Pomniejsze szlaki

[Suyunami Yuri]

Poprzedni wątek: klik!

Cała dyskusja wskazywała, że nikt nie zamierzał się tutaj ze sobą spierać. Nie zostało im za dużo do ustalenia, więc poświęcili ostatnie minuty na doprecyzowaniu, którym szlakiem będą się poruszać, granicach swoich umiejętności. Yuri zapamiętał możliwości Kenjiego i postanowił, że będzie go obserwował, żeby nie przekraczał swoich granic za bardzo. Nie zdradził im jeszcze jednej ważnej rzeczy dotyczącej swoich umiejętności, ale wolał to na wojnie zostawić na ostatnią chwilę, jako zaskoczenie. Wilki powinni być ostatnim dzwonkiem do wsparcia, mimo że kilka z nich w watasze dałoby radę wspomóc mężczyznę. Ale był to ogromny koszt chakry, którego też nie powinien ryzykować.

Tak też ruszyli w końcu z obozem, razem z innymi oddziałami wojska. Nie odzywali się zbytnio do siebie i to też było, jakby okej. Może cisza była najlepszym rozwiązaniem na takiej misji. Inni zaczęli się rozchodzić po drogach, znikając im sprzed oczu. Białowłosy poczuł, że teraz zaczęło się robić poważniej. Szedł tuż za ich dowódcą, który narazie nie wydał im żadnego rozkazu, ale dopóki nie działo się nic nadzwyczajnego to był bardzo dobry znak. Ale wszystko zacznie się poza okopami Ryuzaku a ten moment nieuchronnie się do nich zbliżał, aż ciarki przeszły go po ciele.

[Kaito Ishikawa]

Wyprawa - Wojna 9/...

Lato 396 roku Suyunama Yuri Wyprawa B - S2 Wojna - Prestiż

Szliście już jakąś chwilę, z mapy oraz informacji od Kenji`ego wynikało, że znajdowaliście się mniej więcej w połowie drogi, do wskazanego punktu na mapie. Właśnie wtedy poczuliście dreszcz, który po was przeszedł
- Na lewo, kryć się - syknął wasz dowódzca
Wskoczył w gęste krzaki, Yuri zanim, nie miałeś powodów żeby nie posłuchać Kenji`ego. Będąc bardzo dobrze ukrytymi, Mori wydał rozkaz
- Stała czujność, Yuri sharingan - rzucił do dziewczyny
Dziewczyna z dumnego klanu Uchiha uruchomiła swoje doujutsu. Była to chwila w której mogłeś nasłuchiwać, oczekiwać, ale też zadbać o najbliższy teren do zabezpieczenia, może i tobie coś udałoby się dojrzeć... Sekundy upływały bardzo powoli, jedna po drugiej, nic nie widziałeś ani nic nie słyszałeś co byłoby w stanie zagrozić twojej osobie bądź drużynie. W końcu Mori odezwał się:
- Nie wiem co to było, ale z pewnością coś tutaj jest. Oddaliło się od nas w tamtym kierunku... - wskazał brodą część lasu przed wami - ...poczułem nieprzyjemny dreszcz, trudny do opisania... To nie mogli być bandyci, wróg też nie, a przynajmniej wątpię... może Yokai ? - zostawił pytanie, które unosiło się w przestrzeni pomiędzy wami
- Ja nie widziałam nic swoim sharinganem. - dorzuciła dziewczyna, która wyglądała na znacznie pewniejszą i bardziej skupioną na zadaniu.
Mijał minuty, podczas których teren wciąż był przeczesywany przez sensora i dziewczynę z klanu Uchiha, jednak nic nie znaleźli, a towarzyszące uczucie, gdzieś umknęło w oddali.
- Teren czysty, mamy zadanie do wykonania, musimy iść dalej. Yuri-san co sądzisz o sytuacji ? - zapytał cię Mori powoli podnosząc się z kolan
Dziewczyna również wstała, ale było po nich widać, że wciąż pozostają w napięciu.


Uchiha Yuri
Mori Kenji

Archiwum Głosów

Kobieta ze sztabu

[Suyunami Yuri]

Szli spokojnie przez szlak, aż w końcu coś się wydarzyło. Musieli się skryć przed niewidocznym dla nich zagrożeniem. Yurii przyjrzał się terenowi wokół nich, ale nic samemu nie dostrzegł a z reakcji swoich towarzyszy mógł wywnioskować, że było to coś naprawdę zagrażającego ich pozycji. Przełknął ślinę, ale uspokoił się. Nie mogli teraz popadać w paranoję z tego powodu, że coś zostało wypatrzone, tym bardziej, że nie rozumieli, czym to coś mogło być. -Yokai, ha?- zmrużył oczy. Słyszał tylko jakieś plotki, które delikatnie go kierowały na ten temat, ale nie wiedział czy w coś takiego mógł uwierzyć, nie doświadczając tego na własne oczy. Historie wyssane z palca - to by było idealne określenie w jego położeniu.

-Myślę, że skoro coś takiego wyczułeś, powinniśmy się oddalić od granic lasu - jeżeli plotki o Yokai mogą być prawdziwe, wolę, żeby nikt nas nie przyciągał przez strach. Powinniśmy delikatnie odbić i skierować się bliżej obozu Dzikich.- odpowiedział i wyprostował się. Nie czuł i nie nie-widział tego, co oni, więc ciężko było mu zareagować inaczej. Chociaż zmartwiła go ta sytuacja, sprawiając, że bardziej się napiął i poczuł, że musi być w gotowości do jakiś ataków. Tego im brakowało, żeby w połowie drogi napotkać jakieś zagrożenie mogące całkowicie zniweczyć ich misję, nad którą musieli i tak się bardzo pokłonić.