Cmentarz świętych

[Nobuo]

Gdzie woda spotyka ląd
Wyprawa S - Kaito Ishikawa

---

Posty
Zakata -> Nobuo 20
Kaito Ishikawa 19

---

Złapałeś za rękojeść ostrza i poczułeś synchronizację. Chakra przepływała zaczęła płynąć przez całą twoją dłoń prosto do ostrzał aż musiałeś przykucnąć. Po chwili jednak to uczucie ustąpiło i mogłeś normalnie wstać. - Wszystko ok? - Zapytała Mai.

Zaproponowałeś jej po tym by dołączyła do twoich ludzi. - Nieee, to nie dla mnie skoro Czarna mgła została pokonana, to zaraz sobie kogoś innego znajdę... Muszę jeszcze przede wszystkim nowego psa znaleźć. Inuzuka bez psa to shinobi bez chakry, niby może być ale taki wadliwy i bez sensu... - Uśmiechnęła się po tych słowach i zaczęła iść w kierunku wyjść. A w zasadzie to na korytarz...

Nie wiedzieliście gdzie dokładnie jest wyjście, ale tylko w jedną stronę paliły się pochodnie na ścianach, nie tą skąd przyszliście. Szliście jeszcze tak dłuższy kawałek, nagle przed wami znalazły się masywne drzwi, były już lekko dziurawe, światło słoneczne się przez nie przedzierało.

Kiedy tylko Mai dotknęła drzwi, usłyszeliście za sobą potężny ryk. Odwróciliście się a tam były 2 dwie identyczne kobiety jak ta z którą ledwo wygrałeś. - Uciekaj wypchnęła cię przez drzwi a te się zapieczętowały. Byłeś na zewnątrz słońce był środek dnia...

---

Wakazashi - Klik!
Natsuro - Klik!
Mai - Klik!
Tajemnicza postać

---

  Ukryty tekst

[Kaito Ishikawa]

Misja

Wiosna 396 roku Atarashi

Mai mi odmówiła, nie miałem dzisiaj szczęścia. Decyzja dziewczyny poirytowała mnie, ale nie zamierzałem tego okazywać, tak samo zresztą jak nie zamierzałem poddać się.
- Dołącz do Yamamoto-dono, dołącz do mnie. W Atarashi znajdziesz również i psa, a w najgorszym przypadku pomogę znaleźć ci tego właściwego, nawet jeżeli będę zmuszony opuścić granice kraju.
Nalegałem na pozostanie dziewczyny na tych ziemiach. W pewnym momencie złapałem się na tym, że brzmię jak desperat. Kompletnie nie mogąc zrozumieć dlaczego, aż tak zależy mi na tym, aby dziewczyna została wraz ze mną... Było to dla mnie nie pojęte jednak nie zamierzałem się cofać tylko dalej parłem naprzód. Jednak zanim zdołałem cokolwiek powiedzieć, dziewczyna chwyciła mnie, wyrzucając na zewnątrz. Okazało się bowiem, że więcej było tajemniczych wojowniczek. Zanim drzwi zamknęły się, dostrzegłem dwie z nich i Mai, która została w środku...

Dosłownie przez sekundę, któa trwała niczym wieczność oszołomiony nie docierało do mnie w pełni co się właściwie wydarzyło. A gdy świadomość do mnie wróciła poczułem wściekłość, straszliwą wściekłość, ale również przerażenie... Martwiłem się o dziewczynę.
- Mai !!! - tylko tyle wydobyło się z moich ust
Rozbiegłem się i ze wszystkich sił uderzyłem w drzwi swoim tanto, które dodatkowo wzmocniłem swoją techniką. Jeżeli wejście wciąż było zablokowane, jem sushi i zażywam tabletkę ze skrzepniętą krwią. Powinny zregenerować moje siły oraz zniwelować moje ubytki w sile. A wtedy posyłam wszystkie strzały jakie mam w kołczanie, posyłając je najszybciej jak to tylko możliwe oraz z największa dostępną mocą. Gdyby i to zawiodło sięgam po Samehadę, mocno trzymając ją oburącz ze wszystkich sił walę w drzwi.
- Mai !!! Mai !!!
Krzyczę w przerwie pomiędzy uderzeniami, za wszelką cenę pragnę dostać się z powrotem do środka.

