić go przytomności. Plan niezły, ale bardzo dużo zależało od reakcji lojalisty wobec zamiarów czarnowłosego młodzieńca.

Użyte techniki:

1

Nazwa

Shunshin no Jutsu

Ranga

B

Pieczęci

Baran / Brak (wtedy zasięg jest o połowę mniejszy)

Zasięg Max.

75 metrów

Koszt

E: 36% | D: 28% | C: 20% | B: 16% | A: 12% | S: 8% | S+: 4%

Dodatkowe

Brak dodatkowych wymagań

Opis Specjalna technika Ninjutsu, która pozwala na wykonanie błyskawicznego przeskoku z jednego miejsca na drugie. Ograniczeniem tej techniki jest linia poruszania, która musi przebiegać w linii prostej. Szybkość z jaką się poruszamy przy tej technice jest praktycznie nie do zauważenia dla innych przez co technika często jest wykorzystywana w celu szybkiego przemknięcia niezauważonym pod samym nosem oponenta. Dla uzyskania efektu zaskoczenia miejsce zniknięcia oraz miejsce dotarcia przysłania kłębek dymu stwarzając wrażenie wykonania teleportacji choć w rzeczywistości jest to skok.

Uwagi W przypadku posiadania przez użytkownika percepcji poniżej 80, użytkownik jest skołowany przez co najmniej 2 sekundy, od 81 do 160 percepcji występuje tylko potkniecie uniemożliwiające płynne przeprowadzenie działania, a powyżej percepcji 160 użytkownik nie odczuwa żadnych efektów ubocznych wykonanego skoku.

2

Nazwa

Ranshinshō

Ranga

A

Pieczęci

Brak

Zasięg

Bezpośredni

Koszt

B: 25% | A: 15% | S: 10% | S+: 5%

Dodatkowe

Brak dodatkowych wymagań

Opis Jedna z niewielu technik, która pozwala medykom być równie groźnym przeciwnikiem naprzeciw żywego osobnika. Użytkownik Iryōjutsu dopracował swoją kontrolę nad niebieską energią do tego stopnia, że potrafi przetworzyć ją na impuls chakry. Impuls ten jest przenoszony do układu nerwowego przeciwnika przy kontakcie fizycznym i natychmiast zaburza komunikację pomiędzy mózgiem a resztą ciała. Przez kolejne trzy tury chcąc jakkolwiek poruszyć ciałem, to porusza się w całkowicie inny sposób. Chęć złożenia ręki może zostać odebrana jako ruch nogą i też ruch zostanie wykonany. Jedynym co taki ktoś może zrobić, jest myśleć i spróbować nauczyć się poruszania na nowo. W przeciągu trzech tur, podczas których trwa technika, jest to bliskie niemożliwemu. Osoby o odpowiednio wysokiej Percepcji są jednak wstanie szybciej zorientować się w jaki sposób na nowo poruszać swoim ciałem:

• Percepcja 161: postać w drugiej turze od trafienia orientuje się, jak poruszać "pomieszanymi" nerwami, jednakże jej Szybkość jest niższa o 60 punktów, natomiast techniki taijutsu i bukijutsu działają z 50% skutecznością (bonus od technik dzielony na 2)
• Percepcja > 201: postać w następnej po trafieniu turze orientuje się, jak poruszać pomieszanymi nerwami, jednakże jej Szybkość zmniejszona jest o 30 punktów, natomiast techniki taijutsu i bukijutsu działają z 50% skutecznością (bonus od technik dzielony na 2)

  Ukryty tekst

[Arii]

CESARSCY BRUTALE II - ZLECENIE SPECJALNE B

27/17+

Dzień 6nocAkcja stawała się coraz trudniejsza, mieli już uciekać a jednak pojawiły się kolejne schody - cholerny Cesarski, który nie zamierzał ich przepuścić i zaatakował. Ale Kamiyo nie zamierzał próżnować i od razu zareagował. Ściągnął zębami grubą rękawicę, która osłaniała jego dłonie przed zimnem, które od razu odczuł. Jego dłoń bardzo szybko poczuła w czym wytrzymał tak długo Izaraya. Następnie przeniósł się z ogromną prędkością w stronę przeciwnika i zderzył gołą dłoń z jego karkiem. Żołnierz prychnął i już miał się zamachnąć, ale jego ciało zastygło i nagle się przewrócił. Jego prawa noga wyrwała się do przodu. Trzasnął swoimi plecami o twardą posadzkę wypluwając całe powietrze. Momo, który ubezpieczał Kamiyo podbiegł i poderżnął niczemu niespodziewającemu się mężczyźnie gardło i podbiegł z rękawicą do czarnowłosego medyka, który odkrył się całkowicie i nałożył mu rękawicę na już całkowicie nieruchomą dłoń. -Ruszajmy dalej! Nie mamy czasu na leczenie...- powiedział i pobiegł za Zane, który ruszał się dalej z kapitanem na swoich plecach.
Minęło sporo zanim wrócili na trzecie piętro, gdzie wszędzie były martwe ciała więźniów i strażników. Po środku stała ona, cała zakrwawiona Sayari. Przyjrzała się im i uśmiechnęła się im. -Udało się wam. Dobrze. Teraz możemy ruszać dalej... Kamiyo... Jesteś dzielny, dziękuję w imieniu nas wszystkich.- uśmiechnęła się przez ramię i pobiegła a za nią cała reszta. On też prawdopodobnie by chciał, ale poczuł, że jego ciało odmawia mu posłuszeństwa a oczy same z siebie się zamykają. Co się działo? Trucizna? Przeciwnik? Czy właśnie ich misja została zakończona i wszyscy mieli trafić pod topór kata? A może jednak już byli martwi? Wszystko stawało się takie ciężkie i pogmatwane w jego myślach... Nie mógł na niczym się skupić.
Dzień 8południeCały czas była ciemność, odczuwał zimno na dłoni. Kiedy w końcu otworzył oczy zobaczył biały sufit. Był gdzieś, ale gdzie? Starał się prawdopodobnie poruszyć głową, ale poczuł, jak wszystko wtedy się kręci. Słyszał, jak ktoś się kręci wokół niego, dotyka go za nadgarstki. Zajęło mu trochę zanim się ogarnął, ale w końcu zaczął rozumieć, co się działo. Przy jego łóżku stał sam ordynator więzienia, Santaro Ganzo. -Obudziłeś się, Kamiyo-kun... Naprawdę przykro mi za to, co Ci się wydarzyło... Cholerni buntownicy!- starzec przysiadł na krześle przy jego łóżku i spojrzał mu się prosto w oczy. -Kto by pomyślał, że wykorzystają Ciebie jako zakładnika i przedrą się po tego cholernego Izarayę... Jest mi niezmiernie przykro, że to tak się zakończyło, ale cieszę się, że Ciebie nie zabili... Dam Ci chwilę na odpoczynek... Więzienie jest w opłakanym stanie aktualnie nie mamy tutaj, jak pracować... Wszyscy więźniowie, którym nie udało się uciec są martwi a cała reszta... Cholerny ruch buntowników... Jeżeli po dojściu do siebie będziesz chciał nadal pracować... Zajdź do szpitala na obrzeżach... Znajdzie się dla Ciebie miejsce... I jeszcze raz, proszę, przyjmij moje przeprosiny...- wstał zrezygnowany ze swojego miejsca. Najwidoczniej czas było się pożegnać i pozałatwiać sprawy... Kto by się spodziewał, że w tydzień tak to się skończy.

