Przydroża

[Nobuo]

Prowizoryczny szałas wyglądał dosyć sympatycznie, może nie była to rezydencja shirei-kana ale zawsze wyglądało jak miejsce pod którym można zbudować mocną legendę i dobre historie. Dlatego też jak wszyscy się rozgościli pod namiotem, postanowiłem wykorzystać moment i jeszcze wyjść na przysłowiowego szluga. Kiedy to pod spodem trwał podział miejsc, rozgoszczenie się, zajęło mi dosłownie chwilę jak już musiałem się znaleźć pod zadaszeniem, ponieważ wyjęli bimber. - Widzę, że koledzy nie przypłynęli na drewnianej łódce i wiedzą co jest pięć. - Już lekko a nawet trochę bardziej niż lekko pijany powiedziałem.

Jako, że byłem lekko pijany to przełączył mi się tryb planowania na tryb rozpierdolimy to wszystko w drobny mak. - Dobra Kamato, chuj z nimi jak tam dojdziemy, to się zaczniemy nimi martwić. Przecież to jakieś pizdeusze na strzała. - Zacząłem się bujać biorąc kolejnego łyka bimbru. Tak też zacząłem się kołysać na prawo i lewo. - A znacie te weselne przyśpiewki? Na lewo! Na prawo! W góre! I w dół! - Zacząłem rozkręcać towarzystwo jak Katai się wtrącił, że burza idzie i takie tam. Zajęło mi jeszcze kilka łyków bimbru zanim poszedłem spać, a raczej zaliczyłem zgodna...

Obudziłem się rano, jak chyba miała być moja warta, nie wiedziałem co się działo, ale leżałem w dziwnej pozycji, przykryty dwoma kartkami i shurikenem... Zawsze lepsze to niż nic. W ręce miałem jeszcze jakąś butelkę, powąchałem i było to sake, momentalnie wzięło mi się na wymioty, ale tak mnie łeb bolał, nie wiedziałem co jest. Musiałem się czegoś napić tak też wziąłem łyka tego sake. - Kurwa, działa jak złoto. - Tak zgadza się, właśnie zrobiłem klina sake za pomocą sake. Jak już złapałem ostrość w oczach to wyszedłem na zewnątrz, patrzę a tam typ przebity włócznią na drzewie. - O kurwa to się porobiło. - Powiedziałem krótko, wziąłem jeszcze jeden łyk na silniejszego klina i zacząłem się rozglądać co się dzieje wokół. Czy nie ma jeszcze kogoś rannego? Czy jest zagrożenie? Czy są jakieś ślady kto to zrobił?

[Deku Orochi]

Trzeba mieć w życiu cel

Misja:B
Uczestnik: Nobuo
Ilość: 12/?
Czas: Poranek

Po szczególnie dobrej nocy Nobuo obudził się z głową, która aktualnie przypominała klosz, pod którym toczyła się trzecia wojna sogeńska. Spróbował wstać jednak zrezygnował, unosząc bukłak z sake, który pozostał mu jeszcze z poprzedniego wieczora. Cała reszta już się obudziła, gdy on kolejnym łykiem cierpkiego alkoholu katował swoją wątrobę już od rana. Dźwigając się z zimnej ziemi zdał sobie sprawę, że obóz, który zapamiętał wczoraj wyglądał znacznie lepiej. Nie było w nim tyle krwi, a kobieta która wykazywała jedyne zdolności dyplomatyczne w rodzinie po prostu zniknęła. W pewnej chwili wzrok Goro przeciął się ze wzrokiem bohatera, a obaj wyglądali jak dwa nieszczęścia pozostawione na pastwę wolnego świata. Ubrania, w których zaplątały się drobne gałęzie i liście, włosy w abstrakcyjnym nieładzie, i mętny wzrok, który mówił, że chętnie przyjmą jeszcze po kolejce. Muzykant odwrócił się do mężczyzn, którzy zdejmowali starszego z drzewa, wyciągając długą włócznie z jego ciała. Truchło dawnego wodza ułożyli na ziemi, po czym każdy zaczął spoglądać na siebie ze smutkiem. Różne słowa pojawiały się w powietrzu, gdy wszyscy zrozumieli, że to dla nich koniec.