[Nobuo]

Gdzie woda spotyka ląd
Wyprawa S - Kaito Ishikawa

---

Posty
Zakata -> Nobuo 21
Kaito Ishikawa 20

---

Waliłeś i waliłeś w drzwi, próbowałeś wszystkiego, wzmocnienia, strzał, technik nawet nowej broni ale nic nie dawało efektu. Drzwi wyglądały jakby były wzmocnione czymś czego nie jesteś w stanie przebić konwencjonalnymi metodami. Nie wiedziałeś co się dzieje w środku, nie mogłeś usłyszeć co tam się dzieje, nie widziałeś nic nawet przez pęknięcia w drzwiach.

Co dziwnego na zewnątrz wydawało się jakby było południe, weszliście do katakumb chwilę jak się zaczynało ściemniać, dla ciebie to była może godzina maksymalnie dwie, a wyglądało jakby minął co najmniej cały dzień.

Nie pozostało ci nic innego jak wrócić do domu w tej sytuacji, nic już nie zmienisz... Możesz próbować wejść do środka od nowa, bo to dalej był ten sam cmentarz, tylko w innym miejscu się znalazłeś... Może gdzieś tam znowu będzie wejście do niego...

Wyprawa zakończona sukcesem! Gracz daje jeszcze ostatniego posta.

---

Wakazashi - Klik!
Natsuro - Klik!
Mai - Klik!
Tajemnicza postać

---

  Ukryty tekst

[Kaito Ishikawa]

Misja

Wiosna 396 roku Atarashi

Waliłem w drzwi bez ustanku, z pasją licząc, że w końcu ustąpią jednak nie mogłem się przebić, nie byłem w stanie choćby i zadrasnąć tych cholernych drzwi. Jednak to mnie nie powstrzymywało, uderzałem raz po raz, nie zwracając uwagi, że znowu się ściemniło, nie zwracając uwagi na wiosenny chłód... Dopiero nad ranem padłem bez sił przed drzwiami, nie mogąc, nie będąc w stanie podnieść ponownie Samehady.
- Ty głupia babo ! Kto ci kazał ? Kto cię prosił ? Dlaczego mnie stamtąd wyciągnęłaś ?
Emocjonalne tornado, którego doświadczyłem znalazło swoje ujście, łzy napłynęły mi do oczu, właśnie ktoś poświęcił się dla mnie i nie byłem w stanie dokonać czegokolwiek.

Zmęczony leżąc na ziemi, w końcu zasnąłem...

Zbudziłem się około południa, a właściwie to mój lis Kitsune, zbudził mnie, liżąc mnie po twarzy swoim szorstkim językiem. Z trudem wstałem, gładząc czule po grzbiecie mojego towarzysza niedoli. Z trudem wstałem na równe nogi i ruszyłem do innego wejścia katakumb, niestety ale też były zamknięte w dokładnie taki sam sposób jak te z których wyszedłem.
- Mai, obiecuję, że wrócę po ciebie obiecuję.
Na znak przysięgi, wyciągnąłem ze swojej pochwy tanto, rozciąłem wnętrze dłoni. Kilka kropel mojej krwi popłynęło na ziemię, ślad ręki pozostawiłem na drzwiach. Zamierzałem wrócić do tego miejsca, jak tylko odzyskam siły, jednak na razie musiałem uznać, że poniosłem porażkę i wrócić do osady zregenerować swoje siły.

  Ukryty tekst

[Kaito Ishikawa]

Fabuła

Wiosna 396 roku Atarashi

Z/T

[Kaito Ishikawa]

Misja

Wiosna 396 roku Atarashi

Noc była spokojna, nie miałem żadnych koszmarów, ostatnie wydarzenia uspokoiły też moją duszę. Doskonale wiedziałem kim jestem i jaką drogę obrałem. Klan Mateki, jako nowa, inna ścieżka dla samuraja. Bushido respektowane, ale poddawane mojemu osądowi, nie mam zamiaru ślepo podążać ścieżką, która przeznaczona jest dla niezaangażowanych samotników. Duchy moich przodków jasno dali mi do zrozumienia, że nie wspierają mnie w mojej nowej drodze. Nowe pęknięcia na mieczach, są tego doskonałym dowodem. Na szczęście Bóg Watatsumi wciąż czuje, że jestem jego oddanym wojownikiem, który kroczy prawą ścieżką. Dzięki temu odzyskałem zbroję, bardzo możliwe, że wcześniejszy uszczerbek był spowodowany brakiem pewności, emocjonalnym rozchwianiem. Teraz na szczęście miałem już wszystko poukładane.

