Sztab Generalny Kaminari

[Boyos]

Sztab położony jest na wąskiej, kamienistej półce wysoko w górach, zawieszonej nad stromą przepaścią. Teren jest surowy i niemal całkowicie pozbawiony roślinności – podłoże tworzą ostre, nieregularne skały i ubita, żwirowa ziemia.

W samym centrum znajduje się duży namiot dowódczy, rozpięty na solidnych, drewnianych masztach. Jego płótno jest ciemne, ciężkie i wyraźnie przystosowane do górskich warunków. Na frontowej ścianie widnieje wyraźny znak błyskawicy – symbol frakcji związanej z piorunami. Wejście do namiotu pozostaje otwarte, a w środku widoczny jest masywny stół z rozłożoną mapą terenu.

Wokół namiotu rozstawiono niskie palisady z zaostrzonych pali, tworzące nieregularny pierścień ochronny. W kilku punktach stoją metalowe paleniska i kosze ogniowe, których płomienie rozświetlają skały ciepłym, pomarańczowym światłem. Przy namiocie ustawiono skrzynie z zaopatrzeniem, beczki oraz drewniane stojaki na sprzęt i mapy.

[Anzou]

Wojna. Z jednej strony Anzou tak bardzo nie lubił konfliktów zbrojnych, nie lubił walczyć, mordować przeciwników, ale z drugiej strony... to była jedna z niewielu rzeczy, które faktycznie jakoś mu w życiu wychodziły. Walka. To właśnie robił od lat. Początkowo jego zadania nie były bardzo skomplikowane, ale z wiekiem, doświadczeniem i mocą - stawał się silniejszy. Młody Kaminari był zaangażowany praktycznie w każdy konflikt, w którym uczestniczył jego klan. Pomagał tak jak mógł. Wierzył, że jego działania, jego trud i poświęcenie finalnie przyczynią się do lepszego bytu zwykłych ludzi. Tak w zasadzie poniekąd się działo. Ostatnie tygodnie spędził na krwawych bojach z klanem Pawia, które później zaowocowały sojuszem, dzięki czemu ludność, zwłaszcza w okolicach osady Kujanari odetchnęła z ulgą i cieszyła się spokojem. To było coś, co motywowało Białowłosego. Teraz jednak nie można było osiąść na laurach. Kolejny konflikt pojawił się na horyzoncie. Przeciwnik... raczej ten znany, ponieważ należy do klanu Uchiha. Klanu, z którym Anzou łączył kiedyś nadzieję, ale chyba tam na górze, na najwyższym poziomie nadal nie mogą dojść do porozumienia. Żyją jakąś przeszłością... a wojna, każde kolejne starcie - tylko to napędza. Chłopak nie miał nic innego jak tylko ruszyć zgodnie z rozkazem swojej przywódczyni. Po prostu ruszyć w bój, robić to, co potrafi, najlepiej jak tylko potrafi. Nie był już niewolnikiem dostarczania fantów dla Chino. Nie był dumny, że to nie on wszystko załatwił, a jego miecze nie spełniły oczekiwań, ale jedyne co mógł to pokazać, że jest coś wart i robić różnicę na polu bitwy. Niebieskooki spędził pewien czas w domu, z rodziną, najbliższymi, dzięki czemu na chwilę zapomniał o tym, jaki świat jest. Dało mu to pewnego rodzaju ulgę, przestrzeń, coś, dzięki czemu mógł poczuć jakąś namiastkę normalności. Jednak... taki spokój nie trwa wiecznie. Władca Piorunów ruszył zgodnie z instrukcjami do siedziby sztabu generalnego klanu, aby wykonywać zlecenia i rozkazy. Ubrany był stosunkowo dobrze, dobrał odpowiedni strój, czysty, funkcjonalny i pasujący w pełni do pory roku. Maszerował dwa dni. Z daleka dało się dostrzec, że organizacja stoi na najwyższym poziomie, pewnie Yai dołożył do tego swoje trzy grosze. Po wylegitymowaniu się Kaminari znalazł się w obozie, ruszył, a raczej został doprowadzony do namiotu, w którym spotkał Sande. Wnętrze również było całkiem dobrze zorganizowane, mapy, stoliki, wszystko, co potrzebne, aby planować i reagować na to, co dzieje się na polu bitwy. Władca Piorunów był pod wrażeniem, ucieszył się też i uśmiechnął, gdy zauważył Sandę. Ta wyglądała nieco poważniej, chyba też nie próżnowała i ostro trenowała w ostatnim czasie. Gdy ta tylko krzyknęła Anzou uśmiechnął się jeszcze bardziej. To było to. Tego mu brakowało. Anzou jakby... widział w niej Kagadę? Anzou z trudem powstrzymał śmiech, ale nie pokazywał tego, nie chciał podważać w żaden sposób autorytetu, który posiadała Sanda. Też była weteranką, też przeżyła niejedną bitwę, też dawała z siebie wszystko. Była Kaminari z krwi i kości. Człowiekiem, który poprowadzi armię do sukcesu. Anzou uważnie jej wysłuchał, minęło sporo, więc zapewne mają sobie trochę do wyjaśnienia.
- Dobre przygotowanie to podstawa, wiadomo, że walka wychodzi nam lepiej, ale ktoś musi wykonać tą robotę.
Powiedział Anzou z uśmiechem na twarzy. Stał wyprostowany i patrzył się na swoją rozmówczynię.
- Dobrze Ciebie widzieć, Sanda. Nie będę ściemniać - stęskniłem się. Brakowało mi... tego czegoś w ostatnim czasie. Co porabiałem... kurwa, po opuszczeniu samej osady Kujanari ruszyłem w droge, ale spotkałem jakiegoś dziwnego dziaduszka. Mówił, że może mnie nauczyć tego, jak lepiej władać Rantonem. Ruszyłem z nim i trenowałem, w tym samym czasie znalazłem też miecze, takie, które reagują na Raiton, po naładowaniu energią Raitonu tną wszystko jak pojebane. Problem w tym, że... Chino ich nie chciała. Zaniosłem jej te miecze, ale pozostałe fanty, czyli oko i nogę... już miała. Nie była zadowolona, tak jak mówisz. Chciałem ruszyć od razu po to oko, ale te miecze, ten dziadek... to się przeciągnęło, nie wiedziałem, że potrwa to aż tyle czasu. Stąd jestem tutaj. Miałem się stawić i robić to, co potrafię. Walczyć dla klanu.
Anzou mówił pewnie, stale gestykulował, aby podkreślić swój komunikat.
- A Ty? Też nie próżnowałaś. Widzę! Co robiłaś? I gdzie uderzamy?

[Kujaku Haruka]

Misja Wojenna Rangi A - "Gdzie drwa rąbią, tam głowy Uchiha lecą."
2/19

Anzou

Sanda wysłuchała twojej opowieści bez wtrącania się, tylko pod koniec uniosła brew, a kącik ust drgnął jej w czymś między rozbawieniem a zgryźliwością.

- Czekaj, czekaj... Co kurwa? Jakiegoś dziada spotkałeś na drodze i polazłeś za nim trenować, zamiast robić to, co ci Chino kazała? - oczy Sandy rozszerzyły się w niedowierzaniu, a uśmiech wskazujący na rozbawienie zaczął pełzać po jej twarzy, aż w końcu wybuchła szczerym śmiechem, aż łzy poleciały z jej oczu. Otarła je, dalej trochę się śmiejąc. - Nie no, to jest chyba najbardziej... Twoja rzecz, jaką słyszałam. Piękne. Może jeszcze Moshiego bym podejrzewała o podobne rozkojarzenie. -

Pokręciła głową z rozbawieniem, jakby dalej nie dowierzając trochę twoim słowom, po czym wzięła od adiutanta - który zajrzał nieśmiało do namiotu - butelkę i dwie czarki. Otworzyła sake jednym ruchem, jakby ukręcała łeb kurze i nalała sobie i tobie po równo, po czym stuknęła swoją czarką w twoją.

- No nic. Za to, że wróciłeś przynajmniej na czas, a nie tydzień po bitwie. - rzuciła krótko i wychyliła swoją porcję do dna, szczerząc się do ciebie, po czym klepnęła cię w ramię. - Żeby nie było, ja również się stęskniłam. Mam wrażenie, że w te pół roku świat poleciał strasznie do przodu, z Moshim widziałam się tylko raz, z Yaiem chyba trzy-cztery, ale to i tak tylko podczas spotkań i przygotowań do wojny. Także cieszę się, że ktoś ze starej ekipy się trafił. -

Odstawiła czarkę, oparła dłonie na stole i pochyliła się nad mapą, przebiegając palcami dłoni nad paroma pionkami - drobnymi, drewnianymi znacznikami z wypalonym symbolem pioruna.

- Przynajmniej te miecze ześ zdobył, ale no... Chino to akurat raczej bardziej na sprawnej nodze i oku zależało, bo wiesz, bez tego ciężko cokolwiek zrobić. - zaczęła, marszcząc brwi. - No, ale chyba... każde z was teraz po prostu poszło w swoją stronę, nie? Coś kojarzę, że ma tam jakiegoś gacha, ale w sumie nie jestem nawet pewna skąd się wziął. Jak gadałam z Yaiem to się założyliśmy, czy Ebishiro po prostu jakiegoś jej podstawiła, żeby jej pomógł się ogarnąć, czy faktycznie przypadek. -

Wróciła na swoje siedzisko.

- Miecze zatrzymałeś po prostu? Jak tną jak pojebane, to będą tnąć tak samo dobrze Uchiha i kupców, jak kogokolwiek innego. Tyle, że nie wiem, czy tobie akurat one potrzebne, bo ty raczej Rantonem czystym wolisz walić, nie? Czy chcesz się podszkolić w mieczach też? - spytała jeszcze, nim spytałeś ją o to, jak ona się miewa i co robiła, na co machnęła ręką i westchnęła ciężko.

