Posiadłość rodziny Tsuyoshiego

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 396 roku

---

Początek lata zastał Tsuyoshiego w dobrej kondycji, zarówno mentalnej, jak i fizycznej. Trudy wiosennej wojaczki nie wycisnęły z niego jeszcze ostatnich soków, a wręcz przeciwnie - ta pora roku upłynęła mu zaskakująco spokojnie. Miał sporo czasu na rozmyślania i podsumowania, które przyniosły mu orzeźwiające uporządkowanie wielu spraw. Dużo częściej niż o tej samej porze rok temu bywał też w Hachimantai, pilnując spraw rodzinnych.

Pewnego wczesnego popołudnia został jednak zaskoczony, gdy wracał z dyżuru przy kapliczce. Był zmęczony ośmiogodzinną wachtą, ale już z daleka zauważył jegomościa, który kręcił się w okolicach wejścia do rodzinnego domostwa. Wyglądał, jakby nie do końca był pewien, czy chce tu wchodzić i czego chce, więc Uchiha od razu skierował się w jego stronę. Hana, która akurat przebywała w tamtym miejscu, zaczęła go zresztą prowadzić w stronę Tsuyoshiego.

- Oniichan, jakiś pan z listem dla ciebie - przedstawiła go krótko, pogodnym jak zwykle głosem.

- Dzięki, Hana-chan - odpowiedział i uśmiechnął się do niej, po czym przeniósł wzrok na posłańca - tak? - zapytał, odbierając list. Od razu go odpieczętował i przeskanował wzrokiem. Na jego twarzy znowu pojawił się uśmiech.

- Odpowiedz Azumie-san, że się zjawię - odpowiedział krótko i go odprawił.

Tsuyoshi ucieszył się z wiadomości o awansie przyjaciela. Nie miał absolutnie żadnych wątpliwości co do tego, że ten sobie na to zasłużył. Miał okazję z nim współpracować przy Rantori i mimo trudności, z jakimi się mierzyli, okazał się być niezwykle kompetentnym shinobi. Bardzo pasowało mu też takie towarzyskie spotkanie. Zapewne będzie też Hiromi-san, no chyba że to impreza tylko dla kolegów, a z nią będzie sobie świętował na osobności. To przecież też było możliwe. Niezależnie jednak od tego, Uchiha jeszcze tego samego dnia zaczął się zastanawiać nad prezentem, jaki sprawi Azumie. Awans na Seinina to już nie byle co. Od razu też tak poprzestawiał harmonogram pilnowania kapliczki, żeby mieć wolny cały dzień. Chciał być w dobrej formie na spotkanie, biorąc pod uwagę to, w jaki sposób przebiegała ich poprzednia, spontaniczna posiadówka.

Następnego dnia Tsuyoshi już po śniadaniu udał się w kierunku Sarufutsu, biorąc ze sobą pewną część swoich oszczędności i... trochę cukierków miętowych, które ktoś (Yumi z Haną?) kupił w Hachimantai. Miał już też w głowie zarys tego, czego będzie szukał, żeby później wręczyć to Azumie. Nie było to nic ani specjalnie drogiego, ani ekskluzywnego (więc Azuma nie powinien odmówić przyjęcia prezentu), ale mogło się okazać szalenie przydatne już w niedalekiej przyszłości. Ranga Seinina była bowiem nieodłącznie związana z dowodzeniem ludźmi.

Zmiana tematu

[Papyrus]

Post Fabularny Uchiha Sosuke Zima 395

- Prawdziwy Uchiha, co? Z Hachimantai? - Emi uśmiechnęła się do Sosuke, unosząc brew. Drażniła się z nim, ale nie drążyła dalej. Przez chwilę po prostu się zamyśliła i słuchała słów swojego brata, który ją przekonywał, że nie zostanie powołana do służby ponownie. Jej mina jednak wskazywała, że niekoniecznie ufa w jego ocenę sytuacji. Jego słowa jednak podniosły ją na duchu i uśmiechnęła się do siebie delikatnie, nieco uspokojona. Dzisiaj jeszcze nikt jej nie powoływał. Dzisiaj było jeszcze dobrze.

- Cała śmietanka będzie na spotkaniu klanowym. Posłano po rodziny znad morza, z południa i z zachodu. Oczywiście, przybędzie stamtąd tylko reprezentacja, ale wyraźnie Masahiro chce pełne spotkanie. Ostatnie było zwołane przez Katsumi, kiedy zrzekała się funkcji, a Masahiro był wybierany. Mam nadzieję, że się sam nie zrzeka, bo to byłby chyba najgorszy na to moment. Ale będą wszyscy. Może chce przedstawić nam swoją żonę. Jakbym ja była Shirei-kan, to na pewno zorganizowałabym wielkie spotkanie klanowe, żeby pokazać Takeshiego. Zobaczcie co mam! Fajny, nie? Ha-ha, nie oddam!

