Lasy Atarashi

[Daichi]

Potężne cielsko osunęło się swobodnie na dwa kamienne kolce, które chwilę wcześniej wysunęły się z ziemi. Ryk ustał, a krew yokaia rozlała się po okolicy, zwiastując zwycięstwo nad potworem. Nastała cisza. Nawet deszcz był cichy. Nawet ogień trawiący budynki mieszkalne był cichy. Zagrożenie zostało zażegnane, a młody wojownik odetchnął z ulgą, opadając bezwładnie na ziemię. On sam też był zmęczony i potrzebował chwili dla siebie, chwili wytchnienia i odpoczynku. Dyszał ciężko, wciąż miał problemy z oddychaniem po wcześniejszym uderzeniu, a utrata dużych ilości chakry w krótkim czasie także dawała mu się we znaki. Zasłużył na moment dla siebie.
- Okej, swoje zrobiliśmy. Trzeba tylko ogarnąć ten burdel. - przemówił zaczepliwym tonem Gaichi. - Ja idę w kimę, ty się tym zajmiesz.
Po tych słowach głowy chłopaków zamieniły się powoli miejscami, a kontrolę nad ciałem znów przejął Daichi. Gaichi osunął się w tył i zasnął, oddając dominującemu bratu możliwość poruszania ich wspólnym organizmem.
- Zostaw to mnie. A ty odpocznij, bracie. - odetchnął z ulgą, że było już po wszystkim. No prawie.
Nadal trzeba było zająć się osadą i tym, co z niej zostało. Trzeba było przeczesać wioskę i sprawdzić, czy ktoś przeżył, na pewno część ludności uda się uratować. No i pozostawała kwestia Uty, która wyłoniła się zza drewnianych skrzynek, przy których wcześniej stała Kanato. Najwidoczniej kobieta nie chciała ratować wcale Daichiego i pomóc mu. Ona pomagała małej, która pewnie zostałaby znaleziona, gdyby nie dywersja kobiety. Poświęciła się więc nie tylko dla dobra ogółu, ale przede wszystkim dla małej podopiecznej, która miała przed sobą całe życie. Bohaterski czyn, który z pewnością zostanie zapamiętany. Niestety, dziewczynka została sama, jej ojciec pewnie nie przeżył w całym tym pobojowisku, o czym świadczyły trzymane przez nią okulary. Diabelski widok, którego ninja wolałby ze wszystkich sił uniknąć. Z trudem podniósł się z ziemi, przeciwstawiając się bólowi i zmęczeniu. Podszedł do niej i kucnął, by ich spojrzenia spotkały się. Położył delikatnie rękę na jej ramieniu i uśmiechnął się. Nie miał zbyt dużego doświadczenia z dziećmi, ale wiedział mniej więcej, jak z nimi postępować.
- Uta-chan, tutaj jest bardzo niebezpiecznie. Czy widziałaś po drodze kogoś, kto przeżył? - pytanie może nie było w pełni na miejscu, ale dziewczynka doskonale zdawała sobie sprawę z tego, co zaszło. Tragedia działa się na jej oczach i nie było co mydlić jej bajkami. - Usiądź tutaj i poczekaj, a ja się rozejrzę.
Nie mógł prosić jej o pomoc w poszukiwaniach. Była wciąż dzieckiem, a okolica nie była bezpieczna. Sam musiał przeczesać wioskę, a raczej to, co z niej zostało. Szukał kogokolwiek, kto się ruszał i jeszcze żył, szukał nie tylko ratunku dla niewinnych, ale również kogokolwiek, kto mógł zająć się Utą po całym tym chaosie. Kiedy było trzeba, sięgał po wodę ze studni i gasił resztki pożaru. Wydostawał ciała spod rumowisk, sprawdzając ich stan. Podchodził nawet do tych, którzy się nie ruszali i sprawdzał ich przytomność. Jeśli istniał choć cień szansy ratunku dla kogokolwiek, on starał się z tej szansy korzystać. Gdy wymagała tego sytuacja, stosował pierwszą pomoc, którą wykonywał wzorowo nawet w tak niesprzyjających warunkach. Znał podstawy ratowania życia i to był idealny moment do ich wykorzystania. Zmęczenie odeszło na bok, a wcześniejszy ból zniknął. Inicjatywę przejęło zaangażowanie i chęć niesienia pomocy, czyli działanie zgodnie z obranym kiedyś nindo.
- Proszę, żyj. - powiedział do któregoś ciała, uciskając klatkę piersiową.