- A daj mi kurwa spokój... myślałam, że na spokojnie będę budować sobie kadrę oficerską i poznawać ludzi, to się okazało, że kurwa Jin, Gzik czy jakkolwiek danego dnia się nazwie... no to on się chuja zna i chuja interesuje go prawdziwe zarządzanie armią. Także teraz to nawet nie wiem, czy mnie awansowali z uwagi na moje ogarnięcie, czy raczej brak tegoż u Jina. Prawie czasu na treningi nie mam, a czasami to rozwiązuję problemy w trakcie porannego biegu albo wyciskania. Paranoja, mówię ci, Anzou. - zatrzymała się na moment. Widać było, że chyba potrzebowała sobie trochę na ten temat pogadać - z kimś, kto nie jest jeszcze jej podwładnym, kogo znała sprzed swojego awansu. Mimo wszystko jednak, na koniec się uśmiechnęła. - Ale powiem ci, że... kurwa, nawet mi się to podoba? Znaczy, na początku byłam przerażona jak usłyszałam czego od mnie chce Kagada, ale chyba... chyba zaczynam rozumieć, jak to wszystko ogarniać. Najgorzej jest mieć cierpliwość do tego wszystkiego, tego mi chyba najbardziej brakuje, ale powoli daję radę. No, ale... ostatecznie mamy wojnę do wygrania, nie? Kolejną. -

Wskazała palcem na mapę.

- Pasuje ci znaleźć zajęcie i od razu cię ostrzegę, że taka rozmowa jak dzisiaj to... ech, to raczej wyjątek. Jak zaczniesz działać w strukturach armii, to nie będę mogła faworyzować nikogo, ani tak naprawdę nie będę mieć na to czasu. Dlatego wrzucę cię do jednego z moich tysięczników, Sungoku, jako pięćsetnika. Mrukliwy chłop, ale ogarnięty dość, do tego też weteran i walczył już z Uchiha. Chcę mu zlecić zdobycie tartaku, o tutaj... - wskazała jeden z punktów na mapie. - ...tylko dogrywamy jeszcze szczegóły, jak do tego najlepiej się zabrać. Tartak na razie należy... w zasadzie ani do nas, ani do Ryuzaku. Siedzi na terenach rodu Kagane, to tacy drobni możnowładcy którzy podlegali Uchiha, ale interesy do tej pory prowadzili głównie z nami. Teraz zdołali zgromadzić parę setek najemników i starają się grać na dwa fronty, sprzedając drewno i nam, i Ryuzaku. Jutro powinnam dograć ostateczny plan na to, ale idealnie by było, gdyby udało się ich przekonać po prostu do współpracy bez oblegania terenu tartaku i trwonienia naszych ludzi na taką potyczkę, a przynajmniej - niezbyt wielu. -

---

Sanda Kaminari - klik

[Anzou]

Chwila rozmowy. Czasami tak niewiele potrzeba, aby nieco się rozluźnić i pomimo sytuacji, w jakiej się znajduje - zyskać nieco normalności, zaspokojenia jakichś potrzeb związanych z przebywaniem z innymi ludźmi. Anzou znał Sandę stosunkowo dobrze. Owszem, może nie była to przyjaźń, ale wiedział, że może jej ufać, zarówno pod kątem umiejętności jako Kunoichi jak i tak po prostu - po ludzku. Anzou również się śmiał widząc reakcję Sandy na to co mówi. Z jej perspektywy zapewne tak to wyglądało, Anzou spotkał dziadka i ruszył za nim w długą. To jest zabawne.
- Wiem jak to brzmi! Tak właśnie wyszło, przez tego dziaduszka przepadłem na pół roku, na szczęście nie wróciłem z pustymi rękami, myślę, że te miecze mi uratowały dupsko. Serio, w przeciwnym razie, pewnie skończyłoby się jakąś solidną karą... Oko chciałem załatwić teraz, ale nie ma już takiej potrzeby.
Władca Piorunów zaczął już się do tego przyzwyczajać. Nie rozpamiętywał tego, kluczem było pójść do przodu, zrobić kolejny krok, ruszyć dalej z wyciągniętymi wnioskami. Nie można polegać na trwałości i robić ciągle tego samego. Trzeba iść, przeć, być jak ten Kaminari!
- Ja nie widziałem nikogo. Moshi pewnie szkoli kolejne pokolenie, oby nie takich młotków! A Yai... pewnie ma teraz urwanie głowy. Domyślam, się, że odpowiada za wiele ruchów, które dzieją się gdzieś w tle. Zaku pewnie też dba o Kujanari. A co... z Kagadą? Jej też nigdzie tutaj nie widziałem.
Anzou napił się nieco sake z jednej z czarek, nie lubił pić, ale czasami zwyczajnie robił to dla towarzystwa. Warunek był prosty - być wśród dobrych ludzi - wtedy można się napić. Inaczej konsekwencje, czyli to, co dzieje się po alkoholu, ten ból głowy, susza... nie jest tego warte. Anzou słysząc o tych mieczach miał ochotę ponownie się roześmiać.
- Kurwa, Sanda! Nie wiem na chuj mi te miecze. Przecież ja nie mam pojęcia jak ich użyć. Nawet ich tu nie przyniosłem, zostały w stolicy. Może jak wojna się skończy, jak pokonamy Uchiha zacznę się uczyć ich używać, bo to na pewno coś, co doda nieco kolorytu do stylu mojej walki. Czasami używanie Rantonu jest nudne. Wpaść w taki wir... pójść na całość, może nie tak głupio i wszystkim co popadnie jak Moshi - to też jest fajne. A Chino... faktycznie, chyba kogoś ma. Znaczy nie chyba - na pewno, jasno mi to zakomunikowała, nie mam pojęcia kto to, ale powiedziała, że mnie nie lubi. W sumie... cieszę się, że jest szczęśliwa. Bardzo się cieszę, że ma już też oko i sprawną nogę. Teraz mogę w pełni skupić się na wojnie i udowodnieniu tego, że jestem pożyteczny dla klanu.
Anzou naprawdę się cieszył, że Chino jest względnie zaopiekowana, że ma kogoś, kto przy niej jest. Pewnie w innym świecie, gdzieś w innych okolicznościach byłby to Białowłosy, ale los potoczył się inaczej. Czy to dobrze? Raczej tego już się nie dowie. To była też lekcja dla niego. On nigdy nie oczekiwał od Chino nic. Ona chyba jednak myślała inaczej, oczywiście mowa tutaj o sprawach poza oczami i czy nogą. Sanda wtedy przeszła do opowiadania o sobie, o tym, jak ona spędziła ostatnio swój czas.
- Gzik to Gzik. Po prostu, nieobliczalny, nieszablonowy. To świetny wojownik. Tak mi się wydaję, że to klejnot wśród Kaminari. Najważniejsze jednak jest to, że Ci się podoba i się w tym odnajdujesz. Potrafisz przemówić do serca człowieka, zmotywować go. Tak jak Kagada. Twardo i do przodu i jedziemy z Uchiha. Widać, że trenowałaś, na pewno jesteś dużo silniejsza!
Sanda to uczennica Kagady, bestii z Atarashi, która... niewiadomo gdzie jest. Może gdzieś potajemnie walczy teraz z Bestią, może próbuje przekonać ją do wsparcia Kaminari z Uchiha. Ale to byłby zwrot akcji! Sanda wskazała mapę palcem i przeszła do opowiadania sytuacji. Zrobiło się nieco poważniej, Anzou skupił się na tym, co mówi jego rozmówczyni.
- Oczywiście, Sanda. Nie oczekuję żadnej faworyzacji. Jestem tutaj po to, aby zdobywać punkty, robić różnicę, a przynajmniej... próbować. Nic innego mnie nie interesuje. Chętnie porozmawiam z tym Sungoku. Nie lubię dowodzić ludźmi, kurwa to jest takie ciężkie, ogromna odpowiedzialność, ale dam z siebie wszystko. Tartak wygląda dobrze. Zwłaszcza biorąc pod uwagę jego istotę jako punkt logistyczny. Dobry pomysł. Nigdy nie słyszałem o tym rodzie. Jakie mają do nas nastawienie? Wiemy coś? Skoro z nami handlują, to może nie są aż tacy sceptyczni... Znaleźli się nieco pomiędzy młotem, a kowadłem. Konflikt interesu, czy jak to tam mówią. Najlepiej byłoby ich przekonać do pokojowego rozwiązania, a w razie potrzeby... no cóż, użyć siły i minimalnym nakładem zdobyć tartak. Innej opcji nie widzę. Chętnie wysłucham szczegółów planu i ruszę jak najszybciej. Nie możemy tracić czasu.
Władca Piorunów czuł, że na jego barki spadnie niedługo odpowiedzialność. Nie tylko za zdobycie tartaku, ale również za ludzi, których dostanie pod siebie. Wraz z jednym z weteranów będzie miał zadanie, które brzmi łatwo, zdobyć teren. Niemniej - wiele czynników może sprawę skomplikować. Przecież... Uchiha mogą już tam być. Mogą tam iść. Przedstawienie pora zacząć.

[Kujaku Haruka]

Misja Wojenna Rangi A - "Gdzie drwa rąbią, tam głowy Uchiha lecą."
3/19

Anzou

- No mam nadzieję, że przynajmniej rzeczywiście cię nauczył czegoś... Przecież jakbym była Uchiha i dowiedziała się tego, to bym chyba się posrała ze szczęścia, że tak łatwo pułapkę na ciebie zastawić. - pokręciła głową Sanda, po czym machnęła ręką. - No, ale na szczęście jesteś cały i zdrowy... no i możesz się przydać tutaj. -


Na uwagę o szkoleniu nowego pokolenia przez Moshiego zaśmiała się głośno.

- Właśnie jestem cholernie ciekawa, jaki "narybek" opuści jego czujne, szkoleniowe oko. Szczerze mówiąc, to się trochę spodziewam właśnie bandy dzieciaków nabuzowanych przez kocopoły przez niego opowiadane, których trzeba będzie hamować, żeby nie wystrzelili tam, gdzie nie trzeba... ale powinni być przynajmniej całkiem silni. Moshi chyba w ogóle ma sto pomysłów na minutę, ale może znajdzie sobie kogoś rozsądnego do pomocy, kto pomoże mu wybrać te, które mają najwięcej sensu. Sama się tego kurwa od pół roku uczę i wiem, że nie jest lekko - sam widziałeś zresztą, że mnie chuj już strzelał na Urimoto jak wchodziłeś - ale potrzebuję kogoś, kto mi wypunktuje słabe punkty moich planów. A co do Kagady... nie wiem, nie widziałam jej. Jeśli miałabym strzelać, to bym powiedziała, że trenuje bo sobie wbiła samej wklepać Sanbiemu. Mam nadzieję tylko, że powiedziała Chino gdzie jest i co robi. -

Potarła skronie dłonią.

