Ukryty Amfiteatr

[Risu]

~ 37/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Wężówka ~

Soundtrack

Reiju, zatrzymując się w progu łaźni, odwrócił się przez ramię i posłał Daisuke szeroki, niemal olśniewający uśmiech, który w tym surowym miejscu wydawał się zupełnie nie na miejscu.
- Och, mięśniaku, twój umysł jest równie kanciasty jak twoje pięści - zaśmiał się aksamitnie. - Widzisz, to kwestia smaku. Ograniczać się tylko do kobiet? To tak, jakbyś wszedł do najlepszej winiarni w Kinkotsu i uparcie żądał picia tylko z jednej, zakurzonej butelki. Prawdziwy koneser delektuje się całym wachlarzem doznań. A zapewniam cię, nie ma nic bardziej męskiego niż miłość dwóch wojowników. Ale spokojnie... ty jesteś dla mnie zdecydowanie zbyt „surowy” jeśli chodzi o moje gusta. - powiedział Reiju zanim nie zniknął pośród pachnących oparów łaźni.

Zanzetsu, który w międzyczasie dopinał pas swojego luźnego ubrania, jedynie mruknął coś pod nosem o „nowoczesnych fanaberiach”, ale nie skomentował zaczepek. Jego cierpliwość była godna podziwu, stał z rękami skrzyżowanymi na piersi, czekając na sygnał do wymarszu.

Służący, widząc konsternację Daisuke, skłonił się nisko i wyjaśnił mu szeptem:
- Panie Nakasada, Genjiro-sama to Prawa Ręka samego Przybocznego Jou. To on jest cieniem, który czuwa nad bezpieczeństwem pana tej krainy. Dowodzi jego Osobistą Gwardią i to on osobiście sprawdza, czy wasza lojalność jest równie twarda jak wasza stal. Bez jego błogosławieństwa nikt nie staje przed Jaśnie Oświeconym obliczem Koteia.

---

Gdy Reiju w końcu wyłonił się z łaźni, a cała trójka została doprowadzona do porządku, słudzy poprowadzili was przez labirynt korytarzy wyłożonych czarnym marmurem. Powietrze stawało się tu chłodniejsze, przesycone zapachem palonego drewna cedrowego. W końcu stanęliście przed okutymi metalem drzwiami, których pilnowało dwóch milczących strażników w maskach przestawiających tarczę słońca. Po zidentyfikowaniu przybyłych, strażnicy zgodnie chwycili za wrota i rozwarli je na oścież.

Komnata audiencyjna Genjiro była surowa. Żadnych złotych ozdób, tylko kamień i cienie. Na środku sali, na lekkim podwyższeniu, stał mężczyzna o nienagannej postawie, ubrany w ciemne szaty, z dłońmi schowanymi w szerokich rękawach. Jego oczy były zimne i analityczne.
Ale to nie on przykuł uwagę Daisuke. Obok podestu stał czwarty gwardzista. Postać, której Nakasada nie spodziewał się tu zobaczyć, a która sprawiła, że krew w jego żyłach na moment zawrzała. Czwartym gwardzistą a raczej gwardzistką okazał się nikt inny jak sama Noko.
Kobieta, którą poznał w ich ostatnim starciu, stała tam w lekkim ubraniu pasującym do pustyni, z tym samym denerwującym, pewnym siebie i drapieżnym wyrazem twarzy. Ramiona miała skrzyżowane na piersiach, a gdy jej wzrok spoczął na Daisuke, kącik jej ust uniósł się w ledwo zauważalnym, prowokującym uśmieszku.

Genjiro postąpił krok do przodu, ignorując napięcie między dwójką wojowników. Słudzy natychmiast wnieśli złote tace, na których spoczywały cztery puchary wypełnione ciemnym płynem.
- Przetrwaliście selekcję - głos Genjiro był suchy i beznamiętny. - Ale Gwardia to nie tylko siła. To absolutne posłuszeństwo. Wypijecie teraz to zatrute wino.