[Kori]

Misja C
Daichi

Południe
17 /14

Wioska stała się obrazem grozy… Przerażającym wspomnieniem tego, jak wiele zła może wyrządzić ludzka nienawiść. Mieszkańcy sami ściągnęli sobie na głowy Yokaia, chociaż za kilka lat znowu zaczną obwiniać innych. Świat się nie zmieni mimo tragedii, która nawiedziła to miejsce. Uta była niesamowitym przykładem takiej sytuacji, gdy niewinna i całkiem samotna stała pośród chaosu, który trawił ten świat. Dziewczynka była całkowicie zdana na Daichiego, który raptem chwile temu pozbierał się z ziemi, zamieniając się z bratem kontrolą nadciąłem. Ich wspólna walka coraz lepiej pozwalała im rozumieć zdolności, które posiadali, a nic lepiej nie przygotuje ich na przyszłość niż coraz silniejsi przeciwnicy. Ich obecny wróg leżał za plecami przebity dotonowymi kolcami, Uta wpatrywała się w stwora, nie mogąc z siebie wydusić ani jednej łzy. Psychika dziewczynki już nigdy nie będzie taka sama… Daichi zaczął przeczesywać zakamarki osady, odrywając po pierwszych minutach, że jednak nie byli sami. Część mieszkańców wyłaniała się ze swych domów, którym udało się uniknąć szaleńczych ataków Yokaia. Mimo że Daichi nie znał żadnego z nich, to po kolejnych kilkunastu minutach ktoś krzyknął w jego stronę… Znał ten głos.

– Daichi-san… Moja córka– Takamaru wyłonił się z jednego z domów, podpierając się na kawałku wyrwanej deski. Nie miał prawej nogi, a zwisający kikut obwiązał teraz resztkami nogawki. Jakaś kobieta podpierała go pod ramię, a w jej twarzy bohater mógł rozpoznać Hanato. Właścicielka karczmy nie posiadała widocznych obrażeń, jednak jej twarz nosiła ślady brudu i trawiącego wioskę ognia. Była zmęczona i przerażona, jednak starała się pomóc zdesperowanemu ojcu. W pewnej chwili mała Uta wybiegła zza pleców młodzieńca, rzucając się w objęcia ojca, który samą siłą woli wciąż stał na swej nodze. Miał dokładnie tę samą minę co wszyscy, którym udało się przetrwać… Mimo że jak każdy cieszył się odnajdując ocalałych członków rodziny, to w ich oczach czaił się paraliżujący strach, że już nigdy nie będą w stanie żyć jak dawniej. Daichi wpatrywał się w to wszystko, aktualnie całkowicie ignorowany przez świat, który go otaczał. Na własne oczy widział, co stanie się, jeśli Yokaie zwyciężą nad światem ludzi, niszcząc dosłownie wszystko, co miało w sobie dobro i ciepło. Te stworzenia polowały z sadyzmem, który nawet najwięksi zwyrodnialcy żywego świata nigdy nie będą w stanie osiągnąć… Demony zostały stworzone z czystego zła i właśnie to sprowadzą na świat. Chłopak był wolny, mógł odpocząć i iść dalej. Mógł też zostać tutaj i pomóc ocalałym w odbudowie ich domu. Jako shinobi marnowałby jednak tylko czas, jaki potrzebował by stać się silniejszym. Czas by zdać raport i przekazać urzędnikowi, że nigdy już nie zobaczy swej córki… Kolejne powinność shinobi.

