Siedziba władzy

[Papyrus]

Post Fabularny - Kunisaku Nizan
Rok 396 Takane nijak nie podchwyciła zaczepki Nizana, prawdopodobnie wcale jej nie zauważając, że jej się w jakikolwiek sposób podstawił. Wydawała się być nieco zainteresowana pomysłem na biznes Nizana, ale nie był to temat wystarczająco interesujący, żeby ją oderwać od tego najważniejszego. Znając ją, jednak, Nizan mógł się spodziewać, że wyciągnie to w najmniej spodziewanym momencie.

Sprawa Sayuri była ważniejsza.

- Mnie też się to nie podoba. Sprawa uchodźców z Pustyni również. Są tam przewroty, a ja dostaję wyłącznie plotki o terrorystach i problemach z Kaguya, co zajęli domenę Ayatsuri. I ja rozumiem, że mają oni swoje problemy, ale nie tak jesteśmy umówieni. Mamy umowę, płacę krocie za te plany. Jestem bardzo zainteresowana poznaniem prawdy, a nie wypada mi wypytywać. Za to tobie, Nizan-san… jak pan wie, za informację płacę również dużo. Nie tak dużo jak namacany przedmiot, którym mogę wzmocnić naszą armię… Bo jeżeli pan, Nizan-san, jest mi w stanie zaproponować coś w zamian teraz, to zamieniam się w słuch.

Wyraźnie dowiedzenie się czegokolwiek zależało od samego Nizana. Ale pojawiło się coś, co mogłoby go potencjalnie zainteresować. Jeżeli by się tego podjął.

Następnie jednak przeszli do planów ogrzewania, które zamówili Możni, aby było im ciepło w nóżki i nie tylko. Kobieta wysłuchała Nizana, wyglądając zupełnie tak, jakby rozumiała to co mówi. Nie wydawała się w żaden sposób znudzona. Wprost przeciwnie. Jednak w pewnym momencie zawiesiła wzrok na rysunku małego kotka na planach i uniosła brwi… ale nie skomentowała.

- Rozumiem. To pan jest specjalistą. Ile to będzie kosztować i jak długo zajmie? - zapytała wprost.

[Nizan]

Takane w ogóle nie była zainteresowana nowym biznesem Nizana. Czyli nie wiedziała nic o sprowadzanej stali, albo... specjalnie dawała im działać i obserwowała ich po cichu. Nizan tego nie wiedział, ale spodziewał się, że temat kiedyś do niego wróci. Póki co, tematem numer jeden była sytuacja z Unią, a raczej Ayatsuri i Kaguya.
- Cóż... nawet jeżeli ustalę uchodźców o co chodzi, to raczej wszystko co mogli powiedzieć, to pewnie Pani już wie. - westchnął. - Więc jedyna opcja to osobiście udać się na pustynię i porozmawiać z Sayuri na temat regularnych dostaw. - podrapał się po brodzie.

Kunisaku odchylił się na krześle, wsadził ręce do kieszeni i popatrzył przez chwilę na sufit.
- A gdyby... - zaczął. - ... a gdybym poszedł tam z Pani upoważnieniem i osobiście sprawdził, jakie prototypy mają najnowsze? Wtedy, jeżeli uznałbym, że coś może przydać się na wojnie, to dogadałbym umowę między Panią, a Sayuri lub innym przedstawicielem Władz Ayatsuri i nie musielibyśmy prowadzić wymian korespodencji. Szybko moglibyśmy wznowić łańcuchy dostaw, tym bardziej, jeżeli potrzebuje Pani, Takane-sama, zbrojeń na wojnę. Ustalilibyśmy tylko kwoty i zasięgi, w których mogę negocjować. - powiedział Chieko.

Cóż, nie był może aż tak zaufanym człowiekiem, ale z drugiej strony - jeżeli Takane zależało na czasie, to wtedy mogłaby go dużo zyskać. Napewno wymiana listów byłaby bardzo czasochłonna, a tak... byli gotowi do działania, niemalże odrazu. Potrzebowała jedynie kredytu zaufania. Czy Kunisaku jednak nie wydawał się być godny takiego miana? Tego nie wiedział.

