Karczma "Klejnot Pustyni"

[Daisuke]

-I myślałeś, że co? Na zakupy sobie pójdzie i nie wróci? Nie rozśmieszaj mnie- Przyparty do ściany, do której jeszcze chwilę temu sam próbował przybić swojego rozmówcę, nie wydawał się zrozpaczony swoją niemocą. Wciąż był zły i próbował się siłować, aby wyrwać z uścisku. Jednak kolejny raz po prostu wpakował się w problemy bez przemyślenia. Niby miał czas w czasie spaceru tutaj, aby sobie poukładać parę spraw i z początku ich rozmowy było to nawet widać. Ale znowu, jedno zdanie za dużo, nagły przypływ emocji i ponownie stał się tą samą rozszalałą bestią, którą był zawsze. To było w jego naturze, którą ciężko będzie tak po prostu zmienić.

-Pytałem cie kurwa o konkrety, to zamiast mi chociaż wspomnieć o przypadłości, to musiałeś się o swoje dupsko martwić. Sam uprościłeś skomplikowaną historię jako pierwszy, to teraz nie miej wyrzutów do innych- Wreszcie go puścił, karczma opustoszała i na dodatek jeszcze oferował mu sake. Nakasada przejął napitek, jednocześnie kontrując słownie to czym bronił się Bami. Nic w tej historii nie było już jasne, dlatego, że żadne z ich dwójki nie chciało mówić o powodach, które doprowadziły do tej sytuacji. Wina była po obu stronach, ale Daisuke nie miał zamiaru bawić się w dobrego nauczyciela, który wspomni, że nie jest istotne kto zaczął. Z całą pewnością nie ma zamiaru też grać na ich pogodzenie się. Są dorosłymi ludźmi i to od nich zależy co uczynią. Rozmowa toczyła się dalej i stanowiskiem, które obrał Włócznik była próba obrony Noko oraz przede wszystkim zwrócenie uwagi Bamiemu, że sam zapewne do tego doprowadził. Przynajmniej do tego, że teraz siedzą we dwóch, w żałosnej, pustej karczmie, gdzieś na końcu zadupie, chwilę po tym jak prawie się znowu pobili. Szczególnie podkreślił mu fakt, że część z tych wydarzeń można było uniknąć.

[Risu]

~ 29/38 ~

~ Daisuke ~

~ Wyprawa Rangi A ~

~ Przebudzić bestię II ~

Soundtrack

Bami przyjął słowa Daisuke z pokornym skinieniem głowy, co u kogoś o jego temperamencie było niemal nienaturalne. Wpatrywał się w pękniętą deskę podłogową, jakby szukał tam zagubionych lat. Kiedy Nakasada wspomniał o unikaniu problemów, starszy mężczyzna tylko westchnął ciężko i wyciągnął rękę po butelkę, by wziąć kolejny łyk, zanim zacznie mówić.

- Masz rację, młody. Uprościłem to, bo łatwiej jest mówić o „starej partnerce” i „obijaniu mordy”, niż przyznać, że zniszczyłem jedyną osobę, która widziała we mnie kogoś więcej niż maszynę do zabijania - zaczął cicho, a jego głos nie miał już w sobie nic z rubasznego mentora.

- Razem z Noko byliśmy jak ty. Gorąca krew, pięści swędzące do bójki i ta przeklęta pewność, że Bramy czyną nas bogami. Ale Noko... ona była mądrzejsza. Zaczęła zauważać, że każde otwarcie Bram zostawia w nas pęknięcie. Mówiła, że to nie jest darmowa siła, tylko pożyczka na morderczy procent. Ja się z niej śmiałem. Piłem sake i mówiłem, że jest tchórzem.

Bami przymknął oczy, a przed jego oczami umysłu stanął obraz zlecenia sprzed lat.

- To było w Wietrznych Równinach. Prosta robota, tak nam się zdawało. Noko uparła się, że załatwimy to bez Bram. Że wystarczy technika i spryt. Kiedy wpadliśmy w zasadzkę, ona wciąż trzymała się swego, wierząc, że ciało wytrzyma. Ja natomiast... ja otworzyłem Bramę Śmierci i rzuciłem się w wir walki, nie patrząc na nią. Cieszyłem się mocą, Daisuke. Czułem się niezwyciężony. I w tym moim amoku nie zauważyłem, że jeden z ich szermierzy zaszedł ją od tyłu. Noko zawahała się tylko na sekundę, oszczędzając siły, których nie chciała marnować na Bramy. To wystarczyło.

Bami wskazał palcem na swój własny brzuch, tam gdzie Noko miała bliznę.

- Rozpruł ją prawie na pół. Kiedy w końcu do niej dotarłem, broczącą krwią, zamiast przeprosić, zacząłem na nią wrzeszczeć. Wyzywałem ją od słabeuszy, mówiłem, że to jej wina, bo nie otworzyła Bramy. Rozumiesz? Leżała tam, umierając, a ja zamiast trzymać ją za rękę, plułem na jej ideały, bo bałem się przyznać, że to ja jej nie upilnowałem.