Misja zakończona sukcesem

Starzec z biura
Takamaru
Uta
Kanato
Hanato
Kobieta z lasu

[Daichi]

Próba odnalezienia ocalałych udała się pomyślnie. Kiedy mieszkańcy zrujnowanej wioski usłyszeli, że walka ustała, wyszli ze swoich schronień i zaczęli sobie wzajemnie pomagać. Byli przerażeni, ale także wdzięczni, że udało im się przeżyć. Wielu z nich nie przetrwało i padło ofiarą potężnego yokaia, na szczęście młodociany shinobi był w stanie poradzić sobie z zagrożeniem i raz na zawsze wyeliminować prześladujące ich niebezpieczeństwo. Nie zrobił tego sam. Gdyby nie poświęcenie córki jego zleceniodawcy, prawdopodobnie i on zostałby zamordowany, a cała osada była zostałaby doszczętnie zrównana z ziemią. Na szczęście wszystko skończyło się dobrze... a przynajmniej w miarę dobrze.
Odnalazł się także ojciec Uty. Chociaż nie był w najlepszym stanie, to przeżył i to liczyło się najbardziej. Jego córka, choć nigdy już nie będzie taka sama, będzie miała opiekuna i rodzica, który będzie mógł dalej uczestniczyć w jej ratowaniu. Pomoże również przy łataniu dziur zarówno w myślach, jak i w głowie niewiasty. Daichi obserwował ich pojednanie, a także spokój, który na nowo zapanował w tutejszej wiosce. Chociaż to miejsce już nigdy nie będzie takie samo, to nadzieja na lepsze jutro tliła się w sercach mieszkańców, zmuszając ich jednocześnie do naprawiania budynków. Z pewnością trochę im to zajmie, ale prędzej czy później postawią wszystko na nogi. Daichi nie zamierzał brać w tym udziału, zmarnowałby zbyt dużo cennego czasu. Już i tak bardzo im pomógł, dlatego właśnie udał się w kierunku głównej części Atarashi, gdzie znajdowała się siedziba jego rodu. Musiał zdać raport z misji, a po drodze postanowił trochę potrenować. Nie był w najlepszej kondyncji, ale niewymagający trening na pewno mu nie zaszkodzi.

  Ukryty tekst

[Daichi]

  Ukryty tekst

[Daichi]

  Ukryty tekst

[Daichi]

  Ukryty tekst

[Ayumu]

"Zły dotyk"
Misja rangi C
Daichi i Gaichi
Kolejka 1/14+

Pobyt Daichiego i jego brata bliźniaku w lasach Atarashi wydawał się niezmącony. Przynajmniej pozornie. Niedaleko z tego miejsca było do miasta zasiedlonego przez rody przybyły zza murów, a jednak zupełnie inne było podejście do natury niż dawnej ludności okolic, gdy region ten zwano po prostu Sogen. Nie ma już tutaj tego Uchihowskiego bydła, które pluło na przyrodę, wykorzystując każdy jej skrawek, by hodować rośliny i zwierzęta, czy po prostu kalać swoim panowaniem. Co to, to nie. Stare rządy się skończyły, a przyszły nowe, dużo bardziej spójne z naturą i przyrodą.

Przedstawiciele klanu Soma mogli więc zarówno trenować jak i odpoczywać w pięknym otoczeniu. Drzewa dawały cień, a potężne pnie pozwalały się oprzeć, czy też przysiąść wygodnie. Pod stopami nic nie szeleściło, bo zieloniutki mech był przyjemniejszy niż jakikolwiek dywan na bogato zdobionych salonach. Sielanka i wolność. Co chwilę było gdzieś w dali słychać stukanie dzięcioła, czy nawet mimo wczesnej pory dnia, pohukiwanie sowy. Coś się jednak musiało zadziać, bo nad swoją głową, a w zasadzie swoimi głowami, zobaczyli przemieszczający się między drzewami rój ptaków.

Oczy Daichiego mogły dostrzec kilka kosów, widocznie przepłoszonych z jednego kierunku, gdzie szła niedaleka ścieżka. Po ziemi przemknął też lisek, który... No właśnie, jaki dźwięk wydaje lisek? W każdym razie go wydał. I czmychnął w krzaki, tyle go było widać. Coś się działo niedaleko, pytanie tylko, co Daichi z tym zrobi. O ile w ogóle będzie miał zamiar jakoś zadziałać.