- Piec, rury, żelazo i kamienie... plus cała robocizna... myślę, że trzeba się przyszykować na kwoty około 80000 ryo. Zobaczę, ile uda mi się wyhandlować na materiałach. Moja stawka jest niezmienna. Chyba, że Pani będzie chciała zamawiać materiały, a ja zajmę się tylko budową. Wtedy biorę tylko moją pensję. - wyjaśnił. - Jeżeli będzie chciała Pani, żebym udał się na pustynię, wtedy moja żona by nadzorowała prace na miejscu. Dwie pieczenie na jednym ogniu. - skinął głową w jej kierunku.

[Papyrus]

Post Fabularny - Kunisaku Nizan
Rok 396 Takane przez chwilę nie odpowiedziała. Nie dlatego, że nie miała odpowiedzi. Ona dokładnie wiedziała, jak chciała odpowiedzieć, zanim jeszcze Nizan otworzył usta. A kiedy Nizan powiedział: „Pani już wie”, nawet nie drgnęła.

- To bardzo wygodne założenie - odezwała się w końcu cicho. - Że „pewnie już wiem”. Wygodne dla ludzi, którzy nie chcą mówić. I dla tych, którzy wolą, żebym zgadywała. Nizan-san, ma pan rację co do jednego. Uchodźcy z pustyni powiedzą mi tyle, ile będą mogli powiedzieć komuś, kto płaci i pyta wprost. Czyli: mało. A jeśli powiedzą więcej, to znaczy, że ktoś chce, żebym to usłyszała.

Dopiero gdy rzucił propozycję: „z Pani upoważnieniem”, „osobiście sprawdzić prototypy”, „dogadać umowę”, Takane położyła dłoń na stole. Nie mocno. Wystarczająco, by zatrzymać rozmowę w miejscu, w którym przestawała być luźna.

- Upoważnienie - powtórzyła, smakując słowo.

Spojrzała na niego z tą irytującą dla większości ludzi pewnością, że już widzi konsekwencje.

- Jeśli pojedzie pan na pustynię jako „ja”, każda pańska decyzja będzie moją decyzją. Każde ustępstwo - moją słabością. Każda obietnica - moim długiem.

Pauza.

- A ja nie lubię długów, których nie podpisuję własną ręką. Ma pan jednak rację w jednym - dodała. - Korespondencja to najwolniejszy sposób prowadzenia wojny. I najłatwiejszy sposób jej sabotowania.

Przesunęła palcem po blacie - drobnym ruchem, który u niej zawsze oznaczał decyzję.

- Jedzie pan na pustynię. Rozmawia pan z Ayatsuri Sayuri albo z kimś, kto realnie mówi dziś w jej imieniu. Ale nie jedzie pan negocjować umowy. Jedzie pan zebrać stan faktyczny: kto kontroluje produkcję, kto kontroluje dostęp i kto kontroluje ludzi.

- Upoważnienie dostanie pan ograniczone. Mandat do rozmów i oceny - nie do podpisów. Warunki przywozi pan do mnie. Ja decyduję, co kupuję.

Na koniec spojrzała na niego tak, jak patrzy się na zamkniętą księgę rachunkową.

- Wróci pan z odpowiedzią na trzy pytania: Czy Ayatsuri Sayuri nadal kontroluje projekt, czy tylko firmuje go nazwiskiem. Czy nastąpiły przeszkody w dalszym projektowaniu prototypów. Oraz czy Kaguya jest dla Ayatsuri problemem politycznym… czy logistycznym.

Odchyliła się na krześle.

- Chcę jednak mieć całkowitą pewność, że budowa tutaj będzie nieprzerwana i pańska nieobecność nie sprawi problemów. Siedziba Władzy i remont jest sprawą najwyższego priorytetu i będzie on na językach wszystkich w mieście. Zanim pan się zdecyduje wyruszyć, proszę przemyśleć, czy jest pan gotów do zapewniania wszystkiego, co jest niezbędne, żeby projekt okazał się sukcesem. Bo jeżeli chodzi o cenę, w porządku, mamy konkret. Można zaczynać jak tylko umówi się pan z zarządcą budynku. Materiałami również zajmuje się pan. Ufam profesjonaliście.