Do każdego z przyszłych gwardzistów podszedł jeden sługa, wystawiając przed siebie tacę z kielichem. Zapach był ciężki, słodki i lekko duszący. Jakakolwiek trucizna była wymieszana z tym napojem, nie był w stanie jej wyczuć na tle intensywnego zapachu wina.
- Pij, Nakasada - rzekł Genjiro, a jego wzrok nie opuszczał twarzy Włócznika.

Noko obserwowała go uważnie, mrużąc oczy. Wydawało się, że czeka na jego błąd, jakby sam fakt, że Daisuke pociągnie łyk z tego pucharu, był dla niej formą rozrywki. Służący zaś podchodzili kolejno do pozostałych pretendentów do gwardii aby im również przedstawić puchar z winem.

- Handlarz -
- Agent -
- Sędzia -
- Goro -
- Saya -

- Służący -
- Zanzetsu -
- Reiju -
- Genjiro -
- Noko -

Saya

Zanzetsu

Reiju

Noko

Genjiro

[Daisuke]

Brak próby walki albo przynajmniej ucieczki po słownej obeldze był dla Daisuke zaskoczeniem. Przywykł do tego, że większość najzwyczajniej w świecie starała się unikać starcia z nim, a jedynie niektórzy byli na tyle pewni siebie, że próbowali jakoś się odgryźć. Niestety z rezultatem fatalnym w skutkach dla nich. Na zwykłym obiciu jednej lub drugiej buźki się nie kończyło i wielu straciło swoje życie przez jeden komentarz za dużo. Tutaj Reiji miał jednak taktykę zupełnie odmienną. Zamiast zamilknąć albo próbować odbić piłeczkę, to on po prostu zaczął dokładnie wszystko tłumaczyć. To już całkowicie zbiło Daisuke z tropu i wyjątkowo, zamknęło jego jadaczkę. Trzeci gwardzista schował się w łaźni, więc nie było nawet chwili, aby lepiej sobie przemyśleć odpowiedź i posłać mu jakąś kolejną, błyskotliwą uwagę.

-Jeszcze jeden test? Ja jebie, no nie spieszycie się tutaj ze swoimi rytuałami- Daisuke był typem, który brnął prosto do celu, więc wszelkiego rodzaju etapy pośrednie wydawały mu się olbrzymią stratą czasu. Kotei przecież uważany był za wielkiego wojownika, nawet sama Minako chwaliła go za jego umiejętności. Musiała być niezwykle zaślepiona uczuciami albo złotem, którym świecił jej przed oczami, skoro ktoś taki potrzebował kolejnego przydupasa, aby upewnił się, że nikt niebezpieczny nie zbliży się do Jou.

Wchodząc do komnaty czuł się pewny siebie i dumnie prezentował swoją wyprostowaną postawę. Wspomniany Genjiro nie wydawał mu się w żaden sposób ciekawy. Wprost przeciwnie, wyglądał na dokładnie takiego samego nudnego i wychudzonego urzędnika, jakiego się spodziewał spotkać. To czego się nie spodziewał był czwarty gwardzista. A właściwie gwardzistka. To już samo w sobie by mogło wprawić w osłupienie, ale to nie była pierwsza lepsza kobieta. To była Noko. Ta sama, z którą dopiero co walczył i która dała mu jedną z największych lekcji pokory w jego życiu. Potrzebował chwili, aby jego twarz przestała wyglądać głupio i odwzajemnił jej uśmieszek, ale jakby bardzo niepewnie. Na całe szczęście z ratunkiem przyszedł Pan Urzędnik.