- Heh, dzięki. - na twój komplement uśmiechnęła się lekko, doceniając go chyba, ale jednocześnie - widziałeś, że jej umysł skupiony jest raczej cały czas na wojnie. - Gzik to... no, chuj, mam nadzieję tylko, że łaskawie pojawi się w odpowiednim miejscu, jeśli Ryuzaku nam zacznie włazić na łeb. Trochę czytałam raportów o ich dowódcach i powiem ci, że mają tam twardych zawodników. Ten cały Rintaro, stary Sugiyama... ale tak samo Azuma od Uchiha. Podobno został już oficjalnie seinninem i jednym z generałów. Ty go poznałeś kiedyś? Umiałbyś coś więcej powiedzieć na jego temat? - spytała Sanda, nalewając sobie jeszcze jedną czarkę. Tobie też, jeżeli wyraziłeś taką chęć. Na twoją niechęć wobec dowodzenia, Sanda się zaśmiała.

- No wiadomo, że kurwa nie lubisz, bo robiłeś to ile razy? Jeden? Dwa? To jest jak mięsień, którego do tej pory nie używałeś i dopiero musisz poćwiczyć. Ale powiem Sungoku, żeby dał ci jeszcze kogoś do pomocy na wdrożenie się. Co do Kagane, to pewnie o nich nie słyszałeś, ale mogłeś widzieć ich kamon tu i ówdzie na budynkach w naszej stolicy. Drewno od nich zawsze jest opatrzone wypalonym znakiem, pojedynczym drzewem na tle dwóch skrzyżowanych siekier. - kiedy o tym wspomniała, to rzeczywiście - widywałeś ten znak na wielu budynkach, w tym na siedzibie władzy. - Jak przekonacie ich pokojowo, to zajebiście. Ale jak będą się upierać, to... no chuj, trzeba będzie się pozbyć tych, co pyskują i zacząć układać się z tymi, co umieją współpracować i przyjąć jakieś stanowisko. Dobra, na razie odpocznij, a jutro rano ogarniemy formalności i przedstawię cię twojemu przełożonemu. A potem pewnie od razu przed południem wyruszycie. -

---

Sanda Kaminari - klik

[Anzou]

Rozmowa z Sandą była dla Anzou ciekawym doświadczeniem. Dwójka znała się dość dobrze i dogadywała się jeszcze lepiej. Chłopak wiedział, że może jej ufać, wiedział też, że może przy niej mówić praktycznie wszystko. Tak też robił, był otwarty i szczery. Nie miał najmniejszego powodu by cokolwiek ukrywać i owijać w bawełnę. On taki nie był, a na pewno nie dla ludzi, za których jest w stanie oddać życie. Tak - Sanda Kaminari to osoba, dla której Niebieskooki jest skłonny się poświęcić.
- Spokojnie, niejednemu Uchiha pokażę co to znaczy prawdziwy Kaminari. Już kiedyś, dawno temu na wojnie napsułem im krwi, chociaż więcej walczyłem z tymi co malują i tworzą te stworki, ale damy radę. Jedyne to ich pierdolony Sharingan i to Genjutsu. Tego się obawiam najbardziej, ale ten trening... chyba też poprawił mój mental.
Białowłosy mówił spokojnie, jakby głęboko wierzył w to, co mówił. Kilka miesięcy spędzonych w górach, ciężki trening, doskonalenie przepływu Chakry, tworzenie specyficznej... jedności z naturą, wielokrotne porażenie prądem. To naprawdę dawka solidnego treningu, może nie w stylu Kagady, ale... na pewno było to wartościowe i dało Władcy Piorunów dodatkowe możliwości, dzięki którym lepiej włada swoim żywiołem, co zamierza wykorzystać w praktyce na polu bitwy.
- Narybek Moshiego. Jak to brzmi, kurwa! Liczę, że będziemy mieć tutaj stado nieszablonowych wojowników, którzy będą rzucać kamieniami czy innymi hełmami we wrogów. Ten to wymyśla wiele rzeczy na raz, faktycznie. Mimo to - w tym szaleństwie jest jakaś metoda. Myślę, że przez tą nieszablonowość jest właśnie taki niebezpieczny. A Kagada... chyba za punkt honoru wzięła sobie pokonanie Sanbiego. Kto wie, może niedługo wparuje tutaj na jego głowie i zmiażdży Uchiha? Ale to musiałby być epicki widok. Dałbym wszystko, żeby to zobaczyć. Wyobraź sobie, Kagada, używa tej swojej techniki, tej powłoki i wjeżdża na Sanbim w samo centrum walki. Gzik miałby o czym pisać!
Anzou zamknął na chwilę oczy, aby sobie to wyobrazić. Jakie to musiałoby robić wrażenie. Chłopak po chwili wrócił jednak do rzeczywistości i dalej zamierzał kontynuować rozmowy z Sandą.
- Ryuzaku też niejedną wojnę pewnie stoczyli, Uchiha podobnie jak my - przecież my się napierdalamy wszyscy od lat. Ciągle. Stale. Jak nie Mur, to między sobą, jak nie między sobą to znowu z ludźmi zza muru. Ciągle walczymy. A to kształci mocne charaktery. W takich momentach poznaje się prawdziwych wojowników. Dlatego Ty jesteś tutaj, dlatego Ty dowodzisz tymi ludźmi i dlatego Ty poprowadzisz ich do finalnej wygranej. Gzik - wierzę, że pojawi się i zrobi co trzeba. Jest piekielnie silny. A co do Azumy... tak, znam go, chociaż nie widziałem go od dawna... jeszcze gdy nie było wojen pomiędzy nami a Uchiha - wykonałem z nim nawet kilka zleceń, dobrze się z nim dogadywałem... Kurwa, coś podobnego jak z tymi Siostrami Nocy, jeżeli wiesz o co chodzi. Używał Katonu, do tego Sharingan. Pewnie teraz jest zdecydowanie silniejszy, skoro jest Seininem... Oby nie posiadał tego najwyższego poziomu Sharingana. Nie wiem w jaki sposób się to zdobywa, ale to sieje jeszcze większy zamęt chyba niż sama bestia. Niemniej - poradzimy sobie. Jakoś to będzie.
Uchiha Azuma. Władca Piorunów naprawdę nie pamięta ile to czasu minęło od ostatniego spotkania tej dwójki. Kiedyś wykonywali razem misje, poprawiali świat na lepsze, jedli, cieszyli się... czy to wszystko minęło z wiatrem? Czy może gdzieś w sercu dwójki tli się jeszcze jakaś niewidzialna, specyficzna więź... Anzou bardzo nie chciałby stawać w szranki z Azumą. Nie wiedział jak. ten jednak zareaguje na Niebieskookiego. Wiele jest zależności, a do tego te iluzje. Co będzie prawdą? Co fałszem? Wszystko jednak zapewne wyklaruje się w niedalekiej przeszłości. Anzou wypił jeszcze jedną czarkę i na tym zakończył. Nie chciał się męczyć następnego dnia, czuł, jak napój rozgrzewa jego ciało.
- Kto wie, może i się nadaję do prowadzenia ludzi. Na pewno dam z siebie wszystko, nie wymięknę, jak zawsze. Kojarzę to drewno! Teraz już nieco więcej o nich wiem... w zasadzie to bardzo solidny partner, szkoda by było ot tak z nimi... walczyć i zatracić to w imię zajęcia punktu, ale jeżeli nie będzie innego wyjścia - zmieciemy ich z powierzchnii. Wszystko albo nic. Powiedz mi gdzie się mam stawić jutro.
Anzou mówił spokojnie, oczekiwał na dalsze dyspozycje i był gotowy do zastosowania się do tego co powie Sanda. Nie było już wiele czasu, należało działać i to jak najszybciej. Wróg i licho nie śpi. Nie ma możliwości na porażkę. Klan Kaminari musi osiągać swoje cele.

[Kujaku Haruka]

Misja Wojenna Rangi A - "Gdzie drwa rąbią, tam głowy Uchiha lecą."
4/19

Anzou

Tematy płynęły wartko, wymieszane na równi między wizją przyszłości - i artylerią hełmową wytrenowaną przez Moshiego - oraz wizjami przeszłości - wspomnieniami twoich wspólnych misji z Azumą, który był przecież chyba pierwszym takim właśnie zaprzyjaźnionym niedawnym wrogiem. Pytanie, czy ta przyjaźń przetrwa nadchodzącą wojenną zawieruchę, jak sam zauważyłeś - kolejną z wielu? Wydawało się, że konfliktom nie ma końca i nawet kiedy Han oraz jego ukryte knowania dążące do prowokacji wojen między klanami zostały zniszczone, a on sam... zniknął, po raz kolejny - podobno tym razem na dobre - to wojny dalej istniały. Sanda zaśmiała się tylko na twoją sugestię Kagady przybywającej na grzebiecie Sanbiego w sam środek walk, ale potem jej wzrok spoważniał ponownie. Jeszcze przez chwilę wpatrywała się w mapę, jakby chciała ją przepalić wzrokiem, po czym odetchnęła głębiej i skinęła głową.

- Jutro rano, jak tylko ruszą pierwsze patrole, spotkasz się z Sungoku oraz waszymi oficerami przy wschodniej palisadzie. Przydzielę ci zresztą jakiegoś adiutanta, przynajmniej do jutra, żeby ci pomógł poruszać się po obozie. - uniosła czarkę w krótkim, żołnierskim geście, pociągając z niej ostatni łyk. - Jeśli natrafisz na Azumę na polu walki... Uważaj. Nie polegaj w pełni na waszej dawnej znajomości, bo nawet jeśli chciałby ją uhonorować prywatnie... to jako seinnin Uchiha ma inne obowiązki. Takie, które prawdopodobnie wezmą górę nad dawnymi przyjaźniami. Także... Śpij dziś, ile możesz. Od jutra będzie pewnie na to mało okazji. -

---

Wyjście ze sztabu uderzyło cię mieszaniną chłodu i hałasu. Obóz żył swoim frontowym rytmem - wieczorne gotowanie, stukot młotków poprawiających palisadę, nawoływania kwatermistrzów i przytłumione śmiechy przy ogniskach. Jedna z ostatnich chwil spokoju przed nadchodzącym wymarszem na docelowe punkty konfliktu. Jeden z adiutantów - ten sam, który wcześniej przyniósł sake - prowadził cię do twojego namiotu, kiedy nagle...