Stary wojownik zamilkł na dłuższą chwilę.

- Przeżyła tylko dzięki swojej wiedzy medycznej i uporowi tego małego kurdupla, którego widziałeś. Ale tamtego dnia nasze drogi się rozeszły. Ona uznała, że Bramy to przekleństwo, które zabiera nam człowieczeństwo. Ja... ja uciekłem w alkohol, bo nie potrafiłem spojrzeć jej w oczy bez widoku tej rany. Ta wstążka, którą mi przyniosłeś... - Bami dotknął materiału, który przyniósł Daisuke, zdawałoby się rozmyślając nad czymś, jednak zmienił zdanie - Od tamtej pory wysyłam tam ludzi. Chcę wiedzieć, czy jeszcze oddycha. Chcę jej przypomnieć, że wciąż jestem tym samym draniem, którego nienawidzi. Bo dopóki mnie nienawidzi, dopóty ma powód, by walczyć ze swoją chorobą.

Podniósł wzrok na Daisuke, a w jego oczach płonęła determinacja

- Chciałeś konkretów? To masz. Teraz już wiesz, dlaczego tak bardzo chcę, żebyś nauczył się panować nad tym ogniem. Bo jeśli tego nie zrobisz, skończysz jak ja, siedząc w pustej karczmie, wspominając jedyną kobietę, którą kochałeś, a którą sam wydałeś porzuciłeś z własnej głupoty.

- Bami -
- Noko -

[Daisuke]

Daisuke siedzi pod ścianą, a jego ciało pulsuje bólem. Słucha spowiedzi Bamieg, przekazując mu ponownie manierkę, aby później ją ponownie odebrać. Nie było to dzielenie się napitkiem na zgodę, po prostu potrzebował uśmieżyć fizyczny ból, którego się nabawił tego dnia. Nie wiedział co myśleć o tej całej sytuacji i nie wiedział co chciał powiedzieć. Z jednej strony czuł obrzydzenie do Bamiego za to jak się zachował. Nie za to, że ją zostawił i sponiewierał. Za to, że nie był wystarczająco silny, żeby zapobiec temu zdarzeniu oraz temu co nastąpiło później. Pójście schlać się na umór nie było niczym niezwykłym dla Daisuke, dla niego to był właściwie standard. Różnica była taka, że jedyne na co wpływał takim zachowaniem, był on sam. Nigdy nie udało mu się znaleźć kogoś na dłużej. Bami założył sobie jednak pętle na szyję i każdego dnia tylko coraz bardziej ją zaciskał.

-Poddałeś się przy pierwszym sprawdzianie, ale próba, którą otrzymałeś nie była prosta. Pozwoliłeś, żeby cena za jeden błąd odebrała resztę życia was obojga- Moment na refleksję zdecydowanie mu pomógł zrozumieć sytuację, ale także wysłowić się w sposób dużo bardziej ułożony. Było widać, że opis tej historii z całą pewnością na niego wpłynął oraz pozwolił zaprezentować się od strony, której sam nie spodziewał się ujrzeć. Jego mina wyrażała współczucie, którym darzył Bamiego. Zachował się w sposób karygodny, ale sam również po części był ofiarą całej sytuacji, nawet jeśli dołożył sporo od siebie.

Nie potrafiąc znaleźć następnych słów wyszarpał manierkę szybkim ruchem, co zaowocowało kolejnym promienistym bólem w żebrach oraz stęknięciem. Sytuacja wydawała się bez wyjścia. Ta dwójka swoje już zrobiła i cofnięcie ich błędów było niemożliwe. Ale czy taka sama przyszłość ma czekać Daisuke? Droga przez samoograniczanie i kontrolę zdecydowanie nie była jego ścieżką, tym bardziej, że nawet taka próba zakończyła się dla tej dwójki fatalnie. Mieli siebie nawzajem, co również okazało się tragiczną wadą. Trzeba było znaleźć drogę zupełnie inną. Samotną, żyjąc pełnią życia i kontrolując "pożyczkę", którą miał zaciągać. Wiedza medyczna i wsparcie medyka zdawało się dawać jakieś rezultaty. Jest to coś co trzeba będzie rozważyć.

-W takim razie nie użalajmy się dalej nad sobą. Zobaczmy ile będę w stanie osiągnąć. Nie ma pierdolonej szansy, że zawrócę teraz z tej drogi- Próbował się podnieść ze swojego miejsca. Najpierw zmienił pozycję na klęczki, następnie jedną stopę postawił na ziemi i próbował z jakimś podparciem wstać na nogi. Był to proces niezbyt szybki i widowiskowy, bo i stan, w którym się znajdował nie był idealny. Było widać, że jest zmotywowany i pełny nieokiełznanej mocy wewnątrz siebie. Mocy, którą musiał opanować, aby w przyszłości nie rozsadziła go od środka jak Noko i Bamiego. Jeśli nauczy się ją trzymać żelazną pięścią, być może uniknie losu swoich poprzedników.