– Co z naszymi domami, co my teraz zrobimy… Co się stało z Kamato i dlaczego nikt nas nie uprzedził – Ich wzrok stawał się niemal szklisty, gdy przenosili wzrok na mężczyzn, którzy obiecali im pomóc, w pewnej chwili ktoś rzucił z tłumu zebranych.

– I co kurwa bohaterowie, mieliście pomóc nam z tymi potworami, a nawet nie potraficie bezpiecznie doprowadzić do obozu kobiety i starca, jesteście faktycznie tak głupi by myśleć, że będziemy teraz chcieli korzystać z waszej pomocy? – Deszcz przestał padać, gdy jeden z mężczyzn uniósł ciało wodza, układając je teraz na prowizorycznej lektyce, którą inni zbudowali w kilka chwil.

– Wódz zasługuje na pochówek w wiosce, dalej panowie zabieramy się stąd lepiej, żeby nasze rodziny nie musiały czekać kolejnej nocy… A wy – Mężczyzna który wczoraj wyciągnął bukłak z bimbrem spojrzał na Góro i Nobuo z góry.

– Możecie wracać do siebie, nie chcemy takiej pomocy… Sami poradzimy sobie z naszymi problemami– Po tych słowach żaden z nich nie odwrócił się w stronę bohaterów, idąc teraz w mrocznym orszaku, który po kilku chwilach z daleka zaczął nucić ciche modlitwy, które brzmiały niemal, jak melodia… No cóż, co zrobią bohaterowie to już zależy w głównej mierze tylko od nich.

Legenda:
Karczmarz
Goro
Bandyci
Lekarz
Ranny człowiek
starszy Katai
Kamato
Mężczyzna z obozu

[Nobuo]

Sytuacja była dosyć opłakana, od początku czułem, że wszystko się zaraz skomplikuje, w zasadzie wiedziałem to jak zobaczyłem pierwszego trupa. Nie musiałem długo czekać by te słowa okazały się zwyczajną prawdą. Kiedy zaczęli się ludzie nas sadzić, ja zwyczajowo wyjąłem papierosa, którego opadliłem. Czekałem aż się wszyscy wypalą, ze złości z tekstów, a ja przy tym musiałem złapać trochę dymu by rozum zaczął poprawnie pracować. - Ciekawe zagranie z waszej strony... Wszyscy pochlali, kobieta zniknęła, mamy nieżywego a teraz wymiękacie i obracacie się na pięcie licząc, że jak nie daliście rady wcześniej ogarnąć tego bałaganu to magicznie go to teraz sami ogarniecie? - Wziąłem tym razem potężnego bucha.

- Wy wracajcie do wioski, pochowajcie swojego wodza... My zajmiejmy się resztą... - Odkaszlnąłem, by mieć bardziej męski i poważny głos, podchodząc jednocześnie do mężczyzny. - Chcesz splamić mój honor i szacunek? - Zrobiłem z papieru kunai, który przyłożyłem mu do brzucha tak by poczuł, że to nie są żarty i przestał myśleć emocjami a bardziej logicznie. - Potrzebujemy jednej osoby która nas poprowadzi, jeżeli nikt nie pójdzie... To w zasadzie możemy zabić was na miejscu, bo i tak nie rozwiążecie tych problemów sami. - Zagrałem trochę w pokera, nie chciałem ich zabijać, ale potrzebowałem kogoś kto by mnie prowadził za rączkę do celu.

Najlepszą metodą było przywrócenie im logicznego myślenia poprzez realne zagrożenie, o którym zapomnieli skupiając swoją uwagę na emocjach... A jeszcze byłem na kacu, pomimo klina, dalej mi kac doskwierał... A na kacu nie byłem aż tak przyjemny... - To jak wybrańcu, pójdziesz z nami do miejsca, gdzie rozwiążemy problemy czy przesunąć tego kunaia o metr do przodu? - Powiedziałem z przerażającym uśmieszkiem.