Gdy tylko ordynator wyszedł a higienista poczuł się lepiej zauważył kopertę na stoliczku przy łóżku. Pielęgniarki krzątały się wokół i uśmiechały do niego. Cieszyły się, że nic mu się nie stało w porównaniu z całą resztą. Gdy otworzył list mógł przeczytać:

Drogi Kamiyo,
nie możesz wyobrazić sobie, jak jestem ci wdzięczny za to co uczyniłeś jako ktoś kogo spotkałem tak niedawno... Możesz wiedzieć i pamiętać, że jesteś moim najdroższym przyjacielem. Gdy będziesz potrzebował pomocy, wiedz, że zawsze będę po twojej stronie i nawet ocean nie będzie mi straszny by przybyć ci na pomoc. A czuję, że nasze drogi jeszcze się połączą.
Wszyscy są ci wdzięczni i będzie czekać na ciebie za to nagroda. Nie mogliśmy już dłużej wykorzystywać twojego dobrego serca, dlatego poczuj się wolny od tego, co dla nas zrobiłeś. A my na jakiś czas znikniemy, mając nadzieję, że ty również będziesz o nas pamiętać. Nasza główna szczekaczka ciągle nawołuje, aby ciebie zabrać z nami, ale nie mogę na to pozwolić... Muszę wrócić do pełni zdrowia i nie mogę ciebie narażać na jeszcze większe niebezpieczeństwo niż już na ciebie sprowadziłem.

Twój wierny przyjaciel już na zawsze.

I tak właśnie chyba analizujący i przestraszony medyk mógł odetchnąć... Chyba bardzo dobrze wiedział od kogo była ta wiadomość i może wykorzysta ten czas, aby wrócić w końcu do domu? A może zostanie na chłodnych terenach wyspy, aby nadal obserwować i pomóc jeżeli będzie taka potrzeba? W końcu miał już tutaj przyjaciół a może i zdoła ich zdobyć więcej? Nie odkrył tajemnicy tego więzienia do końca i może... Może znajdzie kogoś dobrego, aby móc się czegoś jeszcze nauczyć? Co postanowi... Kto to mógł wiedzieć? Miał jeszcze opcje zarobienia w ichniejszym szpitalu a to też była zawsze jakaś opcja...

Dialogi:
Yuki Izaraya
Momochiko Sayari
Zan
Momo
Randomowi ludzie
Santaro Ganzo
Pielęgniarki
Gado
Strażnik od Sayari

ZLECENIE ZAKOŃCZONE (W KOŃCU) SUKCESEM!

[Kamiyo Ori]

Jak już byli przy samej mecie, to ciało i umysł w tandemie zdecydowały się zepsuć tę ostatnią chwilę triumfu. Dalej już czekała ich tylko śmierć? Na twarzy szalonego higienisty wymalował się uśmiech. Szczery. W końcu sobie odpocznie od tego wszystkiego i zapłaci za krew, którą miał na rękach.
*** Niestety jak wszystko, co się dobrze zapowiadało w karierze Kamiyo, tutaj również radość była przedwczesna. Otworzył oczy, przyglądając się znajomemu sufitowi. Dookoła ktoś się krzątał, ale ten nie był jeszcze chwilę zainteresowany dołączeniem do tego świata sztucznych uśmiechów i fałszywych grzeczności. Jeszcze chwilę przeciągał moment wyjścia z limbo, w jakim się znalazł, z czego wyrwał go znajomy głos ordynatora.

Mówił sporo, jak to w zwyczaju mieli ludzie o jego pozycji. Zakochani we własnym głosie i pewni nieomylności. Brakowało im pokory, której Ori miał aż zanadto. Cudem było, że jeszcze żył, wolny i nieposądzony o zdradę, czekający na katowski topór, czy tam inną ceremonię pozbawienia go życia, jaką stosowano na Wyspach. Odpowiedział mężczyźnie uśmiechem, takim przepraszającym. W końcu mógł zrobić więcej. Gdyby na czas rozgryzł mechanizm blokujący chakrę w tym miejscu, to kto wie, może obyłoby się bez zbędnych ofiar. Zarówno więźniowie, jak i strażnicy byli ofiarami w tym konflikcie, gdzie żadna ze stron nie mogła się zgodzić na to, co było właściwym wyborem. On jednak już podjął decyzję i wiedział, że próba przejścia na „stronę wroga” mogłaby się skończyć tylko jego śmiercią. Zdusił chęć w zarodku. Samobójstwo nie było sposobem, aby odpracować wszystkie winy. Pozwoli sobie zgasnąć, jakby miało to pomóc innym. W żadnym wypadku sobie samemu.