Wstałem rano, założyłem swój rynsztunek szybko coś przejadłem z wczoraj i ruszyłem. Dziękowałem Bogom, że nie zrobili mi psikusa i nie ośmieszyli przy innych powodując, że udało nam się trafić na cmentarz. Choć tego nie okazywałem to momentami miałem drobne momenty, w których obawa, że zabłądziłem stała się bardzo realna.

Na miejscu podrapałem się po głowie
- Podążałem po znakach, ale przyszliśmy z innej strony. Nie rozumiem tego Kurogane. Na zewnątrz było spokojnie, ale nie wiadomo czy tamci, których napotkałem nie wychodzą na zewnątrz. W tym momencie jest to już teren wroga, radzę się nie rozdzielać. Choć wydłuży nam to poszukiwania to jednak śmiem twierdzić, że tak będzie lepiej. Zacznijmy poszukiwania od tego miejsca. Będzie szli wzdłuż, od góry do dołu jak na uprawie roli, zmieniając na końcu pas, może coś znajomego rzuci mi się w oczy -zakomunikowałem towarzyszą swej wyprawy

Nakazałem swoim zwierzakom, żeby poczekali przed cmentarzem. Naprawdę zrobiło się bardzo niebezpiecznie.

[Nobuo]

Stare śmiecie
Misja S - Kaito Ishikawa

---

Posty
Nobuo 7
Kaito Ishikawa 6

---

- No dobrze to prowadź samuraju. - Odpowiedział Ci Kurogane, po czym weszliście czujnie na teren cmentarza. Zaczęliście chodzić kolejnymi alejkami, problem był taki, że to było bardzo stare cmentarzysko, opuszczone już dawno nawet przed wielką ucieczką z tych terenów. Teraz miałeś zdecydowanie lepszą okazję się przyjrzeć temu co tutaj jest i faktycznie nic się nie wyróżniało.

Chodziliście tak jedną alejką, drugą alejką ale nic nie wpadło ci do głowy. Chłopaki też nie wiedzieli jak pomóc, nie wiedzieli nawet jak wygląda wejście. - T... T.. To jest to mie... miejsce? - Zapytał pięczetnik patrząc po cmentarzu, nie było nic co by wskazywało, na to, że jest to jakieś specjalne miejsce.

Wasze chodzenie przerwało nagłe zerwanie się wszystkich ptaków z drzew i przeraźliwy dźwięk, był on daleko daleko przed wami...

dźwięk

- No zaczyna się robić ciekawiej w tym miejscu... - Ryūzō mimo wszystko nie wyglądał na zadowolonego, był prostolijny ale wchodzenie do paszczy lwa nie należało za pewne do jego idealnego planu na typowe popołudnie. Mogliście się zacząć kierować w stronę dźwięku, jednak intuicja podpowiadała co innego, mogłeś próbować sobie przypomnieć jak wyglądało wejście, bądź wyjście z pieczętnikiem na pewno będzie to łatwiejsze niż forsowanie tamtych drzwi... Chwila podczas której zatrzymał was dziwny krzyk w oddali sprawił, że mogliście dokładniej się przyjrzeć dziwnym cieniom jakie zaczęliście widzieć w oddali pomiędzy pomnikami...

---

Kurogane Ryūzō - KLIK
Ryoyu
Przechodzień

[Kaito Ishikawa]

Misja

Wiosna 396 roku Atarashi

Weszliśmy na teren cmentarza, w swoich dłoniach dzierżyłem Samehadę będąc gotowym do walki. Kitsune oraz Karasu zaczekali na moje szczęście tak jak sobie tego życzyłem, co było mi bardzo na rękę, gdyż nie chciałem, aby pałętały mi się pod nogami. Polubiłem te zwierzęta.

Do tej pory poszukiwania nic nie dały, niestety, ale nie byliśmy w stanie odnaleźć tamtego wejścia, a właściwie to żadnego.
- Na jednym z grobów był właz, otwierało się go i tam były już schody, gdzie schodziło się na dół do tych nieszczęścnych katakumb. - powiedziałem instruując towarzyszy, jeżeli przypomniałem sobie jakieś inne szczegóły to też o nich poinformowałem.