[Risu]

~ 31/38 ~

~ Daisuke ~

~ Wyprawa Rangi A ~

~ Przebudzić bestię II ~

Soundtrack

Bami patrzył, jak Daisuke z trudem dźwiga się z podłogi, a w jego spojrzeniu nie było już litości, lecz surowy szacunek. Widział w młodym wojowniku to samo, co widział w lustrze kilkadziesiąt lat temu: nieustępliwość, która jest jednocześnie największym darem i najgorszym przekleństwem.
- "Młody i głupi" to mało powiedziane, Daisuke - zaczął Bami, a jego głos odzyskał dawną chrypkę, choć tym razem pozbawioną drwiny. - Byłem jak ćpun na głodzie. Ten ogień... kiedy otwierasz Bramy, czujesz, jakby krew zamieniała się w płynne słońce. Masz wrażenie, że możesz zdmuchnąć góry i zatrzymać rzeki. To uczucie jest bardziej uzależniające niż najdroższe sake i najpiękniejsza kobieta. Chciałem więcej. Zawsze więcej. Myślałem, że jestem panem tego płomienia, a byłem tylko knotem, który spalał się dla czyjejś uciechy.

Bami wstał powolnym, sztywnym ruchem i podszedł do Daisuke. Położył mu ciężką dłoń na ramieniu, ignorując fakt, że obaj ledwo trzymają się na nogach.
- Noko miała rację w jednym: to jest pożyczka. Ale ja cię nauczę, jak negocjować warunki spłaty. Nie cofniesz się? Dobrze. Bo strach to najkrótsza droga do błędu, który popełniła ona. Ale brawura bez kontroli to droga, którą poszedłem ja. Obie kończą się w rynsztoku.

Starszy mężczyzna nagle spoważniał, a aura wokół niego na moment zgęstniała, przypominając Daisuke, że mimo zniszczonego ciała, Bami wciąż jest potworem, którego należy się bać.
- Skoro przeżyłeś spotkanie z Noko i wciąż masz czelność stać mi przed oczami, to znaczy, że twój organizm jest gotowy na kolejny stopień piekła. Siódma Brama, Brama Cudu, nie daje tylko siły. Twoje ciało jest dzięki niej zdolne do rzeczy, które nie powinny być możliwe bez użycia chakry...

Bami wskazał na wyjście z karczmy, a słońce zaczynało już powoli chylić się ku zachodowi.
- Idziemy. Nie ma sensu czekać, aż kofeina wywietrzeje ci z łba, a siniaki zesztywnieją. Nauczę cię, jak otworzyć siódmą bramę i nie stać się przy tym tykającą bombą. Znam jednego medyka, który mieszka niedaleko, poskłada cię do kupy a potem pójdziemy gdzieś na tyle daleko żeby nie rozdupczyć komuś domu niechcący. - powiedział na koniec Bami i zaśmiał się w typowy dla siebie sposób.

- Bami -
- Noko -

[Daisuke]

Daisuke nie był przekonany czy Bami odkrył metodę na opanowanie sztuki całkowitego panowania. Jak sam określił, spalił się dla czyjejś uciechy. Może refleksja przyszła zbyt późno, aby zatrzymać efekty i konsekwencja, które zaczynały się już pojawiać. Z całą pewnością był to jakiś początek, bez którego nie ruszy dalej. Nauka kolejnej bramy i kryjącej się za nią tajemnic byłą potrzebna, jeśli Daisuke myślał o dalszym rozwoju. Dopiero po lekcji, jaka zostanie mu udzielona, będzie mógł się zastanawiać nad poszukiwaniem prawidłowego rozwiązania na problem wypalania się po użyciu technik Hachimon.

-Nie pamiętam kiedy ostatnim razem ktoś mu spuścił taki wpierdol. Na pierwszy rzut oka było widać, że ona nie jest pierwszą lepszą damulką potrzebującą pomocy. Nawet bez Bram potrafiła sprzedać solidnego strzała. Jej umiejętności panowania nad otwieraniem Hachimon w szczycie jej możliwości musiało być nie lada widowiskiem- Tyle pochwał z jego ust, które wyleciały niemal jednym tchem nie były codziennością. Nakasada nie należał do tych, którzy ładnymi słowami opisywali rzeczywistość i wylewali komplementy z rękawa. Tym bardziej był to dowód, że to co mówił było jak najbardziej szczere. Pełen podziwy, starał się przejść przez opustoszałą karczmę w kierunku wyjścia. To co jednak martwiło go w tym wszystkim, to fakt, że pomimo tego wszystkiego, Noko nadal nie uciekła od swojego przeznaczenia. Ją także dopadły kaszel i problemy ze zdrowiem. Nawet wojownik takiej klasy, z pomocą medyka, nie był w stanie przed tym uciec. Może należało tam się dopatrywać strachu przed tym co ma nadejść? Może jej obawy przed korzystaniem z Bram także miały wpływ na jej kondycję. Ciężko było to jednoznacznie określić, ale jedyne co w tym momencie miał, to chwytanie się wszelkich wskazówek, różnic i podobieństw w podejściu Bamiego i Noko.

