Sztab Generalny Ryuzaku

[Uchiha Hiromi]

~ 2/... ~

~ Uchiha Tsuyoshi ~

~ Misja Wojenna Rangi A ~

~ Wioska Ryżu ~
~ rok 396 ~

Rintaro słuchał w bezruchu, a jego dwukolorowe oczy z niesamowitą uwagą śledziły każdy, najdrobniejszy ruch młodego Kogo. Nie umknęło mu to krótkie, niemal instynktowne spojrzenie rzucone w stronę czarnej kosy opartej o ołtarz. Kącik ust arcykapłana drgnął minimalnie, unosząc się w upiornym, choć pełnym aprobaty uśmiechu. Powolnym, spokojnym ruchem złączył dłonie za plecami.

- Dobrze pamiętasz, dziecko. Cieszy mnie, że klan Uchiha nie zapomina swoich sojuszników. - Rintaro mówił cicho, lecz jego głos miał w sobie coś niepokojącego. - Tak, byłem w grupie szturmowej w czasie Bitwy o Kotei, zabijając dla waszego domu. Jednakże w nadchodzących dniach nie tylko Dzicy będą krztusić się własną krwią. Teraz naszym wrogiem jest każdy, kto odrzuca porządek, który Ryuzaku ma zamiar narzucić.

Młodzieniec w kapłańskich szatach odwrócił wzrok od Tsuyoshiego i pochylił się nad stołem taktycznym. Drewno zatrzeszczało cicho pod naciskiem jego bladych palców, gdy przesunął jeden z pionów, oznaczony czarnym kolorem, na konkretny punkt na mapie Zachodniego Sogen.

- Podejdź tu. - polecił, stukając opuszkiem palca w pergamin. Wskazane miejsce znajdowało się na lewo od największego miasta w tym rejonie - Takamori, na skraju gęstego lasu.

- Inemura - Wioska Ryżu. - Rintaro przeniósł spojrzenie na Tsuyoshiego, a jego spojrzenie było chłodne. - Przed laty podlegała waszemu klanowi, lecz podczas Wojny Sogeńskiej, gdy Kaminari i Inuzuka atakowali, a wasze siły były rozciągnięte do granic możliwości, wioska wpadła w niepowołane ręce. Przejęła ją wataha roninów. Dezerterzy z armii samurajów, którzy zamiast umierać za swoich panów, woleli stworzyć sobie własne, małe lenno. Żyzne ziemie i w miarę odizolowane położenie pozwoliły im zamienić Inemurę w samowystarczalną twierdzę, z miejscowych chłopów robiąc swoich niewolników.

Arcykapłan wyprostował się, sięgając do leżącego na brzegu stołu zwoju z pieczęcią wywiadu. Przesunął po nim dłonią, jakby wygładzał nierówności papieru.

- Ci samozwańczy watażkowie blokują idealną trasę. Zabezpieczenie tej wioski jest kluczowe, abyśmy mogli otworzyć bezpieczny korytarz logistyczny dla polowego punktu medycznego generał Emi, twojej krewnej, jak się zdaje. Bez tego zaopatrzenie utknie w lasach, a tego nie chcemy. Chcemy pomóc generał Emi . - Rintaro urwał na moment, mrużąc nieznacznie oczy. Przez chwilę w namiocie słychać było jedynie trzask dopalających się kadzideł. - Jednak raporty naszych zwiadowców donoszą o czymś... intrygującym. Morale roninów ponoć drastycznie spada, a ich liczebność maleje, choć my nie wysłaliśmy tam jeszcze żadnych sił.

Kapłan podał zwój Tsuyoshiemu. Jeśli mężczyzna go rozwinął, mógł dostrzec nakreślone pospiesznym pismem raporty o znalezionych ciałach samurajów. Pociętych z chirurgiczną wręcz precyzją, rozerwanych na strzępy pod osłoną nocy.

- Miejscowi chłopi są przerażeni. Zwiadowcy donoszą, że w wiosce szepcze się o nienaturalnie chłodnym, niebieskim spojrzeniu, które rzekomo obserwuje ofiary z mroku tuż przed śmiercią. - Rintaro zaśmiał się cicho. - Zwykli ludzie zawsze wyolbrzymiają to, czego nie potrafią od razu zrozumieć. Prawda jest jednak zazwyczaj o wiele bardziej prozaiczna - wyjątkowo sprawny zabójca, lokalny mściciel, albo po prostu zwykła paranoja dziesiątkująca odciętych od świata dezerterów. Nie interesuje mnie jednak, kto bawi się z roninami w kotka i myszkę. Masz się go pozbyć tak samo jak reszty śmieci.

Rintaro oparł dłonie o stół, wbijając wzrok prosto w Tsuyoshiego. Zniknął chłopięcy urok, a na jego miejsce wpełzła aura bezwzględnego fanatyka i generała, dla którego liczyło się tylko wykonanie zadania.

- Twoim celem jest oczyszczenie Inemury. Masz odzyskać tę wieś dla klanu Uchiha i dla sił Ryuzaku. Możesz zabrać ze sobą mały oddział uderzeniowy ze swoich ludzi, albo wyruszyć sam, jeśli uznasz, że mniejsza liczba zapewni ci lepszą infiltrację. Rozwiąż problem roninów, zbadaj sprawę tych tajemniczych nocnych ataków i zabezpiecz szlak. - Rintaro cofnął się o krok, splatając dłonie na wysokości brzucha. - Kiedy Inemura będzie nasza, poślij kruka. Czy rozkazy są jasne, Kogo? Dla większej zachęty dodam, że jeżeli zdasz ten test, nadasz się na jednego z dowódców moich wojsk.

Arcykapłan zamilkł, pozostawiając Tsuyoshiemu przestrzeń na odpowiedź, zadanie dodatkowych pytań lub po prostu na odwrócenie się na pięcie i rozpoczęcie przygotowań do pierwszej, samodzielnie poprowadzonej misji od czasu awansu.

Arcykapłan Rintaro

[Kaito Ishikawa]

Wyprawa - Wojna 5/...

Lato 396 roku Suyunama Yuri Wyprawa B - S2 Wojna - Prestiż

Kobieta cierpliwie wysłuchała tego co jej powiedziałeś, na chwilę spuściła lekko głowę w dół, bujając się na własnych stopach do przodu i do tyłu, przytakując ci kiwnięciami głowy. A kiedy zakończyłeś odpowiedziała ci, nie zmieniając się nawet o jotę.
- Wystarczy tego, dyskusja zostaje ucięta w tym momencie. Wojnę mamy wygrać, a nie przegadać...- kobieta zatrzymała się na chwilę, jej ton zmienił się na mniej przyjazny, jednak utrzymujący się we wcześniejszych tonach -...Radzę werwę zostawić na wroga oraz ostrożnie dobierać słowa. - zakończyła uśmiechem, był on ciut za szeroki, za bardzo przesłodzony, nie można było już mówić o naturalności w tym ostatnim przypadku.