[Deku Orochi]

Trzeba mieć w życiu cel

Misja:B
Uczestnik: Nobuo
Ilość: 12/?
Czas: Poranek

Nobuo należał do ludzi nieprzewidywalnych, a zdecydowanie było to widać, w momencie gdy przy pomocy własnego kekkei genkai stworzył papierowego kunia, którego przyłożył do brzucha jednego z mężczyzn należących do świty martwego przywódcy. Człowiek ten w pierwszej chwili zrobił ogromne oczy, jak gdyby pierwszy raz w życiu widział podobne sztuczki. Przenosząc swój wzrok z Nobuo na ostrze broni, która wydawała się bardzo realna przełknął głośno ślinę, bełkocząc w stronę bohatera.

– Ja… Panie zrozum, nie wiemy, co powinniśmy zrobić – Goro do tej pory stał nieruchomo, jednak gdy jego towarzysz zaczął działać, położył swoją dłoń delikatnie na jego ramieniu. W oczach grajka pojawił się smutek oraz zaskoczenie, gdy zdał sobie sprawę, że jego towarzysz jest nieco jebnięty.

– To wy musicie zrozumieć Nobuo… Nie wiemy, co się stało i kto za tym stoi. Jednak jeśli zrobiły to te same osoby, które napadają na waszą osadę to się tego dowiemy. Proszę wszystkich o spokój i zrobienie tego, co powiedział mój przyjaciel, jeden z was musi nas doprowadzić do miejsca, w którym może znajdować się potencjalna siedziba wroga… Reszta niech wraca do wioski i przygotuje się, gdybyśmy jednak nie dali rady… – Goro spojrzał na mężczyznę, który wydawał się odpowiadać za resztę, a ten, bojąc się zrobić, chociaż krok, gdy wciąż był trzymany na ostrzu, powoli odpowiedział, starając się dobrze przemyśleć każde słowo.

– Nie wiem, czy wiele pomogę, ale pokaże wam te stare tunele… Jeśli w jakiś sposób mogę odpłacić za śmierć naszego wodza, to możecie na mnie liczyć – Mężczyzna przestał się bać, a na jego obliczu pojawił się jedynie smutek. Gdy skończył mówić reszta jego ludzi rozluźniła uchwyt na swych prowizorycznych broniach, co jasno wskazywało, że za kamrata gotowi byli zaatakować obu bohaterów.

– Wiedziałem, że wszystko uda się załatwić pokojowo… – Dodał na koniec Goro, z niepewnością, spoglądając na swego towarzysza. Bez względu co tamten uczynił mężczyzna sięgnął po swój instrument do grania, po czym zaczął swój pożegnalny sonet dla człowieka, który odszedł niesiony na prowizorycznej lektyce. Trójka bohaterów już po kilku chwilach stała samotnie, na tle rozmywających się burzowych chmur. Reszta pozostałych przy życiu ruszyła w stronę osady, do dźwięków melodii, która wzbijała się w powietrze, podążając za nimi niczym kostucha oddająca ostatni pokłon staremu przyjacielowi…

Legenda:
Karczmarz
Goro
Bandyci
Lekarz
Ranny człowiek
starszy Katai
Kamato
Mężczyzna z obozu

[Nobuo]

Dla jednych mogłem być jebnięty jednak, to był mój styl bycia. - Myślałem, że więcej będzie potrzeba byście sensownie zaczęli mówić. - W tym samym momencie, wchłonąłem kunaia z papieru do ciała. Jeżeli chłopi ponownie chcieli kontynuować dialog, no to w sumie plan się udał w 100 procentach. - Może zaszło to za daleko, ale dopiero w momencie prawdziwego zagrożenia i stresu kończą się emocje a zaczyna się logika. - Ze złowieszczym uśmiechem poklepałem gościa po ramieniu.

- Tutaj nie pomścimy tylko twojego wodza, pośmicimy wszystko co wam zostało uczynione, co straciliście. - Stanął wyprostowany, czekając aż się zbiorą z Goro we trzech by wyruszyć we wskazane miejsce. W międzyczasie postanowiłem odpalić kolejengo papierosa, emocje związane z tym całym bałaganem sprawiły, że się lekko zestresowałem w środku, nie byłem jakimś niesamowitym politykiem, a raczej zwykłych chłopakiem, tak też moje zagrania mogły się wydawać czasami logiczne tylko dla mnie.