-Kolejne durne testy? Możemy uciąć te dziecinne zabawy?- Zanim w ogóle się odezwał, wziął kielich i jednym haustem wypił całą jego zawartość, dopiero potem zaczął kwestionować podejście, jakie tutaj prezentowali. Mimo wszystko nie mógł pokazać słabości, unikając wypełnienia zadania, zwłaszcza, że zdobycie tej posady gwardzisty było tak ważne w dostaniu się wyżej w szeregi Oroborosa. Nie chciał również wyglądać na takiego, co wystraszy się odrobiny trucizny. Nawet jeśli chwilę wcześniej musiał się zwijać po przyjęciu poprzedniej. Cmoknięcie niezadowolenia z jego ust podsumowało jak bardzo uwielbiał bliskie relacje ludów pustynnych z truciznami. Spojrzał kątem oka na Noko, ale szybko przestał, jeśli wyłapał, że ta go obserwuje.

[Risu]

~ 39/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Wężówka ~

Soundtrack

Daisuke wychylił puchar bez mrugnięcia okiem. Ciemny płyn spłynął mu do gardła, był gęsty, o niemal syropowatej konsystencji i uderzająco metalicznym posmaku. Przez ułamek sekundy Włócznik spiął mięśnie, spodziewając się kolejnego ataku na swój układ nerwowy, ale... nic się nie stało. Czuł jedynie lekkie pieczenie w żołądku i szum alkoholu uderzający do głowy.

Genjiro obserwował go z kamienną twarzą, gdy Nakasada rzucał swoje aroganckie uwagi.
- Cierpliwość to cnota, której piach areny nie uczy, a która w pałacu jest cenniejsza od wody, Nakasada...

W tym samym czasie Reiju, z gracją godną dwórki, uniósł swój puchar, mrugnął do Daisuke i upił elegancki łyk, oblizując wargi z wyraźną satysfakcją. Noko, nie spuszczając wzroku z Włócznika, uniosła kielich w niemym toaście i opróżniła go do cna, zachowując swój drapieżny uśmiech.

Wtedy kolej przyszła na Zanzetsu. Potężny wojownik chwycił złote naczynie swoją wielką dłonią i, idąc w ślady Daisuke, wlał w siebie zawartość jednym haustem.

Cisza, która zapadła sekundę później, była przerażająca.

Zanzetsu nagle wypuścił puchar z dłoni. Złoto uderzyło o kamienną posadzkę z głuchym brzękiem, a wino rozlało się niczym plama krwi. Wielki wojownik chwycił się za gardło, jego oczy rozszerzyły się do granic możliwości, a żyły na czole nabrzmiały, stając się niemal czarne. Z jego piersi wydobył się nieludzki, chrapliwy krzyk agonii.
- Aaaagghhh! Moje... wnętrzności...! - wychrypiał, padając na kolana. Z jego ust zaczęła toczyć się gęsta, ciemna piana, a ciało wygięło się w nienaturalnym łuku, gdy mięśnie zaczęły potwornie drżeć.

- Spokojnie - rzucił beznamiętnie dowódca gwardii, dając znak dłonią. Z cieni natychmiast wyłoniło się czterech służących z lektyką i medyk w białych szatach. - Tylko jeden z was wypił Krew Skorpiona. Los bywa kapryśny, ale w Gwardii musimy wiedzieć, jak radzicie sobie z widokiem śmierci towarzysza.

Medycy sprawnie załadowali wijącego się w konwulsjach olbrzyma na nosze.
- Zabierzcie go do uzdrowicieli. Jeśli przeżyje noc, udowodni, że jego ciało jest warte ochrony wstąpienia do Gwardii. Jeśli nie... cóż, piach Kinkotsu przyjmie go tak samo jak każdego innego słabeusza.

Genjiro zwrócił się do pozostałej trójki. Jego spojrzenie na moment zatrzymało się na Daisuke.
- Gratuluję. Przeszliście ostatni etap. Nie ma już odwrotu. Od tej chwili wasze życie należy do Koteia, wasza krew do Kinkotsu, a wasze dusze... wasze dusze są moją własnością.