-Zdarzało mu się trenować z pękniętymi żebrami. Zdecydowanie nie jest to metoda dla słabych, ale jeśli masz medyka to znacznie przyspieszy nasz trening. Tylko powiedz mi coś więcej. Mamy te standardowe blokady...- Daisuke wskazał dwoma palcami na swoją głowę, następnie znowu dwoma na swój kręgosłup, aby na koniec wskazać kciukiem na brzuch. Miejsca, które powinny być im obu doskonale znane, to właśnie tam znajdowały się podstawowe bramy, których opanowanie było absolutną podstawą dla każdego poważniejszego użytkownika sztuk Hachimon.

-Potem mamy Bramę Widoku- Przeszedł do rozważań na temat tego co ostatnim razem pokazał mu Bami, wskazując na dokładnie tą część ciała o której powiedział po czym kontynuował -Z pozoru bardzo podobną do swojej poprzedniczki, ale możliwości, które daje są kolosalne. To wszystko ma swoje konsekwencje, ciało nie jest w stanie tak długo wytrzymać takiego wyrzutu energii. Jak to jest z siódemką?-.

[Risu]

~ 33/38 ~

~ Daisuke ~

~ Wyprawa Rangi A ~

~ Przebudzić bestię II ~

Soundtrack

Bami szedł przodem, stawiając kroki ciężko, ale pewnie. Słysząc analizę Daisuke i jego pytania o strukturę blokad, zatrzymał się na moment tuż przed wyjściem z karczmy. Odwrócił się, a blask zachodzącego słońca rzucił długi cień na jego zmęczoną twarz, podkreślając każdą zmarszczkę.
- Dobrze, że myślisz, młody. To rzadkość u kogoś, kto zazwyczaj najpierw uderza, a potem pyta o imię - zaczął Bami, a w jego głosie pobrzmiewała nuta uznania. - Z racji że znasz już drogę przez pierwsze sześć przystanków tego piekła, to wiesz, że do tej pory wyciskaliśmy z twoich mięśni i nerwów wszystko, co natura tam zapisała. Ale Siódma Brama... Brama Cudów... to moment, w którym przestajemy prosić ciało o współpracę, a zaczynamy je okradać.

Bami uniósł dłoń, zaciskając ją w pięść tak mocno, że zadrżało mu całe przedramię.
- Siódemka znajduje się poniżej żołądka, w przeponie, ale jej efekt czujesz w każdej komórce. To już nie jest tylko wyrzut energii. To przyspieszenie metabolizmu do poziomu, którego ludzka tkanka nie powinna znać. Twoje ciało zaczyna się gotować. Dosłownie. Pot natychmiast zamienia się w błękitną mgłę, która otacza cię jak całun.

Stary wojownik pchnął drzwi i wyszedł na zewnątrz, pozwalając, by chłodny, pustynny wiatr uderzył ich w twarze.
- Pytałeś o konsekwencje. Szósta brama rwie mięśnie. Siódma... siódma sprawia, że twoje włókna mięśniowe zaczynają się rozpadać pod wpływem własnej siły. Każdy cios, który wyprowadzisz w tym stanie, jest jak eksplozja, która niszczy nie tylko cel, ale i narzędzie. Noko potrafiła używać jej tak precyzyjnie, że niemal nie zostawiała śladów na sobie... ale spójrz na mnie. Ja używałem jej jak taranu. I dlatego teraz każdy ruch sprawia mi ból, jakby ktoś wbijał mi rozżarzone igły w szpik. Myślę że gdyby nie ta rana, którą oberwała Noko, w dalszym ciągu byłaby w stanie korzystać z większości potencjału Bram i nie odbijałoby się to tak bardzo na jej zdrowiu. Czy mi się to podoba czy nie, była geniuszem w tej dziedzinie, zdecydowanie przewyższająca mnie pod względem kontroli i techniki. -


Bami ruszył w stronę bocznej uliczki, prowadzącej do skromnego domu medyka, o którym wspomniał.
- Siódemka daje ci "Cud", możliwość poruszania się tak szybko i uderzania tak mocno, że samą energią uwalnianą z ciała jesteś w stanie zdewastować cel, który nawet nie jest blisko ciebie. Ale pamiętaj, Daisuke, im większy cud, tym większa ofiara, jakiej żąda od ciebie los. Ten medyk, do którego idziemy, załata twoje żebra tylko po to, żebyś mógł je sobie połamać jeszcze raz podczas treningu. Jesteś gotowy na takie cuda? - zapytał sie Bami, wyszczerzając zęby do ucznia.