Nastąpiło losowanie, przydzielono ci szczupłą brunetkę, o czarnych oczach, niższą od ciebie o głowę, która sprawiała wrażenie osoby sympatycznej.
- Miło mi poznać. Uchiha Yuri - przywitała się cichym nieśmiałym głosem, odsuwając niesforny kosmyk włosów za ucho
- Mori Kenji - rzekł pewnym siebie głosem, zamaskowany szczupły mężczyzna, o piwnych oczach, był od ciebie wyższy o jakieś pół głowy

Kolejną kwestią jaką trzeba było odkreślić w mniemaniu kobiety, która wam przydzielała zadania było wskazanie kierunku, który dana drużyna miała obrać. Jak się okazało poszliście na pierwszy ogień, przedstawicielka generałów jakby specjalnie odszukała cię wzrokiem.
- Suyunami Yuiii... Yuri, przepraszam... - nie słyszałeś, aby było jej przykro -... Uchiha Yuri oraz Mori Kenji macie udać się w stronę bazy wroga- wskazała konkretny obszar na mapie.

Na sam koniec zorientowałeś się, że obszar waszej drużyny był najbardziej zbliżony do siedziby wroga
- Powodzenia ! Możecie się rozejść - rzekła kobieta

Kobieta ze sztabu
Uchiha Yuri
Mori Kenji

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 396 roku

---

Tsuyoshi czuł się zaintrygowany arcykapłanem. Co prawda klimaty związane z wiarą w Jashina nie leżały w kręgu jego fascynacji, ale nie mógł on zaprzeczyć, że Rintaro był nietuzinkową i bardzo specyficzną osobą. Specyficzną w sposób, którego nie widywało się często, a może nawet w ogóle. Był jednocześnie pewny siebie i protekcjonalny, ale i bardzo uważny oraz wnikliwy. I otaczała go bardzo charakterystyczna aura. Uchiha z każdą chwilą upewniał się, że to, co pokazuje on na zewnątrz przykrywało jego prawdziwe "ja". Ale jakie ono było? Tego nie mógł stwierdzić żadną miarą.

Kōgō zajął miejsce przy stole, zgodnie z poleceniem Rintaro. Spojrzał na mapy i od razu zaczął szybko analizować to, co przedstawiają - lokalizacje, rozmieszczenie sił i wreszcie: jego własny cel. W milczeniu przysłuchiwał się wszystkiemu, co tamten miał do powiedzenia. Jego twarz nie zdradzała wiele, a może nawet nic nie zdradzała - oprócz skupienia i poświęcania swojemu przełożonemu stu procent uwagi. Dopiero, gdy tamten wspomniał o pewnych... anomaliach, Tsuyoshi podniósł na moment wzrok znad mapy i popatrzył na arcykapłana, jakby chcąc sprawdzić, na ile to, co mówi, traktuje poważnie. Nie było to wcale jednoznaczne, bo mówiąc o zimnym spojrzeniu przed śmiercią, Rintaro zachichotał. Czy był to wyraz jego zwyczajnego ekscentryzmu, czy może sam nie wierzył w te doniesienia?

Tsuyoshi milczał też, gdy arcykapłan wbił w niego wzrok, który tym razem był już całkiem poważny i przypominał bezwzględny wzrok drapieżnika, a nie ciepłego młodzieńca. Uchiha wytrzymał to, samemu odwzajemniając pewne siebie i zacięte spojrzenie swoich czarnych jak obsydian oczu. Był zdeterminowany do tego, by stanąć na wysokości zadania i wykonać to, co do niego należało. Jego pierwsze zadanie w decydującej fazie wojny musi zostać perfekcyjnie wykonane!

- Mam tylko jedno pytanie, czcigodny Rintaro-dono. Dopiero przybyłem do obozu, a nie chcę tracić czasu na poszukiwania. Proszę o wskazanie mi miejsca w obozie, gdzie będę mógł wydać polecenie dla drużyny konnych do wyruszenia ze mną - odparł rzeczowo i spokojnie, choć z wyraźnym zacięciem w głosie.

- Poza tym jednak wszystko zrozumiałe, czcigodny Rintaro-dono. Wezmę ze sobą wspomniany oddział konnych, bo jeśli roninów jest więcej, to dobrze jest choć trochę zrównoważyć ich przewagę liczebną. Skoro czas gra ważną rolę, to nie chcę uganiać się za nimi w pojedynkę. Nie będę jednak znacząco uszczuplał sił, które są potrzebne w innych miejscach. Poradzę sobie z niedużym oddziałem. Oczyszczę to miejsce - specjalnie użył takiego właśnie sformułowania - z tych samozwańczych panów na włościach i dowiem się, kto rzucił im rękawicę. Skoro nasza misja ma utorować drogę siłom cio... Emi-dono, to wykonam ją tak szybko, jak to tylko możliwe. Dlatego, Rintaro-dono, wypatruj kruka już wkrótce - zadeklarował. Czuł, jak krew w jego żyłach zaczyna krążyć szybciej. Był tak zdeterminowany jak już dawno nie był i nastawiony na wykonanie celu. W głowie pojawiały mu się już scenariusze przyszłych zdarzeń, wielu możliwości, potencjalnych problemów, ale i szans. Czuł, że wciąga go wir ważnych wydarzeń, a w jego plecy zaczyna wiać delikatnie wiatr historii.

- Dziękuję za zaufanie - powiedział w końcu, jakby podsumowując ich rozmowę - odwdzięczę się sukcesem - po tych słowach skłonił się i jeśli arcykapłan nie miał mu nic do powiedzenia, wyszedł.

A na zewnątrz szybkim i wartkim krokiem przeszedł do miejsca, które wskazał mu Rintaro. Tam rozejrzał się za oddziałem konnych (nie zapomniał też o tym, żeby wziąć kruka) i sam poszedł po swojego konia i uzbrojenie. Nie zamierzał tracić ani chwili. Teraz czas był szalenie ważny, był prawdopodobnie najcenniejszą walutą, jaką dysponowało Wolne Sogen. Błyskawiczne uderzenia pasowały też zresztą do jego stylu dowodzenia i działania. Tak było nad Ishikari, tak będzie i tym razem. Droga dla oddziału cioci Emi stanie otworem szybciej, niż ktokolwiek będzie mógł przypuszczać!

[Suyunami Yuri]

Dość było już im uprzejmości i najwyraźniej sam Yuri zaszedł kobiecie za skórę, gdzie prawie straciła swoje opanowanie i miłe usposobienie. Jej uśmiech był fałszywy i nawet tego nie ukrywała, przed wszystkimi pokazała, że są mięsem armatnim. Sam Yuri odpowiedział jej takim samym uśmiechem, bez cienia radości czy uprzejmości. Ale nie skomentował nic poza tym.