Ktoś cię rozpoznał, ktoś zawołał:

- Hej, patrzcie, Raitei się zjawił! - i kilka głów odwróciło się w twoją stronę z mieszaniną ciekawości i szacunku.

Podążając w stronę wyznaczonego sektora obozu, minąłeś rząd namiotów medyków (zapach ziół i krwi, chociaż ten drugi był jedynie nutą w poza tym raczej spokojnym - jeszcze - miejscu), polową zbrojownię pod gołym niebem, gdzie kowal jeszcze poprawiał nity w pancerzu jakiegoś pechowca, oraz kilka rzędów żołnierzy kończących trening z naginatami - ich wydechy synchronizowały się w jeden, chrapliwy rytm.

Twój namiot stał na skraju sektora, przy samej linii wschodniej palisady. Proste płótno, dwie prycze (jedna zarezerwowana dla ciebie, druga - w razie potrzeby - dla prywatnego adiutanta), skrzynia na ekwipunek, kaganek olejny. Kiedy tylko odrzuciłeś zasłonę wejścia, poczułeś znajomy zapach świeżego płótna i lekko wilgotnej ziemi. Tutaj twój - tymczasowy - adiutant cię zostawił, zostawiając z ostatnimi instrukcjami i wskazując na nieco większy namiot należący do Sengoku, gdzie miała się odbić jutrzejsza odprawa.

Nie zdążyłeś jednak rozpakować się w ciszy. Ledwie odstawiłeś swoją torbę, kiedy przy wejściu rozległo się:

- Panie pięćsetniku, meldować się czy częstować? - głos był chrapliwy, ale wesoły.

Do środka zajrzało trzech żołnierzy - dwóch starszych, koło trzydziestki i jeden młodszy, może dwadzieścia lat - twój rówieśnik. Wszyscy w barwach Kaminari, ale różnie „wysłużeni”: jeden z poprzeczną blizną na szyi, drugi z brakiem dwóch palców w lewej dłoni, trzeci z twarzą, której wojna jeszcze nie zdążyła wyrzeźbić.

Najstarszy z nich, ten z blizną, trzymał gliniany dzban i kilka nie do pary czarek.

- Jestem Takeru, panie, z trzeciej setki. - wszedł bezceremonialnie, ale z wyraźnym respektem. - Chłopaki mówią, że jak nowy dowódca przyjeżdża, to głupio, żeby sam żarł suchary. Mamy trochę ryżu, suszone mięso i... - uniósł dzban - ...to, co zostało nam jeszcze z domu. -

Pozostali przedstawili się szybko: Jinta - ten bez dwóch palców, podobno inżynier oblężniczy, i Kenta - najmłodszy, łucznik, który bardziej chował się za plecami starszych, niż mówił, ale oczy miał szeroko otwarte i śledziły każdy twój gest.

Jeśli przyjąłeś zaproszenie - co w tym obozie było niemal rytuałem - wieczór potoczył się własnym torem. Ktoś przyniósł miskę ryżu z jarzynami, ktoś inny skombinował jeszcze odrobinę sake.

Rozmowy początkowo krążyły wokół banałów: kto z kim przyjechał, kogo już zabrakło, jak wyglądały wcześniejsze potyczki z siłami Uchiha, wtedy jeszcze tak otwarcie nie wspieranymi przez Ryuzaku. Szybko jednak zeszły na konkrety.

- Mówią, że mamy iść na tartak Kogane. - rzucił Jinta, kiedy sake rozwiązało mu język. - Szlachta od drewna, panie. Jak im ktoś spali zapasy, to pół Antai będzie budować domy z błota. -

Takeru parsknął.

- Tartak to jedno, ale palisada wokół niego to drugie. - Spojrzał na ciebie. - Podobno zwiad doniósł, że już zaczęli wzmacniać umocnienia. Kamień, drewno, wieże strażnicze... Jakby planowali obronę przed nami i przed Ryuzaku. Ale jakbyśmy się z nimi dogadali i zajęli tartak, to będzie gdzie przyjąć pierwszą falę Ryuzaku. -

Kaito wreszcie się odezwał, cicho:

- Widziałem raz taki tartak, panie. Najpierw myślałem, że to forteca, a dopiero potem usłyszałem piły. -

Śmiech rozluźnił atmosferę. Pojawiły się opowieści o Sungoku - że potrafi przesiedzieć całą noc nad planem umocnień, że kazał kiedyś przerobić karczmę na punkt obserwacyjny, bo miała „dobry widok na rzekę”, że jak trzeba, sam złapie za siekierę. Twoje imię też padło kilkakrotnie - jako tego, który „przeżył więcej niż jedną wojna” i „wciąż ma wszystkie kończyny, więc chyba wie, co robi”. No i to, że przetrwałeś potyczkę z Sanbim. Nie ciągnęli cię jednak za język do przesady - kiedy tylko dałeś znak, że chcesz zachować głowę trzeźwą na rano, Takeru skinął z uznaniem, zebrał dzban i czarki.

- Odpocznij, panie. - wychodząc, dodał jeszcze - Jutro rano i tak wszyscy będziemy mieli dość krzyków Sungoku, lepiej, żeby chociaż jeden z nas miał świeży łeb. -

Noc w obozie miała swój osobny rytm: gdzieś w oddali szczeknęły psy, rozległ się okrzyk wartownika, zaszeleściły flagi na masztach. Zanim się położyłeś, na moment wsłuchałeś się w ten hałas - mieszankę strachu, ekscytacji, rutyny i czegoś na kształt wspólnoty. A potem ciężar planów, sake i drogi zrobił swoje.

---

Poranek przywitał cię cichym bębnieniem deszczu o płótno namiotu i krótkimi, stanowczymi komendami dobiegającymi z zewnątrz. Obóz Kaminari nie znał pojęcia „leniwego świtu”. Kilka łyków zimnej wody, szybkie sprawdzenie ekwipunku - i już zmierzałeś w stronę sektora sztabowego. Odprawa odbywała się nie pod gołym niebem, a w szerokim namiocie samego tysięcznika Sungoku. Podobnie jak ten, w którym wczoraj kłóciła się Sanda, w jego centrum znajdowała się mapa rozłożona na stole.

W środku panował półmrok rozświetlany olejnymi lampami. Przy głównym stole stał tysięcznik Sungoku oraz drugi pięćsetnik, wysoki i szczupły shinobi o długich włosach związanych z tyłu warkocz. Tysięcznik natomiast był krępy, ale nie w znaczeniu ociężały - bardziej jak ścięty pień starego dębu. Barkami spokojnie wypełniał połowę przejścia między stołem a ścianą namiotu, przedramiona miał szerokie, poorane bliznami. Twarz - spalona wiatrem i słońcem - przecinała gruba blizna nad prawym łukiem brwiowym; sam łuk był lekko zapadnięty, co sugerowało dawne, źle gojące się pęknięcie kości. Krótkie, już przyprószone siwizną włosy z tyłu głowy miał wygolone, zostawiając tylko krótką fryzurę na "jeża". Zbroja na piersi była prostą, parcianą kamizelą podszyta łuską z metalowych płytek - pełną śladów napraw; w kilku miejscach zamiast oryginalnych okuć widziałeś prowizoryczne, ale solidne modyfikacje. Po lewej stronie biodra zwisał ciężki młot bojowy z okutą głownią, jego rękojeść była starta od lat użytkowania. U boku miał też tanto, ale sposób, w jaki układała mu się ręka przy pasie, zdradzał, że to młot był jego pierwszym odruchem w walce. Kiedy mówił, głos miał chropawy, lekko zachrypnięty, jakby część gardła zostawił kiedyś na polu bitwy. Nie było w nim jednak ani krzyku, ani histerii - raczej spokój kogoś, kto widział już wystarczająco dużo, by nie musieć niczego udowadniać.

Dookoła nich ustawiło się dziesięciu setników, każdy z własnym zwojem albo notatnikiem. Gdy wszedłeś, kilka rozmów umilkło.

- Raitei. - przywitał cię Sengoku, skinieniem głowy zaznaczając, że widzi w tobie partnera, nie chłopaka do rozkazów. - Dobrze, że jesteś. Zamykamy. -

Ktoś zasunął płachtę wejścia. W namiocie zrobiło się ciszej, słychać było tylko cichy trzask knotów w lampach i szelest mapy.

Tysięcznik rozwinął główny pergamin - dokładniejsze odwzorowanie tej samej mapy, którą widziałeś wczoraj u Sandy, ale teraz z naniesionymi oznaczeniami dróg i punktów kluczowych wokół tartaku.

- Dla porządku. - zaczął. - Tysiąc to ja. Dwie pięćsetki: Hiroto, którego już znacie, i Raitei, wczoraj dotarł ze stolicy, mimo młodego wieku weteran z oddziału Kagady-sama. Wy, setnicy, wiecie już, pod którego z nich podlegacie. Teraz wszyscy patrzą tutaj. -

Jego palec wylądował na symbol piły i siekiery na mapie, symbolizujący tartak.

- Tartak Kogane. Nasz cel. - przesunął dłonią po grubych, ciemnych kreskach. - Od niego wychodzą trzy główne trakty. Na północny zachód: do strażnicy numer jeden i dalej na ziemie Kaminari. Prosto na północ: do strażnicy numer dwa, bliżej granicy z Kujaku. I na południowy wschód: w stronę Takamori, największego miasta w regionie. Tam, jak zakładamy, najpierw zapukają Ryuzaku. -

Cieńsze, brązowe linie wiły się pomiędzy głównymi drogami.

- Poboczne szlaki. - podjął. - Stąd, od tartaku, macie podejścia do dwóch mniejszych, ale istotnych osad. Aokawa, czyli Błękitny Strumień. Wieś drwali i flisaków, ludzie od spławiania bali. I Nokiba, Dzikie Kły. Mniejsza, ale twarda dziura pełna ludzi, którzy znają te lasy jak kieszeń. Mniej krytyczne, ale także istotne w kontekście kontroli nad regionem, wielu pracowników tartaku właśnie stamtąd się rekrutuje. -

- Czy bez dostępu do wiosek tartak wstrzymuje prace? - spytał jeden setnik, na co Sengoku potrząsnął głową.