Noko odetchnęła głębiej, chowając ręce za plecami, i zerknęła na Daisuke. Tym razem w jej wzroku nie było tylko prowokacji, ale coś na kształt rozbawionego uznania, kiedy puszczała do niego "oczko".

---

Po wszystkim cała trójka dostała odznaki przedstawiające połowę tarczy słońca i połowę sierpu księżyca a później zostali poinformowani o tym że na najbliższy czas ich kwatery będą znajdowały się tutaj w Amfiteatrze. Kwatery okazały się dość sporymi pokojami, nie opiewającymi w ogrom luksusów, jednak wszystko było utrzymane w najwyższym standardzie.

Misja zakończona sukcesem!

- Handlarz -
- Agent -
- Sędzia -
- Goro -
- Saya -

- Służący -
- Zanzetsu -
- Reiju -
- Genjiro -
- Noko -

Saya

Zanzetsu

Reiju

Noko

Genjiro

[Daisuke]

Patrzył na ten przerażający obraz wijącego się w agonii mężczyzny. Widok, który wielu wprawiłby w osłupienie i przyprawił o mdłości. Daisuke jednak patrzył z niesmakiem, ale nie wobec cierpiącego potworny ból. Bo przeniósł wzrok na prowodyra całej tej sytuacji. Genjiro. To nie była zwyczajna próba ich lojalności, to była kolejna zabawa, którą Pan Urzędnik sobie sprawił. Jego pozycja z całą pewnością musiała być bardzo wysoka. Poziom zuchwałości w tym wątłym ciałku był nie do zniesienia. Ewentualnie on, tak jak Jou i Minako, był shinobim. Posiadanie umiejętności kontroli chakry bardzo łatwo pozwalało im sądzić, że są silniejsi, niż byli w rzeczywistości.

-Co to za jakaś atsuiska ruletka? Myślisz, że ktoś z nas narobiły tu w spodnie na widok trupa kolesia, którego pierwszy raz na oczy widzieliśmy?- Wyrzucił z siebie to co mu leżało na sercu. Był wyraźnie oburzony sposobem, w który byli testowani. Nie widział w tym żadnego sensu, że najczystszy przypadek miał wyeliminować jednego z nich. Nawet jeśli nie na stałe, bo Daisuke czy Zanzetsu mogliby to przeżyć po nieco dłuższym odpoczynku. Testem na widok śmierci też nie był przekonany. Może w przypadku Noko zachowałby się inaczej, ale jej na całe szczęście nic się nie stało. Nakasada wskazał nawet ręką na Reiju, pokazując, że nawet na kimś tak słabym nie robiły wrażenia te żałosne widoku konającego mężczyzny. Nie miał zamiaru jednak wdawać się w głębsze dyskusje, więc po odebraniu odznaki i chwilowym skrzyżowaniu wzroku z Noko, mógł wreszcie skończyć to spotkanie.

-Kurwa, co za pierdolnik- Parsknął śmiechem, gdy został odprowadzony do swojej nowej kwatery. Tak właściwie to była pierwsza poważniejsza miejscówka, w której przyszło mu spędzić więcej niż kilkanaście minut. Nawet jeśli nie opływało to w największe luksusy, do których przyzwyczajeni byli najwyżsi rangą ludzie z pustyni, tak dla Daisuke i tak było to ponad wszelkie przyzwyczajenia. Trochę nosiło go, gdy miał siedzieć w swoim pokoju, ale opuszczenie go i przerwanie w tym momencie inicjacji do gwardii było poza jakąkolwiek możliwością. Zadeklarował się przed Minako, że pomoże. Zadeklarował się przed Oroborosem, że im pomoże. No i teraz jeszcze sprzedał duszę jakiemuś pięknisiowi. Aż sam nie mógł uwierzyć do czego go te kobiety doprowadziły.