Usłyszałem przeraźliwy dźwięk po nim zobaczyłem, że cienie dziwnie tańczą. Westchnąłem ciężko
- Dobra... Miejmy to za sobą. Tutaj jestem ! Wychodźcie i atakujcie ! Potrzebuję odzyskać Mai ! Jeżeli mi ją oddacie, czeka was szybka i godna śmierć ! - krzyczałem na cały cmentarz idąc przed siebie
Gestem ręki nakazałem, aby Kurogane z pieczętnikiem zatrzymali się i poczekali. Będać blisko celu zacząłem się lekko niecierpliwić, a przeciwnik zamiast atakować to planuje bawić się ze mną w ciuciubabkę. Niedoczekanie. Nie zamierzałem czekać. Nie zamierzałem dać mu bawić się moją osobą.
- Stawaj do walki ! - krzyknąłem po raz kolejny, pewnym krokiem przemierzając teren.

[Nobuo]

Stare śmiecie
Misja S - Kaito Ishikawa

---

Posty
Nobuo 8
Kaito Ishikawa 7

---

- No to już mamy dobry punkt wyjścia, trzeba znaleźć grób który będzie wejściem... Szkoda, że ich tutaj kurwa są setki. - Kurogane klasycznie nie gryzł się w język tylko przedstawił sytuację taką jaką była. - Dodatkowo mogłeś sobie przypomnieć szczegóły wskazując rejon w którym mieliście szukać dokładnie tego wejścia, obydwaj mężczyźni przytaknęli i zaczęli się rozglądać za wskazówkami jakie im powiedziałeś.

Też nastąpił owy dźwięk i postawiłeś wyjść każąc zostać z tyłu towarzyszom, był to moment w którym aura epickości aż mogła zacząć się materializować, problemem było to, że po kilku krokach i swojej przemowie, nic ci nie odpowiedziało, co więcej cienie nie zwracały uwagi. Kolokwialnie to określając wszystkie stwory i duchy w tym miejscu miały cię w dupie i były zajęte swoimi rzeczami...

Tak też mogliście po chwili oczekiwania na reakcję czegokolwiek wrócić do poszukiwania grobu który był wejściem do katakumb, zajęło to dobre pół godziny ale nagle Ryoyu spróbował wykrzyczeć. - M.. m.. mam! T... t.. to tutaj! - Wskazał na jeden grób i spróbował przesunąć płytę, jednak się nie udało podszedł do niego silniejszy mężczyzna i przesunął płytę. - Kurwa tutaj jest tylko trup. - Faktycznie tam był tylko trup, a raczej już same kości. Kurogane lekko się wściekł podszedł do grobu obok i z pięści uderzył naruszając płytę w tym czasie z tego grobu w który uderzył pojawiła się lekkie światło jak lekko zgruchotał płytę.

- Znawcy, znalazłem...

---

Kurogane Ryūzō - KLIK
Ryoyu
Przechodzień

[Kaito Ishikawa]

Misja

Wiosna 396 roku Atarashi

Szedłem przed siebie wyczekując najgorszego ale zarazem przy obecnej sytuacji najlepszego dla mnie w tym momencie. Z jednej strony podczas walki mogłem ucierpieć, co mogłoby utrudnić dalsze eksplorowanie tych terenów, co w konsekwencji mogłoby osłabić mnie i nie dać mi zwycięstwa podczas dalszych potyczek, możliwe, że nawet z silniejszymi przeciwnikami niż z tymi, z którymi miałem ostatnio do czynienia. Istniała też szansa, że oponent, przeciw któremu właśnie kroczyłem był przypadkowy przeciwnikiem, który zrządzeniem losu dzisiaj miał zjawić się przede mną, a siła jego była również niepomierna. Myśl krótka, za którą bardzo zgoniłem się w duchu, wiedziałem, że za takie głupie myśli, czekać mnie będzie akra w osadzie w postaci dwóch tysięcy wymachów mieczem. Przebywanie z tym pieczętnikiem niezbyt mi służyło. W każdym razie na oponenta żadnego nie natrafiłem. A cieniem okazały się zwykłymi cieniami bo również i do nich przeszedłem się, aby mieć z głowy jakiekolwiek wątpliwości, że ktoś czai się na nas.

W wyniku wypadku poirytowany naszą bezskutecznością Kurogane rozbił jeden z nagrobków i jak się okazało znalazł przejście do podziemi, jednak nie wyglądał na te, które zapamiętałem, a przynajmniej tak mi się zdawało.
- Chyba odkryłeś nwoe wejście Kurogane-san, nie kojarzę, żeby to którym wszedłem z Mai, właśnie tak miało wyglądać. Jednak nie ma sensu dalej marnować czasu. Wchodzimy. Pójdę przodem, Ryoyu w środku, a ty Kurogane zamykasz pochód. - zaproponowałem prosty szyk

Schodząc w dół trzymałem w ręku Samehadę, będąc gotowym do podjęcia walki, jeśli takowa miała na mnie na dole czekać.