- Nie, ale nie będzie pracować z pełnią możliwości. Ale jeśli pytasz, czy odcięcie ich od nich w razie czego całkiem ich sparaliżuje, to nie. - odezwał się Hiroto.

- Tak, jak Hiroto mówi. - potwierdził wasz tysięcznik, po czym kontynuował. - Sam tartak jest prosty, ale zrobiony z głową. Całość otacza palisada, bale wysokie na jakieś trzy metry, od dołu wzmocnione kamieniem. Nie jest to może jakaś twierdza z legend, ale działa całkiem skutecznie jako punkt obronny. W niektórych miejscach, bardziej płaskich, przed palisadą jest też rów - nie głęboki, ale szeroki - przed najbardziej narażonymi odcinkami. Przy samych bramach naostrzone pale, aby utrudnić atak. -

Palec stuknął w punkty styczne nierównego pięciokątu, jaki tworzył plan tartaku.

- Na rogach mamy strażnice, natomiast najistotniejsze są dwie. Północno‑wschodnia, przy drodze na naszą granicę z Kujaku - dwa pełne piętra, platforma dla łuczników, dzwon sygnałowy. I południowo‑zachodnią, wychodzącą na ścieżki ku Nokibie i lasom - trochę niższą, ale z bardzo dobrym widokiem na linię drzew. Obie w pełni kamienne, pozostałe są z drewna i niższe. -

Sungoku przejął na chwilę głos, sięgając palcem niżej, do nieoznaczonego na mapie punktu nieco niedaleko traktu na Takamori.

- Między tartakiem a Takamori siedzi jeszcze posiadłość rodu Kogane. - wskazał. - To tutaj. Dwupiętrowy dom na wyniesieniu, osobna, niższa palisada, ale podobno mają tam jakieś niespodzianki - nie wiemy dokładnie, jakie, czy chodzi o notki wybuchowe, jakieś maszyny obronne zakupione z Pustyni, wilcze doły czy jeszcze coś innego. Nie fort, ale ściany grube, fundament z kamienia. Wokół parę budynków służby i prywatne magazyny. Jeśli Kogane będą się wahać, czy bardziej kochają nas, czy pieniądze z Ryuzaku, to właśnie tutaj będą się chować z tym dylematem. -

Przesunął dłoń w dół i w prawo, na większy rysunek miasta.

- Takamori. Główny węzeł w tym sektorze. Trzy drogi: jedna w górę do tartaku siedem. Jedna na wschód, w stronę głównych spichlerzy regionu i dalej ku Atarashi. Jedna na południe, w stronę sztaby i głównych sił Ryuzaku. Jak Ryuzaku weźmie to miasto, to ścieżki do tartaku i do naszych strażnic robią się cholernie niebezpieczne. Dlatego tartak musi trzymać naszą linię, nawet jeśli Takamori się załamie albo będzie grało na dwie strony. Co do Kogane... jeśli nie uda nam się wynegocjować pokojowego przejęcia, to wstępny plan ataku jest następujący. -

Zawiesił na moment spojrzenie na tobie.

- Raitei, twój pięćset będzie mieć najcięższe zadanie - obejść od wschodu i zablokować drogę do Takamori, a także przejąć dworek Kogane i wszystkich, których znajdziecie w środku, ale BEZ zabijania samych członków rodu. Pięćset Hiroto osłania zachód, do tego Urimoto użyczy nam jeszcze pięciuset swoich ludzi, żeby zabezpieczyć podejście od północy i wspólnie z Hiroto zaatakować i przejąć sam tartak. Razem półtora tysiąca. -

Na mapie pojawiły się trzy większe pionki; jeden przesunięto na wschodni bok obwodu, drugi na zachodni, trzeci na północny.

- Po zabezpieczeniu dróg, wasza robota to zdobyć palisadę i wieże, zablokować ruch najemników Kogane po bocznych ścieżkach. Postaram się, żeby nasi posłańcy na bieżąco krążyli między waszymi obozami, ja sam będę z grupą od Urimoto. Potrzeba będzie też dokładniejszego zwiadu, do tej pory odnosiliśmy ograniczone sukcesy, bo brakowało nam shinobich w strukturach. Teraz otrzymaliśmy wsparcie kilku, którzy powinni być w stanie przeprowadzić dokładniejszy rekonesans. Między innymi jest ktoś ze strony Kujaku, podobno całkiem sprawny zwiadowca, chwalił się, że może sprawdzić teren z powietrza. Raiten, wiesz coś o tym? Człowiek od... jak mu było... Musena? W randze akoraito. -

Wzrok wszystkich zgromadzonych przeniósł się na ciebie.

---

Sanda Kaminari - klik
Sengoku - tysięcznik
Hiroto - pięćsetnik

[Anzou]

Anzou miał przed sobą jeden cel. Było to stosunkowo proste - służyć dla klanu i przyczynić się do wygranej. W ten sposób liczył, że odkupi poniekąd swoje winy, które formalnie zostały spłacone, dawały mu komfort psychiczny, ale... pozostawał pewien niedosyt. Okazja do sprawdzenia swoich nowych sił, nowych umiejętności zdaje się być bardzo blisko. Anzou wziął sobie głęboko do serca to co powiedziała Sanda na temat potencjalnego starcia.
- Ja też mam swoje obowiązki. Dokonam wszelkich starań, aby przynieść chwałę dla naszego klanu. Zrobię wszystko. A jak dojdzie do starcia... nie będę liczyć na taryfę ulgową. Choć... ciężko przewidzieć co się stanie. Do zobaczenia, Sanda. I... powodzenia! Pokażmy Uchiha, na co nas stać!
Młody Kaminari mówił pewnym siebie głosem, w którym dało się wyczuć delikatne podekscytowanie. To bardzo specyficzne uczucie, gdy człowiek czuje, że nadchodzi coś dużego, że nadchodzi coś, gdzie będzie mieć możliwość do robienia rzeczy wielkich. Takie plany ma Niebieskooki. Robić rzeczy wielkie i dobre dla ludzi, na których mu zależy. Musi chronić swój klan. Pokazać Uchiha na co go stać. Władca Piorunów opuścił namiot i udał się we wskazane miejsce. Młodzieniec był prowadzony do namiotu przez adiunkta i nagle stała się rzecz.... bardzo nieoczywista. Anzou został wywleczony jakby... publicznie, wywołany do tablicy, jeden z gości zwrócił na niego uwagę i wprost nazwał go jego nowym przydomkiem. Kaminari poczuł też spojrzenia innych, odmachnął w geście powitania do człowieka. Nie przywykł do takich momentów, ale im bardziej jest wpływowy... tym więcej takich sytuacji przed nim. Białowłosy stosunkowo szybko znalazł się w swoim namiocie. Skrzynia na ekwipunek, prycza, wszystko było idealnie zaplanowane. Anzou był pod ogromnym wrażeniem tego, ile trudu musiało być włożone w to, żeby to miejsce tak wyglądało. Praca dziesiątek osób. Logistyka. To wszystko musiało być jak jedna, dobrze naoliwiona maszyna. Anzou nie miał jednak wiele czasu w samotności. Po chwili do środka wparował jakiś mężczyzna, w zasadzie to nie był chyba sam. Nastolatek obrócił się w jego kierunku. Niebieskooki nie przywykł do bycia porównanym czy też nazywanym z jakąś liczbą. Niemniej, zareagował z uśmiechem.
- Częstować i meldować. Miło mi Was tu gościć.
Anzou zlustrował wszystkich i pierwsze wnioski zostały wyciągnięte - Ci ludzie nie bali się walczyć. Gołym okiem można było dostrzec blizny, tudzież inne elementy uszkodzenia wizerunku. Nie cofają się. To dobrze, zwłaszcza w obliczu zagrożenia. Posiadanie zaufanych i solidnych wojowników jest niezwykle istotne.
- Witaj, Takeru. Zjedzmy zatem razem. Alkoholu podziękuję, napiłem się już nieco z Sandą. Raczej unikam konsekwencji picia... Wolę zachować bardziej świadomy umysł, nawet dzisiaj. Niemniej, nie krępujcie się, jak chcecie - to pijcie. Oby z głową.
Białowłosy nie miał nic przeciwko. To ich własna wola, ich własne życie. Niech robią jak chcą, nawet jeżeli w jakiś sposób mu podlegają. Rozmowy trwały w najlepsze, pozostali również się przedstawili, ale rozmowy też stosunkowo szybko zeszły na tor jutrzejszego planu bojowego.
- Tak, podobno to ważny punkt logistyczny. Warto mieć go pod naszą kontrolą. Na razie nie znam szczegółów, ale cel jest prosty - zdobyć tartak, w sposób naturalny lub jeżeli zajdzie taka potrzeba, to siłą. Bez cofania się.
Sam Anzou był pozytywnie nastawiony. Czuł, że się uda, czuł, że gwiazdy im sprzyjają. Rozmawiał ze swoimi podwładnymi jak równy z równym, podchodził do nich z szacunkiem. Podzielił się też swoimi spostrzeżeniami na temat starcia z bestią, na temat tego jak udało mu się przeżyć. Wymagało to wielu poświęceń, ryzyka, ale finalnie - opłaciło się! Po pewnym czasie rozmów, wspólnego posiłku wszyscy się rozeszli, a Niebieskooki po ogarnięciu również zasnął.

