Las w Górach

[Takashi]

"Jak on to robi?"
Wyprawa rangi B - Koneko & Shigemi
Takashi 13, Koneko - 12, Shigemi - 12

Dwójka bohaterów została od siebie odseparowana. Wola Shunsuke została spełniona, dzięki czemu mógł on poświęcić się w pełni trenowaniu młodej podopiecznej, Shigemi w tym czasie został wysłany w wyższe partie górskie w celu zdobycia artefaktu, który miał na niego czekać na najwyższym szczycie w okolicy. Rozłąka nigdy nie była prosta, a już na pewno nie dla nich, bowiem ostatnio zwykli przebywać w swoim towarzystwie niemalże cały czas - podróżowali razem, dzielili razem posiłki, nawet walczyli wspólnie ramię w ramię. Teraz każde z nich skazane było wyłącznie na siebie. Shigemi na własną intuicję, na chłodny charakter spójny z warunkami atmosferycznymi oraz na własny hart ducha. Koneko z kolei musiała się wykazać czymś ważniejszym - niezależnością, wytrwałością, musiała udowodnić samej sobie, że jest gotowa do samodzielności i do pokonania własnych ograniczeń. Zajmijmy się najpierw sytuacją u Uchihy.
Bohater obudził się z powodu hałasu wywołanego burzą śnieżną. Wiedział, że kontynuacja przeprawy w takich warunkach skończyć się mogła tragicznie, dlatego podjął dobrą decyzję o pozostaniu w jaskini. Miał schronienie, dostęp do ognia, resztki pożywienia i przede wszystkim świadomość spokoju, że mógł przeczekać panującą na zewnątrz śnieżycę. Tak przynajmniej myślał. Skumulowane w nim emocje - te spokojne - były jedynie iluzją. Impulsy przesłane do jego głowy powodowały, że odczuwał ciepło, że nie dotykał go głód, a jego organizm nie przejmował się zimnej, wszystko to było jedynie nieistniejącą chwilą. Gdy tylko zbliżył się do krawędzi jaskini, chłód pogłaskał go delikatnie po karku, zwiastując nadejście czegoś niepokojącego. Kiedy spojrzał za siebie, zauważył lodową ścianę, która odgradzała jego drogę. Nie wejdzie z powrotem do środka swojego schronienia. Przez półprzezroczystą ścianę nie widział ognia, co oznaczało, że ognisko nie paliło się od rana, a jedzenie, które spożył, również nie istniało. Głód, zimno, niepokój - wszystkie te odczucia w jednej chwili nawiedziły chłopaka, a wraz z nimi pojawił się przed nim widok, którego się nie spodziewał. Śnieżyca nadal trwała, ale nieco złagodniała, a parę metrów od skalnej struktury pojawiła się kobieta. Piękna kobieta. Jej długie czarne włosy falowały na wietrze, a białe kimono falowało nad puszystym śniegiem. Miała sine usta, a aura wokół niej wydawała się być wyjątkowo spokojna, zdawać by się mogło, że nie miała stóp, a jej sylwetka unosi się nad śniegiem za pomocą migoczącej mgiełki łączącej ją z podłożem. Lewitowała tak nad ziemią, obserwując bohatera, jej położenie nie zmieniało się, a jeden łagodny ruch jej ręki nie wywołał w ogóle zmiany ekspresji jej twarzy. Spowodował natomiast, że z ziemi przed nią zaczęły wyrastać lodowe kolce, których pojawiało się coraz więcej, a atak zmierzał w kierunku bohatera, który z pewnością nie spodziewał się tak nietypowej sytuacji. Kolce wyrastały z ziemi coraz szybciej, także czasu na reakcję było coraz mniej.
U Koneko i jej nauczyciela było pozornie spokojniej, przynajmniej na razie. Rozbudzili się, ogrzali, zjedli śniadanie i wypili rozgrzewającą, napełniającą wigorem ziołową herbatkę, następnie ubrali w grubą warstwę ciuchów i wyszli na zewnątrz, gdzie kontynuować mogli trening. U nich warunki były znacznie lepsze. Było jasno, z nieba padał jedynie delikatny puch, który w ogóle nie ograniczał widoczności, warunki były idealne do nauki, nawet nie było aż tak zimno.