- Bami -
- Noko -

[Daisuke]

-Taa- Podobnie jak nie potrafił prawić komplementów, tak przyjmowanie ich, jeśli te nie dotyczyły jego muskulatury oraz umiejętności wywijania pięściami, również stanowiło dla niego olbrzymi problem. Pozostawało mu więc jedynie ucięcie tematu. Nie przeszedł bez echa fakt, że jeśli mowa była o treningach, Daisuke podchodził do nich śmiertelnie poważnie. Do tej pory odkrywał jednak swoje limity oraz pokonywał je dość prostą metodą siłową. Próbował i próbował, do skutku, aż wreszcie udało mu się osiągnąć co potrzebował. Dopiero wtedy, po fakcie, z czasem uczył się rozumieć co się z nim działo i w jaki sposób to zostało osiągnięte. Zdecydowanie przyspieszało to jego metody treningowe, gdy chodziło o podstawowe opanowanie jakiejś sztuczki, ale w diametralny sposób ograniczało jego rozumienie oraz odkrywanie wad oraz błędów we własnym zachowaniu. Teraz, gdy w grę wchodziło zagrożenie z korzystania z Bramy Cudów, nie mógł sobie pozwolić na naukę metodą prób i błędów. Wszelkie błędy musiał znać wcześniej i omijać je szerokim łukiem, bądź blokować już w zalążku, aby z czasem nie odłożyły się w efekt podobny jak u Bamiego czy Noko.

-Błękitna mgła, huh?- Zaskoczyły go wizualne różnice. Sposób i siłą z jaką ciało zużywało energię oraz dawało jej upust były tak od siebie diametralnie różne, że nawet zwykły obserwator był to w stanie zaobserwować z łatwością. Miało to swoje wady, gdy mowa była o rozpoznaniu zdolności, które się posiadało, aczkolwiek ten aspekt niespecjalnie robił wrażenie na Daisuke. Nie był on raczej typem skrytego wojownika, który działał z zaskoczenia, ukrywając swoje możliwości do ostatniej chwili. Wręcz przeciwnie, każde jego działanie, każdy ruch i każde słowo były zapewnieniem, że mieli styczność z dokładnie takim typem osobnika, jakiego można się było spodziewać. Nawet będzie to można przekuć w coś interesującego. Broń psychologiczną, gdy na sam widok odpalenia takiej bramy, ich słaba psychika już wyśle wiadomość do nadciągającej kupy, że spotkanie jest w spodniach. Parsknął śmiechem a zaraz potem stęknął (próbując zdusić ten dźwięk przez zaciśnięte zęby) z bólu, gdy kolejny raz rany dały o sobie znać.

-Myślisz, że kilka połamanych kości mnie wystraszy? Miejmy to już z głowy i chodźmy- Wiedział już chyba wszystko, co obecnie potrzebował wiedzieć. Spacer był też dobrą chwilą, aby skupić się na swoich bramach i zlokalizować tą, którą potrzebowali. Sama lokalizacja zapewne nie będzie stanowić dużej zagadki, natomiast zerwanie jej blokad to już zadanie zdecydowanie innego kalibru. Do tego potrzebował każdej pomocy jaką mógł zyskać, nawet jeśli miał przez to wyglądać na słabeusza, którego trzeba leczyć po przegranych walkach. Zwykle do pełni sił wracał samodzielnie, po prostu czekając aż jego ciało zacznie się regenerować samodzielnie. Na dodatek, zamiast przyspieszać ten proces różnymi specyfikami, to tylko dodatkowo go opóźniał chlejąc do nieprzytomność kiepskiej jakości (bo najtańsze) piwo i sake.

[Risu]

~ 35/38 ~

~ Daisuke ~

~ Wyprawa Rangi A ~

~ Przebudzić bestię II ~

Soundtrack

Medyk, do którego zaprowadził go Bami, mieszkał w lepiance na samym obrzeżu miasta, która wyglądała, jakby miała się zawalić przy silniejszym podmuchu pustynnego wiatru. Sam mężczyzna, chudy jak patyk i wiecznie pociągający nosem, sprawiał wrażenie, jakby potrzebował pomocy bardziej niż jego pacjenci. Jednak gdy tylko zobaczył Bamiego, jego zrezygnowane spojrzenie nabrało dziwnej ostrości.
-Znowu ty, stary pryku? I znowu prowadzisz mi kogoś, kto zapomniał, że żebra nie są z żelaza? - wychrypiał medyk, gestem zapraszając ich do środka.