Chłopak obudził się następnego dnia, pogoda nie rozpieszczała, a jego sen został przerwany przez bębny. Niebieskooki spał stosunkowo dobrze, zasnął szybko, a jego sen był głęboki. To dobry prognostyk. Nie było wiele czasu na rozluźnienie, była robota do zrobienia. Szybkie ogarnięcie i natychmiastowe skierowanie do namiotu sztabu. Pora poznać szczegóły. Anzou szedł ubrany bardzo elegancko, jego płaszcz podkreślał istotę zdarzenia, a zapach ciągnął się za nim. Lubił to, bardzo. Nawet jeżeli to był jego ostatni marsz - celebrował ten moment i zachował go w swojej pamięci. Kaminari po wejściu do środka od razu się przywitał ukłonem, jeden z gości w środku był potężny, jego cios zapewne dokonałby wielu ran dla takiego Anzou. Dobrze jest mieć takich kozaków w swojej drużynie.
- Miło mi Was poznać.
Odpowiedział krótko i konkretnie. Był gotowy na poznanie planów, kotara się zasłoniła i najlepsze miało się dopiero zacząć. Młody Kaminari uważnie słuchał każdego słowa, starał się zapamiętać jak najwięcej, nie przerywał. Dopiero, gdy Sungoku skończy zamierza dopytać o kilka kwestii, aby być w stu procentach pewnym tego, co ma zrobić. I jak ma zrobić. Dowodzenie ludźmi nie należy do jego specjalności, on raczej był tym, który wykonywał cicha, dywersyjną i bardzo istotną prace. Taki skrytobójca. Oddział specjalny.
- Dziękuję za przekazanie tylu szczegółowych informacji. Wychodzi na to, że przed nami dość skomplikowane zadanie, ale niezwykle istotne. Musimy zająć tartak, aby uzyskać przewagę i większą kontrolę terenu. W jaki sposób mamy spróbować przejąć to... pokojowo? Czy jest jakaś szansa na to, aby porozmawiać z kimś, kto pociąga tam za sznurki? Jeżeli tak... to jak? To zdecydowanie najlepsza opcja dla nas, brak ryzyka utraty ludzi, zachowanie świeżych sił. Do tego ograniczamy ryzyko zniszczenia wszelakiej infrastruktury, która może okazać się kluczowa w przypadku ataku Uchiha. Inaczej - wiem co robić, obejść od wschodu, zabezpieczyć szlaki, a potem razem przejść do szturmu. Tak w skrócie, prawda? Sam mur, o którym mówisz raczej nie powinien stanowić problemu dla moich technik. Likwidacja tej wieży na północnym-wschodzie - to też kluczowe, aby dalej móc bardziej swobodnie prowadzić ludzi do szturmu. Osoby z klanu Kujaku... bardzo to pomocne, przyda się ktoś, kto może zeskanować teren z powietrza, dzięki temu możemy wiedzieć w jakim miejscu skoncentrowane są siły. Gdzie on jest? Chętnie się z nim też rozmówię, zanim ruszymy. I... jeszcze raz... żebym był pewny - obchodzimy tartak od wschodu, zabezpieczamy drogę, która prowadzi do Takamori. Zajmujemy dworek Kogane, który jest po drodze, na wzniesieniu, BEZ likwidowania ludzi w środku, a następnie robimy szturm. Coś pominąłem?

[Kujaku Haruka]

Misja Wojenna Rangi A - "Gdzie drwa rąbią, tam głowy Uchiha lecą."
5/19

Anzou

- Właśnie, jak to przejąć bez rozlewu krwi, jak tamci się ewidentnie dozbroili? I czemu nie wziąć pełnych sił na nich, tylko wysyłać półtora tysiąca? - podbił twoje pytanie jeden z setników, niewyróżniający się poza blizną na szyi świadczącą o tym, że był tam kiedyś ciężko poparzony.

- Zrozumiałe pytanie. Hiroto, zechcesz wyjaśnić? - Sengoku dał znak dłonią drugiemu pięćsetnikowi.

- Naturalnie. - odparł tamten, po czym spojrzał na ciebie oraz setnika. - Wysłaliśmy już chwilę temu niewielką delegację do nich. Wygląda na to, że jakkolwiek głowa rodu - niejaki Kogane Shikimura - jest bardzo ostrożny i albo wolałby dłużej grać na zwłokę, albo dobijać raczej interesów z Ryuzaku, tak jego młodszy syn, Tenzin, był nam już o wiele bardziej przychylny. -

- Przychylny? To znaczy? - spytał podejrzliwie setnik.

- To znaczy, że jeżeli udałoby nam się odciąć posiadłość ich rodu od samego tartaku i pojmać Shikumurę wraz z jego najstarszym synem - chociaż ten akurat nie powinien być na miejscu, ponieważ miał wyjechać jako przedstawiciel Kogane do negocjacji z Ryuzaku - a przepuścimy młodszego syna... To tamten nie powinien mieć problemów z wydaniem stosownych rozkazów najemnikom, by złożyli broń, a może nawet przeszli na naszą stronę. -

Było jasne, że Tenzin najwyraźniej chciał wykorzystać Kaminari do przejęcia władzy w rodzinie oraz rodzinnego interesu. Po sali przeszedł szmer, widać było, że nie wszyscy są z takiego planu zadowoleni, na co Sengoku uderzył w stół.

- Cisza, panowie! Wolelibyście rzucić na umocnione pozycje swoich własnych ludzi, kiedy istnieje szansa uniknąć przelanej krwi kosztem kilku żyć? - warknął, patrząc groźnie po wszystkich. - Grupa idąca z Raiteiem i tak będzie najbardziej narażona na atak, bo nie mamy pewności, kiedy wróci najstarszy syn - i czy wróci sam, czy przywlecze ze sobą Ryuzaku. W teorii nie ma ich jeszcze w Takamori, ale jeśli by chcieli przeciągnąć główne siły tak, by mieć otwarcie zarówno na nas, jak i na Dzik... na Atarashi, to Takamori jest dla nich doskonałym punktem. -

Na tę reakcję pozostali zgromadzeni pokiwali niechętnie głowami, nawet ten, który pierwszy zadał pytanie. Odezwał się za to inny, młody - na oko twój rówieśnik, o krótkich włosach i krępej budowie.

- No dobrze, Sengoku-sama, a co z kwestią reszty armii? Czemu nie rzucamy wszystkich sił? -

- Nie powinny cię interesować szersze strategiczne decyzje, Aoki-san, tylko problem zdobycia tartaku. Niemniej, w drodze wyjątku i aby uspokoić twojego ducha, odpowiem. - Sengoku poruszył wąsami, patrząc dość groźnie na setnika. - Ostrożność. Podczas poprzednich walk Uchiha dość mocno nam pokazali, że potrafią nas zaskakiwać, dlatego tym razem chcemy być ostrożni. Niestety, gromadzenie informacji o wrogu nigdy nie było naszą specjalizacją, podczas gdy Ryuzaku od lat wie, jak korzystać z sieci informatorów, a teraz wsparci są doskonałymi zwiadowcami Uchiha oraz tych co umieją tusz ożywić swoją chakrą, Gazo. Dlatego poświęcamy minimalną ilość sił, która pozwoli nam w razie potrzeby siłą przejąć punkt i go ponownie umocnić, nim ruszy za nami reszta sił. Czy teraz jest to dla was jasne? Pomijam, że walka przeciwko przeważającym siłom wroga powinna być dla prawdziwego Kaminari powodem do dumy! -

Setnik spłonił się ze wstydu i zacisnął pięści, ale skinął tysięcznikowi głową. Hiroto popatrzył na niego chyba z odrobiną współczucia, ale nic nie powiedział. Sengoku natomiast wrócił spojrzeniem do ciebie.

- Raitei, wracając do pozostałych kwestii, które poruszyłeś - tak, wszystko się zgadza, z drobną poprawką - dopóki nie damy znaku, że potrzeba was do ataku, skupiacie się na pilnowaniu dworu i szlaków pomiędzy. Nasz tysiąc powinien wystarczyć w razie czego na szturm. Tym bardziej, że w dworku potencjalnie też możecie napotkać opór, podobno przynajmniej setka najemników jest na miejscu. Co do tego Kujaku, wraz z kilkoma ludźmi przybył wczoraj do obozu. Aoki-san był odpowiedzialny za przydzielenie mu kwater w swojej setce, może cię po odprawie do niego zaprowadzić. Jeżeli nikt nie ma więcej pytań, odprawę uznaję za zakończoną i za godzinę chcę wasze oddziały widzieć gotowe do wymarszu przed bramą! -

Cała grupa zasalutowała, a w pomieszczeniu można było czuć - mimo wszystko - ekscytację na myśl o zbliżających się walkach. Wiele można było o twoim klanie i mieszkańcach Antai powiedzieć, jednak perspektywa bitwy nie onieśmielała ich, lecz raczej zagrzewała ich tylko do ataku.

---

Sanda Kaminari - klik
Sengoku - tysięcznik
Hiroto - pięćsetnik

[Anzou]

Anzou próbował się dowiedzieć tak wiele jak to tylko możliwe, każda informacja, każdy, nawet najmniejszy szczegół finalnie może decydować o tym, czy tartak zostanie zajęty. Chłopak był odpowiedzialny już nie tylko za siebie, ale również ludzi, którzy będą mu towarzyszyć. To solidna grupa, 500 osób to nie są już przelewki. Każde życie to historia, każdy z tych wojowników to zapewne bagaż doświadczeń i rodzina, która skrywa się gdzieś dalej od frontu. To właśnie dla tych ludzi Anzou musi być wzorem, zachowywać się nienagannie i poprowadzić ich możliwie ku chwale. Tego wymaga od siebie Białowłosy i zamierza zrealizować to w stu procentach.

Niebieskooki poruszył temat potencjalnych negocjacji, które są dość dobrą drogą i solidnym fundamentem, aby uniknąć rozlewu krwi. Jeżeli jest coś takiego możliwe - zawsze warto spróbować. Władca Piorunów uważnie wysłuchał wyjaśnienia ze strony Hiroto utrzymując z nim stale kontakt wzrokowy, gdy ten wyjaśniał każdy element układanki. Ród chce grać na dwa fronty tak długo, jak to możliwe, co jest w zasadzie zrozumiałe. Opowiedzenie się po jednej ze stron konfliktu może doprowadzić do zerwania wszelakich relacji w przyszłości. Białowłosy musiał jednak zadbać o to, aby Ród dogadał się z nim, aniżeli z Uchiha.
- To wiele wyjaśnia, Hiroto. Rozumiem tych ludzi, że chcą pozostać neutralni tak długo, jak to możliwe. Pewnie też martwią się o swoją przyszłość, nie chcą, aby tartak został totalnie zniszczony. Dobrze, że jest ktoś, kto potencjalnie nas wesprze. Dlatego też niezwykle istotne jest zajęcie drogi z Takamori, przechwycenie nieprzyjaznej jednostki i zajęcie dworku. Teraz nabiera to dla mnie dużo większego sensu. Dziękuję.