- To jeszcze raz, od podstaw. - nakazał jej naśladować własne ruchy, stojąc blisko niej.
Szło im dobrze, a Senju szybko łapała, o co w tym wszystkim chodzi. Nie była jeszcze w stanie samodzielnie wykonywać pieczęci ręcznych jedną ręką, ale była na dobrej drodze do tego, żeby szybko się tego nauczyć. Na razie opanowywała fundamenty tej umiejętności i praktykowała to, czego uczył ją pustelnik. Po zaznajomieniu się z jedną pieczęcią, uczyła się drugiej, a potem łączyła je w sekwencje zastępujące dotychczas znane jej pieczęci, które zwykła wykonywać dwiema rękami. W ten sposób mijały im kolejne godziny, a pozornie sielankowa atmosfera przerodzić się miała w coś mrocznego. Zanim jeszcze zaczęło robić się szaro i ponuro, starzec momentalnie zaprzestał prezentowania ruchów swojej uczennicy. Wiedział, że coś jest nie tak, gdyż mroźne powietrze zawiało po okolicy, zaś niebo zrobiło się szare.
- Koneko-san, miej się na baczności. - ostrzegł podopieczną, stając do niej tyłem, po czym zaczął się rozglądać.
Jednoręka zrozumiała, że atmosfera się zagęszcza i niebezpieczeństwo wisi w powietrzu, choć niewiadomym było, co się stanie. Wtedy właśnie wiatr rozszalał się coraz bardziej, a zimno otuliło ich dwójkę ze wzmożoną siłą. Widoczność ograniczyła się, a na niebie pojawiły się lewitujące sylwetki pięknych kobiet, było ich dokładnie trzy. Zaczęły opadać delikatnie z nieba, dwie w stronę pustelnika, natomiast jedna w stronę Koneko.
- Uważaj! - starzec wykrył atak odpowiednio wcześniej, dlatego ostrzegł Senju, szybko składając pieczęć ręczną swoją jedną ręką.
Znajomy widok złotej bogini pojawił się nad mężczyzną. Jedna z dłoni otworzyła się i pojawiła przy Senju, by odepchnąć ją od siebie. Siła uderzenia była duża, ale nie wyrządziła jej krzywdy, miała za zadanie jedynie odseparować ją od nadchodzącego w jego kierunku ataku i podzielić siły w miarę rozsądnie, przez co on zająć się miał dwójką lewitujących kobiet, natomiast jego uczennica jedną z nich. Wszystkie miały czarne, długie włosy oraz piękne białe kimona. Ich sine usta nie wyrażały szczególnej ekspresji, a czarne ślepia wpatrzone były w swoje ofiary. Nie miały stóp, z dolnej części ich kimona ulatywała mroźna mgiełka, która separowała ich od podłoża. Dwie istoty, które obrały za cel Shunsuke, wystrzeliły z ust w jego stronę podmuch zimna, który zapewne zamroziłby go, gdyby się nie osłonił. Podmuchy nadlatywały z dwóch różnych stron, ale posąg bogini ochraniał go szczelnie, gwarantując zasłonę. Niestety, musiał koncentrować się na ochronie, przez co nie miał możliwości ataku i wsparcia swojej podopiecznej. Nawet, gdy próbował którąś dłonią zaatakować jedną z czarnowłosych dam, druga zaraz atakowała go z innej strony, odwracając jego uwagę. Dlatego koncentrował się na ochronie.
- Mną się nie przejmuj! Najpierw zadbaj o siebie, dopiero mi pomożesz! - krzyknął do niej, broniąc się przed podwójnym ostrzałem.
Miało to sens. Jeśli Koneko rozprawi się ze swoim przeciwnikiem, będzie mogła skupić na sobie uwagę jednej z tych, które zajmowały się starcem, co pozwoliłoby im szybko zakończyć walkę. Musiała jednak najpierw stoczyć swoją własną. Smukła sylwetka unosząca się parę metrów przed nią zamachnęła się dłonią, a salwa lodowych kolców wystrzeliła w przód w kierunku swojej ofiary. Jednoręka musiała reagować szybko, inaczej lodowe igły trafią w nią i przebiją ją na wylot. Choć kunoichi nie wiedziała, z czym tak dokładnie mają do czynienia, musiała się bronić. Musiała walczyć.