- Martwi mnie załatwianie sprawy z nimi w zamkniętych tunelach, nie jest to obszar w którym będę się czuł najlepiej... Zdecydowanie dużo bardziej jako ten który posługuje się papierem wolę otwarte pola. - Pod nosem powiedziałem idąc w kierunku wskazanym przez wieśniaka.

[Deku Orochi]

Trzeba mieć w życiu cel

Misja:B
Uczestnik: Nobuo
Ilość: 13/17
Czas: Późne popołudnie/ czarne chmury zbliżające się z północy

Ludzie ruszyli w stronę wioski, a bohaterowie pozostali na swoich miejscach, patrząc jeszcze przez chwilę jak tamci znikają za horyzontem. Wreszcie przewodnik grupy ruszył się ze swego miejsca, zbierając kilka rzeczy, które pozostały. Bukłaki z wodą, suszone mięso, kilka lin i butelkę z olejem, której używali do montowania pochodni. Spakował wszystko w prowizoryczną torbę, po czym z nowym nastawieniem spojrzał na Nobuo i Goro.

– Możemy ruszać panowie – Po tych słowach, nie czekając na dalszy rozwój wypadków ruszył przed siebie, nie patrząc już, czy reszta poszła jego śladem. Niebo stało się ciemne i nieprzyjemne, a już po kilkudziesięciu minutach musieli rozpalić pochodnie by nie przewracać się o wystające kamienie.

– Do jaskiń jest kawałek drogi, trzeba nadrobić trasy… Zawsze po deszczach główny szlak staje się nieprzejezdny z powodu spływających rzek – Mężczyzna wyciągnął pochodnię przed siebie, podając po jednej pozostałej dwójce.

– Nie jestem pewien, czy dobrze robimy, idąc tam frontalnie w nocy… Ta grupa pojawia się tylko w nocy, nie wiem, czy to przypadek, czy właśnie wtedy stają się naprawdę niebezpieczni – Mężczyzna który nie podał swojego imienia zaczął unosić wyżej pochodnię, po czym w jednej chwili padł na ziemię, spoglądając przed siebie. Jeśli reszta zauważyła, to samo, to jakiś kilometr na północy mogli dostrzec wiele innych pochodni, które niczym wąż wiły się wokół drzew, zmierzając w jednym kierunku.

– Kurwa, idą w stronę wioski – Przemówił z przerażeniem, jednak wtedy odezwał się Goro.

– Jeśli ruszymy za nimi do waszej osady, to nie wiemy, czy uda się uratować ludzi, których pojmali… Ale jeśli nie ruszymy teraz z pomocą, to nie wiadomo, czy uratowani będą mieli właściwie, gdzie wracać. Nie wiem, jak ty Nobuo, ale przewiduje trudne moralne decyzje – Ich pozycja nie została odkryta, a wężowy pochód zmierzał dalej, więc nie wydawało się by specjalnie zmieniał plany przez trzech zagubionych podróżników… Coś, jednak trzeba było zrobić.

Legenda:
Karczmarz
Goro
Bandyci
Lekarz
Ranny człowiek
starszy Katai
Kamato
Mężczyzna z obozu

[Nobuo]

Padłem za słowami towarzysza na ziemię. Uśmiechnąłem się licząc pochodnie znajdujące się jakiś kilometr przed nami. - Czyli mówisz, że wystarczy ich zabić? I cały problem sam się rozwiążę? - Nastał we mnie wewnętrzny moment ekscytacji, ponieważ zwyczajnie czułem, że to może być mój moment prawdy. - Macie jakieś uwagi zanim wymorduje całe to patałajstwo? - Dopytałem czekając na ostatnie instrukcje moich towarzyszy. - Poczekajcie tu jakieś pięć no może dziesięć minut zanim się ich pozbędę.

Wysłuchałem jeszcze czy mają coś ciekawego do powiedzenia a potem rozleciałem się na tysiące motyli z papieru. Gdzie jak mgła starałem się przedostać na przód kolumny przeciwników. Starałem się zrobić to w ten sposób by nie zwrócić ich uwagi, dodatkowo też nie chciałem jeszcze wchodzić w otwartą walkę, potrzebowałem więcej informacji zanim przejdę do zwykłego działania.

