[14] Inemura (稲村) – Wioska Ryżu

[Uchiha Hiromi]

~ 19/19 ~

~ Uchiha Tsuyoshi ~

~ Misja Wojenna Rangi A A+ ~

~ Wioska Ryżu ~
~ rok 396 ~

Zimna stal wakizashi przecięła powietrze ze świstem, a uderzenie było tak precyzyjne i tak silne, że nie napotkało niemal żadnego fizycznego oporu. Ostrze gładko oddzieliło upiorną głowę od reszty ciała.

Jednakże, głowa demona nigdy nie uderzyła o ziemię. Zanim zdążyła spaść w błoto, szafirowy, nienawistny blask w jej oczach zamigotał gwałtownie i zgasł na zawsze. W tym samym ułamku sekundy coś pękło w samej strukturze rzeczywistości. Upiorne ciało Onryo, podtrzymywane w tym świecie wyłącznie przez mroczną, skondensowaną chakrę i niewyobrażalny ból, straciło swoją kotwicę.

Z głośnym, przypominającym pękanie lodu trzaskiem, zwłoki zjawy zaczęły się rozpadać. Nie było krwi ani wnętrzności. Blade, zwęglone mięso i resztki brudnego kimona w mgnieniu oka obróciły się w gęsty, czarno-szary popiół. Lodowaty wiatr, który jeszcze przed chwilą dławił Inemurę, nagle zmienił kierunek. Porwał wirujące drobiny demona, unosząc je wysoko w górę, prosto w gęstniejącą mgłę, aż w końcu całkowicie rozwiał je po bezkresnych równinach Pól Tenranu.

Kiedy Uchiha schował miecz i odwrócił się w stronę wioski, świat wokół niego zaczął się zmieniać. Upiorne zimno, które wywoływało szron na jego butach i zamrażało krew w ranie, uleciało jak zły sen. Gęsta, mleczna mgła, dławiąca do tej pory równinę, zaczęła gwałtownie rzednąć.

Na wschodnim horyzoncie znikała ciemność. Pierwsze promienie wschodzącego słońca przebiły się przez resztki oparów, oblewając pola ryżowe ciepłym, złotym blaskiem. Lustrzane tafle wody na poletkach, które w nocy zdawały się kryć w sobie demony, teraz odbijały spokojne, poranne niebo. Wraz ze świtem do Inemury powróciło życie - odezwały się pierwsze ptaki, a wiatr przyniósł zapach wilgotnej ziemi i świeżej trawy, ostatecznie rozwiewając odór spalonego mięsa.

Gdy Tsuyoshi, pozbawiony pancerza, ubrudzony popiołem i z krwawiącą, lecz odmarzającą już raną na ramieniu, wyłonił się z resztek mgły i wszedł na główny trakt wioski, zapadła cisza.

Jego oddział czekał w pełnej gotowości. Weterani widzieli z daleka błyski ekstremalnego ognia, słyszeli nieludzkie wrzaski i czuli mróz, który przenikał ich do szpiku kości. Wiedzieli, że ich dowódca poszedł w mrok zmierzyć się z czymś, przed czym uciekały nawet zwierzęta. Kiedy teraz ujrzeli go żywego, wracającego w blasku wschodzącego słońca, ich mowa ciała wyrażała coś więcej niż tylko wojskową dyscyplinę.

Yokimura, doświadczony w bojach zastępca, który niejedno w życiu widział, powoli wypuścił powietrze z płuc. Mężczyzna wyprostował się jak struna, z trzaskiem uderzył zaciśniętą w pięść dłonią w swój napierśnik i skłonił się głęboko, niżej niż wymagał tego regulamin.

- Uchiha-sama... - powiedział cicho Yokimura. W jego głosie brzmiał absolutny, niemal nabożny szacunek. Ken'ichi, Ryo i reszta zwiadowców natychmiast poszli w jego ślady, kłaniając się swojemu nowemu dowódcy. Uchiha tej nocy udowodnił, że herb, który nosił, nie był tylko ozdobą.