[Risu]

~ 1/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Gwardia Zmierzchu ~

~ Kampania Oroboros ~

Soundtrack

Daisuke zdążył jedynie zdjąć ciężkie karwasze i rzucić je na kamienną podłogę, gdy ciszę jego nowej kwatery przerwał zgrzyt rygla. Drzwi otwarły się gwałtownie, a w progu stanął Genjiro. Jego nienaganny strój nie nosił ani jednej plamki pyłu, a on sam emanował chłodem, który zdawał się obniżać temperaturę w pomieszczeniu o kilka stopni.

W jednej ręce trzymał rzemień, na którego końcu, ze związanymi z tyłu nadgarstkami, chwiała się Saya. Kobieta wyglądała fatalnie. Ubrana była w jakieś podarte szmaty, a duma, którą emanowała na arenie, została zastąpiona przez zwierzęcy lęk i otępienie. Genjiro, nie wykonując niemal żadnego wysiłku podniósł ją za jedną ręką i rzucił na podłogę w kwaterze Daisuke.
- Widziałem, jak ją potraktowałeś, Nakasada - odezwał się Genjiro, a w jego głosie pobrzmiewała nuta kpiącej satysfakcji. - Pomyślałem że jak ją tak polubiłeś to pewnie docenisz ten gest.-

Genjiro postąpił krok do przodu, stając niemal nad dziewczyną i patrząc na nią z góry, stalowe spojrzenie wręcz paraliżowało dziewczynę.
- To zabójczyni z Lazurowych Wybrzeży. Jest niebezpieczna, ale teraz jest rozbrojona i osłabiona. Potraktuj to jako premię za widowiskowość twoich walk. Zrób z nią, co uważasz za stosowne. Tylko nie pozwól jej uciec, bo to twoja głowa poleci następna.

Genjiro odwrócił się na pięcie, zatrzymując się jeszcze w drzwiach.
- Odśwież się i nie marnuj zbyt wiele czasu. Za godzinę masz stawić się w mojej sali audiencyjnej. Mam dla ciebie pierwsze zadanie. Gwardia Zmierzchu nie została powołana do leżenia na miękkich dywanach.

Drzwi zamknęły się z ciężkim hukiem, a echo kroków Genjiro szybko ucichło w korytarzu. Daisuke został sam w pokoju z kobietą, która jeszcze kilka godzin temu niemal posłała go do grobu. Saya powoli uniosła głowę. Jej usta były zakrwawione, a w oczach, zamiast wcześniejszej buty, tliło się zmęczenie.
- Więc teraz jestem twoją zabaweczką, wielkoludzie? - wychrypiała, spluwając krwią na podłogę i odwracając się na plecy, krzywiąc się przy tym z bólu.

- Saya -
- Genjiro -

Saya

Genjiro

[Daisuke]

-Właśnie zaczynało mi się tutaj nieco nudzić- Choć brzmiało to jak zwyczajne narzekanie, było to najbliżej podziękowań na jakie Daisuke był w stanie się zdobyć. Genjiro nadal wydawał mu się oślizgłym typem, którego bardzo chętnie by się pozbył przy pierwszej okazji, ale w większej skali całego tego przedsięwzięcia był tylko małym cierniem, który uwierał Nakasadę w tyłek. Dla dobra swojej misji będzie musiał tolerować zwierzchnictwo tego kolesia, jeśli ma zamiar dostać się wyżej zarówno w kręgach Jou, jak i w kręgach Oroborosa.

-Gwardia Zmierzchu, słyszałaś?- Zaśmiał się, gdy urzędnik opuścił już pomieszczenie, zostawiając tą dwójkę samych sobie. Włócznik przeszedł się po pokoju, powoli zbliżając się do kobiety leżącej na podłodze. Stał tak nad nią chwilę, zastanawiając się co z nią zrobić. Był to jednak tylko pewnego rodzaju pokaz przed nią. Imitując jej oczekiwanie aż trucizna zacznie działać w trakcie walki, teraz on pastwił się nad jej stanem.