[Nobuo]

Stare śmiecie
Misja S - Kaito Ishikawa

---

Posty
Nobuo 9
Kaito Ishikawa 8

---

Wykorzystując nowe wejście zeskoczyliście w środku korytarza, były dwie drogi w lewo albo w prawo, nie wyglądały one jak nic co widziałeś wcześniej. Wydałeś polecenie jak idziecie, Kurogane tylko kiwnął głową, pieczętnik ustawił się tak jak miał. - Sko... sko.. skoro te... te groby to tylko przykrywka. To... to.. czym jest ten cmentarz. Jak.. co.. co drugi grób to wentylacja. - Pieczętnik wyglądał na mocno skonsternowanego.

W samym korytarzu nie było nic, podobne co ostatnio stare pochodnie cały czas się palące, szliście z dziesięć minut zanim doszliście do jakiś drzwi. - Dobra za nimi musi być coś sensownego. - Podszedł do nich Kurogane i spróbował otworzyć jednak został odepchnięty. - Zo... Zo.. staw to mi, p... pieczeć tutaj zosta... ła.. ła nałożona.[/i][/color] - Ryoyu zbliżył się do drzwi dotknął ich i próbował jakoś sforsować za pomocą mieszania chakry.

Przyglądaliście się mu jak otwiera te drzwi i po dobre chwili faktycznie udało mu się zerwać blokadę. - Gotowi? - Spojrzał na wszystkich Kurogane, jak je tym razem faktycznie otworzył. - Wydały one przeraźliwy i ogromny zgrzyt. - Chyba te drzwi nie były otwierane od nigdy. - Mięśniak skomentował to co się zadziało, za drzwiami, był kolejny korytarz ale tym razem na dziesięć metrów. Dalej to było rozwidlenie na prawo i lewo, a z prawej strony dobiegał dźwięk.

To była jakaś płacząca kobieta, przynajmniej tak brzmiała, jak się zbliżyliście do rozwidlenia to w dystansie około dwudziestu metrów dalej siedziała oparta o ścianę i miała głowę schowaną w kolanach i przysłoniętą dłońmi, ewidentnie nad czymś lamentowała. Kurogane tylko szeptał do ciebie. - Mam złe przeczucie.

---

Kurogane Ryūzō - KLIK
Ryoyu
Przechodzień

[Kaito Ishikawa]

Misja

Wiosna 396 roku Atarashi

W środku właściwie nie dostrzegłem nic co wskazywałoby, że kiedyś tu już byłem.
- Wydaje mi się, że w tej części katakumb jestem pierwszy raz. Nie jestem w stanie teraz nas poprowadzić. Będziemy musieli odkryć właściwą drogę, która zaprowadzi nas do Mai. - rzekłem spokojnie
Zacząłem zastanawiać się nad tym, jaki w rzeczywistości duży jest ten obszar. Czy swoimi podziemiami pokrywa cały cmentarz czy tylko część ?

Szliśmy jedną z wybranych dróg właściwie nie odnajdując nic konkretnego że poza jednymi zapieczętowanymi drzwiami, przy których mógł popisać się nasz pieczętnik
- Dobra robota - pochwaliłem członka drużyny, po raz pierwszy szczerze doceniając jego obecność.
Właściwie to po chwili zastanowienia się and zagadnieniem doszedłem do wniosku, że to pierwszy raz, kiedy pomyślałem o nim inaczej aniżeli bezużyteczny czy nie potrzebny.

W dalszej części kompleksu natrafiliśmy na szloch kobiety, który brzmiał jakoś podejrzanie. Znaleźliśmy podejrzanie wyglądające istnienie. Wstrzymałem swoich towarzyszy
- Uwaga, tutaj nic nie jest przyjazne. To podstęp. - zwróciłem się do swoich towarzyszy
Ruszyłem w stronę tego czegoś przede mną, zatrzymałem się na długość miecza. Cały czas byłem w pogotowiu doskonale pamiętałem przebieg swojego ostatniego pojedynku w tym miejscu i ile tak naprawdę brakowało mi aby tutaj umrzeć.
- Gdzie Mai z klanu Inuzuka ? - zapytałem bezceremonialnie
Gdybym w odpowiedzi słyszał dalej szloch i zero jakichkolwiek konkretów to postanawiam pchnąć końcówką Samehady to coś przede mną.