Kaminari mówił pewnie, podkreślał swoje komunikaty odpowiednią gestykulacją. Chciał, aby też go dobrze zrozumiano. Nie wiedział jak to wyjdzie w praktyce, jak trudne będzie zajęcie dworku, czy może już nie jest tam ktoś z Uchiha... Wiele pytań, wiele możliwości. Wszystko jednak okaże się na miejscu. Młody Kaminari wiedział, że ten klan jest dobrze zorganizowany, do tego wspierany przez Ryuzaku, a co za tym idzie - solidne fundusze i kontakty. Z takimi ludźmi chce się żyć conajmniej w neutralnych stosunkach, ale... Kaminari wybrali inną drogę. Młodzieniec też usłyszał pozostałe instrukcje, a sam plan stał się mu jasny. Wydawało się to dość proste: zająć drogę z Takamori, przejąć dworek i zadbać o to, aby rozwiązać przejęcie tartaku pokojowo. Ewentualnie - czekać na znak do ataku.
- Wykonam plan tak jak należy. Zajmę dworek, odetnę drogę od Takamori, a jeżeli będzie trzeba - ruszymy do ataku. W sumie... skąd tylko mamy wiedzieć, że powinniśmy nacierać?

To była ostatnia wątpliwość, która wymagała klaryfikacji. Niebieskooki potem wiedział już dosłownie wszystko i był gotowy do tego, aby ruszać i walczyć ku chwale klanu. Każdy z tych ludzi wiedzieli na co się pisali. Nikt nie odstawi nogi. Nikt się nie zawaha. Każdy będzie robić wszystko, aby klan prosperował tak jak należy. Anzou również zasalutował. Wychodzi na to, że miał około godzinę, aby porozmawiać z gościem z klanu Pawia. Ustalenie szczegółów współpracy może wnieść wiele dobrego.
- Do zobaczenia za godzinę. Ku chwale klanu Kaminari!

Powiedział Anzou z dumą w głosie i zagadał też Aoki-sana, aby ten poprowadził go do wsparcia z klanu Kujaku. Rozeznanie z powietrza, do tego umiejętności bombardowania... to niezwykle użyteczne. Anzou widział na własne oczy jak skoordynowane ruchy Sióstr Nocy robią różnicę i zamęt na polu bitwy. Zrzucanie bomb do środka tartaku i... wybicie wszystkich rywali od wewnątrz może też okazać się niegłupim pomysłem, oczywiście w przypadku rozwiązania siłowego.

[Kujaku Haruka]

Misja Wojenna Rangi A - "Gdzie drwa rąbią, tam głowy Uchiha lecą."
6/19

Anzou

W przeciwieństwie do niektórych z setników, okazałeś pewną wyrozumiałość względem rodu Kogane. Hiroto wzruszył ramionami, najwyraźniej nie dbając aż tak bardzo o personalne aspiracje rodu, a będąc bardziej zainteresowany raczej interesem samego klanu Kaminari w tej układance. Ostatecznie jednak każdemu wystarczyło, że mieli jasny cel. Pytanie oczywiście, czy najemnicy rodu Kogane nie zdecydują się - albo nie dostaną rozkazu - ruszyć przeciwko waszym siłom wcześniej, ale było to mało prawdopodobne. W końcu nadal mieliście przewagę liczebną, a sam teren tartaku nie był jednak na tyle rozległy, by atak przeciwko jednej części waszej armii nie wywołał szybkiej reakcji ze strony pozostałych. Musieli wiedzieć, że ich największa siła tkwi w fortyfikacjach oraz znajomości terenu - no i na niechęci waszych sił do siania zbyt dużych zniszczeń, bo przecież mieliście zamiar sami korzystać z dobrodziejstw kompleksu. Zostało w zasadzie tylko jedno pytanie - kiedy macie zaatakować? Na to pytanie odparł sam Sengoku.

- Słuszna uwaga. Na szczęście obecny tutaj Aoki, jak i trójka innych shinobi z naszych oddziałów służyła przez jakiś czas na Murze, nim nastąpiła cała ta awantura z Uchiha i Atarashi. Znają techniki sygnałowe, używane przez dawną straż. Jeśli ujrzycie na niebie czerwony dym, to znaczy, że należy wesprzeć oblężenie. -

Zaraz po tym w zasadzie główna oś planu została ustalona, logistyka zaś - zaopatrzenie, wozy, szyk - to wszystko było już w rękach logistyków, którzy przygotowywali się od co najmniej tygodnia do tego zadania, zatem twój udział w nim nie był niezbędny. Miałeś chwilę, aby porozmawiać ze zwiadowcą, użyczonym przez klan Kujaku. Zasalutowałeś, po czym zaczepiłeś Aokiego, który skinął głową.

- Oczywiście, Raitei-sama. Stacjonuje wraz z paroma ludźmi ze swoich stron niedaleko waszego namiotu. -

Rzeczywiście, w zasadzie jedynie kilkanaście metrów oddzielało twoje miejsce odpoczynku od namiotu niewielkiego wsparcia klanu Kujaku, który jednak wyróżniał się nieco na tle waszych sił chociażby specyficznym, lekko fioletowawym kolorem i specyficznym, jak się wydawało, materiałem samego namiotu. Tak, jakby skórę zwierzęcą pokryto jeszcze jakimś środkiem, prawdopodobnie po to, żeby bardziej uchronić ją przed deszczem? Nie byłeś pewny, ale kiedy uchyliłeś poły namiotu, ujrzałeś grupę około 20 osób, z charakterystycznymi maskami przy pasach, obecnie jednak ściągniętymi. Część rozmawiała, część czyściła broń, widać było jednak, że przygotowują się także do wymarszu - musieli otrzymać już te same rozkazy. Wśród nich był młody, na oko starszy od ciebie może o parę lat mężczyzna z cienkim wąsem pod nosem, w stroju sugerującym shinobiego - kabury przy nogach, kilka kunai widocznych tu i ówdzie. Rozmawiał z jakąś kobietą, ale widząc cię - razem z twoim płaszczem - klepnął ją w ramię, odsyłając do obowiązków, po czym ruszył w twoim kierunku, skłoniwszy głową uprzejmie.

- Kujaku Morimoto. Musicie być... Kaminari Anzou? Przekazano mi, że mamy być dołączeni do waszej pięćsetki. -

---

Sanda Kaminari - klik
Sengoku - tysięcznik
Hiroto - pięćsetnik
Kujaku Morimoto

[Anzou]

Każdy miał pewne wartości i podejście, którym kierował się w swoim życiu. Praktycznie każdy miał swój moralny kompas, który wyznaczał drogę. Anzou miał podobnie, wykonywał polecenia klanu, ale też miał z tyłu głowy to, że jego działania oddziałowują na innych, że mają wpływ na to, co dzieje się w świecie. Teraz instrukcje były jasne, zrozumiałe. Odciąć drogę, spróbować przejąć dworek pokojowo, jak się nie uda - przejąć siłą i dalej przeć jak będzie potrzeba na znaki dymne.

- Rozumiem, zatem do zobaczenia. Powodzenia wszystkim.

Anzou na sam koniec odpowiedział dość prostym komunikatem. Wiedział już wszystko. Będzie wypatrywał czerwonego dymu. Teraz opuścił namiot i skierował się zgodnie z założeniami udał się do namiotu, w którym znajdować się miał jegomość z klanu Kujaku. Anzou liczy, że będzie mógł mu zaufać tak samo jak Siostrom Nocy. Shirze, Haruce i innym. Wiele się zmieniło, teraz ekipie przyświecał wspólny cel - pokonać Ryuzaku. Nie jest to łatwe zadanie biorąc pod uwagę to, że Uchiha jest silne, a teraz ma wsparcie jeszcze ze strony samego Ryuzaku. Białowłosy szybko znalazł się w namiocie, ukłonił się w geście powitania.

- Miło mi Ciebie poznać, Morimoto. Jestem Anzou Kaminari, tak, zgadza się, mamy wspólnie przeprowadzić atak. Nie wiem jak bardzo jesteś zaznajomiony z planem, ale opowiem Ci więcej w drodze. Nie mamy zbyt wiele czasu, musimy ruszać. Bardzo przyda mi się Twoje wsparcie z powietrza, dzięki temu będziemy mogli dostrzec fortyfikacje, skupienie wroga. Musimy tylko doprecyzować w jaki sposób będziesz nam dawać znać, masz może jakieś specyficzne znaki?

Anzou bardzo szybko przeszedł do konkretów. Wsparcie z powietrza, odpowiedni zwiad to klucz do sukcesu. Można skierować adekwatne siły, aby szybko dokonać przejęcia wrogich punktów, zniszczenia wroga. Anzou liczy, że ta współpraca będzie równie owocna jak z siostrami Nocy. Teraz jednak oczekiwał odpowiedzi, kontynuował dialog i kierował się na miejsce zbiórki, niedługo wszystko się zacznie. Nie będzie odwrotu. Cel jest jeden. Cel jest znany. Chwała Kaminari!

[Kujaku Haruka]

Misja Wojenna Rangi A - "Gdzie drwa rąbią, tam głowy Uchiha lecą."
7/19

Anzou

Oprócz ukłonu, Morimoto wyciągnął jeszcze prawicę ku tobie, spodziewając się, że ją uściśniesz. Jeśli to zrobiłeś, mogłeś dostrzec, że jego chwyt jest całkiem mocny, raczej pewny siebie. Do tego przytrzymał go nieco dłużej, niż wydawało się naturalne, jakby oceniając cię w ten sposób jakoś. Kiedy wreszcie puścił, uśmiechnął się lekko pod nosem.

- Dziwne. Nie tak dawno jeszcze skakaliśmy sobie do gardeł, a tutaj... coś takiego. - zaśmiał się, kręcąc głową, ale zaraz potem przeszedł do odpowiedzi na twoje pytania. - Tak, przekazano mi już ogólny zarys planu, ale bez szczegółów. Wiem tyle, że chcemy się jakoś chyba dogadać oraz podzielić na trzy grupy po pięć setek każda, więc ja i moi ludzie chętnie dowiemy się czegoś więcej. A, i od razu zaznaczę, że mieszać chakrę umiem tylko ja oraz moja zastępczyni w randze doko, Hima. Latam tylko ja. -

Morimoto wskazał na kobietę, która wcześniej z nim rozmawiała.