Czekał w ciszy, aż zostanie przydzielony do grupy, co tez wydarzyło się bardzo szybko. Będzie z dziewczyną, która miała na imię tak samo, jak on ze szczepu Uchiha. I wyższy od niego mężczyzna, nosił maskę, ale jego brązowe oczy przyglądały mu się z uwagą. I ze wzajemnością, ponieważ poszli na pierwszy ogień z bardzo ciekawym punktem do obserwacji i zwiadu… Najbliższym wojskom Dzikich. Scenka przedstawienia im ich celu była przezabawna. Kobieta została zapamiętana na przyszłość, aby Suyunami na nią uważał.

-Suyunami Yuri. Miło mi was poznać i mam nadzieję na bezpieczną i owocną współpracę.- uśmiechnął się do nich delikatnie i kiedy tylko skończyła się ta dziwna odprawa przyjrzał się mapie jeszcze raz. Następnie skierował swoje kroki poza namiot. -Powinniśmy chyba ustalić kto będzie dowodził, żeby przejść przez wrogie ścieżki do celu. Nie ukrywajmy również swoich umiejętności. Są na wagę złota, jako że dostaliśmy najbliższy punkt do przejścia i zebrania raportu.- przełknął ślinę. Był w pełni wyposażony i nie wiedział, czy coś będzie jeszcze potrzebował.

-Sam posługuję się praktycznie każdym żywiołem na poziomie podstawowym. Potrafię podstawy Ninjutsu i Genjutsu. Mogę walczyć na daleki, średni i bliski dystans.- powiedział to, jako spełnienie jako pierwszy swoich słów o powiedzeniu czegoś o sobie, żeby mogli ułożyć, przed wyruszeniem z obozu, plan.

[Yumiko]

Wzmianka o Kenjim nieco wybiła z rytmu czarnowłosą. Podczas ich ostatniego spotkania Tsu wspominał o swoim kuzynie i z tego co pamiętała nie mieli oni w ostatnim czasie zbyt dobrych relacji. Czyżby coś się zmieniło od tamtego czasu? Była ciekawa, jednak to kolejna informacja wzbudziła w niej więcej emocji.-Słyszałam! Gratuluję i cieszę się, że w końcu Twoje słowa stały się rzeczywistością -powiedziała nawiązując do tego, jak mianował siebie Kōgō podczas świętowania awansu Azumy. Na te wspomnienie uśmiechnęła się kręcąc nieco głową.-Ja z kolei od naszego ostatniego spotkania dużo ćwiczyłam -podsumowała szybko to, co działo się u niej. Dzięki jego wskazówkom szło jej całkiem dobrze. Wyrobiła sobie mechanizm i starała się z niego korzystać podczas każdego treningu.

-Jeszcze nic nie wiem.-odpowiedziała zgodnie z prawdą. Obawiała się tego, gdzie może trafić. Przystosowanie się do nowych ludzi, otworzenie się przed nimi, to zawsze było trudne. Chciała coś dodać, ale podszedł do nich obcy mężczyzna informując, że Tsu proszony jest do Arcykapłana Rintaro. Czarnowłosa nie do końca wiedziała kim jest owy mężczyzna, ale skoro Yoshi miał się do niego stawić, to musiał być to ktoś ważny. -O to nie musisz się martwić, nawet jeżeli masz tutaj rodzinę, to swoją osobą reprezentujesz wszystko co najlepsze. Wystarczył jeden krok w jej stronę, by Yumiko niemalże sparaliżowało. Szybki uścisk, nawet jeśli przyjacielski, w tym miejscu był dla niej dość niecodziennym zjawiskiem. Nie zdążyła odwzajemnić tego gestu, bo już po chwili ręka Tsu zniknęła z jej pleców zostawiając po sobie jedynie nikły ślad.- Będę czekać...- te słowa powiedziała już bardziej do siebie obserwując go do czasu, aż całkowicie zniknął z jej oczu.
___________

W końcu przyszedł czas i na nią. Posłaniec pojawił się znikąd informując, że jest wzywana do jednego z namiotów. Nie padła żadna informacja kto go przysłał, czego chciał, co tylko spotęgowało rosnący w niej niepokój. Z wahaniem w głosie postanowiła jednak poprosić o wskazanie drogi do miejsca docelowego. Szli w ciszy, bowiem czarnowłosa nie potrafiła wydukać z siebie żadnego słowa. Stresowała się! Nie do końca wiedziała jak powinna się zachować wchodząc do takiego namiotu. Kogo tam zastanie? Czy podoła zadaniu jakie otrzyma? Z każdą chwilą pytań było coraz więcej, a ona nie potrafiła wypowiedzieć ich na głos.

W tej części obozu panował porządek. Gwar, do którego zdążyła już przywyknąć zamienił się niemalże w głuchą ciszę. Po wylegitymowaniu się Yumiko mogła podziwiać miejsce mniej dostępne dla kogoś o jej randze. Nie było tutaj zbędnych ludzi. Każdy miał swój cel. Straż stała przy namiotach, a pojedyncze jednostki cicho przemieszczały się po alejkach nie zwracając na siebie zbędnej uwagi. Cała ta atmosfera spowodowała, że dłonie dziewczyny zaczęły się pocić.

W końcu dotarli na miejsce. Posłaniec wskazał jej namiot do którego miała wejść, po czym bez najmniejszego wyjaśnienia zniknął zostawiając ją samą. Jeden głęboki wdech i Yumiko weszła do środka z myślą tego co powinna powiedzieć. To, co zobaczyła w środku bardzo ją zaskoczyło. Przed nią stała Hiromi! Czarnowłosa rozejrzała się nerwowo sprawdzając czy poza nią nie ma tutaj innych ludzi. Były same.-Hiromi! Jak dobrze Cię widzieć!-powiedziała idąc w kierunku koleżanki. Napięcie widoczne na jej ramionach zelżało, a ona bez większego namysłu przytuliła do siebie dziewczynę-Nawet nie wiesz jak się stresowałam idąc tutaj.-powiedziała odsuwając się od niej.

[Kaito Ishikawa]

Wyprawa - Wojna 6/...

Lato 396 roku Suyunama Yuri Wyprawa B - S2 Wojna - Prestiż

Kobieta odprowadziła cię jeszcze wzrokiem jak wychodziłeś z namiotu, przysiągłbyś, że podczas twojego opuszczenia go, uśmiechnęła się naprawdę szczerze...