[Nobuo]

Stare śmiecie
Misja S - Kaito Ishikawa

---

Posty
Nobuo 10
Kaito Ishikawa 9

---

- Jesteś pewny, że chcesz sprawdzać to coś? - Od razu zareagował Kurogane próbując go zatrzymać jednak ten się uparł i podszedł do tego czegoś, zadał pytanie o Mai... nikt nic nie odpowiedział, następnie trącił samehadą kobietę ta przestała szlochać i podniosła głowę w jego kierunku. Mógł ujrzeć całą białą kobietę, włosy, skóra, wszystko tylko oczy z których leciała krew... - Gdzie jest moje dziecko... Nie macie mojego dziecka... AAAAAAA... - Wydarła się tak głośno, że wszyscy musieli zasłonić uszy, to nie był człowiek, to był Yokai.

Momentalnie podbiegł do niej Kurogane, który sprzedał jej soczystego kopa, głowa tego czegoś odleciała i tylko ciało się zaczęło zamieniać w pył, może to była eteryczna chakra. Mogliście usłyszeć jak za wami zaczyna coś biec, było tego kilka sztuk. - Spiedardalamy! - Wykrzyknął Kurogane i zaczęli wszyscy biec przed siebie, nawet coś mogło podpowiadać Kaito, jakaś taka intuicja, że zostanie w tym miejscu czy próba walki może być ponad jego siły.

Biegli jakieś dwieście metrów jakimiś zakrętami, po drodze minęli jeszcze jedną taką samą identyczną kobietę, jednak tym razem nikt nie padł na pomysł by jej ruszać. Tym dystansie dobiegli do dużych drzwi, wyglądały identycznie jednak tym razem Kurogane jak tylko do nich dopadł i wbił się z bara to się otworzyły, wszyscy przebiegli i Ryoyu razem z Kurogane zatrzasnęli za sobą drzwi, dodatkowo blokując je belką.

Jak tylko się obrócili co było w pomieszczeniu, okazała się to biblioteka. Przed sobą mieli kilka ławek, stoły, krzesła, miejsca do czytania, za nimi długi korytarz wzdłuż regałów ze zwojami i książkami. Nie był jego koniec oświetlony, po prawej i lewej stronie było po pięć regałów, było też jakby tego półpiętro w pomieszczeniu z antresolami i tam zamiast ścian były regały z książkami. - Tego szukaliśmy... - Powiedział rosły mężczyzna po czym mogli usłyszeć jak kroki za drzwiami ustają. - Nikt nie wyjdzie z tego miejsca... - Powiedziała kobieta za drzwiami.

Kurogane Ryūzō - KLIK
Ryoyu
Przechodzień
Yokai
Głos

[Kaito Ishikawa]

Misja

Wiosna 396 roku Atarashi

Szturchnąłem Samehada to coś, ale jak się okazało nie było to najlepszym pomysłem. To coś ryknęło po czym zniknęło i kiedy myślałem, że to już po wszystkim nagle dobiegł do nas hałas. Ktoś biegł, cała chmarach czegoś, postąpiłem krok w tamtą stronę oparłem się przez chwilę irracjonalnej pokusie, że to coś mnie pochłonie. Kurogane z Ryoyu zaczęli uciekać, ja stałem, chcąc samotnie zmierzyć się z zagrożeniem. Jednak wtedy ponownie przed oczami pojawiła mi się Mai... Myśl, że w ten sposób jej nie znajdę uderzyła mocniej niż jakiekolwiek ostrze.

Zacząłem uciekać doganiając swoich towarzyszy, teraz to ja zamykałem pochód. Biegliśmy przed siebie, mijaliśmy wiele różnych korytarzy, w pewnej chwili straciłem już orientację, gdzie tak właściwie się znajdujemy. Po drodze minęliśmy nawet jeszcze jednego takiego samego demona jak tego, którego tknąłem Samehada. Tym razem nie sprawdzałem kto to jest tym razem.

Po chwili ucieczki dopadliśmy do jednego z pomieszczeń. Byliśmy w potrzasku.
- Sprawdźcie pozostałe wyjścia, nie mamy pewności ile te drzwi wytrzymają. Ja przypilnuję tych drzwi - rzuciłem do swoich towarzyszy
Wycofałem się na trzy metry od drzwi i dwa metry w bok, było to bezpieczne miejsce. Choć przeczuwałem, że fala tego czegoś nie jest tym, z czym chciałbym się aktualnie mierzyć to jeżeli tego wymagałaby sytuacja byłem gotowy walczyć, do samego końca.