Znów rozładowywała sytuację i chyba nie chciała mówić, że chodzi o wojnę i następne ruchy klanu. Może nawet chciała coś powiedzieć, ale Sosuke ją przeniósł w zupełnie inne miejce.

- Ugrh, ciężko nie zauważyć, co zrobił ojciec, nie? Jedna wielka komedia - westchnęła głęboko. - Nie jest idealnie. W sensie, oni się nie kłócą. Wszystko jest perfekcyjnie. Ale młodzi są poszczuci na siebie. I nie wygląda to dobrze. Tsuyoshi bierze to wszystko na bardzo poważnie i bardzo stara się wykazać. Powolna, ciężka praca. Kenji za to jest… bystrzejszy i patrzy trochę szerzej. Nie jak dobry shinobi. Nie tylko zadania, nie tylko wojna, ale próbuje zdobywać wpływy. Ostatnio siedział sporo u Nakano, próbował u Takedów też posiedzieć, ale posadzili go z paniczem Yuu i się wszystko posypało. Ach, nie wiesz o paniczu Yuu pewnie. To młody Takedów, wyhuhany, wydmuchany, dziedzic. Teraz już dorósł, ma łeb do mechanizmów. No ale jak był gówniarzem i jak nasze dzieciaki były młodsze, to wiesz, był małym, aroganckim gnojkiem i nikt go nie lubił, a skopać mu tyłka nie było wolno. No ale Kenji go zaprosił. I nie wiem, co się zadziało, ale panicz Yuu wyszedł z trzaskiem drzwi. Spodziewam się, że jak wróci z misji, to wymyśli coś równie niedorzecznego… A jednocześnie obaj robią to, co do nich należy. Wiesz. Cieszę się, że Daichi i Aiko nie biorą w tym udziału.

[Sosuke]

Trochę prześmiewczo przekręciła jego słowa, więc przewrócił oczami. Nie był jednak za to zły, bo w gruncie rzeczy to trochę trafiła w sedno. Ich rodzina mogłaby zacząć się bardziej liczyć i taka pozycja przy boku Masahiro bardzo mocno by ich wzmocniła. Sosuke pokiwał głową, po raz kolejny uznając wyższość siostry, która mimo dobrego humoru i niecnych żarcików trafiała w samo sedno słów swojego młodszego braciszka.

-Susano broń nas przed tym- Wypuścił powietrze, wyraźnie zestresowany na samą myśl, że w takim momencie Masahiro mógłby ich zostawić. Na całe szczęście raczej żaden lider przy zdrowych zmysłach w takim momencie by tego nie rozważał, a swojego dawnego pobratymca z linii frontu by nie podejrzewał o szaleństwo. Nie bardziej
niż na klasycznego Uchihę przystało, bo Sosuke zwłaszcza po swoim przykładzie widział, że pewna niestabilność leżała w ich naturze. Przedstawienie żony brzmiało jak dobry oficjalny powód, nawet jeśli Masahiro jedynie w niewielkim procencie tak uwielbiał swoją "miłość" życia, jak Emi swojego męża.

-Dziwisz im się?!- Wybuchł na chwilę, unosząc głos na swoją siostrę. Całkowicie niepotrzebnie, bo przecież nie było jej winy w tym, że dwóch kuzynów traktowało siebie nawzajem jak wrogowie. Trochę w takiej sytuacji zostali postawieni i nie należało im się dziwić. Zatrzymał swoją pięść tuż przed uderzeniem o coś i prewencyjnie skrzyżował ręce na klatce piersiowej. Przymknął też oczy, aby nieco ochłonąć i kiwnięciem głową przeprosił Emi, unikając jednak wzroku pozostałej części rodziny, która mogłaby go usłyszeć.

-Dziwisz im się? Jeden z nich jest najstarszym synem, najstarszego syna, drugi synem najbardziej ambitnego faceta w tej rodzinie. Do tego sami nie są już dziećmi, widzieli na wojnie swoje i widzą w jakim stanie jest klan. Oczywiście, że będą chcieli się wykazać. Ale jakim kosztem? Powinni się wspie...- Nadal pełen emocji, ale jednak zdecydowanie spokojniejszym i co ważniejsze, przyciszonym tonem kontynuował swój wywód od początku. Potrzebował to z siebie wyrzucić, aż wreszcie dotarło do niego, że taki protekcjonalny wywód był co najmniej nie na miejscu, bo Emi z tego wszystkie zdawała sobie sprawę i to od dłuższego czasu oraz mając pełniejszy obraz całej sytuacji. Przejechał dłonią po twarzy, jakby próbował się obudzić z tego złego snu. Musiał lepiej dobierać to co chciał przekazać, bo póki co nie osiągał tego efektu.

