Sztab Generalny Ryuzaku

[Uchiha Hiromi]

  Ukryty tekst

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 396 roku

---

Tsuyoshi momentami nadal miał przed oczami zjawę, z którą przyszło mu walczyć. Jej błękitne spojrzenie było trudne do zapomnienia dlatego, że było w nich coś nieludzkiego, coś, z czym spotkał się po raz pierwszy w życiu. Mimo, że zagrożenie już minęło, nadal nie rozumiał do końca, z czym przyszło mu się mierzyć. Będzie potrzebował trochę czasu, żeby sobie to wszystko poukładać. Nie obejdzie się też z pewnością bez konsultacji z kimś, kto... mógłby wiedzieć na ten temat coś więcej? W zasadzie to równie dobrze mogło nie być nikogo takiego, jak sztab generalny długi i szeroki. Uchiha założył, że jego przełożony, arcykapłan Rintaro, jako jeden z członków ścisłego dowództwa będzie coś wiedział. Szybko jednak złapał się na tym, że było to myślenie życzeniowe. Przecież natura tego zjawiska mogła być kompletnie nieznana, a Kōgō mógł być pierwszym żołnierzem sił Ryuzaku, który się z tym spotkał.

W drodze nie rozmawiał ze swoimi kompanami o zjawie. O całej reszcie misji dyskutował otwarcie, chwaląc swoich podwładnych za profesjonalizm, kompetencję i znakomite wykonywanie rozkazów. Był szczególnie zadowolony ze zwiadu i z tego, jak poradzili sobie z pijanymi rōninami. No i z tego, jak szybko poradzili sobie z pożarem jednego z domu. Dał im wyraźnie do zrozumienia, że jest bardzo zadowolony z tych rzeczy. W duszy myślał sobie natomiast, że z takim oddziałem może jechać na każdą misję.

Drogę powrotną pokonali w wolniejszym tempie, niż wcześniej, gdy spieszyli się z zajęciem wioski. Teraz oszczędzali konie; nie było potrzeby ich forsować. Wkrótce mogą ich przecież potrzebować w dobrej kondycji znowu. Miał więc trochę czasu na przemyślenia, choć niewiele z nich wynikało. W skrócie, cieszył się z szybkiego zabezpieczenia wioski, ale nadal czuł się nieswojo gdy wspominał to, co stało się później. Rozważał wysłanie do Yumiko listu, ale zrezygnował z tego zamiaru właśnie dlatego, że musiałby pominąć tę najistotniejszą okoliczność, czyli spotkanie z onryō. Zwyczajnie nie wiedział, jak miałby opisać to, co się stało bez wyjścia na wariata.

Kiedy wjechał do obozu, zastał widok chaosu i zamieszania, które niewiele się zmieniło. No, może część oddziałów wyruszyła już na swoje misje i było nieco luźniej, choć mogło być to tylko takie wrażenie. Po wjeździe odprawił swój oddział do koszar i na odpoczynek, a sam oddał swojego konia stajennemu, a zbroję i guan dao zbrojmistrzowi z prośbą o zajęcie się zerwanymi wiązaniami. Potrzebował jej sprawnej, gdy będzie miał wyruszać z kolejnym zadaniem do wykonania.

No właśnie - kolejne zadanie do wykonania. To był główny cel jego powrotu. Kiedy więc uporał się ze sprawami porządkowymi, natychmiast udał się do namiotu Rintaro. Tym razem zawczasu przygotował się na ciężką atmosferę, jaka w nim panowała.