Proces leczenia był brutalny, krótki i zadziwiająco skuteczny. Medyk nie bawił się w delikatność, jego dłonie zapłonęły intensywną, zieloną chakrą, którą dosłownie „wbił” w klatkę piersiową Daisuke. Włócznik poczuł palący gorąc, a potem przeraźliwe swędzenie wewnątrz klatki piersiowej, gdy kości zaczęły się zrastać w nienaturalnym tempie. Kilka minut później ból stał się jedynie wspomnieniem, a jedynym śladem po walce z Noko były poszarpane ubrania.
-Gotowe. Ale nie myśl, że to darmo. Bami, dopisuję to do twojego rachunku, którego i tak nie spłacisz przed śmiercią. - mruknął medyk, wycierając ręce w brudną szmatę. - Idę z wami. Ktoś będzie musiał utrzymać młodego przy życiu, żeby był ktoś kto zapłaci potem za to wszystko.

Wyszli za miasto, tam gdzie pustynia wyparła resztki cywilizacji. Stanęli w głębokiej niecce między wydmami, która naturalnie tłumiła dźwięki i osłaniała przed wzrokiem ciekawskich. Bami zatrzymał się i zdjął swoją sfatygowaną kamizelkę, rzucając ją na piach.
- Dobra, koniec gadania. Medyk jest na miejscu, piach pod stopami miękki, więc nie rozbijesz sobie łba przy upadku - powiedział Bami, nagle poważniejąc. - Skup się, Daisuke. Żeby otworzyć Bramę Cudów, nie możesz po prostu "pchać" energii. Musisz sprawić, by każda komórka twojego ciała zaczęła wibrować w tym samym rytmie. Musisz oszukać własny instynkt przetrwania, który będzie krzyczał, że zaraz spłoniesz.-

Bami stanął w szerokim rozkroku, a jego aura nagle eksplodowała. Nie była to jednak zwykła presja, powietrze wokół niego stało się gęste, a spod jego stóp zaczął unosić się pył, choć nie było wiatru. Stary wojownik zamknął na chwilę oczy a wszystkie żyły na jego ciele nagle się znacząco uwydatniły.
- Szukaj jej poniżej pępka, w podbrzuszu. Poczuj ten opór... i zamiast go przełamywać, spal go od środka! - ryknął Bami a w tym samym czasie jego ciało dosłownie buchnęło i zaczął emanować błękitną mgłą, czemu towarzyszył ciągły syk. - Pokaż mi tę błękitną mgłę, Daisuke! Albo padnij próbując!- krzyknął Bami odskakując do tyłu.

Ten zdawałoby się nieszkodliwy i prosty manewr, połączony z Siódmą bramą sprawił że ziemia zadygotała a on zniknął i pojawił się w innym miejscu, jakby się teleportował. Kiedy Daisuke odnalazł go ponownie wzrokiem, zauważył że Bami kilkanaście metrów od podnóża jednej z wydm i kiedy stary zobaczył że Nakasada go obserwuje, wyszczerzył się chytrze po czym złożył ręce w jakiś dziwny symbol a nagromadzona przez niego moc zdawała się przeskoczyć z niego, prosto w wydmę, niczym polujący tygrys, powodując ogromną eksplozję, która wywołała lokalną burzę piaskową. Kiedy zaś piasek opadł, jedynym co zostało po wydmie była ogromna dziura w ziemi.

- Bami -
- Noko -
- Medyk -

[Daisuke]

Wizyta u medyka przeminęła Dajskowi w absolutnej ciszy. Nie gadał, nie odpowiadał, nie zreflektował się kontr komentarzem w stronę medyka. Był jedynie nieznaczącym przystankiem na znacznie ważniejszej drodze. Proces leczenia był zaskakująco szybki i kolejny raz udowodnił Nakasadzie, że porządny wojownik powinien mieć swojego dedykowanego medyka, który będzie się nim zajmował w razie potrzeby. To zdecydowanie poprawia czas potrzebny na dojście do siebie po poważniejszych starciach oraz minimalizuje ryzyko, które się ponosi w momencie bycia rannym. Włócznik nie miał jednak zamiaru podbierać ani tego medyka, ani tamtego partnera Noko. Potrzebował to zrobić po swojemu, kogoś kto nie żyje na końcu zadupia, nawet jeśli posiadał umiejętności na tak zaawansowanym poziomie. Znalezienie osoby odpowiedniej nie będzie zadaniem prostym, ale z całą pewnością będzie motywatorem dla niego, aby coś wreszcie ze sobą zrobić w życiu.

-Bardzo dobrze, szkoda marnować czas- Włócznik pozbył się całego swojego wyposażenia po dotarciu na miejsce. Zrzucił z pleców łuk oraz włócznię, odłożył oba nunchaku, zaraz obok położył kołczan ze strzałami. Pozbawił się również obu kabur oraz wzmacnianych karwaszy. Czuł się prawie nagi, jedynie kilka warstw, lekkiego pustynnego ubrania, które zdążył sobie skompletować po tak długim pobycie w tych rejonach. Oznaczało to również olbrzymią lekkość ruchów, bo nie ograniczały go dodatkowe zabawki, które choć pozwalały na walkę na różne sposoby, to teraz nie miały żadnego znaczenia.