Korzystając z tego, że zostawili go w spokoju, młody medyk pozwolił sobie poleniuchować jeszcze dzień. Czuł się osłabiony tymi wszystkimi wydarzeniami, które na niego spadły w tak krótkim odstępie czasu. Kartkę wziął, w celu pozbycia się jej w najbliższej przyszłości. Nie mógł pozwolić, by w tym policyjnym państwie ktoś miałby na niego jakieś dowody zdrady wobec panującej władzy. Jego przykrywka dalej funkcjonowała, jak należy i za to mógł chyba tylko podziękować temu, że nie był nikim ważnym. Nie mógł jednak pozwolić sobie jeszcze na wieczny odpoczynek. Pracy było bardzo dużo. Z oczywistych powodów warto było się rozejrzeć za czymś, co znał najlepiej. Medycyną. Pierwsze kroki, jakie wykonał były w kierunku miejskiego szpitala. Głównie, by się rozejrzeć za jakimś zajęciem. W przeciwnym razie zawsze pozostawała mu podróż w głąb wysp. Powrót na kontynent był najpewniej bardzo trudny w tym okresie.

z/t do -> KLIK

[Ario]

---

Fabuła Więzienna

Arii

---

Kolejne dni były ciężkie dla Ariiego nie tylko dlatego, ponieważ wewnętrznie mógł czuć, że nie wypełnił swojego zadania do końca, ale też ze względu na warunki w jakich był przetrzymywany. Czy tak miały zakończyć się rewolucyjne plany medyka z alter ego Rzeźnika? Tego dopiero mieliśmy się dowiedzieć.

Jednak po kolei...

Przechwycony Arii trafił do siedziby władzy, gdzie spędził kilka nocy w podziemnych lochach. Nie miał za wielu gości, a czas spędzał głównie na jedzeniu, siedzeniu, załatwianiu się i spaniu. Nie było mowy o treningach ze względu na pieczęci założone w celach. Była to regularna praktyka w tego typu miejscach. Nim jednak zdążył się dobrze przyzwyczaić do tego miejsca, któregoś poranka drzwi otworzyły się i stanął w nich strażnik, informujący go tyle, że zmienia miejsce pobytu.

Tym samym Arii został ponownie zakuty w specjalne kajdany, które sprawiły, że ten nie mógł mieszać chakry, oraz doprowadzony do strzeżonej karawany. Różniła się ona od zwyczajnych karawan po pierwsze wielkością, a po drugie zabezpieczeniami, w postaci umocnionych drzwi czy podwójnych opancerzonych w lśniącej stali kół.

Podróż trwała krótko i zakończyło się wysadzeniem naszego bohatera przed gigantycznym budynkiem. Nie miał zbyt dużo czasu, by się mu przyjrzeć, ponieważ odrazu został niemalże popchnięty przez strażnika, by iść przed siebie. Zdążył zrobić kilkanaście kroków, gdy drzwi otworzył się i znalazł się w cieplejszym wnętrzu.

Na start powitał go duży hal, w którym znajdywało się dużo osób ustawionych w kolejce do czegoś w stylu recepcji. Za ladą była młodawa dziewczyna, z włosami upiętymi w kok w uniformie strażnika. Medyk zapatrzył się chwilowo i został pchnięty dalej, w kierunku bocznych drzwi. Jako jedyny miał na sobie kajdany, lecz nie budził w tym miejscu większego zainteresowania. Wręcz przeciwnie, raczej nikt się nie przejął tym, że ktoś został właśnie wprowadzony.

Boczne wyjście z halu było tunelem gdzieś w dół. Mimo tego, że nie było schodów, czułeś, że idziecie w dół. Ściany nie miały okien, ale były przyozdobione przez pochodnie. Wraz z Tobą szło 3 strażników, którzy nie należeli raczej do tych, co dużo mówią. Wręcz przeciwnie - nie odezwali się słowem...przynajmniej do momentu, w którym dotarłeś do rozwidlenia dróg i w tym samym momencie dostrzegłeś, że dopiero tutaj zaczynają się pokoje. Skręciliście w lewo i weszliście w pierwsze drzwi.

W pokoju panował półmrok, a jedynym źródłem oświetlenia była lampa. To co Cię odrazu uderzyło to zapach tytoniu, który chyba był tak wszechobecny, że niemalże wytworzył się swojego rodzaju smog. Na środku stało biurko, dwa krzesła i strażnik, który jednocześnie palił i coś zapisywał. Nie podniósł nawet wzroku, gdy drzwi się otworzyły. Wszedłeś do środka a strażnicy zamknęli za Tobą drzwi.
- Siadaj. - usłyszałeś krótkie polecenie, po czym mężczyzna dopiero raczył podnieść głowę. Wiekowy mężczyzna w ustach miał fajkę, a na sobie dziwne szaty - kimono, założone na mundur. Popatrzył na Ciebie przez chwilę po czym zaciągnął się głęboko i niemalże wydmuchał dym Ci w twarz.
- Rewolucjonista, co. - westchnął, po czym postukał piórem w papier. - Zacznijmy więc. Imię, Nazwisko, Pseudonim, Data urodzenia, Wzrost, Waga, Zawód, Imię Ojca, Imię Matki. - w jego głosie odrazu wyczułeś niechęć do Twojej osoby, ale też z drugiej strony facet chyba starał się to trochę maskować.

Miałeś na sobie zespolone kajdany na dłonie i nogi, a w samym pokoju oprócz zestawu do pisania, fajki, krzeseł i stołu nic się nie znajdywało. Jeżeli planowałeś jakąś akcję, to byłoby Ci bardzo ciężko ją wykonac. No, chyba, że jesteś bardzo pomysłowy, ale nawet wtedy ciężko by Ci było cokolwiek wymyślić. Tym bardziej, że cały Twój ekwipunek został skonfiskowany wcześniej. Miałeś na sobie tylko swoje domyślne ubranie.