Reakcja cywilów była jeszcze bardziej przejmująca. Kiedy zwiadowcy opuścili broń, a do mieszkańców dotarło, że nocny koszmar nie powróci, z domostw zaczęły dobiegać ciche szlochy ulgi. Kenzo upadł na kolana tuż przy trakcie, opierając czoło o wilgotną ziemię, a z jego starych oczu płynęły łzy - łzy żalu za utraconą córką, ale i oczyszczenia, wiedząc, że jej dusza nie błąka się już w nienawiści.

---

Kolejne dni w Inemurze upłynęły pod znakiem ciężkiej, ale przynoszącej ukojenie pracy.

Kruk z oficjalnym raportem od Tsuyoshiego - opisującym zarówno eliminację roninów, zabezpieczenie traktu dla sił Emi, jak i upiorny incydent ze zjawą - poszybował w stronę kwatery głównej Rintaro jeszcze tego samego poranka.

Wioska, zrzuciwszy jarzmo strachu, błyskawicznie wzięła się za porządki. Chłopi, wspierani przez żołnierzy Yokimury, zepchnęli zwęglone ciała roninów do głębokiego dołu z wapnem na obrzeżach równiny, by zapobiec epidemiom. Zmyto krew z traktu, połatano zniszczone drzwi do domostwa sołtysa i uprzątnięto gruz z kraterów po technikach Katonu. Kanały irygacyjne znów zaczęły miarowo szumieć czystą wodą, a zieleń ryżu pod letnim słońcem wydawała się jeszcze bardziej jaskrawa.

Dla oddziału kawalerii Tsuyoshi stał się kimś więcej niż dowódcą z mianowania. Weterani wykonywali jego rozkazy jeszcze zanim zdążył je w pełni sformułować. Patrzyli na niego z mieszanką respektu i żołnierskiej lojalności, a przy wieczornych ogniskach szeptali między sobą o "Czarnym Płomieniu z Hachimantai", który spalił samego demona.

Mieszkańcy wioski przynosili mu najlepsze porcje jedzenia, świeżą herbatę i opatrunki. Starzec Kenzo, choć wyraźnie postarzały przez żałobę, zadbał o to, by wioskowy zielarz starannie oczyścił ranę na obojczyku Uchihy. Chłód całkowicie ustąpił, choć Tsuyoshiemu miała pozostać pamiątka w postaci podłużnej, lekko zsiniałej blizny - dowód na to, że świat wokół nich krył tajemnice mroczniejsze, niż zakładały to sztabowe mapy.

Inemura była wolna. Szlak logistyczny stał otworem, a pierwsze patrole zwiadowcze z Głównego Obozu miały wkrótce dotrzeć, by zmienić oddział Tsuyoshiego. Uchiha, stojąc w porannym słońcu i obserwując spokojne, sielankowe życie wioski, wiedział jednak, że tej nocy na Polach Tenranu stoczył walkę, która na zawsze zmieniła jego spojrzenie na otaczającą go rzeczywistość. Wojna toczyła się nie tylko między ludźmi.

---

Trzy dni później, gdy Inemura zaczęła na nowo przypominać tętniący życiem punkt logistyczny, na płaskim horyzoncie zatańczyły czerwono-czarne sztandary.

Wsparcie z Głównego Obozu przybyło tuż po świcie. Długi wąż zbrojnych, prowadzony przez pomniejszych dowódców piechoty, niespiesznie wlał się na główny trakt Wioski Ryżu. Świeże oddziały szybko i z wojskową precyzją zaczęły przejmować warty przy palisadach i groblach, ostatecznie pieczętując obecność Uchiha i Ryuzaku na tym terenie. Szlak dla wozów zaopatrzeniowych generał Emi został w pełni otwarty i zabezpieczony.

Jeden z przybyłych oficerów łącznikowych, widząc wyróżniającą się z tłumu sylwetkę czarnowłosego Kogo, natychmiast oderwał się od kolumny. Spiął konia, podjechał do Tsuyoshiego i zeskoczył z siodła z głośnym chrzęstem zbroi. Zasalutował, uderzając pięścią w pierś, po czym wyciągnął oburącz zwój opatrzony nienaruszoną, woskową pieczęcią Arcykapłana.