Ustawił się naprzeciwko swojego nauczyciela, odwzorowując jego postawę. Nogi w rozkroku, wszystkie mięśnie ciała maksymalnie spięte, żyły wyróżniające się bardziej niż zazwyczaj, przymknięte oczy i olbrzymie skupienie na twarzy. Kolejna brama wcale nie znajdowała się tak daleko od poprzedniej. Coś co zwykle charakteryzowało kolejne techniki Hachimon, pozwalające na dość swobodne opanowywanie kolejnych z nich. Teraz sama lokalizacja niczego nie ułatwiała. Brama Cudów w swoich założeniach bazowała na czymś zupełnie innym. Tutaj wychodził też aspekt treningów oraz tego, że dotychczasowe metody badania ograniczeń przez siłowe ich pokonywanie nie zdawały rezultatu. Tutaj trzeba było doskonale wiedzieć co się robi, w kontrolowanych warunkach i z olbrzymią zawziętością. Początkowo, nawet gdy się starał, przyzwyczajenie i instynkt brały górę, ponownie próbując po prostu rozerwać istniejące limity, aby przebudzić kolejną bramę. Daisuke szybko zrozumiał co Bami miał na myśli, bowiem jego metoda działała zgoła inaczej. I jakoś tego sposoby trzeba było się nauczyć. Spiął mięsnie jeszcze bardzie, koncentrując energię w całym swoim ciele. Każdy fragment jego ciała krzyczał, żeby przestał, ale on ciągnął to dalej. Nie wycofywał się, podsycał ogień, który się zaczynał palić. Z początku bardzo wolno, ale z każdą chwilą tylko się nakręcał. Opór był ogromny, jego ciało próbowało się poddać temu uczuciu i po prostu paść. Ale on nie poddawał się, jeśli to miała być pierwsza albo sto pierwsza próba, było to dla niego bez znaczenia. Będzie tutaj siedział i próbował, aż wreszcie mu się to uda. Jeśli ma tutaj spędzić nieudolnie resztę swojego życia, niech tak będzie. Teraz nie miał już wyjścia. Musiał przezwyciężyć ten etap, jeśli miał kiedyś osiągnąć swój cel i przezwyciężyć problemy, z którymi borykali się inni. Zostanie najpotężniejszym wojownikiem i użytkownikiem sztuki Hachimon, pokazując wszystkim do czego jest zdolny, gdy weźmie się porządnie za siebie.

[Risu]

~ 37/38 ~

~ Daisuke ~

~ Wyprawa Rangi A ~

~ Przebudzić bestię II ~

Soundtrack

Słońce niemal zniknęło za horyzontem, barwiąc piaski pustyni na kolor krwi, co idealnie pasowało do wysiłku, jaki Daisuke wkładał w każdą sekundę tej walki z samym sobą. Bami stał kilka metrów dalej krążąc w tę i z powrotem niczym sęp nad dogorywającą ofiarą, obserwując wysiłki Nakasady.
Daisuke czuł, jak jego krew wrze. Zlokalizował punkt w podbrzuszu, ale każde zbliżenie się do niej przypominało dotykanie rozżarzonego żelaza. Kiedy spróbował po raz pierwszy wymusić otwarcie, jego ciało zareagowało gwałtownym buntem. Zamiast błękitnej mgły, z jego ust wyrwał się zduszony krzyk, a włókna mięśniowe w udach i ramionach strzeliły z dźwiękiem pękających strun instrumentu. Padł na kolana, ryjąc twarzą w piach.
- Za mocno naciskasz, durniu! Nie taranuj jej! Musisz się z tym zestroić! - ryknął Bami, ale nie podszedł, by pomóc.

Medyk natomiast pojawił się przy Daisuke niemal natychmiast. Bez słowa położył dłonie na jego plecach i nogach. Zielone światło znów rozbłysło, a Nakasada poczuł to samo, potworne swędzenie regenerujących się tkanek.
- Jeszcze raz tak szarpniesz i nie będę miał czego leczyć. Mięśnie zamienią się w papkę - mruknął medyk, pociągając nosem. - Wstawaj. Szkoda nocy.

Druga próba. Tym razem Daisuke spróbował "wibracji", o której wspomniał Bami. Skupił się na rytmie serca, starając się go zsynchronizować z przepływem energii. Czuł, jak bariera drży. Już prawie... już niemal poczuł to wyzwolenie, gdy nagle ciśnienie wewnątrz klatki piersiowej stało się nie do zniesienia. Krew trysnęła mu z nosa, a naczynka w oczach popękały, zalewając mu spojrzenie czerwienią. Kolejny upadek. Tym razem zwymiotował żółcią i krwią, a jego ciało zaczęło dygotać w niekontrolowanych konwulsjach.
- To jest ten moment, młody! - Bami podszedł bliżej - Ten moment, w którym twój mózg mówi "umierasz". Jeśli teraz mu uwierzysz, nigdy nie przejdziesz przez tę bramę. Musisz spłonąć, żeby narodzić się na nowo! Słyszysz mnie?! SPŁOŃ!