- Co do zwiadu... tutaj zachodzi sporo czynników, ale najbezpieczniej jest przeprowadzać go tuż po zmierzchu lub w nocy, przy lekkim zachmurzeniu lub opadach. Wtedy widoczność przeciwnika jest najgorsza, a podczas deszczu ludzie nie patrzą za bardzo do góry. Tutaj możemy mieć jeszcze taką przewagę, że chyba nie walczyli z nami, więc raczej nie będą spodziewać się kogoś na niebie, lot to nie jest aż taka częsta zdolność, nawet wśród shinobi. Także jestem skłonny zaryzykować też lot w ciągu dnia, chociaż wtedy też lepiej byłoby mieć chociaż osłonę chmur, bo inaczej to proszenie się o strzałę w tyłek.- odparł, zastanawiając się krótko. Dał też znak swoim ludziom, którzy zaczęli się szykować do wymarszu. - Po zwiadzie normalnie bym wrócił po prostu na pozycję i zdał raport, tyle. Wam chyba jednak chodzi o zwiad bojowy, tutaj może być trochę gorzej... raczej nie mamy ustalonych znaków, moglibyśmy się najwyżej umówić na jakiś podstawowy zestaw, ale to ktoś od was musiałby mieć lunetę i mnie stale wypatrywać. Moją sugestią byłoby jednak zostać przy tradycyjnej formie - zwiad niedługo przed atakiem i powrót z informacjami. -

---

Sanda Kaminari - klik
Sengoku - tysięcznik
Hiroto - pięćsetnik
Kujaku Morimoto

[Anzou]

Anzou chciał szybko ustalić szczegóły i wspólny plan działania. Bez tego nie mógł ruszać, musiał mieć dopięte praktycznie wszystko na ostatni guzik, inaczej - miałby poczucie, że nastawia na ogromne ryzyko nie tylko samego siebie, ale pozostałych ludzi, z którymi ma za zadanie zdobyc fortyfikację, przejąć tartak i zapewnić lokalną przewagę dla klanu Kaminari. Młodzieniec nie miał też pojęcia z jakim oporem przyjdzie mu się mierzyć, musiał być gotowy na wszystko, ale był silny jak nigdy dotąd. To był pewnik. Anzou uścisnął dłoń z Morimoto i wysłuchał uważnie pierwszej części jego wypowiedzi, nie przerywał, był wyprostowany, dał mu na spokojnie przekazać informacje.
- Tak, w skrócie, mamy odciąć drogę i zająć dworek, możliwe, że natrafimy tam na opór. Jak będzie taka potrzeba - wesprzemy pozostałych w szturmie na sam tartak. Głęboko wierzę w to, że uda nam się dokonać tego bez większych strat po naszej stronie, to dopiero początek zmagań wojennych, wszystko przed nami. Każda jednostka się liczy. Każdy ma znaczenie. Dlatego tak wielką nadzieję pokładam w informacjach z powietrza, Morimoto.

Głos Władcy Piorunów brzmiał poważnie, w ten sposób Kaminari chciał podkreślić istotę tego całego zadania. Nie lekceważył nikogo, każdy przeciwnik to zagrożenie, które należy wyeliminować. Problem był teraz taki, że jeszcze zapewne nie ma tam Uchiha i Ryuzaku, więc de fakto nie będzie to walka z typowym wrogiem tylko ludźmi, którzy niestety znaleźli się pomiędzy młotem, a kowadłem, w przestrzeni, która jest dla nich niezwykle niekomfortowa. Anzou miał tego świadomość, więc liczył, że uda się to załatwić pokojowo. Przechwycenie jednego z synów i zapewnienie wsparcia temu, który popiera Kaminari to odpowiednia droga. Mniej krwi może się w ten sposób rozlać. Dalej Niebieskooki wysłuchał nieco teorii ze strony klanu Kujaku, tej związanej ze sztuką latania i potencjalnych znakach i możliwościach. Anzou poruszał głową co chwila okazując zrozumienie swojemu rozmówcy. Czekał, aż ten skończy.
- Ruszamy niedługo, więc może uda się, że będzie jeszcze choć trochę ciemno. Niestety, nie umiem manipulować pogodą, a przydałoby się... Myślę, że to co mówisz ma jak najbardziej sens. Ty się lepiej na tym znasz, ale faktycznie - rozpoznanie z powietrza, powrót na pozycje i informacje, a potem szturm. Wiemy, że jeden z ludzi z rodu Kogane może przemieszczać się z jakąś grupką zbrojnych z miasta Takamori. Przechwycenie tej jednostki może być kluczowe pod kątem operacyjnym dla nas. Sam wróg może też być rozproszony w okolicy dworku jak i samego tartaku, stąd dobry zwiad z powietrza może nam wiele ułatwić, dzięki czemu uderzymy konkretnie, punktowo w miejsca, gdzie się koncentrują. Nie traćmy więcej czasu, ruszajmy, bo pewnie na nas czekają. Pora zrobić pierwsze ruchy!

Anzou zakończył swoją wypowiedź i wraz ze wszystkimi ruszył na miejsce zbiórki. Czuł delikatną ekscytację, ale nie dawał po sobie tego poznać. Musiał dać z siebie wszystko, aby odpowiednio poprowadzić tych ludzi, aby pomóc im wyjść z tego możliwie w jednym kawałku. On sam był silny jak nigdy, poprawił się pod kątem fizycznym, ale i mentalnym. Jego umiejętności wykorzystywania Chakry też. Teraz był gotowy na wszystko. Na walkę z wrogiem. Dać z siebie wszystko.

[Kujaku Haruka]

Misja Wojenna Rangi A - "Gdzie drwa rąbią, tam głowy Uchiha lecą."
8/19

Anzou

Przedstawiłeś szybko plan oraz wysłuchałeś uwag mężczyzny na temat zwiadu. Miałeś przy tym być może wrażenie, że możliwości opisane przez mężczyznę wydawały się nieco ograniczone, przynajmniej w porównaniu z tym, czego byłeś świadkiem do tej pory... niemniej, jakikolwiek zwiad był lepszy, niż żaden. Morimoto chyba też był zadowolony, że nie próbowałeś mu wyznaczać jakichś dodatkowych celów - co na pewno upraszało pracę przynajmniej jemu.

- Jak zbliżymy się na odległość tak... powiedzmy, że dziesięciu kilometrów od celu, to będzie bezpieczny moment, żeby ruszyć w powietrze. Oczywiście dużo zależy od ukształtowania terenu, widoczności i tak dalej, ale wtedy już powinienem być w stanie chociaż namierzyć odpowiednio wcześnie kolumnę wojsk, albo zabudowania, których szukamy.- odparł jeszcze Morimoto, po czym ruszyliście wspólnie na zbiórkę.

---

Wymarsz wojsk przebiegł zaskakująco sprawnie, pomimo deszczu.

Kolumna ruszyła z mokrego obozu w zasadzie jeszcze przed południem. Deszcz bił o brezent namiotów i tarcze, ale żołnierze Kaminari składali wschodni sektor obozu sprawnie i bez marudzenia, przywykli do tego, że woda lała się z nieba, a ziemia zamieniała w błoto. Najpierw wyruszyła mała straż przednia, za nią cięższa piechota, dalej łucznicy z oprawionymi w skórę kołczanami, a dopiero potem pierwszy segment wozów - dociśnięte na mokrej ziemi koła z trudem wyrywały się z kolein. Rozkazy oficerów ginęły w szumie deszczu, ale ruch pozostawał płynny: każdy wiedział, gdzie ma iść, a szara kurtyna wody wygładzała brud obozowiska, zostawiając za nimi tylko rozorane błotem place.

Pośród kompanii Kaminari wyróżniała się niewielka grupa dwudziestu wojowników Kujaku. Szli razem, trochę bliżej taboru niż przednich szeregów, kolorowe akcenty ich zbroi, maski oraz nietypowe ozdoby przyciągały ciekawskie spojrzenia. Młodsi żołnierze Kaminarich co chwila zerkali na nich ukradkiem, szepcząc między sobą plotki i pogłoski o „skrzydlatych” z północy, starsi ograniczali się do zdawkowych skinień głową - respekt mieszał się z nieufnością wobec ludzi, którzy potrafili wzbić się w niektórych przypadkach ponad pole bitwy. Oczywiście ty sam wiedziałeś, że nie jest to aż tak powszechna umiejętność, lecz zwykłym żołnierzom nie przeszkadzało to naturalnie tworzyć z Kujaku w pełni powietrznych sił i opowiadać, jak to załatwią połowę roboty za nich. Sami zainteresowani odpowiadali krótkimi, uprzejmymi gestami, trzymając zwarty szyk. W deszczowym półmroku kolumna wypełzła powoli na drogę, a huk kropel i równy marsz setek stóp układały się w jednostajny rytm, który niósł wojsko naprzód.

W połowie trzeciego dnia marszu, zauważyłeś na horyzoncie po raz pierwszy zarys samego tartaku. Nawet z odległości kilkunastu kilometrów dało się dostrzec potężne lasy otaczające jego teren oraz przede wszystkim - same bryły sporych budynków, gdzie odbywała się prace, wraz z palisadą i wieżami strażniczymi, całkiem chyba solidnymi, które otaczały teren oraz - naturalnie - rzeką, którą transportowano drewno dalej, ku Takamori, ale też w jej górę, w stronę terenów Kaminari. Przynajmniej kiedyś.

Twoja pięćsetka oderwała się od głównych sił w tym samym czasie, co wojska Hiroto. Teraz ty musiałeś objąć dowodzenie, gdyż przyszło do realizacji kluczowego elementu planu. Pierwszym elementem, który musiałeś jednak pokonać był... raport dostarczony ci przez konnych zwiadowców. Jeden z nich podjechał, kiedy zbliżaliście się kolumną ku rzece, która dzieliła was od głównej drogi ku Takamori oraz dworku, który mieliście odciąć.

-Panie! Most na rzece zerwany - nie wiemy czy celowo, czy wyniku ostatnich ulewnych deszczy, ale pewne jest, że nie przejdziemy tamtędy. Trzeba będzie albo zatrzymać się po tej stronie, albo znaleźć sposób na obejście! -

[Z/T]

---

Sanda Kaminari - klik
Sengoku - tysięcznik
Hiroto - pięćsetnik
Kujaku Morimoto