Legenda:
- Narumi
- Shunsuke

  Ukryty tekst

  Ukryty tekst

[Shigemi]

---

---

Siedziałem przy ogniu jeszcze przez chwilę, starając się nie pozwolić myślom błądzić zbyt daleko. Burza na zewnątrz wciąż wyła między skałami, choć jej rytm zaczynał się zmieniać, raz przybierając na sile, raz na moment słabnąc, jakby sama góra zastanawiała się, czy pozwolić mi ruszyć dalej. Ogień trzaskał cicho, a jego światło tańczyło po ścianach jaskini, tworząc dziwne, nieregularne cienie. Ciepło powoli wracało do dłoni i twarzy, lecz zmęczenie wciąż siedziało głęboko w mięśniach, przypominając o drodze, którą już przeszedłem. Wiedziałem jednak, że nie mogę zostać tu zbyt długo, bo jeśli burza nie ustąpi, zapasy skończą się szybciej niż siły. W końcu podniosłem się ciężko i podszedłem bliżej wejścia do jaskini, próbując jeszcze raz ocenić sytuację. Wiatr wciąż był silny, lecz śnieg nie pędził już w tak szalonym tempie jak wcześniej. W górach takie chwile bywają zdradliwe, bo jedna chwila względnego spokoju potrafi poprzedzać jeszcze gorszą nawałnicę. Stałem przez moment, wsłuchując się w przestrzeń przed sobą, pozwalając, by odgłosy gór dotarły do mnie przez wycie wiatru. I wtedy usłyszałem coś innego. Krótki, ostry świst przeciął powietrze. Instynkt zadziałał szybciej niż myśl. Ciało napięło się natychmiast, a wzrok poderwał w kierunku dźwięku. Coś przecięło śnieżną zasłonę z ogromną prędkością. Nie był to kamień ani kawałek lodu niesiony przez wiatr, lecz ruch celowy, zdecydowany. Kolejny świst zabrzmiał jeszcze bliżej. Wtedy zobaczyłem je wyraźniej, gdy wyłoniły się z wirującego śniegu. Długie, ostre kolce lodu pędziły prosto w moją stronę, jakby ktoś wypuścił je z ukrycia z zamiarem przebicia mnie na wylot. Serce uderzyło mocniej, a świat na ułamek sekundy zwolnił. Poczułem znajome drżenie chakry budzącej się gdzieś głęboko wewnątrz, jakby ciało samo sięgało po zdolność, która nieraz ratowała mnie z opresji. Energia przepłynęła przez głowę i skupiła się w oczach, a w tej samej chwili moje spojrzenie zmieniło się, gdy w źrenicach rozlała się czerwień Sharingana. Czarny wzór tomoe obrócił się powoli w krwistej tęczówce, a nadlatujące kolce przestały być tylko błyskami w zamieci. Teraz widziałem je wyraźnie, każdy z osobna, każdą trajektorię, każdy fragment ich ruchu przecinającego powietrze.
Sharingan skrzył się w moich oczach, a świat wokół stał się nagle wyraźniejszy mimo szalejącej zamieci. Wirujący śnieg przestał być przeszkodą, a nadlatujące kolce lodu nie były już chaotycznymi błyskami w burzy, lecz czytelnymi trajektoriami. Ruszyłem natychmiast, nie pozwalając sobie na zawahanie. Biegłem nisko, pochylony, przecinając śnieżną przestrzeń krótkimi, dynamicznymi krokami. Kolce wyrastały z ziemi jeden po drugim, przebijając śnieg ostrym trzaskiem, lecz dzięki Sharinganowi widziałem moment, w którym chakra zaczynała kumulować się w podłożu. Unikałem ich w ostatniej chwili, zmieniając kierunek biegu, przeskakując nad ostrymi formacjami lodu lub odbijając się od zlodowaciałych fragmentów skał. Warunki były fatalne do walki na dystans. Wiatr mógł zmienić tor każdego rzutu, a ograniczona widoczność sprawiała, że bukijutsu byłoby zwyczajną loterią. Dlatego skracałem dystans, poruszając się łukiem, by nie nadbiegać na przeciwniczkę frontalnie, lecz podejść ją od boku. W trakcie biegu zacząłem kumulować chakrę w dłoni. Energia gromadziła się w pięści, pulsując pod skórą i napinając mięśnie przedramienia. Gdy znalazłem się wystarczająco blisko, przyspieszyłem gwałtownie, przecinając ostatnią zasłonę śniegu i wyprowadzając poziome uderzenie z całą zgromadzoną energią. Chakra eksplodowała w momencie ruchu, gdy technika Taijutsu Raigyaku Suihei została uwolniona, niosąc potężny, bezpośredni cios wymierzony w moją oponentkę, połączenie Chakra Kogeki oraz techniki Taijutsu powinno przełamać pierwsze lody pomiędzy nami.