  Ukryty tekst

[Arii]

Fabuła Więzienna

394 rok, Fuyuhana

---

Góra Shiroyama. Kiedy miał okazję na chwilę zasnąć tylko to widział. Ogromną, ciemną górę, w której znajdowała się świątynia. Zawsze wchodził przez masywne drzwi wejściowe, kierował się do pomieszczenia, gdzie uleczył rannych i gdy tylko chciał coś zrobić nagle pojawiał się przygwożdżony do śniegu przez samuraja. Dał się zaskoczyć, dał się cholernie zaskoczyć atakiem chakry, który go sięgnął. Dookoła unosiły się krzyki innych rewolucjonistów. Zostali wybici w pień... Sen nagle zmieniał scenerię.
Stał teraz w korowodzie cesarskich żołnierzy trzęsących się na ryk jakieś bestii, która wydawać by się mogło jest gdzieś w górze... I tu sen się urywał. Zawsze budził się w tym samym momencie. Zawsze spał maksymalnie dwie godziny i nie mógł spać. Może to przez warunki w jakich siedział... W końcu był w jednym z najbardziej strzeżonych więzień na wyspie... I szykował się na egzekucje.

Jedzenie było znośne. Nie mógł narzekać, może też, dlatego że przez ostatnie kilka miesięcy nie odżywiał się zbytnio przez swoją nocną działalność. Siedząc w takim zamknięciu. Nie rozmawiając z nikim kulił się w kącie celi i płakał z wciśniętą w kolana twarzą. Swoimi działaniami nikogo nie uratował. Nikomu nie pomógł. Stał się zagrożeniem dla innych. Zabijał. Jako Iryonin miał ratować nie zabijać... A jednak na jego dłoniach znajdowała się krew. Wciąż słyszał w głowie odbijające się echem krzyki cywilów, których zakopał w porcie wraz z goniącymi go strażnikami. By dwóch chłopców mogło dostać się na statek. Mimo, że dwa życia były bezpieczne on kilkadziesiąt osób pozbawił możliwości wyboru...

Tego dnia przeżywał dokładnie to samo załamanie na nowo. Podniósł głowę do góry i spojrzał się w małe kratki na stalowych drzwiach swojej celi. Tylko przez nie wpadało trochę światła. Kostucha wisiała na drugim końcu celi i się szczerzyła swoją kościstą szczęką do niego. To z nią założył się, że wygra i obroni tylu ludzi ilu tylko się da przed jej łapami. A jednak dołączył do niej... I dla niej zabijał. Chociaż... Czy to był on? Przeszły go ciarki na samą myśl, gdy pomyślał o obecności tej drugiej osoby, która starała się do niego dobić. Która chciała przebić się przez jego mury ochronne... Wielorybi Rzeźnik, tak go chyba nazywano przez wzgląd na maskę w kształcie wieloryba, ale także na jego konotacje z Yukimi od gałęzi aktualnego Shirei Kana klanu, Hatamoto, z którego córką się zaprzyjaźnił.

Yoko. Nishinoya-sensei. Te dwie ważne dla niego osoby już zapewne bezpieczne w Ryuuzaku... Yoko już od dawna, ale mistrz? Czy i on tam dotarł widząc co się święci? Nie mógł być tego pewien. Przez Rzeźnika całkowicie się zatracił i nawet o nich nie myślał... Nie miał kiedy, jak tylko tamten kontrolował sytuację... Gdy tylko go przechwycili automatycznie się zamienili w głowie i coś przeskoczyło. Jego alter-ego było agresywne i umożliwiało mu sięgnięcie do granic jego wiedzy, aby wykorzystać ją do zadawania okrutnych męczarni... Ale i On nie mógł dać rady związany i otoczony przez cały pluton Cesarskich.

Z rozmyślań wybiło go otworzenie się celi i wyciągnięcie go z niej przez strażników. Pierwszy raz od kilku dni mógł zrobić więcej niż kilka kroków od ściany do ściany. Założyli mu kajdany na kostki i nadgarstki, aby nie mógł używać chakry... Nawet nie wiedzieli, jakie było to bezcelowe w jego aktualnym stanie. Nie myślał o niczym innym, niż o swojej porażce i upadku. Nie chciał zatrzymywać się bez powodu, dlatego dał się poprowadzić mężczyzną do wozu, dał się przewieźć, znowu wyciągnąć i wprowadzić do budynku. Czasami był popychany, ale nie zwracał na to większej uwagi. Taka ich praca, za co ich winić? Ludzie nie zwracali na niego uwagi, ot kolejny bandyta, kogo to ma obchodzić w czasie innych problemów na wyspach.

Tak właśnie został wprowadzony do pokoiku z nikłym oświetleniem od jakieś lampy, z siedzącym siwym mężczyzną, który zaczadził fajkami tak mały pokoik, że ledwo dało się coś dojrzeć. Strażnicy wyszli i zostali sam na sam. Mężczyzna był nastawiony z niechęcią. Ale Arii nie miał mu tego za złe. Arii właściwie nic nie miał... Nawet szacunku do samego siebie. Od kilku dni nic nie mówił, dlatego poczekał chwilę, aż zyska pewność, że da radę coś powiedzieć. Długie kosmyki jego falowanych włosów opadały mu teraz na twarz. Nie miał ich związanych, jak to miał w zwyczaju, dlatego wyglądał jak jakaś zmora leśna z najmniej przyjemnych koszmarów dzieci.

Na sam dźwięk słowa rewolucjonista zadrżał. Sam teraz nie wierzył, że się tego podjął. Nie miał takiej psychiki, aby sobie poradzić z tym ciężarem, ale na niego spadło i próbował to samemu ogarnąć... I nie dał rady. -Arii... Yorokobi... Jak mniemam chodzi o Wielorybiego Rzeźnika... Dwudziesty czerwca, 375. 181. 78, chociaż może być 74 teraz. Medyk/Iryonin w fuyuhańskim szpitalu. Sakuranosuke. Sayame, zmarła. - nie zamierzał się produkować bardziej, niż został o to poproszony. Tak naprawdę nie wiedział, dlaczego został tutaj wzięty, na przesłuchanie. Sądził, że głosy, które do niego dochodziły, że Cesarz chce jego głowy na już, publicznie były ostateczne. A jednak... Był w tym miejscu przed wąsatym mężczyzną, który wyglądał na prawdziwego służbistę i nie zamierzał się samemu też certolić z więźniem, chcąc zrobić co ma zrobić.