Zebrałeś się wraz ze swoją nowo uformowaną drużyną niedaleko namiotu, mogłeś dostrzec jak Kenji kończy rysować z pamięci mapę okolicy, nanosząc punkty ważne neutralne punkty, które mogliście po drodze minąć.
- Tak, absolutnie się z tobą zgadzam. Poza wojną jestem Sentokim, posiadam zdolności sensoryczne i znam ninjutsu na poziomie już bardziej znaczącym jednak głównie ograniczającym się do infiltracji, opanowałem podstawy Suitonu oraz z dodatkowych spraw znam pobliskie tereny. Jeżeli nie macie nic przeciwko przejąłbym dowodzenie, ale też nie zamierzam naciskać, jeżeli któreś z was czuje się na siłach to nie będę oponował - powiedział zamaskowany mężczyzna pokazując wam na koniec skopiowaną mapę.
- Pomyślałem, że może nam się przydać jak będziemy chcieli wyznaczać trasę. Nad tym też będziemy musieli się koniecznie pochylić - dodał
Yuri uśmiechnęła się nieśmiało, odgarniając ten sam kosmyk włosów co uprzednio
- To chyba teraz moja kolej. Specjalizuje się w doujutsu, posiadam sharingana, do tego władam Katonem na poziomie podstawowym... Nie chcę dowodzić, czuje że się do tego nie nadaje... Postaram się was nie zawieść. - zakończyła przepraszającym uśmiechem jakby czuła, że już coś zepsuła

Podczas waszych ustaleń kolejne kompanie i bataliony w towarzystwie żołnierskich okrzyków opuszczały teren obozu Ryuzaku. Czuć było prawdziwy przedsmak tej wojny, która już na ciebie czekała, z otwartymi ramionami...


Uchiha Yuri
Mori Kenji

Archiwum Głosów

Kobieta ze sztabu

[Azuma]

Azuma przyglądał się nowym liniom nakreślonym przez Chinatsu-san. Uderzenie od wschodu, z kierunku, w którym rzekomo znajdowali się tylko Dzicy, było ruchem, którego bandyci nie mogli przewidzieć. Strategia wycieńczenia przeciwnika przez osiemnaście godzin ciągłej presji również trafiała w punkt – adrenalina i strach wyzują ich z sił szybciej niż bezpośrednie starcie.

– Plan uderzenia od wschodu domyka tę pułapkę. Skupimy ich uwagę na południu i zachodzie, dając im złudne poczucie, że kontrolują sytuację, podczas gdy nasze główne siły będą gotowe do zadania ciosu tam, gdzie czują się najbezpieczniej – zaczął Azuma, przejmując kredę i korygując pozycje swoich grup zwiadowczych. – Moje dwie grupy infiltracyjne powinny wyruszyć niezwłocznie. Przez te osiemnaście godzin pozorowanych ataków łuczników i konnicy, będą mieli wystarczająco dużo czasu, aby zorientować się w sytuacji i przygotować zarówno do przechwycenia księżniczki Manaki jak i skrytobójczego ataku na przywódców rebeliantów.

Seinin wyprostował się, odciągając wzrok od mapy i rozejrzał po twarzach pozostałych. Szukał w nich potwierdzenia tego, że aprobowali plan, który uzyskał przy współpracy z Chinatsu. Pozostawało jednak wciąz to co wiedzieli dzięki siostrze Masahiro. Harpie wiedźmy mogły się pojawić w trakcie ataku na Takamori. Co wtedy?

– Każdy oddział powinien posiadać użytkowników genjutsu i katonu. Takamori to priorytet, nawet jeżeli harpie wiedźmy się pojawią, nie zrezygnuje z zdobycia miasta. Użytkownicy iluzji są potrzebni do zminimalizowania potencjalnych strat. Jak rozumiem, najlepszym sposobem obrony przed tymi stworzeniami jest ich unikanie. Gdy jednak nie jest to możliwe, najlepsze będą kusze, włócznie no i katon – Wiedzieli o tych potworach tyle, że latały, były silne, potrafiły się komunikować i posługiwać się genjutsu, przyciągał je hałas i były w pobliżu tych dziwnych mogił z którymi zetknięcie mogło być ostatnim co shinobi w swoim życiu zrobi.

– Moje oddziały zostaną poinstruowane, aby ograniczali hałas i użycie technik do niezbędnego minimum, dopóki nie zacznie się główny szturm. Nie chcę ściągać Yokai na nasze głowy, gdy będziemy infiltrować mury. Dodatkowo, każda odnaleziona mogiła na szlaku ma zostać spalona zgodnie z zaleceniem Hiromi-san. Nie możemy pozwolić, by zaraza osłabiła nas przed wejściem do osady.

Azuma odłożył kredę na stół i wyprostował się, dając sygnał, że z jego strony plan jest kompletny. Przeniósł wzrok na Noritsune, a potem na Masahiro i pozostałych generałów. – Skoro plan dla południowego centrum jest jasny, co z pozostałymi odcinkami frontu? Chcę mieć pewność, że moje uderzenie na Takamori będzie zsynchronizowane z działaniami reszty Zjednoczonych Sił.

[Nizan]

Takamori - Wyzwolenie
Misja S - Azuma

---

Posty
Kolejka 7/X

---

Azuma powtórzył plan, spoglądając na ludzi dookoła, lecz ewidentnie nikt nie miał nic więcej do powiedzenia. Po prawdzie pozostało tylko ruszyć i wykonać założone cele.
- Nie jestem przekonana wysyłaniem tych grup dywersyjnych do środka. To jest tajna misja, która ma wysoką szansę niepowodzenia w przypadku wykrycia. To będą ludzie, którzy w sumie ze sobą nie współpracowali, a w takiego rodzaju zadaniach, powinni porozumiewać się niemal bez słów. - powiedziała dziewczyna, spoglądając na mapę i robiąc głośne "hmmm". - Z drugiej strony, Shinobi z rangą Kogo są weteranami w klanach i wiedzą co robić. No nie wiem, tutaj już trochę zależy to wszystko jak Ty to czujesz. Czy można im zaufać? Chociaż lepszym pytaniem byłoby, czy... jesteś gotowy na takie ryzyko?
- Dobrze, Chinatsu-kun, na tym zaprzestańmy. - powiedział nagle Sugiyama, który skinął głową w jej kierunku. - Zaczynamy wchodzić w zbyt duże szczególiki. Chyba lepiej poświęcić ten czas na to, by Azuma spędził czas ze swoją armią. Nie mamy dużo czasu do wymarszu. - zauważył Sugiyama, spoglądając po pozostałych.

Chinatsu jedynie skinęła głową na słowa Sugiyamy.
- Rozumiem. Jestem tu tylko by pomagać. Nikogo nie trzymam na siłę. - powiedziała, wycofując się z dalszej rozmowy.

Na sam koniec Azuma przekazał informację o tym, że każdy oddział powinien posiadać użytkowników zarówno genjutsu ja i katonu. Od Harpich Wiedźm, o których usłyszał od Hiromi, a także na wypadek chyba mazi, czy też mogił - mieli mu się przydać katonowcy.

Nikt tego nie skomentował, bo chyba nie za bardzo miał kto.
- Z niecierpliwoscią będę wyczekiwał Twojego raportu, Uchiha Azuma. - powiedział na sam koniec Noritsune, zaś Amaya tylko prychnęła, ciągle podważając każdy ruch Noritsune, chociaż ten stawał się coraz bardziej odporny na jej zachowania.