  Ukryty tekst

[Deku Orochi]

Trzeba mieć w życiu cel

Misja:B
Uczestnik: Nobuo
Ilość: 15/17
Czas:Późne popołudnie/czarne chmury nad głowami bohaterów

Obaj mężczyźni spojrzeli z zaskoczeniem na Nobuo, gdy ten bez większych emocji oznajmi, że ma zamiar zająć się sporą grupą samotnie i to w tak krótkim czasie. Goro zwrócił swój wzrok na wężowy pochód rozpalonych pochodni, po czym uśmiechnął się do towarzysza, licząc, że tamten nie blefuje.

– Wiem, że alkohol z tych stron jest mocny, ale chyba dalej cię trzyma… Widziałem te twoje sztuczki z papierem, ale myślisz, że z tym też dasz sobie radę? – Człowiek który przewodził ich grupie nie bardzo wiedział, co ma zrobić, jednak po krótkim czasie postanowił dodać swoje trzy słowa.

– Panowie spokojnie… Nie wiem, jak silni jesteście, ale jeśli, chociaż jeden wróci do ich obozu z informacjami to więźniowie mogą stać się obiektem wyładowania ich złości… Jesteście pewni, że to słuszne? – Mężczyzna najwidoczniej miał odmienne zdanie, jednak nie miał na tyle odwagi by głośno mówić o swych wątpliwościach.

– Liczę, że wiesz, co robisz… – Dodał jeszcze były kapitan, który ostatni raz spojrzał jak Nobuo zmienia się nagle w karteczki papieru, które rozmyły się po chwili na tle ciemnego nieba. Pochodnia wojownika opadła na ziemię, gdy zręcznie zaczął poruszać się w stronę bestii biegnących w stronę osady. Tak jak mówili ludzie, po części ich opis się zgadzał. Około czterdziestu bestii biegło w równej linii, poruszając się szybko między nierównościami gruntu. Nobuo poruszał się w swej dziwnej postaci na przedzie, obserwując i słysząc wszystko doskonale. Stwory biegły jednak w ciszy, a jedynym dźwiękiem było ciche i miarowe prychanie, które przypominało rżenie loch w czasie dłubania w leśnej ściółce. Wszyscy odziani w zwierzęce skóry od stóp do głów… Zamiast dłoni posiadali długie pazury ze zwierzęcych naostrzonych kości. Wielu miało rogi wyrastające prosto z czaszki, jak gdyby od urodzenia tak właśnie było. Wszystkie oblicza zasłonięte groteskowymi maskami, stworzonymi z błota patyków i kości niewielkich zwierząt. Część z nich trzymała pochodnie, a inni dźwigali dziwne klatki stworzone z poskręcanych lian. W pewnej chwili jeden z nich krzyknął coś gardłowo, a reszta odpowiedziała mu jednym zborowym dźwiękiem. To nie byli zwykli ludzie, mimo że płynęła w nich krew, która mogła zostać utoczona. Nobuo wciąż przebywał w swej papierowej formie, zdając sobie sprawę, że nie jest w stanie zrozumieć nawet słowa wydobywającego się z głosów tamtych stworzeń… Musiał podjąć decyzję.

Legenda:
Karczmarz
Goro
Bandyci
Lekarz
Ranny człowiek
starszy Katai
Kamato
Mężczyzna z obozu

[Nobuo]

Spojrzałem jeszcze raz na chłopaków, jakim cudem mieli czelność zacząć kwestionować mój plan idealny. - Chłopaki... panowie... powiem wam jedno. - Wtrąciłem się w słowa kapitana. - Tak się, kurwa, buduje legendę. - I cyk rozpadłem się na motylki, które udały się w stronę kolumny przeciwników.