- Uchiha Tsuyoshi-sama. Przynoszę rozkazy ze Sztabu - powiedział oficer, a w jego głosie pobrzmiewał wyraźny szacunek dla dowódcy, o którego czynach w Inemurze zdążyły już zacząć krążyć po obozie legendy. - Zadanie waszego oddziału w Wiosce Ryżu dobiegło końca. Nasze jednostki przejmują pełną kontrolę nad perymetrem. Zgodnie z wolą Rintaro-dono, macie zdać dowództwo lokalnym oficerom i bezzwłocznie stawić się z powrotem w Sztabie Generalnym. Arcykapłan oczekuje osobistego raportu... i ma dla was nowe wytyczne. Masz zabrać ze sobą oddział kawalerii.

Przekazawszy wiadomość, posłaniec skłonił się i odszedł.

Dla Tsuyoshiego nadszedł czas pożegnań. Miał ostatnią chwilę, by zamienić słowo ze starym Kenzo i spojrzeć w oczy mieszkańcom wioski, którym uratował życie i zapewnił wolność przed nie tylko wrogiem fizycznym, ale również przed przeciwnikiem z zaświatów. Teraz musiał wrócić do samego serca wojennego chaosu.

Po Następnym Poście Gracza - MISJA ZAKOŃCZONA SUKCESEM

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 396 roku

---

Tsuyoshi przekonał się, że miał do czynienia z bytem wymykającym się zwyczajnemu postrzeganiu. Koronnym dowodem było to, co się stało po zdekapitowaniu onryō. Jej ciało... rozpadło się, zdezintegrowało, zamieniło w popiół czy jak inaczej to nazwać. W każdym razie, w niecodzienny sposób przestało istnieć. Uchiha przyjął to z ulgą, bo wyglądało to jak gdyby zjawa na stałe zniknęła z tego świata, a ból i nienawiść samurajki Mizu (jaka szkoda, że nie spotkał jej wcześniej! Musiała być szalenie odważną kobietą, którą dobrze byłoby mieć jako kompana walki) zostały ostatecznie uwolnione. Potwierdzało to także zniknięcie nienaturalnego mrozu oraz mgły.

Kiedy zaczął stawiać kroki w kierunku swoich podkomendnych, uderzyło go, jak długo to wszystko trwało. Zwiad, bitwa z rōninami, a później z ich przywódcą, rozmowa z Kenzo oraz ostatecznie starcie z onryō sprawiły, że stracił poczucie czasu. Jutrzenka, która pojawiła się nad wschodnim horyzontem uświadomiła mu, że przez całą noc (z krótką przerwę na herbatę u sołtysa) podejmował ogromny wysiłek i był w nieustannej walce. Bardzo wymagającej walce - bo demon rzucił mu wyzwanie, które nieomal nie zakończyło się jego klęską.

- Yokimura-san - powiedział wyraźnie zmęczonym tonem, trzymając się za ranę - zbierz ludzi, trzeba się odliczyć. Mam nadzieję, że to coś nie zdążyło dorwać nikogo z naszych. Przygotuj mi też kruka i coś do pisania. Muszę jak najszybciej skierować do Rintaro-dono raport z tego, co się tu stało. Później trzeba będzie się zająć też tym - skinął głową na swoje cięcie na torsie - i moją zbroją. Ogarnijcie też proszę mojego konia - wydał szereg poleceń. Napięcie ustępowało znużeniu, ale wiedział że tego poranka czeka go jeszcze jeden, bardzo istotny obowiązek. Musi napisać w krótkich, żołnierskich słowach, co się wydarzyło w Inemurze.