Azuma zapytał o resztę działań.
- Ja zacznę organizować logistykę i zaopatrzenie na kolejne ekspedycje. Z moich armii jedynie wyruszy część na tę misję związaną ze szpitalem, o którym mówiła Hiromi. - powiedziała Emi jako pierwsza.
- Postawię armie w gotowości w strażnicy. Jeżeli Dzicy ruszą na Takamori, odpowiednio zareagujemy. - dodał drugi Takeru.

Wszyscy odwrócili wzrok na Rintaro.
- Cóż... a mi zostało podzielić wojska i zobaczyć, kto się wybije. Nie deklaruję żadnych ruchów. Zobaczę, czy łaska Lorda Jashina spadnie na nas i w tym aspekcie. - odparł.

Cóż... wszystko było postanowione. Każdy wziął głęboki oddech i tym samym, generałowie zaczęli się rozchodzić. Sugiyama skinął głową do Azumy i we dwóch opuścili namiot, kierując się do armii Azumy Uchiha.
- Co o tym wszystkim uważasz? - zapytał swoim donośnym głosem Sugiyama.

Panowie mieli kawałek drogi do przejścia, bo wszystkie armie były wydzielone. Musieli więc wyjść poza sztab generalny i znaleźć trochę podosadzie, która oznaczona była banerami tudzież chorągwiami młodego Uchihy. Dzisięć tysięcy ludzi wyglądało... imponująco. Jednak trzeba było ich jeszcze zebrać. Póki co nikt nie zwracał uwagi na Azumę, a życie w obozie wydawało się wolno upływać.

Chinatsu - klik
Amaya Kioto - Klik

Uchiha Masahiro
Sugiyama Kuroyami
Uchiha Takeru
Uchiha Emi
Uchiha Shizue
Amakumo Noritsune
Arcykapłan Rintaro

[Suyunami Yuri]

Chłopak kroczył ze swoimi towarzyszami przez obóz i przysłuchiwał się słowom mężczyzny, który był nadwyraz przygotowany rysując im wszystkie możliwe punkty i drogi, tak jak było to na mapie. Uśmiechnął się na to i kiwnął głową na jego słowa. Był o wiele bardziej uzdolniony, ktoś o randzę Sentokiego, nie był byle kim. Chociaż ostatnim razem wydawać by się mogło, że też ktoś taki był uzdolniony to dał się zabić w kilka sekund jakiemuś szaleńcowi, który miał porachunki z Uchihą z jego drużyny.

Oby tym razem było inaczej, bo tym razem mogą zostać bez dowódcy na terenie wroga i zginąć w trybie natychmiastowym. A będzie chciał uprzykrzyć swoją osobą kobiecie z namiotu jeszcze trochę życia.

-Według mnie to idealna opcja. Masz największe doświadczenie, jako Sentoki. Umiejętności sensoryczne stawiają Ciebie o wiele wyżej od naszej dwójki.- powiedział to z uśmiechem na twarzy i spojrzał się na dziewczynę, która przepraszającym tonem wskazała, że czuje się bardzo niepewnie w tej pozycji. -Każda umiejętność jest tutaj bardzo ważna. Nikt nie jest ciężarem. Według założeń to zadanie tylko infiltrujące wrogie jednostki.- pocieszył ją, samemu wracając myślami do tonu kobiety, jakby wysłała owce na pożarcie.

-Powinniśmy obrać drogę najmniej uczęszczaną, czyli przejść się bocznymi drogami i wejść w gęstwinę lasów. Inaczej będziemy za bardzo na widoku, im mniej nas będzie widać tym lepiej.- zaproponował patrząc się na mapę, wskazując boczne drogi (brązowe), którymi mogli z łatwością się poruszać niezauważonymi.

[Azuma]

– Nie doceniasz naszych shinobich, Chinatsu-san. Nie otrzymają zadania, którego sam bym się nie podjął. W tym wypadku to ty musisz zaufać mojemu osądowi – Azuma odpowiedział strateżce. Głos miał uprzejmy, ale stanowczy, szczególnie po tym gdy dziewczyna poddała w wątpliwość szansę na uzyskanie powodzenia. Gdy podsumowali resztę zadań, stało się jasne, że to jego ruch nada impuls całej kampanii. Takamori było priorytetem, a on nie zamierzał tracić więcej czasu na teoretyczne rozważania. – Powodzenia i bądźcie ostrożni.

Opuszczenie namiotu narad przyniosło mu chwilową ulgę od dusznej atmosfery i zapachu kadzideł Rintaro. Gdy szli w stronę obozowiska jego dziesięciu tysięcy ludzi, Seinin zachowywał czujność, analizując każdy szczegół mijanego sztabu. Pytanie Sugiyamy było tym, na co czekał. Zatrzymał się na moment, spoglądając na powiewające w oddali chorągwie ze swoim znakiem, po czym odpowiedział z powagą, nie kryjąc rozczarowania.

– Uważam, że pomoc Ryuzaku no Taki jest niepokojąco skąpa, mój Lordzie – zaczął Azuma, ściszając głos tak, by słyszał go tylko jego mentor. – Tak potężne i bogate miasto przysyła jedynie skromną część swojej potęgi, do tego jednego generała i jedną strateżkę. Co prawda wydaje się, że bardzo utalentowaną, niemniej, dopiero zbierająca praktyczne doświadczenie. To nie wydaje się wsparcie godne sojusznika, który ogłasza rychłe zwycięstwo.

Azuma ruszył dalej, a jego twarz stężała na wspomnienie zachowania Noritsune.

– Nie podoba mi się buta Noritsune-dono. Traktuje Shirei-kana i Hiromi-san z pogardą, której nie powinien okazywać żaden gość, niezależnie od posiadanej siły. Bagatelizowanie naszych dokonań i honoru Uchiha to prosta droga do pęknięć w sojuszu, których nie naprawi żadne złoto. Masahiro-dono postawił granice, ale obawiam się, że to dopiero początek prób naszej cierpliwości.

Przerwał na chwilę, obserwując rutynowe zajęcia żołnierzy, po czym przeszedł do kwestii, która niepokoiła go najbardziej.

– Martwi mnie też to, co mówił Rintaro i Chinatsu. Budowanie „nowej kadry” i szkolenie oficerów brzmi jak plan wychowania ludzi lojalnych wyłącznie wobec Ryuzaku. Nie chciałbym, żeby po wojnie Sogen obudził się jako wasal kupców. Wykonam zadanie w Takamori, bo to umocni naszą pozycję, ale nie zamierzam ufać im bardziej, niż jest to konieczne.

Gdy weszli między namioty armii Uchiha, Azuma poczuł się pewniej. To był jego teren. Widok znajomych barw i równe rzędy stanowisk bojowych działały kojąco po chaosie w sztabie generalnym. Zatrzymał się przed wejściem do swojego namiotu dowodzenia i skinął na wartownika.