chakra 115% - 9% = 106%jeśli zużyłem pigułkę
-2 pigułki dla Neko
-1 pigułka żywnościowa dla mnie, jeśli trzeba

Nazwa

Chakra Kōgeki

Ranga

C

Pieczęci

Brak

Zasięg

Bezpośredni

Koszt

A: 9% | S: 6% | S+: 3% (utrzymanie na turę)

Dodatkowe

Wymagana Kontrola Chakry A

Opis Niezwykłe jutsu medyczne polegające na wzmacnianiu eksplozywnej siły uderzeń użytkownika chakrą, a co za tym idzie - siły medyka. Im bieglejszy jest użytkownik w Iryōjutsu, tym więcej potrafi wykrzesać ze swojego ciała. Chakra uwalnia się z dłoni lub stopy użytkownika wzmacniając uderzenia, jednak nie wpływa to np. na możliwość udźwignięcia większych ciężarów czy na mocniejsze pchnięcia bronią. Dużą wadą tego wzmocnienia jest jego kosztowność na dłuższą metę. Chociaż siła techniki wiąże się z kontrolą chakry i wypuszczaniem jej w odpowiednim momencie, uzyskiwana Siła nadal podlega ograniczeniom Wytrzymałości postaci.

Bonusy Zależne od rangi Iryōjutsu:
C: +20 Siła
B: +30 Siła
A: +40 Siła
S: +50 Siła
Bonusy na każdej randze nie sumują się.

Dodatkowe Jest to ostateczna wersja techniki, nie dopuszcza się tworzenia Własnych Technik na bazie tego jutsu

Nazwa

Raigyaku Suihei

Ranga

B

Pieczęci

Brak

Zasięg

Bezpośredni

Koszt

Brak

Dodatkowe

Podczas wykonywania techniki: +30 Siły.

Opis Technika pomimo swojej prostoty jest bardzo silna. Ninja wykonuje proste pojedynczy horyzontalny cios zewnętrzną częścią dłoni lub przedramienia. Technika nie wymaga rozpędu i może zostać użyta w trakcie wymiany ciosów z oponentem, lub jako cios otwierający walkę.