[Daichi]

Kolejne dni mijały, pozwalając bohaterowi w pełni oddać się wykonywanym treningom. Nie tracił czasu na nic innego. Szlifował swoje umiejętności i uczył się nowych, poszerzając swój arsenał technik zarówno ofensywnych, jak i defensywnych, właśnie tego bowiem potrzebował. Nie był doświadczonym ninją, ale miał łeb na karku i doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że nie zdobędzie odpowiedniego doświadczenia, jeśli nie będzie stale zwiększać swoich możliwości bojowych. Poprawa kondycji oraz opanowywanie nowych zdolności pozwolą mu na wykonywanie bardziej wymagających misji, co z kolei przełoży się na zdobywanie większej wiedzy oraz wspomnianego wcześniej doświadczenia. A ponieważ on stawiał na ciągły samorozwój, mógł pozwolić sobie na kilka dni przerwy, które całkowicie poświęcił na trenowanie. Dopiero teraz przypomniał sobie o raporcie z ostatniej misji, który zdać powinien parę dni temu. W zasadzie, powinien zrobić to niezwłocznie po wykonaniu zlecenia, jednakże jego droga powrotna z tamtej dziwnej osady przedłużyła się, stąd moment stagnacji.
- Chyba nikomu nie będzie przeszkadzało, że dostaną raport później? - przemówił w myślach sam do siebie.
Dotychczas jego kariera początkującego shinobiego przebiegała bez problemów, ale odwlekanie tak istotnej kwestii mogło mieć dla niego jakieś negatywne konsekwencje. Choć liczył się sam fakt, że zadanie wykonał, a przecież z rozmaitych względów jego powrót do siedziby rodu mógł zająć znacznie więcej czasu. Czasy są chore. Nigdy nie wiadomo, skąd nadejdzie niebezpieczeństwo, w okolicach grasowali bandyci, wszędzie natknąć się dało na najemników lub na szpiegów patrolujących pobliskie tereny, dlatego trzeba było uważać na każdym kroku. Jeśli będzie musiał się tłumaczyć, na pewno użyje tego argumentu, albo wymyśli na poczekaniu jakąś ciekawą historię, która pozwoli mu uniknąć kłopotów. A może nic takiego się nie stanie i nie będzie trzeba niczego tłumaczyć? Mniejsza o to.
Daichi ćwiczył akurat kondycję, biegając po leśnej polance, aż nagle do jego uszu dobiegł niepokojący odgłos. Chmara ptaków przefrunęła wysoko nad jego głową, uciekając z jakiegoś kierunku. Z tej samej strony w popłochu uciekały inne zwierzęta, jakby chciały oddalić się od jakiegoś zagrożenia. Daichi od zawsze żył w zgodzie z naturą, dlatego takie zdarzenie od razu wymusiło na nim bezwarunkowy odruch, jakim była chęć do sprawdzenia, co było powodem całego tego zamieszania. Zatrzymał się od razu, przetarł z czoła pot, po czym napił się zimnej wody z okolicznego źródełka, po czym napełnił całą swoją manierkę. Schował niewielkie naczynie, po czym zaczął biec szybko w kierunku, z którego uciekały dzikie zwierzęta. Zaczął w którymś momencie wyskakiwać w górę, przyczepiając się do drzew za pomocą chakry, chciał tym sposobem dostać się wyżej, by zwiększyć pole widoczności. Stąpał ostrożnie, uważnie się rozglądając. Wyszukiwał wzrokiem niecodziennych zjawisk i wszystkiego, co nie pasowałoby do reszty scenerii. Na razie nie budził brata, nie było takiej potrzeby.

  Ukryty tekst

[Ayumu]

"Zły dotyk"
Misja rangi C
Daichi i Gaichi
Kolejka 2/14+

Nieładnym nawykiem jest ćwiczyć kondycję, gdy czeka raport do władz. A jednak bracia Soma podjęli się tej praktyki i teraz hasali wesoło po lesie. A raport kiedyś trzeba było zdać. Kiedyśtam, przynajmniej. Ruch zwierząt zainteresował jednak tego obudzonego z dwóch bliźniaków, przynajmniej na tyle, by zbadać skąd te zwierzęta się przemieszczają.