Medyk znów przystąpił do pracy, tym razem wylewając na Daisuke trochę zimnej wody z bukłaka, by ocucić go z szoku, zanim ponownie użył swojej chakry.
- Masz serce jak dzwon, młody, ale nawet dzwon pęka od zbyt mocnego bicia - wymamrotał chudy mężczyzna, przywracając mu sprawność w parę sekund. - Próbuj dalej. Płaci mi od godziny, więc mamy całą noc.

Daisuke znów dźwignął się na nogi. Piach przykleił się do jego spoconego, zakrwawionego ciała. Bami taksował wzrokiem Nakasadę i jego drążące kończyny. Wewnątrz, Daisuke czuł pustkę, którą mogła wypełnić tylko ta błękitna mgła.
- No nie mów mi że nie dasz rady dalej... - sprowokował go Bami, patrząc chytrze, jednak również skinął ukradkowo głową do medyka aby ten był gotowy natychmiastowo udzielić jego uczniowi pomocy medycznej.

Po następnym poście gracza wyprawa zostanie zakończona sukcesem.

[Daisuke]

-Spier... dalaj- Wydyszał, próbując utrzymać się jakoś na nadgarstkach, żeby twarzą dalej nie grzęznąć w piasku. Nie był zły za poradę, był zły za swoją nieudolność. Mimo że potrafił być uparty w swoich treningach i nigdy się nie poddawać, to cierpliwość nie była jego najlepszą stroną. Po efektach można było uznać próbę za fatalną, ale Daisuke nie pierwszy raz rozwalił doszczętnie swoje mięśnie na treningach. Na tym właśnie polegał! Miały się poddać, zostać praktycznie zniszczone, aby potem mogły się odbudować silniejsze, wytrzymalsze i mniej podatne na zniszczenia. Brzmiało to bardzo prosto, ale proces ten był długotrwały, zwłaszcza biorąc pod uwagę konieczność wyleczenia tego. Tym razem było znacznie szybciej. To co zwykle oznaczało przynajmniej tydzień w zwijania się z bólu, teraz zostało zregenerowało za jednym błyśnięciem chakry. Daisuke obejrzał się na medyka, który kazał mu wstać. Na twarzy Włócznika pojawił się uśmieszek, jakby wizja zamiany mięśni w papkę nie była ostrzeżeniem, lecz zaproszeniem do ponownej próby.

-DAWAAAAAAAAJ- Wydarł się przy kolejnej próbie, ale zamiast przypływu mocy poczuł jak momentalnie cała siłą go opuszcza. Takich wymiotów nie pamiętał nawet po najbardziej zakrapianych imprezach, na najgorszym kacu po najtańszej wódzie. Organizm walczył z całych sił, żeby pozbyć się tego co próbowało je zniszczyć. To oznaczało, że Daisuke był już coraz bliżej tego momentu, w którym mózg próbował go powstrzymać.

Kolejne leczenie później, znów stał na nogach. Nauczony dwoma poprzednimi doświadczeniami miał już wszystko na wyciągnięcie ręki. Doskonale wiedział kiedy jego ciało odmówi współpracy i kiedy jego determinacja będzie musiała sięgnąć absolutnego maksimum. Nie zwlekał ani chwili, mimo tego, że medyk polecił mu nieco się stopować. Znowu zaczęło się od spięcia wszystkich mięśni, zebrania energii z całego ciała i sięgnięcia swoją mocą do tej ostatniej bramy. Płomień, który go sięgał, palił każdy jeden fragment jego ciała. Mimowolnie każdy by się w tym momencie cofnął przed takim gorącem.

-SPŁOŃ KURWAAAAAAAAAA- Krzyk ostatniej rozpaczy wydobył się z jego ust, aż nagle wszystko w jego ciele eksplodowało. Dał się ponieść temu uczuciu. Miał spłonąć i właśnie tak się stało. Ogień momentalnie przestał palić, s ciało przestało walczyć o każdy oddech. Spojrzał na swoje ręce i dostrzegł niebieskawą poświatę, o której usłyszał wcześniej. Wykonał kilka szybkich ciosów, samemu będąc zaskoczonym prędkością z jaką je wykonywał. Cała ta energia go rozpierała, miał nawet moment, aby ją przetestować. Ale nie trwało to długo. Wreszcie czuł, że musi przystopować i ponownie zamknąć bramę. Siły momentalnie go opuściły, a nadwyrężone ciało błagało o litość. Ale on nie stękał z bólu. Śmiał się. Śmiechem czystej radości i zadowolenia, że udało mu się osiągnąć to czego chciał.

[Daisuke]

  Ukryty tekst

[Daisuke]

  Ukryty tekst

[Daisuke]

  Ukryty tekst

[Daisuke]

  Ukryty tekst