Zmaterializowałem się na drzewie gdzieś niedaleko początku kolumny. Tak, żebym mógł ich zwyczajnie zaskoczyć od frontu. Od razu stworzyłem sobie skrzydła z papieru, który posiadałem w kaburach. Następnie wzbiłem się w powietrze... i ruszyłem w stronę grupy brudasów. Przeleciałem nad grupą stworów, jednocześnie prowadząc ostrzał papierem z drugiej kabury. Miałem tam też przygotowane trzy notki, które stworzyłem podczas podróży do tego miejsca, więc również je wykorzystałem, detonując je gdzieś w grupie potworów, tworząc jak największy bałagan i dziesiątkując istoty.

W trakcie ostrzału, prowadzonego trochę na ślepo, starałem się zlokalizować wszystkie klatki z lian oraz ustalić, który przeciwnik w tej gromadzie będzie najsilniejszy.

POV: Nobuo podczas tej akcji

  Ukryty tekst

[Deku Orochi]

Trzeba mieć w życiu cel

Misja:B
Uczestnik: Nobuo
Ilość: 16/17
Czas:Późne popołudnie/czarne chmury nad głowami bohaterów

Nobuo nie brał jeńców i nie zamierzał bawić się w półśrodki by wypełnić własne cele. Wężowy ślad ognia ciągnął się między zaroślami, gdy dzikie stworzenia poruszały się niczym zjawy ciągnąc do osady, którą niemal było już widać z daleka. Migoczące światełka, które raz po raz wciąż rozmywały się by zaraz na nowo kusić wędrowca swym ciepłem. Nobuo stworzył swoje papierowe skrzydła, które jednym ruchem wprawił w działanie. Postanowił w jednej chwili znaleźć się nad głowami swych przeciwników, zasypując ich pociskami, które miały skrzętnie załatwić sprawę niechcianych gości. Goro oraz człowiek bez imienia mogli nagle usłyszeć przeraźliwy skowyt, gdy na tle bladego niego rozpoczęła się rzeźnia. Bestie padały jedna po drugiej, a ich wijące się ciała, ukazywała, że było to w istocie ludzie. Nobu raz po raz przelatywał nad ich głowami, jednak nie na tyle blisko by mogły trafić go ich pochodnie czy włócznie o ostrych grotach. Bohater nie miał litości, dominując polę walki, które już po chwili przerodziło się w jednoosobową masakrę… Nagle bez żadnego ostrzeżenia ktoś z tłumu pozostałych przy życiu rzucił gardłowymi zdaniami bez ładu i składu, a wszyscy którzy pozostali na nogach rozpierzchli się jak karaluchy w różnych kierunkach. Następny atak nadszedł nagle z ziemi, gdy jednym skokiem człowiek przebrany za bestię wybił się z ziemi, po czym skoczył na bohatera, dzierżąc pazury, które teraz mieniły się ogniem. Nobuo jedynie dzięki własnej percepcji był w stanie zareagować w porę by mieć jeszcze szansę na zajęcie się nagłym przeciwnikiem, który wydawał się być na wyższym poziomie niż cała reszta. Dzieliły ich jakieś dwa metry, bohater właśnie nadlatywał w jego stronę, ciskając kolejnymi kartkami w umykający tłum.

  Ukryty tekst

[Nobuo]

To była istna rzeź, zwyczajny pogrom tych ludzi... Zacząłem się w trakcie zastanawiać czy dobrze robię, jednak bezduszna bestia w tym momencie we mnie przemawiała i nie miałem zamiaru się zatrzymać przed dokończeniem tego co zacząłem.

Przelatywałem na skrzydłach prowadząc ostrzał w nich nieświadomych ludzi, kiedy to z tłumu wybiła się osoba, jej pazur czy coś tam zapłonęło i szykował się do bezpośredniego ataku na mnie. - Pff, naiwne. - Skoro miałem czas na reakcję to przyśpieszyłem jeszcze w niego wykonując jednocześnie technikę Kyuuzou no Jutsu. Gdzie chciałem się zmaterializować jak przez niego przelecę.

Następnie będąc już za nim ponownie wytwarzam swoje skrzydła, które w tym momencie powiększam też o najsilniejszą moją zdolność klanową korzystając z papieru który trzymam w plecaku, co powoduje, że mają teraz jakieś tysiąc osiemset kartek w sobie i wykonuję to do czego Kami jest stworzone czyli anihilacji łajdaków. Wykorzystuję podwójny ostrzał przy pomocy Kami Uingusu Shuriken, korzystając z papieru o którym fizycznie powiększyłem skrzydła.