Daichi zachował jednak wysoce idącą ostrożność, w końcu nie był głupi. Większość czasu musiał myśleć za dwóch. Dosłownie, mając w sobie zrośniętego brata bliźniaka. Wspiął się na drzewa - niby potrafił to to każdy shinobi, ale nie każdy od razu patrzył w górę, gdy szedł przez las. W ten sposób, będąc wyżej, a wciąż na pograniczu rozłożystych koron drzew, Daichi mógł zobaczyć źródło poruszenia.

Grupka trzech mężczyzn, zasadniczo starszych chłopców, bo na zbyt starych nie wyglądali, szła sobie przez las. Mieli trochę pakunków, dwóch śmiało się i żartowało, trzeci grał na okarynie. Dźwięki, chichot i instrument przepędzały zwierzęta, ale raczej nie zdawali się przejmować czymkolwiek. Wydawali się być tacy dość lekcy na duchu. Alarm chyba podniesiony został bezpodstawnie, bo nie wydawali się sprawiać zagrożenia... A może wręcz przeciwnie? Może byli tak spokojni, bo nie czuli żadnego zagrożenia od strony lasu i czuli się gotowi sprostać jakimkolwiek przeciwnościom losu?

Można było to oceniać z daleka, bo na pograniczu korony drzewa, Daichi był słabo widoczny z ich perspektywy, a ciąż ich widział ponad zaroślami na ziemi. Gdyby nie daj bogi chciał im coś zrobić, miał do tego świetne pole do popisu, pytanie tylko - po co? Nie zawsze walka, zasadzka i taktyczny punkt widzenia musiały grać pierwsze skrzypce. Szczególnie teraz, gdy las coraz bardziej wypełniał dźwięk zbliżającej się okaryny.

[Daichi]

Szybka przebieżka przez las umożliwiła bohaterowi dotarcie do tej jego części, z której uciekała dzika zwierzyna. Aby mieć lepszą widoczność, shinobi wspiął się na wysokie drzewa, korzystając z jednej z podstawowych technik znanej wszystkim w jego profesji. Za pomocą niewielkiej ilości chakry wypuszczanej z dolnej części stóp był w stanie wspinać się po pionowych powierzchniach, a także chodzić po tafli wody, w tej konkretnej sytuacji korzystał z pierwszej opcji. Wykonał kilka susów, odbijając się od grubych koron drzew, aż w końcu zwinnym ruchem znalazł się na szczytowych gałęziach, które nie tylko gwarantowały znacznie lepszą widoczność, ale również schronienie. To tam chłopak był mniej widoczny, z czego z pewnością będzie mógł skorzystać później.
- Huh, okaryna? - rzucił w myślach w eter.
Tak, to na pewno było to. Do jego uszu docierał dźwięk instrumentu, który odbijał się po okolicy od wszelkich nieruchomych struktur naturalnych. Z początku muzyka była cicha i nierównomierna, ale im bardziej młodzieniec zbliżał się do jego źródła, tym bardziej się nasilała. W końcu ich ujrzał. Trzech mężczyzn spacerowało sobie swobodnie, żartując dookoła i ciesząc się swoim towarzystwem. Mieli sporo pakunków, ale ogólnie na niebezpiecznych nie wyglądali. Daichi miał raczej wrażenie, że to zwykli chłopi, którzy skądś wracali, albo dokądś zmierzali, w każdym razie nie było powodów do interwencji. Ich głośne zachowanie rzeczywiście mogło spłoszyć zwierzęta, ale był środek dnia, także Soma wcale nie zamierzał stawać im na drodze i uciszać ich. Pozostał więc w ukryciu, kryjąc się jeszcze bardziej między liściastą zasłoną, starając się być niezauważonym. Nie chciał opuszczać kryjówki, ale też nie odpuszczał okazji - chciał podsłuchać, o czym tak głośno rozmawia trójka wędrowców. Jakby się nad tym dłużej zastanowić, mogli być rabusiami, którzy zadowoleni po jakiejś akcji i obrobieniu bezbronnych ludzi czy też kupców wracali obłowieni do siebie. Prawdopodobieństwo było małe, ale zawsze gdzieś tam istniało. Gdyby bohater usłyszał chociaż jedną rzecz, która właśnie na to by wskazywała, wówczas mógłby zainterweniować i spuścić im łomot. Chociaż czy poradziłby sobie z trzema bandytami w pojedynkę? Jeśli byli zwykłymi ludźmi, raczej nie powinno być problemu, ale jeśli oni także posługiwali się chakrą, wówczas mógłby mieć problem. Nawet, jeśli rozłączyłby się z bratem, to oni wciąż mieliby przewagę liczebną.
- Uspokój się. Zachowaj spokój. - przemawiał do siebie w myślach, zachowując zimną krew.
Prawdą było, że na ten moment niepotrzebnie się stresował i szukał problemu tam, gdzie go nie było. Dopowiadał sobie wiele kwestii i mogło być tak, że wcale nie usłyszy niczego złego, panowie sobie po prostu przejdą, a on wróci do swoich treningów. Albo wróci do siedziby rodu, by zdać w końcu ten raport, o którym znów mógłby zapomnieć. W każdym razie siedział sobie bezpiecznie w ukryciu między liśćmi i nasłuchiwał rozmów zbliżających się w jego kierunku jegomościów. Liczył na to, że jednak nie okażą się złodziejami, z którymi musiałby się rozprawić. Obawiał się konfrontacji, w której tamci mieliby przewagę liczebną, ale na pewno podjąłby się walki, jeśli w grę wchodziłaby pomoc pokrzywdzonym. A oni mogli kogoś skrzywdzić, zdobywając tak spory łup.
- Koniec z dopowiadaniem sobie! - uspokoił się raz jeszcze.