-Rozmawiałaś z ojcem? Powiedziałaś może coś tym dwóm... braciom? To tak nie może wyglądać. Zwłaszcza jeśli Tsu i Ken zaczną wpadać na bardziej ryzykowne działania. I gdyby dotyczyło to przynajmniej linii frontu to chętnie bym w to wszedł, ale to bardziej delikatne sprawy- Chociaż nie miał nic złego na myśli i nie chciał wzbudzać w Emi poczucia winy, to jednak jego pytania o to co zrobiła zabrzmiały nieco jak oskarżenie. Próbował się kontrolować i przekazać to w sposób jasny oraz klarowny, że chciał jedynie rozeznać się w sytuacji. Nie urządzał żadnego polowania na winnego, tym bardziej, że pozycja dwójki najmłodszego rodzeństwa w hierarchii nie była taka sama jak starszych. Ojciec był głową rodziny i podważanie jego zdania było nierozważne, nawet gdyby to Harida czy Shinji się tego dopuścili. Wywieranie presji na starszych braciach też nie było rzeczą najprostszą, bo mieli swoje lata i byli cholernie uparci w wielu sprawach. A tutaj rozchodziło się jeszcze o przyszłość rodziny oraz najwyższą pozycję ich synów. Niech Susano ma ich w opiece, bo bez tego to nawet dzicy nie będą potrzebni, żeby unicestwić jedność tej rodziny.

[Papyrus]

Post Fabularny Uchiha Sosuke Zima 395

Emi na moment zesztywniała, kiedy Sosuke podniósł głos. Nie dlatego, że ją przestraszył. Ona nigdy się Sosuke nie bała. Uznała, że ten był ten rodzaj wybuchu, który mówił więcej o zmęczeniu niż o złości. Kiedy przeprosił skinieniem głowy, Emi od razu odpuściła. Przysunęła mu się odrobinę bliżej i delikatnie, ale stanowczo, klepnęła go w ramię.

- Ej. Oddychaj - mruknęła, półżartem, półserio. - Jak będziesz tak dmuchał żarem przy stole, to Sanae cię posadzi na karnym szopie w kącie jak Tsumi.

Przez chwilę słuchała, jak wyrzuca z siebie wszystko, co go drażniło. „Powinni się wspie…” urwało się w połowie i Emi prawie uśmiechnęła się pod nosem, bo dobrze znała ten moment, kiedy Sosuke łapał się na tym, że mówi jak Harida. Tylko bez tej całej otoczki.

- Nie dziwię im się - powiedziała cicho, gdy skończył. - I wiem, że ty też się im nie dziwisz. Denerwuje cię tylko, że ktoś ich do tego pchnął i zmusił.

- Rozmawiałam z ojcem - przyznała. - I z Haridą też. Z Shinjim mniej, bo on… on potrafi być jak drzwi. Jak są zamknięte, to możesz się do nich tłuc, a on i tak otworzy, kiedy on uzna, że ma ochotę.

Westchnęła, odchylając głowę na oparcie. Na sekundę z jej twarzy zniknęły żarty.

- Ojciec udaje, że to „mobilizuje” - powiedziała, a w głosie pobrzmiewała ta mieszanina zrezygnowania i irytacji, którą znały wszystkie dzieci jego dzieci. - Że to „hartuje charakter”. Że chłopcy muszą się nauczyć, że świat ich nie będzie głaskał. I ma rację. Mamy wojnę. Mamy wielu ludzi wokół siebie. Prawdziwy lider musi sobie radzić z taką presją. Że może mu się zdarzyć córka, która ma problemy w pracy, bo stare konie ze straży mają łby zbyt głęboko we własnych tyłkach, żeby słuchać młodszej dowódczyni. Że masz dzieciaka, który próbował obmacywać swoją dowódczynię na misji. Że te, które nie potrafią jeszcze nad tym panować, pokazują umiejętności, które wolałbyś ukryć. To dużo. Doskonale wiesz, że to dużo. A to nie wszystko.

Przesunęła palcem po krawędzi miseczki, jakby szukała w tym gestie czegoś uspokajającego.

- Powiedziałam ojcu, że przesadza i nie wygląda to dobrze. Że może on ma z tym całkiem dobrą zabawę na stare lata, ale jak się rozniesie, to będzie problem. Ale jak grochem o ścianę. Nie przyzna się, że zrobił coś nie tak. Jest na to zbyt dumny

Zamilkła na krótką chwilę, po czym dodała, tym razem łagodniej:

- Z chłopcami nie rozmawiałam, bo nie wiem, czy nie zaczęłabym im moralizować, a wtedy by nie słuchali. To dorośli mężczyźni już. A nie mogę im powiedzieć, że ich dziadek ich ocenia, ale też ma używanie. Jeżeli chcesz pomóc, może po prostu z nimi rozmawiaj i nie pozwól, żeby poszli za daleko. Jesteś najmniej w to wszystko wplątany, a obaj naprawę cię szanują.