---

[Ario]

---

Fabuła Więzienna

Arii

---

Arii nie zamierzał protestować, a posłusznie wykonywać przekazywane mu polecenia. Nawet gdyby próbował się rzucać, łatwo wywnioskować, że w tym miejscu służbę pełnią osoby zaznajomione z prewencyjnymi środkami zapobiegawczymi wszelkim agresjom zmierzającym w kierunku buntów. Tak to właśnie bywa. Raz jesteś Wielorybem, raz Płotką albo Makrelą, a większą rybą niż jednostka zawsze miało być nic innego niż państwo.

Mężczyzna zapisał coś na papierze i ponownie zaciągnął sie fajką.
- Cesarz chce...Cesarstwo rząda Twojej głowy, rewolucjonisto. Masz szczęście, że nie jesteśmy takimi dzikusami, jak Pustynia czy inne Kontynentalne szczury, bo już dawno byś albo wisiał, albo był ścięty. - powiedział, próbując Cię przytłamsić swoją obecnością. - Na Twoje szczęście i na nieszczęście podatników, bedziesz miał oficjalny proces. Zajmie się Tobą urzędnik cesarski, który będzie przedstawiał Ci zarzuty, a Ty jest sporo. Dostaniesz też swojego obrońcę, który mam nadzieję, ale nie da rady ochronić Twojego życia. - powiedział głośniej, po czym gwałtownie wstał i uderzył pięścią w stół. - Cesarz walczy z całych sił, żeby takim jak Ty dobrze się tu żyło, a Ty co!? A Ty co, kurwa Twoja mać!? Spiskujesz przeciwniko niemu na korzyść tej suki?! Ja Ci zaraz wybije te popierdolone pomysły z głowy! - i w tym momencie miał się zamachnąć w Twoją stronę, jednak drzwi do pokoju otworzyły się i do środka wszedł jeden z tych samych ludzi, co Cię eskortowali.
- To więzień polityczny, nie rób mu krzywdy, bo będą problemy. - powiedział stonowanym głosem.

Facet z fajką stał z zamachniętą ręką, lecz nie wykonał uderzenia, a zamiast tego usiadł.
- Masz rację, ponosi mnie, jak ktoś śmie sprzeciwiać się Cesarstwu...ale mam na niego pomysł. Jak nie ja, to wrzucimy go do grypsujących. Oni zrobią z nim porządek. - powiedział, po czym napisał coś na kartce i wyciągnąl dłoń w kierunku strażnika w drzwiach. Ten podszedł i wziął kartkę, po czym przeczytał. Cicho westchnął.
- Jesteś pewny? - zapytał, a tamten tylko machnął dłonią, jakby odganiał komara.
- Jak nie ja to oni, co to za różnica kto. - powiedział, po czym spuścił wzrok i zaczał przeglądać dalej jakieś notatki.

Strażnik złapał Cię, pomagając wstać.
- To idziemy...Makrelo...hehe. - powiedział, a następnie wyszliście z pokoju.

Podróż trwała krótko, bo idąc tym samym korytarzem mijaliście podobne pokoje, aż dotarliście do jednego - zdecydowanie większego.

Pomieszczenie składało się z dużo większej sali, która pomiesciłaby z 20 osób, a środek przecinał mur do kolan i krata do sufitu. Za krata widziałeś chyba osadzonych, bo mieli odróżniające się zielone stroje, które wyglądały na dość mocno zużyte. Było ich przynajmniej 3, a po "tamtej stronie" pokoju, stały też specjalne półki, na których widziałeś różnego rodzaju przybory. Nie było kolejki, więc odrazu podszedłeś ze swoim strażnikiem pod "wydawkę", o ile można tak nazwać małą dziurę między kratami.
- Gdzie kierownik? - zapytał strażnik ludzi tam pracujących, podchodząc do kraty.
- Jestem jestem. - usłyszałeś i zza rogu wychylił się dość młody mężczyzna. - Co tam mamy? - zapytał, a strażnik podał mu tą samą kartkę, którą otrzymał od tego faceta z brodą. Ten wziął i przeczytał, po czym oddał kartkę ponownie straznikowi. Odwrócił głowę i zwrócił się do pracowników. - Jeden komplet na sanki wydajcie. - powiedział, po czym odwrócił się w Twoją stronę, lustrując Cię od góry do dołu. - Nie wygląda jak rewolucjonista, jesteście pewni że dobrego zgarneliście? Mówiłem, byście nie chlali i ludzi losowo nie łapali, hehe.

Po tym komentarzu zaczęli się śmiać we dwóch, a do Ciebie podszedł jeden z pracowników. Trzymał kilka rzeczy, a Ty widziałeś, że ma potatuowane pół twarzy w różnych symbolach.
- Tu masz swój mandżur, pilnuj go bo drugiego nie dostaniesz. - powiedział, po czym zaczął Ci pokazywać co dostajesz. - Koce. - powiedział pokazując. - Platery. - powiedział pokazując plastikowy zielony talerz. - Widełki, Kosa. - widelec, nóż, jednakże z jakiegoś miękkiego materiału. - Kuban na wodę. No i przybory do mycia, czyli szare mydło i pasta do zębów. - powiedział.

Wydał Ci to wszystko, a strażnik z niejakim kierownikiem podśmiechiwali się nadal z Ciebie i rewolucjonistów. Jeżeli chciałeś o coś zapytać osadzonego, który Ci wydawał rzeczy, to miałeś niepowtarzalną okazję.

[Arii]

Fabuła Więzienna

394 rok, Fuyuhana

---

Mężczyzna, który się nim zajmował ewidentnie był cesarskim psem, który chciał przytłoczyć swoją osobą oskarżonego. Arii słyszał o takich, ba nie raz z takimi wykonywał zlecenie. Domyślał się, że to jego zadanie, aby go złamać. Wtedy może powie coś, co od razu pozwoli ściąć mu głowę. Ale młody mężczyzna nie był, aż tak głupi. Dlatego całą ilość jadu przyjął na klatę w ciszy. Agresja i wrogość detektywa rosła, aż miała wypalić mu prosto w twarz. Na szczęście drzwi do pomieszczenia się otworzyły i zatrzymały całe przedstawienie. Arii nie zamknął ani na chwilę oczu, aby notować wszystko i o wszystkim. W momencie, gdy dwójką mężczyzn się ze sobą porozumiewała Arii postarał się zapamiętać, co znajdowało się na biurku, próbując określić kim był przesłuchujący go mężczyzna. Pismo, ułożenie rzeczy, prowadzenie konwersacji wszystko to mogło dać mu pełen zarys osoby, od której może zależeć tutaj jego życie. A przysłuchując się ich rozmowie domyślał się, że czarne chmury właśnie kłębiły się nad nim.