[Nizan]

Takane była bardzo powściągliwa w temacie podejmowania decyzji. Raczej badała możliwości i dopiero przyparta do muru, decydowała się na jakiś ruch. Przynajmniej, tak czytał ją Nizan.

Na ten moment kobieta przyznała się niemalże wprost do tego, że nie kontroluje dokładnie tego, co i jak mówi ulica. Jak już, to jej pieniądze kontrolują ten region. Trochę chyba jakby liczyła, że Nizan zajmie się zdobywaniem dla niej informacji? Jakby... nie było to coś takiego niewyobrażalnego, ale chyba kowal wolał skupić się na większych tematach, niż na chodzeniu i zdobywaniu informacji od płotek. Do tego, może bez problemu puścić Karyou. Artysta kombinator napewno gdzies coś usłyszy podczas kolejnych libacji alkoholowych. Sam Kunisaku nie przerwał jednak i dał kobiecie wyjaśnić wszystko do końca.

W każdym razie, został wyzadaniowany i to dość solidnie. Dostał... w ogóle co się, kurwa, działo? Jakby dotarło do niego, że właśnie on - jakiś przypadkowy kowal - dostaje zlecenie wywiadowcze od samej Radnej by ustalić stan faktyczny handlu jakimiś... nowoczesnymi, tajnymi wynalazkami Ayatsuri. Przecież tym powinni zajmować się chyba jacyś istotni ludzie? Tymczasem to on stał się... Nizan delikatnie się skrzywił, ale kiwnął głową.
- Tak jest, Takane-sama. Już dawno temu miałem odwiedzić moje rodzime tereny, więc jakby... dwie pieczenie na jednym ogniu? - zapytał, chyba bardziej starając przekonać się siebie, niż Radną. - W każdym razie, dziękuję za obdarzenie mnie zaufaniem do wykonania tego zadania. Zrobię wszystko co w mojej mocy, by była Pani zadowolona. - delikatnie skinął głową.

Następnie przeszli do tematu budowy tutaj.
- Tak jak mówiłem, moja żona będzie nadzorować wszystko pod moją nieobecność. Jeszcze jej Pani nie poznała, więc jeżeli zobaczy Pani, taką kobietę ciemniejszej karnacji, no to będzie ona. - zmrużył oczy. - Może krzyczeć czasem na pracowników, ale to proszę się nie przejmować. Lubi wydawać polecenia w typowym dla siebie stylu. - Nizan klasnął w dłonie. - W porządku, wszystko dogadane. Od jutra zaczynamy. Zaczniemy dwutorowo. Z jednej strony będziemy załatwiać piec, a z drugiej strony przygotujemy się już do rozbierania pierwszego z pokojów i kładzenie rur. Ja zaś wyruszam dowiedzieć się, co tam się zadziało. - uśmiechnął się. - Ymm... mam jeszcze taką... małą prośbę. Jakby Pani widziała moją żonę, to by Pani z nią chwilę porozmawiała? Shima jest bardzo ambitna i napewno znajdzie Pani z nią wspólny język. Możliwe, że... wysłuchanie jej perspektyw sprawi, że Pani zyski wzrosną. W ten czy inny sposób. - ukłonił się. - Dziękuję za owocne spotkanie.

Po czym zamierzał wstać, pozbierać projekty i wrócić do domu.

---

W samym domu, Nizan zamierzał wyjaśnić, co stało się na spotkaniu. To, że spotkał się z Takane, to, że Shima będzie nadzorować pierwsze momenty budowy, to, że może z nią Radna porozmawia. Zrobił wszystko, by pomóc Shimie tam się dostać, więc liczył, że kobieta wykorzysta tę szansę. Sam Nizan zaś musiał spakować się do podróży, która raczej nie będzie... krótka. Przecież pustynia jest po drugiej stronie świata.
- No i co uważasz? Nie sądziłem, że będę musiał udawać się do Sayuri osobiście. - westchnął.

Z/T viewtopic.php?p=236202#p236202