– Zwołaj oficerów. Niech wszyscy Kogō i Sentoki przydzieleni do moich jednostek stawią się tutaj niezwłocznie – rzucił krótko, po czym gestem zaprosił Sugiyamę do środka. Musieli przełożyć teorię Chinatsu na konkretne rozkazy, zanim armia zacznie zwijać obóz.

[Uchiha Hiromi]

~ 3/... ~

~ Uchiha Tsuyoshi ~

~ Misja Wojenna Rangi A ~

~ Wioska Ryżu ~
~ rok 396 ~

Rintaro nie przerywał. Słuchał z głową ułożoną pod delikatnym kątem, a jego dwukolorowe oczy z uwagą śledziły ruchy twarzy młodego oficera. Kiedy Uchiha zakończył swoją przemowę i złożył obietnicę, arcykapłan zamknął na ułamek sekundy powieki, wciągając powietrze przez nos, jakby wręcz delektował się zapałem swojego podwładnego.

- Wschodnia palisada wewnętrznego kręgu, sektor kawalerii. Szukaj chorągwi z szarym jastrzębiem na czarnym tle. - Rintaro wskazał dłonią w stronę wyjścia, a na jego usta powrócił ten sam opanowany, chłopięcy, lecz niepokojący uśmiech. - Należą do korpusu szybkiego reagowania. Ludzie przywykli do pościgu i walki z siodła. Będą twoi. Niech Jashin prowadzi twoje ostrze, dziecko. Czekam na wieści.

Gdy Tsuyoshi odwrócił się na pięcie i wyszedł na zewnątrz, uderzenie letniego gorąca wydało się niemal orzeźwiające w porównaniu z klaustrofobiczną, makabryczną aurą kwatery Rintaro.

Dotarcie do wschodniej palisady nie zajęło mu wiele czasu. Zgodnie ze słowami Rintaro, szybko dostrzegł łopoczący na wietrze proporzec. Sektor kawalerii tętnił własnym życiem - w powietrzu unosił się kurz wzbijany przez dziesiątki kopyt, woń końskiego potu i dymu z prowizorycznych palenisk, przy których żołnierze ostrzyli broń.

Tsuyoshi najpierw skierował kroki do stajni oficerskich. Jego potężny, kary wierzchowiec, prezent od klanu Nakano, przywitał go cichym rżeniem, uderzając niespokojnie kopytem o zdeptaną ziemię, jakby zwierzę również wyczuwało nadchodzący wymarsz. Uchiha sprawnie narzucił go przygotował. Od kwatermistrza stacjonującego nieopodal odebrał też niewielką, wiklinową klatkę z opaskami na rzemieniach, w której niespokojnie kręcił się duży, czarny kruk pocztowy z czerwoną wstążką identyfikacyjną na nodze. Klatkę z ptakiem można było wygodnie zamocować do juków.

Gdy w pełni uzbrojony i oporządzony Kogo poprowadził konia za uzdę w stronę placu zbiórki, czekał już tam na niego oddział.

Było ich dwunastu. Zakuci w lekkie, skórzano-stalowe pancerze ułatwiające manewrowanie, z twarzami zasłoniętymi częściowo przez chusty chroniące przed pyłem. Ich wierzchowce były smukłe, ułożone i spokojne - nie płoszyły się zgiełkiem obozu. Wyglądali na weteranów, którzy niejedno już przeszli. Na ich czele stał mężczyzna po trzydziestce, z głęboką blizną przecinającą lewy policzek i włosami związanymi w krótki, twardy węzeł na karku. Widząc zbliżającego się oficera w czarnej zbroi ze znakiem wachlarza, mężczyzna wyprostował się, uderzył zaciśniętą pięścią w napierśnik w wojskowym salucie i skłonił głowę.

- Uchiha-dono. - jego głos był chropowaty, noszący ślady wieloletniego wdychania piachu i dymu. Spojrzał na Tsuyoshiego oceniającym, ale pełnym szacunku wzrokiem. Poprawił rękojeść katany przypiętej do pasa. - Jestem Yokimura. Zastępca dowódcy zwiadu. Sztab przekazał nam, że przechodzimy pod twoje bezpośrednie rozkazy. Mamy dwunastu ludzi w siodłach. Konie są napojone, racje żywnościowe wydane na trzy dni szybkiego marszu, a broń naostrzona. Jesteśmy gotowi wyruszyć w każdej chwili, panie. Wystarczy podać kierunek.

Oddział milczał, wpatrzony w swojego nowego dowódcę. Psy wojny zostały spuszczone ze smyczy. Teraz wystarczyło tylko wskazać im cel i ruszyć w drogę, by sprawdzić, co naprawdę kryje się w Inemurze.

Arcykapłan Rintaro
Yokimura

[Kaito Ishikawa]

Wyprawa - Wojna 7/...

Lato 396 roku Suyunama Yuri Wyprawa B - S2 Wojna - Prestiż

Yuri pokiwała głową ównież zgadzając się, żeby Kenji został dowódcą. Mężczyzna poklepał pokrzepiająco dziewczynę
- Dziękuję wam za zaufanie. Ja również postaram się was nie zawieść, choć wojna jest straszna, a zadanie które nam przydzielono bardzo odpowiedzialne, to niewątpliwie z naszymi umiejętnościami mamy dużą szansę na uniknięcie ewentualnej zasadzki bądź wojsk wroga.
Mori przykucnął i rozłożył mapę na ziemi, tek żebyście również doskonale mogli ją widzieć
- Tak pomniejsze szlaki bardzo mi się podobają. Teraz tylko kwestia czy chcemy iść na skróty i udać się bezośrednio w stronę obozowiska wroga, zatrzymując się przed nim w bezpiecznej odległości

  Ukryty tekst

czy może te pomniejsze szlaki

  Ukryty tekst

, tylko że nieopodal grasują łupieżcy dosyć silna banda...-Kenji zastanowił się przez chwilę-... spróbowałbym tą pierwszą opcją, szybszą, z naszymi zdolnościami powinno udać nam się wyczuć odpowiedni dystans, aby skutecznie uniknąć walki. Co o tym myślisz ? Yuri ? - zapytał na końcu mężczyzna patrząc na ciebie, choć to dziewczyna pierwsza się odezwała
- Ja pójdę za wami, obie opcje bardzo mi się podobają. - powiedziała dziewczyna niewinnym głosem.
Dobrze było się zatrzymać dłużej nad decyzją i ewentualnymi za i przeciw każdej z dróg.