-Zabaweczką czy nie, masz mi chyba parę spraw do wyjaśnienia, prawda?- Pochylił się nad nią, łapiąc dłonią ją za głowę, zaciskając mocniej swoje palce, po czym podniósł ją w górę pewnym ruchem. Przez kilka sekund trzymał ją w powietrzu, że ich głowy były na tym samym poziomie, po czym odstawił ją na nogi i puścił. Odwrócił się na pięcie i przeszedł się po pokoju, nie zaszczycając kobiety nawet odrobiną kontaktu wzrokowego. Jej sytuacja była fatalna, więc mimo jej zadziorności, można się było spodziewać, że prędzej czy później będzie mogła być złamana jej wola walki.

-Dobra, słuchaj, w dupie mam te twoje zabawy. Pomysł z sake był nawet dobry, ale miałaś pecha, trafiłaś na mnie. To co mnie bardziej interesuje to te twoje gryzienie. Będziesz moją podręcznym wsparciem. Stoisz z tyłu, po walkach czasem będę potrzebował powrotu do stanu wyjściowego. Nie masz zbyt dużego wyboru, bo puścić ciebie nie mogę. Nie żebym planował, bo już wcześniej ci powiedział, że mi się przydasz- I nagle się zatrzymał, jego poważna i przerażająca mina zamieniła się w ironiczny uśmieszek. Całe to przedstawienie do tej pory było próbą odegrania się na niej za wcześniej. Nawet jakby nie była teraz osłabiona i rozbrojona, to i tak planował potraktować ją w podobny sposób. Teraz było to po prostu nieco prostsze i szybsze. Przedstawił jej jednak propozycję, której w obecnej chwili nie bardzo mogła odmówić. Gryzienie za w miarę przyjemne życie pod jego butem. Gdy mówił o sake, wydawało się, że był nawet pod wrażeniem sprytu i bezczelności, którą się wykazała. Mogła się mu przydać do niektórych spraw, może nawet byłby skłonny dawać jej jakieś bardziej odpowiedzialne zadania w przyszłości. Teraz jednak jedyne co ją miało czekać, to siedzenie na tyłku i udostępnianie swoich zdolności regeneracyjnych, aby Daisuke mógł rzucać się w wir walki jeszcze bardziej bezwzględnie i testować na ile takie rozwiązanie będzie w stanie przeciwdziałać efektom wyższych bram.

[Risu]

~ 2/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Gwardia Zmierzchu ~

~ Kampania Oroboros ~

Soundtrack

Saya stała na drżących nogach, próbując złapać równowagę po tym, jak Daisuke odstawił ją na ziemię. Przez chwilę w jej oczach błysnęła czysta, mordercza furię, gdy chwycił ją za głowę, ale kiedy usłyszała jego propozycję, gniew ustąpił miejsca niedowierzaniu, a potem gorzkiemu rozbawieniu.
- Podręczna apteczka? - wychrypiała, rozcierając obolałe ramiona, choć więzy wciąż krępowały jej ruchy. - Masz tupet, wielkoludzie. Ale jeżeli alternatywą jest skrócenie o głowę to chyba nie mam wyboru jak się zgodzić. - powiedziała, niemalże wypluwając ostatnie słowo. Podeszła o krok bliżej, ignorując ból. Mimo nędznego stanu, w jakim się znajdowała, w jej spojrzeniu znów pojawił się ten drapieżny blask, który Daisuke widział na arenie.

- Moja zdolność... to nie jest darmowa zabawa, Nakasada. Każde ugryzienie, który weźmiesz, to kawałek mojej witalności. Jeśli zamierzasz używać mnie do sprawdzania jak bardzo mogą cię obić zanim się nie przekręcisz, będziesz musiał dobrze zadbać o to, bym miała co jeść i pić. Inaczej po prostu wyschnę, a ty zostaniesz z bezużytecznym trupem. - powiedziała i wzruszyła ramionami, starając się sprawiać wrażenie jakby nie miało dla niej większego znaczenia czy weźmie to sobie do serca.