[Ayumu]

"Zły dotyk"
Misja rangi C
Daichi i Gaichi
Kolejka 3/14+

Tok myślowy w głowie Somy pracował, zbaczając na niebezpieczne tory. Porównywanie się z obcymi to jedno, ale kwestia eliminacji, to drugie. Gdy jednak zbliżali się, mógł słyszeć i rozróżnić więcej słów, które wymieniała grupka chłopaków.
- słyszałem, że Kujaku się dogadali z Kaminari. Tymi wiesz, czarnymi. I teraz wszystko rzucą tutaj, do Atarashi.
- Głupoty gadasz. Ktoś tych z dzikusów z drugiej strony muru by się próbował dogadać? Dobre sobie. - "dzikusy" z drugiej strony muru? Daichi mógł dostrzec charakterystyczne tatuaże na ciele tego chłopaka i raczej dzikusami w tym zdaniu byli Kaminari, a nie Kujaku.
- Poważnie, ale tylko Pawie, reszta nie.
- Same pawie to może, może... W Tanohacie tak gadali.
I tak sobie gadali, aż trzeci oderwał mały instrument od ust i odetchnął głęboko.
- Wiecie, zjadłbym coś.
- Jedliśmy śniadanie.
- A drugie śniadanie?
- Drugie śniadanie też jedliśmy.
- No to drugie drugie śniadanie.
- Zaraz będziemy w Atarashi.
- No właśnie. I będzie robota. Tu zanieś, tu zagraj, tu zabaw ludzi. Nie będzie czasu zjeść.
- Eh, no dobra. - W końcu ten jeden, któy wyraźnie wyglądał śmielej i nie był ani instrumentalnym lekkoduchem, ani wątpiącym marudą, podjął decyzję. - Tam jest fajny pieniek, to możemy przysiąść. - Wskazał na obalony konar praktycznie tuż pod drzewem, na którym siedział Daichi. Nie wyglądali na groźnych, ale rozłożyli się z plecakami i prowiantem, jak gdyby mieli rozłożyć tu jakiś piknik. A shinobi na drzewie miałby problem, by uniknąć ich niezauważony.

Rozsądny
Wątpliwy
Lekkoduch