Uchiha Yuri
Mori Kenji

Archiwum Głosów

Kobieta ze sztabu

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 396 roku

---

Dopiero po wyjściu z namiotu Tsuyoshi zorientował się, w jak gęstej atmosferze odbywała się rozmowa z arcykapłanem Rintaro. Sama jego osoba była intrygująca, ale to czym się otaczał... to była inna bajka. W takich warunkach nawet rozmowa z własną matką byłaby dla Uchihy ciężka. Cóż, na szczęście wytrzymał ją i chyba zrobił dobre wrażenie na swoim przełożonym. Albo przynajmniej tamten nie dał po sobie poznać nic innego.

Kiedy szedł do miejsca, o którym powiedział mu dowódca, naszła go pewna refleksja. Wcześniej zakładał, że będzie walczył pod komendą jakiegoś Uchihy, na przykład Takeru, cioci Emi, albo samego Azumy. Tak jak powiedział jednak do Yumiko, tutaj będzie miał czystą kartę. Wszystko co osiągnie, będzie przypisywane tylko jego umiejętnościom, a nie na przykład protekcji. I coraz bardziej mu to pasowało. Zastanawiał się tylko, co kierowało kimś w sztabie, kto podjął taką decyzję. Być może doświadczonych dowódców u Uchiha było po prostu za dużo w stosunku do liczby żołnierzy w polu, których posiadali? Tak przecież też mogło być. Miał tylko nadzieję, że nie będzie pionkiem w jakichś rozgrywkach lojalnościowych, ale póki co na szczęście nic na to nie wskazywało. No i liczył na dowodzenie liczniejszą grupą zbrojnych z doświadczeniem, które posiadał, ale najwyraźniej to nie wystarczyło. Widocznie takie było jego miejsce jako świeżo mianowanego Kōgō - dowodzenie małą garstką ludzi. Nie miał jednak zamiaru kręcić nosem. Taka była wojna, a on miał teraz zadanie do wykonania, na którym już zdążył się całkowicie skupić. Jego celem było zabezpieczenie Wioski Ryżu takimi siłami, jakie dostanie pod komendę.

Odnalezienie miejsca przy wschodniej palisadzie nie okazało się być niczym trudnym. W pierwszej kolejności udał się do kwatermistrza, żeby przygotować się do wymarszu. Przygotował więc swojego wierzchowca i odebrał kruka, a następnie odebrał od kwatermistrza mapę Pól Tenran*, którą dokładnie przestudiował i włożył do torby. Dopiero wtedy poszedł na miejsce zbiórki. W czarnej zbroi, z karym koniem, uzbrojony jak nigdy dotąd, pokazał się tym, którzy mieli mu podlegać.

A ci od razu wywarli na nim bardzo dobre wrażenie. W zasadzie chyba nie mógłby sobie wymyślić lepszego powitania. Byli gotowi do wymarszu, z przygotowanym ekwipunkiem, żywnością i końmi. Nie będą więc musieli tracić ani chwili. To było szalenie ważne dla Tsuyoshiego, który ponad wszystko ubóstwiał takie właśnie błyskawiczne uderzenia i zaskakiwanie wrogaz na.

- Witajcie. Jestem Uchiha Tsuyoshi i służę w randze Kōgō. Otrzymałem rozkazy od samego czcigodnego Rintaro-dono. Zbliżcie się, to wszystko wyjaśnię - powiedział i sam podszedł do nich bliżej, wciąż trzymając konia za uzdę - Nie będziemy robić żadnych długich odpraw w namiotach, czy narad. Nasz cel jest prosty, a co bardzo istotne: liczy się czas - rozpoczął i wyjął z torby mapę, którą otrzymał od kwatermistrza - naszym celem jest Inemura - Wioska Ryżu. Zgodnie z informacjami, jakie posiadamy, rozsiadła się tam banda rōninów, która traktuje wioskę jak swoją własność. Trzeba ich stamtąd przegnać, bo biegnie tamtędy droga, która jest istotna dla oddziałów Emi-dono. Dlatego właśnie liczy się czas - wyjaśnił i zrobił krótką pauzę - poza tym są jakieś plotki, że ktoś na miejscu zaczął ich już zabijać. To też musimy zbadać. Nie możemy sobie pozwolić na obecność innego gracza w tym rejonie - zakończył, zwijając mapę. Celowo nie wspominał o naturze tych chłopskich plotek. Skupił się na merytorycznym przekazie i istotnych informacjach.

- Cieszę się, że jesteście gotowi. Ruszajmy więc od razu. Oddział, na konie - wydał polecenie, po czym wsiadł na swojego konia i podjechał do Yokimury.

- Yokimura-san, niniejszym mianuję cię moim zastępcą w tym naszym niewielkim oddziale. Proszę, przekaż któremuś z naszych kruka pocztowego i możemy ruszać - zarządził jeszcze. Kiedy Yokimura załatwił sprawę, Tsuyoshi wyjechał przed swój oddział i sięgnął po swoje guan dao.

- Oddział, na Inemurę! - powiedział głośno i stanowczo, po czym ruszył przodem przez obóz, do wyjścia z niego, w kierunku Wioski Ryżu. Gdy znaleźli się na zewnątrz, spiął lejce i pospieszył konia.

* - odejmuję ze stanu konta 250 Ryō za mapę zgodnie z ceną zawartą w tym temacie

[Suyunami Yuri]

Yuri spojrzał się na rozrysowane szlaki. Obydwie drogi miały swoje plusy i minusy, z czego jeden według Kenji'ego miał być opanowany przez szajkę bandytów, którzy mogliby im utrudnić życie. To właśnie sprawiło, że mimo możliwości sprawdzenia większej ilości terenu idąc tamtą ścieżką, on sam również obstawił najszybsza drogę. -Normalnie wybrałbym przejście przez Kagetsu, aby zobaczyć większy skrawek ziemi, który tamci mogliby opanować. Ale jeżeli ma być tam jakaś banda to lepiej zostać w ukryciu i się nie wychylać.- z pewnością dotknął palcem punktu, do którego powinni się kierować i najwidoczniej byli z tym zgodni, jako trójka. -Zanim jednak wyruszymy. Niektóre z umiejętności są bardzo osłabiające, dlatego Sharingan powinien być naszą ostatecznością przy starciu twarzą w twarz, aby ułatwić nam ucieczkę. Czy umiejętności sensoryczne w jakikolwiek sposób mogą wpłynąć na nasze bezpieczeństwo, Mori-san?- skierował swój wzrok na zamaskowanego mężczyznę. Zazwyczaj takie specjalne umiejętności coś kosztowały i chciał przewidzieć granicę, w której będą mogli się znaleźć. -Samemu nie posiadam za dużego zapasu chakry, dlatego ograniczam się z używaniem technik, co i tak zostało nam podkreślone... będzie użyte w ostateczności do ucieczki. Nie zamierzam zbytnio szaleć z jutsu.- zaśmiał się do nich, delikatnie drapiąc po szczycie głowy.