Natychmiast, jeszcze przed wschodem słońca, na malutkim zwoju, malutkimi znaczkami, spisał raport. Gdyby chciał opisać wszystko dokładnie, to pewnie zapisałby cały zwój albo kilkanaście kart papieru, ale kruki nosiły tylko zwięzłe komunikaty ze względu na rozmiar przesyłek przyczepianych im do nóg. Po krótkim namyśle, Uchiha zapisał następujące słowa:

Do rąk własnych Rintaro-dono. Inemura zabezpieczona. Cała grupa rōninów po krótkiej walce wybita. Tym, co mordowało rōninów był demon. Powtarzam: prawdziwy demon. To nie pomyłka. Został on przeze mnie zniszczony i wygląda na to, że nie powinien sprawiać już kłopotów. Czekam na kolejne rozkazy w Inemurze.

W kilku miejscach prawie zabrakło mu słów i o mały włos nie napisałby czegoś, co musiałby później kreślić, niemniej jednak finalnie udało się maksymalnie wykorzystać zwitek papieru, który następnie został odpowiednio zabezpieczony i przyczepiony do nogi kruka. Sam ptak został natomiast wysłany z wiadomością do kwatery głównej wraz z nastaniem świtu.
*** Kolejne trzy dni Tsuyoshi spędził na odpoczynku. Zmęczenie uderzyło go z ogromną siłą po wysłaniu raportu do Sztabu Generalnego. Potrzebował też opieki nad swoją raną, co do której cały czas żywił obawy, że może mieć jakieś komplikacje. Na szczęście jednak cały zły wpływ onryō zdawał się ulecieć jak popiół na wietrze, gdy zostało ono zniszczone przez Uchihę. Rana się zagoiła, choć na jego obojczyku pozostała wyraźna blizna. Pierwszy poważny ślad, jaki na jego ciele pozostawiła wojna.

Poza tym, jeden z mieszkańców Wioski Ryżu naprawił mu zbroję. Na szczęście nie było to zbyt skomplikowane i po ponownych przymiarkach okazało się, że wszystko jest idealnie na swoim miejscu. Tsuyoshi nie zdecydował się jednak jej nosić przez ten spokojny czas, chcąc dać sobie trochę oddechu i swobody. Gdy już się wyspał, zregenerował siły, najadł i napił, wieczorem zebrał ludzi z oddziału oraz mieszkańców i opowiedział im w szczegółach o walce ze zjawą. Czuł, że wszyscy oni mieli prawo do tego, by wiedzieć, co siało terror w okolicy w ostatnim czasie oraz jak to się stało, że już nie będzie tego robić. Poza tym chciał porozmawiać zarówno z członkami oddziału i wieśniakami, by lepiej ich poznać. Inna sprawa, że była to jedyna rozrywka, na jaką mógł sobie pozwolić. Poza prowadzeniem rozpoznania i czekaniem nie było tu bowiem nic innego do roboty, gdyż mieszkańcy dość szybko uwinęli się ze sprzątaniem po obecności szajki bandytów i ze skutkami walki.

W końcu, trzeciego dnia o świcie, Tsuyoshi został zaalarmowany tym, że na horyzoncie pojawili się zbrojni. Nadciągali oni ze wschodu, czyli tam, skąd powinny nadciągnąć siły Uchiha i Ryuzaku. Tak też było. Kōgō przyjął z honorami oddział, który miał ich zluzować i opowiedział dowodzącemu nim oficerowi o wszystkim, co powinien wiedzieć ze szczegółami (czyli o tym, co się stało, bo tamten zapewne znał jedynie treść jego krótkiego raportu) oraz o tym, co się dowiedział od mieszkańców. Sam jednak również otrzymał wyraźne polecenie: miał wrócić do Kwatery Głównej i objąć dowództwo nad kolejnym oddziałem.

Nie zamierzał zwlekać. Polecił Yokimurze zebrać wszystkich członków jego oddziału. W tym czasie sam udał się od razu do Kenzo, podziękował za dobre przyjęcie i pożegnał się z nim. Następnie ogarnął swojego konia, przywdział zbroję, zabrał guan dao i odmeldował się u oficera, który miał przejąć kontrolę nad Inemurą w imieniu Uchiha. Potem zaś ruszył w kierunku Kwatery Głównej wojsk Uchiha i Ryuzaku.

-4 shurikeny

Zmiana tematu