---

Godzina minęła szybciej, niż Daisuke by chciał. Zdążył przemyć twarz i dopiąć pas, gdy strażnik wezwał go do sali audiencyjnej Genjiro. Zastał tam Reiju. Blondyn wyglądał na nienagannie odświeżonego, jego nowa, czarna zbroja lśniła, a on sam z lubością przeglądał się w polerowanej tarczy wiszącej na ścianie. Na widok Daisuke jedynie uniósł brew. Genjiro stał przy stole, na którym rozłożona była mapa Kinkotsu. Wskazał palcem na punkt oznaczony symbolem węża pożerającego własny ogon.
- Mamy przeciek. - zaczął bez zbędnych wstępów. - Oroboros. Ta zaraza rozprzestrzenia się w magazynach handlowych. Podobno gromadzą tam zapasy broni i medykamentów na wypadek buntu. Macie się tam udać i... posprzątać.

Genjiro podniósł głowę, a jego wzrok był zimny jak lód.
- Żadnych jeńców. Każdy, kto tam przebywa, ma zostać wyeliminowany. Nie macie nosić emblematów na wierzchu, Jou-sama chce, żeby to wyglądało na porachunki gangów lub brutalny napad, a nie oficjalną egzekucję. Jeżeli zatrzymają was strażnicy to pokażcie im odznaki i powiedzcie że mają iść na patrol w innym kierunku, ale najlepiej jakby nikt was nawet nie zatrzymał. To co znajdziecie w magazynie... Spalcie do gołej ziemi. To wszystko, możecie ruszać. - powiedział na koniec czarnowłosy mężczyzna i odprawił was gestem dłoni.

- Saya -
- Genjiro -
- Reiju -

Saya

Genjiro

Reiju

[Daisuke]

-Masz rację. Nie masz wyboru- Podkreślił jej dobitnie, przerywając jej w połowie zdania, po czym gestem dłonią pozwolił jej kontynuować. Bardzo jasno zaznaczył, że dziewczyna tutaj wiele nie może zrobić. Taki już los słabszych, że przez swoją nieudolność stawali się jedynie narzędziami w rękach tych silniejszych. Nawet jeśli miała niezwykłe zdolności regeneracji, nawet jeśli potrafiła wykorzystać trucizny dla własnych korzyści i nawet jeśli potrafiła całkiem sprawnie wywijać swoim ostrzem, to wciąż to było za mało. Jej drapieżny blask w oku spotkał się z szerszym uśmiechem ze strony Daisuke. Nie miał zamiaru targać za sobą worka mięsa, które nie ma żadnej woli życia i przetrwania, ale na całe szczęście Saya zdawała się pełna wigoru i chęci, aby pokazać co jeszcze może zrobić.

-Nie sprawiaj żadnych problemów, a będziesz miała praktycznie wszystkie luksusy, które nam tutaj zaoferują. Ale spróbujesz mi zrobić jakąś krzywą akcję i... - Jego uśmieszek na moment zniknął i mężczyzna przejechał palcem po swojej szyi, demonstrując swojej "podręcznej apteczce", że jej wybryk może zakończyć się utratą własnej głowy. Może i jej umiejętności były imponujące, ale nie był przekonany, żeby rana tego kalibru była możliwa do wyliczenia zwykłym gryzieniem. Pożegnał ją, gestem dłonią wskazując na wyposażenie własnej kwatery, dając jej zgodę na rozgoszczenie się. Pozostawił jej jednak więzy na nadgarstkach. Może i obiecał jej dobre traktowanie, ale wpierw musi udowodnić, że potrafi się zachowywać. Nie miał zamiaru ryzykować własną głową, żeby sprawdzić czy kobieta postanowi grzecznie przeczekać nieobecność Daisuke.