  Ukryty tekst

[Deku Orochi]

Trzeba mieć w życiu cel

Misja:B
Uczestnik: Nobuo
Ilość: 17/17
Czas:Późne popołudnie/czarne chmury nad głowami bohaterów

Nobuo działał szybko sprawnie i przede wszystkim w zgodzie z własnym sumieniem. Jego przeciwnicy byli przeszkodami na drodze, które wystarczyło pokonać. Kolejne ciała padały pod jego skrzydłami, gdy raz za razem zasypywał wszystko białymi pociskami. Nie było sensu zastanawiać się teraz nad własną moralnością, gdy już zrobiło się ten pierwszy krok. Nobu leciał przed siebie, gdy jeden z bardziej rozgarniętych dziko ludzi postanowił stawić mu czoła. Jego atak był szalony i całkowicie pozbawiony sensu, gdy niespodziewanie wyskoczył z tłumu, rozpalając żywym ogniem swe długie pazury. Kami był jednak na to przygotowany, czerpiąc kolejny raz z dobrodziejstw swego klanu. Na chwile zniknął, jak gdyby nigdy nie istniał, po czym pojawił się za przeciwnikiem, materializując się wciąż przy pomocy tych samych kartek. Jego skrzydła ponownie rozpostarły się na tle czarnego nieba, a w blasku pochodni tych, którzy wciąż stali na nogach wyglądał prawie jak anioł. Mroczny i pozbawiony zahamowań, gotowy na to by dobić nawet tych, którzy łudzili się, że ujdą z tego miejsca z życiem. Jego wróg nie był gotowy na to, co go czeka… Nikt nie był. Pociski pojawiły się w jednej chwili, zasypując tego, który okazał odrobinę więcej sprytu niczym pszczeli rój. Mimo że nie wszystkie z nich trafiły, to rany były tak ciężkie, że opadł na ziemie niemal bez ruchu. Jego ciało obiło się o ziemię, po czym legło wśród innych, którzy wcześniej zostali trafieni przez salwę Kami. Wróg okazał się zbyt słaby by oprzeć się temu co wojownik papierowego klanu przygotował z taką pieczołowitością. Nobuo mógł zauważyć z góry jak na ziemi pojawiają się kolejne pochodnie, tym razem ludzkie… Byli to mieszkańcy wioski, którzy wcześniej wyruszyli z ciałem wodza. Towarzyszyli im inni, dzierżąc teraz prosty sprzęt rolniczy jako broń. Bohater mógł również zauważyć Goro, który zręcznie rozprawia się z umykającymi bestiami, które umknęły cudem przed papierowymi technikami… I wtedy z czarnych chmur spadł deszcz.

  Ukryty tekst

[Nobuo]

Taktyka którą wykorzystałem wydawała się skomplikowana, jednak dla osoby oglądającej to z boku, mogła wyglądać przerażająco. Uniknięcie przeciwnika by tylko za chwilę go przedziurawić jak wysokiej jakości ser. Na dole zrobił się zwyczajny cmentarz. A korzystając z Reberu i papieru jaki posiadał dobił te bestie które jeszcze nie zdążyły uciec albo próbowały, chciałem pomóc wieśniakom dokończyć masakrę którą chwilę temu sam zacząłem.

Kiedy już był spokój, zwyczajnie podleciałem do wieśniaków i Goro, lądowanie było maksymalnie nonszalanckie. Chciałem im wszystkim pokazać, że z takimi zadaniami to radzę sobie od ręki, a nikt nie będzie plamił mojego honoru, że czegoś nie dam rady zrobić. - No to co problem bestii rozwiązany. - Uśmiechnąłem się do nich czekając co za moment odpowiedzą w tym czasie samemu odpalając szluga po dobrej akcji.