[Koneko]

Jeszcze chwilę wcześniej wszystko było spokojne. Stałam blisko Shunsuke i skupiałam się na ruchach jego dłoni, starając się powtarzać każdą pieczęć tak dokładnie, jak tylko potrafiłam. Powietrze było czyste, śnieg opadał powoli, a trening wreszcie zaczynał układać się w coś zrozumiałego. Każda kolejna próba była pewniejsza od poprzedniej, palce zaczynały odnajdywać właściwe ułożenie, a ja czułam, że powoli zaczynam rozumieć, jak jedna ręka może zastąpić dwie. Dlatego moment, w którym Shunsuke nagle przerwał ruch, uderzył mnie jak lodowata fala. Zamarłam w pół gestu, patrząc na niego. Jego postawa zmieniła się natychmiast. Spokojny nauczyciel zniknął, a na jego miejscu pojawił się ktoś czujny i gotowy do walki. Gdy ostrzegł mnie, żebym miała się na baczności, napięcie natychmiast przebiegło przez moje ciało. Wiatr przybrał na sile, śnieg zaczął wirować, a niebo nagle pociemniało. Podniosłam wzrok i wtedy je zobaczyłam. Trzy sylwetki powoli opadające z nieba, zbyt płynne i zbyt ciche, by były ludźmi. Długie czarne włosy unosiły się w powietrzu, białe kimona falowały w mroźnej mgle, a ich oczy były puste i zimne. Nie zdążyłam zrobić kroku, gdy nagle potężna siła odepchnęła mnie w bok. Złota dłoń przywołanej przez Shunsuke bogini uderzyła we mnie, odrzucając kilka metrów dalej. Upadłam w śnieg, ale szybko podniosłam się na nogi, rozumiejąc jego zamiar. Rozdzielił nas. Gdy odzyskałam równowagę, zobaczyłam jak dwie z tych istot otaczają go z obu stron i wypuszczają z ust lodowate podmuchy, które zderzały się z ochroną jego strażniczki. On był zmuszony się bronić. Jedna została dla mnie. Unosiła się kilka metrów przede mną, nieruchoma i nienaturalnie spokojna. W następnej chwili jej ramię drgnęło i w moją stronę wystrzeliła salwa lodowych kolców. Nie miałam czasu na myślenie. Skupiłam chakrę w stopach i odbiłam się gwałtownie w bok, skręcając ciało w powietrzu. Lodowe igły przecięły miejsce, w którym stałam jeszcze ułamek sekundy wcześniej, wbijając się w śnieg ostrym trzaskiem. Gdy wylądowałam, natychmiast przesunęłam się dalej, zwiększając dystans i nie spuszczając przeciwniczki z oczu. Nie wiedziałam czym była ta istota, ale wiedziałam jedno. Jeśli jej nie zatrzymam, Shunsuke będzie musiał walczyć z trzema naraz, a na to nie mogłam pozwolić.
Postanowiłam zaryzykować. Ćwiczyłam w kółko to sekwencje, to był moment, gdy czułam, że mój trening przyniesie owoce i to jakie! Skupiłam chakrę i zaczęłam biegiem skracać dystans pomiędzy mną a oponentką. Wzięłam głęboki wdech i za pomocą mojej jedynej dłoni złożyłam pojedynczą pieczęć - chciałam zacząć od czegoś niezbyt skomplikowanego, chciałam tę lewitującą postać powstrzymać i jednocześnie zminimalizować szansę na moje niepowodzenie. Mokuton: Kouskou - to była odpowiedź na moje potrzeby. Chciałam, aby z ziemi pod jej stopami wyrosło drzewo, które ją pochwyci i zacznie ściskać, chciałam, aby pozostała nieruchoma i dzięki temu, żebym mogła kontynuować swój atak, oczywiście cały czas byłam czujna, nie chciałam zginąć ani oberwać bardziej niż to było konieczne, jeśli mój pomysł zawiedzie to szybko zwiększam dystans.

  Ukryty tekst