-A masz jakieś krzesiwo pożyczyć?- Dawno już nie był na misji demolowania magazynu Oroborosa. Nawet nie potrafił określić ile czasu upłynęło, ale zdecydowanie pamiętał tego drugiego, który wtedy był z nim. Byłby ciekawszym towarzystwem niż Reiju, którego nie było tak prosto rozgryźć i co do którego Daisuke miał mieszane odczucia. Szybko jednak wrócił myślami do ich zadania. Zniszczenie magazynu nie było problematyczne, a i sam Oroboros nie powinien być specjalnie smutni. Koszty, które będą musieli ponieść, jeśli chcieli w przyszłości otrzymać dobrą wtykę-informatora w najwyższych kręgach gwardii Koteia. To co mogło stanowić małą przeszkodę, było wzniecenie ognia, więc Włócznik na wszelki wypadek zapytał o coś, co do tego colu mogło się im przydać. Spojrzał również przelotnie na Reiju, licząc, że może ten ma jakieś shinobijskie sztuczki, za którego dodatkowo będzie nim można gardzić.

[Risu]

~ 2/38 ~

~ Daisuke ~

~ Misja Rangi A ~

~ Gwardia Zmierzchu ~

~ Kampania Oroboros ~

Soundtrack

Saya odprowadziła Daisuke wzrokiem do samych drzwi. Gdy usłyszała o „luksusach”, na jej twarzy odmalował się sceptycyzm, ale widok jedwabnej pościeli i karafki z wodą w kwaterze nieco złagodził jej rysy. Nie stawiała oporu, gdy zostawiał ją związaną – wiedziała, że w tym pałacu Daisuke jest jej jedyną szansą na to, by nie skończyć w masowym grobie pod amfiteatrem.

W sali audiencyjnej Reiju prychnął na pytanie o krzesiwo, poprawiając rękawicę swojej czarnej zbroi.
- Krzesiwo? Naprawdę, Nakasada... - westchnął z teatralnym zawodem, jakby Daisuke właśnie zapytał, czy do walki używa się zaostrzonych patyków. - Nie potrzebuję krzemienia, by wzniecić pożar. Natura obdarzyła mnie nieco bardziej... wyrafinowanymi narzędziami. Podstawowe techniki Katonu wystarczą, by ten magazyn zamienić w piekło, zanim ty zdążysz przeliterować słowo „podpalenie”. Chodźmy już, im szybciej to skończymy, tym szybciej będzie można wrócić do kwater. - powiedział blondyn a w jego oczach błysnęło coś lubieżnego, jakby w tym pokoju czekało na nieco coś ciekawego... Zupełnie jak w pokoju Daisuke.

---

Wkrótce potem obaj gwardziści siedzieli na pace niepozornego wozu handlowego, ukryci pod grubą plandeką z juty. Wóz toczył się wyboistą drogą w stronę serca Kinkotsu, a zapach pustynnego pyłu mieszał się z wonią przypraw, którymi nasączony był materiał okrycia. Reiju siedział naprzeciwko Daisuke, bawiąc się kosmykiem swoich jasnych włosów. W półmroku wozu jego różnokolorowe oczy błyszczały dziwnym blaskiem.
- Oroboros... - powiedział Reiju, przerywając ciszę, a w jego głosie nie było rozbawienia, lecz chłodna pogarda. - Bawią się w rewolucję w cieniu kogoś, kogo nie są w stanie nawet drasnąć. Genjiro chce rzezi, więc ją dostanie, ale mam nadzieję że ich ludzie dostarczą chociaż trochę rozrywki... - powiedział, wzdychając nieco teatralnie na koniec.

- Saya -
- Genjiro -
- Reiju -

Saya

Genjiro

Reiju