Byłem lekko wyczerpany, takie manewry kosztowały mnie strasznie dużo energii i chakry... - Ehh... Tyle papieru poszło. - Lekko smutny dodałem, bo oznaczało to, że będę musiał sobie go zaraz wytworzyć, a to oznacza, że będzie go trzeba za moment upchać w kaburach...

- To co z nimi zrobicie? Będziecie potrzebowali jeszcze jakiejś pomocy, bo muszę pójść się napić i przy okazji też dobrze by było gdybym sobie odpoczął w jakiejś karczmie.

[Deku Orochi]

Trzeba mieć w życiu cel

Misja:B
Uczestnik: Nobuo
Ilość: 18/17
Czas:Późne popołudnie/czarne chmury nad głowami bohaterów

Nobuo rozejrzał się po polu bitwy, zdając sobie sprawę, że jego przeciwnik nie był w stanie kontynuować starcia. Mimo że jego rana nie była śmiertelna, to obrażenia, które kami mu zadał były tak poważne, że bez pomocy profesjonalnych medyków nie miał szans na przeżycie. Przeciwnik padł w niskiej trawie, która teraz przesiąknięta krwią na długie lata miała stracić swój dawny blask. Wojownik z papierowej rodziny opadł na ziemię, po czym spojrzał na Goro, który znalazł się przy nim w jednej chwili.

–No no , człowieku nie mówiłeś, że umiesz takie rzeczy… Sądziłem, że picie i wkurwianie innych to twoje główne zalety, ale to – Mężczyzna wskazał na bohatera, gdy ten zaczął anulować swoją technikę skrzydeł. Podczas swego starcia Nobuo zmarnował mnóstwo amunicji, jednak był to produkt, który mógł przecież łatwo wytworzyć… Potrzebował jednak odpoczynku. Jego poziom chakry spadł diametralnie, a ilość przeciwników za jego plecami jasno wskazywała, że dał z siebie wszystko. Goro spojrzał na przyjaciela, widząc zmęczenie w jego oczach, nawet jeśli tamten wciąż stał sztywno udając, że to wcale nie było nic wielkiego.

– Jesteś wspaniałym wojownikiem Nobuo, to zaszczyt walczyć z tobą po właściwej stronie – Nagle do miejsca, w którym stali podbiegł ten sam mężczyzna, który prowadził ich do tuneli, szybko oddając pokłony w stronę bohatera.

– Panie, jesteśmy ci wdzięczni za to, co dla nas zrobiłeś… Nasi ludzie już ruszyli w stronę jaskiń by spróbować odbić resztę. Nikt nie uszedł z życiem spod twych ataków, nawet nie wiem, jak możemy się odwdzięczyć – Mężczyzna z zakłopotaniem wyciągnął sporą sakiewkę, którą wsadził w ręce bohatera nawet nie pytając o zgodę.

– Nasza wioska jest zaledwie dwie godziny drogi stąd, jeśli chcecie panowie to zapraszam was… Mamy dość jedzenia i alkoholu by świętować wasze zwycięstwo przez trzy kolejne noce… Proszę, to będzie dla nas zaszczyt – Mężczyzna ponownie się ukłonił, a inni mieszkańcy osady z niepewnością ustawiali się za nim, gdy już wszyscy wrogowie zostali pokonani… Nobuo dla tego niewielkiego społeczeństwa stał się bohaterem, nie było mowy o tym by kiedyś zapomniano jego imienia. Goro z dziwnym uśmiechem na twarzy oddalił się za plecy Kamiego, oddając mu ten moment zaszczytów, który był w pełni zasłużony… Ci ludzie wreszcie mogli odetchnąć ze spokojem.

Legenda:
Karczmarz
Goro
Bandyci
Lekarz
Ranny człowiek
starszy Katai
Kamato
Mężczyzna z obozu

Koniec

[Nobuo]

- Panowie na razie podziękuję, za gościnę, wiem gdzie was znaleźć ale muszę pójść coś załatwić. - Nic nie musiałem załatwić ale byłem zmęczony jak... Bardzo byłem zmęczony. Tak też przy pomocy motylków podleciałem do najbliższej karczy gospody w której zwyczajnie odpocząłem przez noc.

  Ukryty tekst

Tak też wyruszyłem z karczmy i ruszyłem w podróż.