[Uchiha Hiromi]

~ 4/... ~

~ Uchiha Tsuyoshi ~

~ Misja Wojenna Rangi A ~

~ Wioska Ryżu ~
~ rok 396 ~

Weterani z oddziału kawalerii nie potrzebowali dodatkowych zachęt. Słowa młodego Kogo, pozbawione zbędnego patosu i skupione na konkretach, trafiły na podatny grunt. Yokimura, słysząc o swoim awansie na zastępcę, jedynie skinął krótko głową, a jego twarz, przecięta starą blizną, nie wyraziła absolutnie niczego poza akceptacją. Złapał klatkę z krukiem i rzucił ją bez słowa do jednego z młodszych stażem zwiadowców, który natychmiast przytroczył ją do juków swojego gniadosza. Kruk zaprotestował głośno i zatrzepotał skrzydłami.

Kilka minut później, trzynastu jeźdźców opuszczało główny obóz. Przejazd przez prowizoryczne miasto wymagał skupienia. Omijali wozy zaopatrzeniowe, krzyczących kwatermistrzów i oddziały piechoty, aż wreszcie zewnętrzna palisada została w tyle.

Gdy wjechali na otwarty trakt, wiatr uderzył ich w twarze, zwiewając zaduch obozu. Tsuyoshi narzucił ostre tempo. Kare konie od klanu Nakano, które otrzymali kuzyna Uchiha, pokazywały teraz swoją prawdziwą wartość. Wierzchowiec Tsuyoshiego bez najmniejszego trudu rwał do przodu, a lekkozbrojna kawaleria Yokimury, przywykła do długich, morderczych pościgów, utrzymywała formację tuż za jego plecami.

Krajobraz Zachodniego Sogen powoli się zmieniał. Falujące na wietrze wysokie trawy ustępowały miejsca coraz gęstszym zagajnikom i połaciom lasów. Podróż mijała im w miarowym rytmie uderzających o ubitą ziemię kopyt, skrzypieniu naoliwionej skóry siodeł i cichym pobrzękiwaniu okutych pochew mieczy.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, rzucając na ziemię długie, pomarańczowo-krwawe cienie, Tsuyoshi zwolnił nieco tempo, by dać odetchnąć zwierzętom przed wejściem w strefę potencjalnego kontaktu z wrogiem. Yokimura natychmiast zrównał swojego konia z wierzchowcem dowódcy. Mężczyzna zmrużył oczy, wpatrując się w ciemniejącą na horyzoncie ścianę lasu, w której miała kryć się Inemura.

- Jeśli ci samozwańczy panowie to faktycznie dezerterzy z armii samurajów, Uchiha-dono... to mogą być tchórzami, ale dysponują dobrą stalą i wiedzą, jak formować szyki. - Yokimura odezwał się niskim, chropowatym głosem, odruchowo kładąc dłoń na owiniętej jedwabiem rękojeści swojej katany. - Z drugiej strony, dezerterzy szybko tracą dyscyplinę. Pijaństwo i poczucie bezkarności robią swoje. Zwłaszcza, jeśli coś... lub ktoś... wycina ich w pień.

Do rozmowy włączył się młodszy zwiadowca, ten sam, który wiózł klatkę z krukiem. Podjechał bliżej, a jego oczy nerwowo spojrzały na wydłużające się z każdą chwilą cienie.

- Wybaczcie, że zabieram głos, panie - powiedział młody shinobi. Nazywał się Ken'ichi. - Ale chłopskie plotki, o których wspomniałeś... słyszałem o nich w obozie logistyków. Kupcy mówili, że roninowie boją się własnych cieni po zmroku. Ponoć znajdują swoich ludzi pociętych na strzępy. Chłopi wierzą, że to zły duch. Onryo o przerażająco niebieskich oczach, który przyszedł ukarać ich za grzechy.

Yokimura parsknął suchym, pozbawionym wesołości śmiechem, a na jego twarzy malowała się wyraźna pogarda dla takich opowieści. Otarł wierzchem dłoni pot z czoła.

- Upiory nie zostawiają śladów cięć na ciałach i nie potrzebują osłony nocy, żeby mordować pijanych samurajów, młody - weteran spojrzał na Tsuyoshiego, a jego twarz stężała. - Ktokolwiek bawi się w mściciela, krwawi tak samo jak my. Jeśli zdołał przerzedzić ich szeregi, tym lepiej dla nas.

Tymczasem ostatnia linia drzew, wzdłuż której jechali, urwała się gwałtownie. Świat otworzył się przed nimi, odsłaniając rozległą, całkowicie płaską równinę Inemury.

Widok był oszałamiający i niepokojący jednocześnie. Przed oczami Tsuyoshiego rozpościerał się geometryczny układ pól ryżowych, poprzecinanych siecią grobli, wąskich ścieżek i kanałów irygacyjnych. W porze intensywnego wzrostu, ciągnące się aż po horyzont poletka tonęły w soczystej zieleni, a stojąca w nich woda działała jak gigantyczne lustro, w którym teraz odbijało się umierające, rdzawe światło dnia. Samo serce Wioski Ryżu - długi, nieregularny ciąg drewnianych domostw krytych słomą i gontem - stało po jednej stronie pól, na lekko wzniesionym, suchszym pasie ziemi, otoczone suszarniami i stodołami. Za nimi był kolejny las.

To miejsce jawiło się jako cichy, rolniczy fundament, całkowicie pozbawiony palisad czy wież strażniczych. W powietrzu dało się wyczuć ciężki zapach mułu, stojącej wody i dymu z ognisk. Z zalanego terytorium zaczynały dobiegać pierwsze, wieczorne rechoty żab, mieszając się ze stłumionym, nerwowym szczekaniem psów ze strony zabudowań.

Yokimura pociągnął za wodze, zatrzymując oddział w cieniu ostatnich, odległych drzew, skąd mieli doskonały, z góry upatrzony widok na całą odsłoniętą przestrzeń. Konie parskały, przestępując z nogi na nogę. Weteran przesunął kciukiem po mosiężnej tsubie swojego miecza, wysuwając ostrze na ułamek cala z pochwy, a jego oczy analitycznie zwęziły się w szparki.

- Teren jest płaski jak stół, a do tego w większości zalany wodą, Uchiha-dono. Nie ma mowy o ukryciu się, gdy tylko ruszymy przed siebie - chropowaty głos zastępcy zniżył się do rzeczowego, wojskowego szeptu. - Nasza kawaleria to potężny atut, ale w tym terenie będziemy uwiązani do wąskich grobli i głównego traktu. Jeśli konie wpadną w te irygacyjne poletka, ugrzęźniemy w błocie po kolana i staniemy się łatwym celem dla łuczników. Jakie są rozkazy? Wchodzimy z impetem główną drogą pod osłoną nadchodzącego mroku, by wykorzystać ich strach, czy zsiadamy z koni i posyłamy kogoś przodem na pieszy zwiad między tymi drewnianymi chałupami?

Z/T

Arcykapłan Rintaro
Yokimura
Ken'ichi