Jednak nie zamierzał nic mówić i tak samo spokojnie jak siedział, ruszył za strażnikiem, który go tutaj przyprowadził. Zapamiętywał jak szli, przez które drzwi wchodzili i gdzie się zatrzymywali. W końcu dotarli do następnego miejsca, gdzie mógł się przypatrzeć kilku osobom. Zielone stroje zainteresowały Arii'ego. Nigdy nie widział więźniów fuyuhańskiego więzienia, dlatego chłonął to doświadczenie, nawet jeżeli miało być nieprzyjemne. Podeszli do następnego mężczyzny, który otrzymał dziwną notkę od wąsatego mężczyzny. Trochę się zaciekawił tym, co tam było. W końcu grypsujący mieli się nim zająć, cokolwiek miało to znaczyć. Nie był również pewien czy rozumie dobrze to słowo i czego się tyczy, dlatego będzie musiał szybko zrozumieć na czym ma to polegać. Może i był padnięty na duchu, ale czuł coraz większą adrenalinę, która mówiła mu, żeby zaczął myśleć i nie odpuszczał. Czyżby instynkt przetrwania?

Mężczyźni nadal cisnęli z niego i rewolucjonistów, co też odczytał jako próbę prowokacji, do której nie dołączy. Kosmyk włosa opadł mu na twarz. I chuchnął, aby go podbić. Przyjrzał się mężczyźnie, który wręczał mu przybornik. Mały, ale jego własność na najbliższy okres czasu. Do sądu... Sprawa Cesarstwa i dobroć Cesarza, który był szaleńcem... Musiał zaleźć mu porządnie za skórę, skoro chciał doprowadzić do sądu publicznego. Wynik z góry mógł zostać ustawiony, czego się spodziewał... Dlatego kombinowanie musiało zacząć szybko działać. -Grypsujący. Coś powinienem wiedzieć wchodząc do nich?- to było jedyne pytanie, które przyszło mu do głowy. Wszystko co dostał trzymał i się temu przyglądał. Będzie musiał się do tego przyzwyczaić. Kiedy tylko dostał jakąś odpowiedź, zapamiętał ją i odwrócił się do strażnika.

-Gdzieś idziemy dalej czy mogę się już gdzieś rozgościć? Widzę, że karteczka była dość zabawna, dlatego wolałbym przejść dalej.- uśmiechnął się do nich, jak do swoich pacjentów. -W końcu niedługo i tak się zobaczymy.- z uśmiechu przeszedł do poważnej miny. -I jeżeli dobrze pamiętam... Śmiejecie się z rewolucjonistów, ale to Oni włamali się tutaj i uwolnili większość osadzonych, prawda? Jakiś czas temu.- odwrócił się do jakieś ściany, nie zamierzając już nic więcej mówić. Mała szpilka wystarczyła.

---

[Ario]

Wydano Ci przybornik, który miał być Twoim przyjacielem przez najbliższe dni. Postanowiłeś wykorzystać czas by zapytać się o grypsujących. Osadzony, który był w tatuażach i który wydawał Ci sprzęt, popatrzył na Ciebie jedynie, po czym odwrócił się do kierownika.
- Kierowniku, przyborniki wydane. - powiedział, po czym odszedł od Ciebie.

Nie miałeś pojęcia, czemu tak zareagował. Teoretycznie osadzeni powinni być po Twojej stronie, a w tym przypadku na hasło grypsujący odwrócił sie od Ciebie, jakby jakiś speszony. Możliwe, że było to związane z jakimiś zależnościami, pomiędzy konkretnymi subkulturami, ale na ten moment nie miałeś o tym totalnie pojęcia.

Nie oszczędziłeś też przytyku w kierunku strażnika rozmawiającego z drugim klawiszem. Na hasło o tym, że rewolucjoniści przejęli więzienie i zrobili tu porządek, strażnikowi pojawiła się żyłka na twarzy i to on tym razem sięgnął po pałkę i ruszył w Twoim kierunku.
- Takiś kurwa dowcipny? - powiedział i zamachnął się, uderzając Cię w udo. O tyle, o ile taki cios normalnie nie zabolałby Cie, albo nawet byś go nie odczuł, tak tutaj poczułeś solidne uderzenie i nawet odruchowo stęknąłeś. Przyklęknąłeś, nie upuszczając jednak swojego ekwipunku.

Trudno było określić, czy to ze względu na blokadę chakry w Twoim ciele, czy te pałki miały jakąś specjalną właściwość, ale rzeczywistość była taka, ze bolało i to nawet trochę "jak skurwysyn". Ze względu na zespojone kajdany miałeś trudno się bronić, a co więcej poruszać, więc jak tylko strażnik brał drugi zamach, mogłeś się spodziewał potężnego grzmotnięcia w twarz. Cios jednak nie nadszedł, ponieważ usłyszałeś głos "kierownika".
No i po co go bijesz? Przecież ma racje. Cesarz dlatego ufundował nam w tak krótkim czasie remont i usprawnienia. A i nam pensje wzrosły. Trzeba dziękować, za tych głąbów, a nie ich tłuc. Myśl trochę. - powiedział, po czym się wycofał się z powrotem gdzieś w swoim kierunku.
- Hehe, masz racje. No dobra, wstawaj Markela, idziemy. - odparł, chowając pałkę i wyprowadzając Cię z sali.

Następnie skierował się z Tobą w przeciwną stronę, niż ta w którą docelowo szliście. Minęliście pokój "przesłuchań" i ruszyliście dalej tunelem. On w pewnej chwili skręcał gwałtownie w prawo i były schody na górę. Tutaj przeszliście przynajmniej 4 piętra i wyszliście kratą na kolejny korytarz. Ten jednak był duzo szerszy i wejście zagradzała krata. Mogłeś bez problemu dostrzec, że po obu stronach korytarza ciągnęły się drzwi w regularnych odstępach, a na środku stała obudówka, w której siedział strażnik. Na wasz widok wstał i powolnym krokiem podszedł w Waszym kierunku.

- Kogo to niesie? - powiedział, spoglądając na Was.
- Rewolucjonista! Arii, poza więzieniem zwany Wielorybim Rzeźnikiem, a tutaj po prostu Makrela! Trafiło Ci się dobrze, Mizan-san. - powiedział w jego kierunku.

Mężczyzna otworzył kratę i wszedłeś na oddział. Przynajmniej tak można było domniemywać.
- Wieloryb, makrela, co mnie to wszystko interesuje. Tutaj jesteś osadzonym i takim pozostaniesz. Dalej go przejmę. - powiedział, a strażnik, który Cię eskortował podał mu list. Ten wskazał Ci dłonią byś stanął przy ścianie. - Uuu, kogoś żeś zdenerwował, że taki przydział odrazu? No, osadzony, to teraz posłuchaj mnie dokładnie. Od tej pory jestem Twoją jedyną wyrocznią. Póki jesteś u mnie na oddziale, ma być porządek. Nie interesuje mnie co Ty, kto Ty, ma być spokój i porządek. Wychowawca z Tobą będzie rozmawiał o szczegółach, ale pamiętaj jedno, jak będziesz grypsował, to sam Cię dojadę tak, że Cię rodzona matula nie pozna. - wyjaśnił. - Ręce na ściane.

[Arii]

Fabuła Więzienna

394 rok, Fuyuhana

---

Wiedział, że czymś będzie musiał, któregoś zdenerwować, ale nie sądził, że tak szybko to się stanie, szczególnie u kogoś kto przed chwilą sam powstrzymywał kogoś innego od tego, co się wydarzyło. Zamachnięcie się pałką ogólnie nie powinno go zaboleć, ale nie dość, że się skulił to jeszcze całkowicie ból go pochłonął. Zacisnął zęby i spojrzał się, kiedy ten chciał się zamachnąć, już miał upuścić swój przybornik, aby łańcuchem przechwycić pałkę, ale wtrącił się Pan Kierownik ze swoim marnym tekstem o pieniądzach Cesarza. Więc tak zamierzał kontrolować Cesarstwo przez datki, pieniądze i wzrosty budownictwa. Bycie fundatorem musiało mu się podobać. Arii przez chwilę myślał czy coś odpowiedzieć, ale wyprostował się i będąc pchanym ruszył do przodu. Poruszał się w ciszy zapamiętując kolejne korytarze i przejścia. Westchnął dochodząc do kolejnych krat.

W głowie pojawił mu się obraz strasznego przestępcy, który był eksperymentem Morskich Klifów sprzed lat. Czy On był trzymany podobnie? Raczej nie... Był w końcu o wiele większym mordercą niż Wielorybi Rzeźnik, aktualnie zwany Makrelą. Spojrzał się na kolejnego strażnika, który miał go przejąć. Kiedy przeszedł tylko przez kraty odwrócił głowę w stronę tego pierwszego. -Pieniądze wszystkiego nie zastąpią. Szczególnie szalonemu Cesarzowi. Skarbiec nie należy do najlepiej zadbanych w naszym kraju. Wasza podwyżka jest tylko czystym przekupstwem waszej duszy.- i dał się w pełni skontrolować przez następnego z chłopów. Kolejny zdziwił się liścikiem... -Nie wiem. Nawet nie wiem co to znaczy grypsować i dlaczego tutaj mam trafić. Najwyraźniej komuś się nudzi...- z pełną satysfakcją to powiedział, nawet jeżeli nie powiedział wszystkiego. Odetchnął, gdy ten tłumaczył mu zasady przebywania w tej części więzienia. Robiło się coraz poważniej, zaraz przyjdzie czas, aby poznać swoich nowych kolegów... Rozumiejąc reakcję innych strażników oznaczało to, że ma trafić do piekła. Delikatny i podniszczony medyk nie wiedział, co zrobi. Nigdy nie był dobry w kontrze słownej a tym bardziej nie należał do aż tak towarzyskich, aby móc szybko złapać z kimś kontakt.

Czuł w kościach, że nie będzie to miły pobyt. A dopiero teraz doszło do niego w jakich warunkach przyjdzie mu żyć... Oby jego obrońca pojawił się jak najszybciej. Mimo swojej świadomości tego co zrobił... Nie mógł tutaj przesiedzieć za dużo czasu. Im bliżej będzie procesu tym mniejsza szansa na to, aby się uwolnić. Wiadomym było, że to zwykła pokazówka, aby wzmocnić swoją pozycję wśród ludzi nie wiedzących, w którą stronę ostatecznie skręcić. Powieszenie Wieloryba oznaczałoby upadek rewolucji... Sama Mikoto raczej też się nie kwapiła, aby jakoś wesprzeć swoich rewolucjonistów... To też zaczęło mu się nie podobać. -Nie zamierzam nic robić, Szefie. Będę najspokojniejszym z Twoich osadzonych.- odwrócił się do ściany, aby ten mógł przeprowadzić poprawną rewizję. Nie reagował już na dotyk. Musiał się do tego przyzwyczaić, będzie cały czas dotykany przez takich ludzi, jak on.

---

[Ario]

---

Fabuła Więzienna

Arii

---

Posłusznie wykonałeś polecenie, stając przy ścianie. Mężczyzna obszukał Cię od tyłu i pokiwał głową.
Słusznie. Nie ma co się stawiać. Bądź grzeczny, a wszystko będzie dobrze. Może nawet z wychowawcą jakąś prace dostaniesz. - powiedział, a następnie podeszliście do jednej z celi. Miała wydrapany numer, ale prawdopodobnie była to "6". W sensie kiedyś była, bo teraz został tylko brzuszek z tej cyfry. Oddziałowy otworzył drzwi i wszedłeś do środka. Za Tobą zamknęły się drzwi.

W tym momencie wylądowałeś w innym świecie. Cela była prostokątna, po obu stronach miała podwójne łóżka. W powietrzu kłębił się zapach dymu. Na końcu pokoju było okno z kratą i jednocześnie jedyne źródło światła w pomieszczeniu.

Z lewej strony miałeś oddzielne pomieszczenie, które było dość małe - na jedną osobę i pełniło rolę łazienki. Był tam sedes i umywalka. Na środku głównego pomieszczenia, był stolik przy którym siedziało trzech mężczyzn, zaś jeden leżał na dolnym łóżku z prawej strony i czytał jakąś księgę. Przy stole wszyscy grali w karty i spojrzeli na Ciebie.

Jeden z nich był zdecydowanie najgrubszy i to on palił fajkę i siedział na środkowym miejscu. Drugi z nich, miał na sobie dużo bandaży i twarz rasowego ćpuna, który patrzył na Ciebie, jakby chciał Cię zabić. Trzeci z nich, blondyn, był ewidentnie dobrze umięśniony i w "formie", a czwarty - ten co leżał - był łysawy i miał na nosie okulary. Gdy tylko się pojawiłeś w celi, wszyscy na Ciebie spojrzeli i przestali grać.

Najgrubszy zaciągnął się i wypuścił dużo dymu tytoniowego.
- Nim postawisz krok, najpierw powiedz za co Cię zamknęli.

Zabandażowany powoli wstał i ruszył w Twoim kierunku, opierając się ręką na górnym łóżku i nachylając w Twoim kierunku.
- No nie wierze...Ty, Bagnet, wsadzili nam jakiegoś leszcza. - oblizując przy tym usta.

Blondyn z okularnikiem tylko Cię lustrowali.

---

Oddziałowy Mizan
Ametsu Haranibu - klik
Kuziwa Atsudashi - klik
Doruno Hironoru - klik
Moken Mareboru - klik

[Arii]

Fabuła Więzienna

394 rok, Fuyuhana

---

Wszedł do celi, gdy go wprowadzono i odwrócił się do strażnika, który zamknął kraty na zamek. Odetchnął i wciągnął powietrze wracając do nowego świata, w którym został zamknięty. Było małe, zagracone i przeludnione... No może gdyby wyrzucić jednego z nich dałoby rade tutaj żyć... Ale przed jego oczami pojawił się pięć razy większy od niego osobnik, który zafajczył całe dwa metry pomieszczenia. Kolejny wydawał się, jakby dostał jakieś porządne leki, które może przedawkować w każdej chwili. Jeden leżał i czytał książkę. Ostatni wydawał się najbardziej zadbany. Od razu spojrzał się czy też mieli kajdany, które nie zostały mu ściągnięte. Stał jak ten kołek ze swoim przybornikiem i spojrzał się na sam środek. Czyli na największego z nich wszystkich, który wydawał się ich szefem. Kazał mu się tłumaczyć z tego wszystkiego. A bez niczego podszedł do niego zabandażowany szaleniec i krzywo się na niego patrzył. Chociaż to raczej nie to... Wzrok mówił, że chce mu zrobić krzywdę.

Zabij. Weź nożyk i mu go wbij między oczy. W jego głowie pojawiały się myśli, które znaczyć mogły tylko jedno. Rzeźnik chciał się włączyć w interakcje. Ale to nie byłby dobry moment, żeby w ogóle się pokazywał. To przez niego tutaj był... To przez niego trafił do tej prostokątnej klitki. A kostucha właśnie zatańczyła wokół szaleńca dotykając jego ramienia, gdzie powędrował jego wzrok. Zabij. Nie reagował. Jego ruchy byłyby ograniczone i niemożliwe do wykonania. Musiał wytrzymać. Musiał dać z siebie wszystko, żeby nie zrobić błędu... Dlatego skonfrontował wzrok z szaleńcem i na spokojnie spojrzał się na grubasa z delikatnym uśmiechem, mówiąc: -Moimi rękoma zabito wielu cywilów i cesarskich żołnierzy.- i zrobił krok do przodu. W końcu nie było powiedziane, jakie są zasady. Miał tylko odpowiedzieć na pytanie i to zrobił. Co mogło pójść nie tak?

---

[Ario]

---

Fabuła Więzienna

Arii

---

Poinformowałeś, że zabijałeś cesarskich, na co gruby spojrzał na blondyna i pokiwali głową.
- Rewolucjonista, co? Nikogo nie sprzedałeś? - zadał pytanie, nim zdążyłeś się jeszcze ruszyć.

Odpowiedziałeś "działanie solo daje tą kontrolę, że nie ma się szans na sprzedanie kogokolwiek, nawet samego siebie". W tym momencie jednak usłyszałeś za sobą przekręcany zamek i otworzyły się dwie klapy w drzwiach - na ręce i na nogi.
- Osadzony, ręce i nogi. Zdejmę Ci te blokady. - poinformował Cię, po czym usunął kajdany i wyciągnął je przez dolny wylot i zamknął klapę. Teraz miałeś wolne ręce i nogi - tak jak reszta Twojego składu.

- Na cesarskich nadajesz odrazu "chuj w pysk", chodzisz na wszystkie spacery, siłownie i łaźnie. Sprawdzimy czy nikt na Ciebie nie będzie nadawać. Na bajerę podklepujesz do mnie. Górne kojo jest Twoje. - zaczął wyjaśniać. - Rano przed apelem zasuwasz gajówkę, przybory masz na kącie. Odbierasz żarcie i rozdajesz. Resztę dowiesz się później.

Zrobiłeś krok do przodu, lecz poczułeś na klatce piersiowej palec, który zastopował Cię w miejscu. Gość w bandażach zmienił mimikę twarzy na dużo bardziej ponurą.
- Moment. - zatrzymał Cię. - W gości przyszedłeś, to należy się chyba prezent? Dawaj jakiś fant na wejście. - powiedział.

Blondyn nadal Cię bacznie obserwował, ale nie wypowiedział się jeszcze w żaden sposób do Ciebie. Tak samo mężczyzna w okularach, on chyba był Tobą najmniej zaaferowany, bo ciągle trzymał nos w książkach.

---

Oddziałowy Mizan
Ametsu Haranibu - klik
Kuziwa Atsudashi - klik
Doruno Hironoru - klik
Moken Mareboru - klik