Mała oaza

[Arii]

2/14

Unia nie taka zjednoczona, jak ją malowano
Misja C - Ayatsuri Yuu

---

Nagle przy kobiecie pojawił się jakiś staruszek z rozdartą w przeróżnych miejscach torbą. Klęknął nad kobietą wyciągając jakieś dziwne liście umazane dziwną maścią. Obwiązał je wokół nadgarstków kobiety. Wszyscy ciężko oddychali i spoglądali na to co się działo. Nieznajoma im kobieta, w podeszłym wieku padła w ich małej oazie robią niemałe zamieszanie. Chłopak próbował wypatrzyć kogoś, kto będzie mógł uchodzić za jej właściciela lub handlarza ludźmi, ale nikogo takiego nie zauważył. Wszyscy z przerażeniem patrzyli się na jej rany, które wyglądały na poważniejsze.

-Trzeba zabrać ją do mojej chaty. Rana na klatce piersiowej... Kto jej mógł to zrobić?- dwóch mężczyzn zgłosiło się na ochotników, aby przenieść ją w bezpieczniejsze miejsce, mniej obłożone ciekawskimi oczami. Sam Yuu widział, że rana jest bardzo poważna. Wyglądała, jakby ktoś ją kilka razy dźgnął w to samo miejsce. Skóra była rozszarpana, od czegoś nierównego. Nagle sama kobieta zniknęła sprzed jego oczu noszona do budynku na końcu oazy. Ludzie stali nadal jak wryci.

-Mówię Ci... to znowu te Oroborosy, co chcą, żebyśmy uwierzyli w ich racje przeciwko Jou-dono!- powiedział jeden z mężczyzn, który stał nieopodal chłopaka.

-Nie, to na pewno Szakale, aby wzbudzić w Nas strach przed zbliżającym się oblężeniem...- powiedział drugi, stojący już gdzieś naprzeciwko. Każdy patrzył się na oddalających się mężczyzn, medyka i kobietę. Weszli do budynku, znikając ich wzrokowi, aby oceniać co będzie się działo następne.

Dialogi:
-

[Ayatsuri Yuu]

Schował z powrotem manierkę, której nawet nie zdążył podstawić kobiecie do ust. Niby mógł trochę jej pomóc, ale nie zamierzał się przecież przepychać i narobić jeszcze większego zamieszania - tak czy siak nie miał umiejętności wystarczających, by porządnie zająć się raną, do tego byłby potrzebny prawdziwy medyk, nie ktoś uzbrojony jedynie w trochę środka przeciwbólowego i bandaże. A wodę mógł jej przecież podać każdy. Czego nie mógł zrobić każdy to dotrzeć do sedna tego, co tu się właściwie stało. Wciąż nie do końca chciał się angażować w tę całą sytuację, ale jeśli to faktycznie chodziło o handel ludźmi to zrobi wyjątek, bo mało czym tak bardzo się brzydził. Tylko czy będzie w stanie odkryć, skąd dokładnie przyszła kobieta? Częsty wiatr w tych okolicach nie sprzyjał szukaniu śladów, które zazwyczaj były szybko zasypywane przez piasek - tym bardziej jeśli droga prowadziła spoza wioski.

Gwoli ścisłości jednak przyjrzy się ziemi kawałek dalej niż tam, gdzie pierwszy raz zwrócił uwagę na kobietę. Tam, gdzie upadła szybko zebrał się niezły tłumek, więc jakichkolwiek śladów by nie zostawiła, zostały z pewnością zadeptane całą masą innych. Jednak tym, co z niemożliwego zadania robiło jedynie skomplikowane był fakt, że kobieta krwawiła, i to prawdopodobnie całkiem obficie, biorąc pod uwagę rozmiar rany. Oczywiście, częściowe zatkanie jej na pewno pomogło, ale wciąż, była duża szansa, że dostrzeże ślady krwi gdzieś na drodze i zidentyfikuje kierunek, z którego przyszła oraz to, czy szła spoza wioski czy może z jej środka. A jeśli spoza to chociaż z której strony świata. To akurat nie będzie szczególnie pomocne, bo mogła przecież trochę błądzić na pustyni, ale na pewno nie za długo - nie z taką raną. Nijak nie potrafiłby określić jak dawno temu mogła zostać zadana, skoro kobieta wciąż żyła, nawet nie gdyby miał okazję przyjrzeć się jej bliżej. Nasuwało się jednak pytanie, jak tak ciężko ranna zdołała jakkolwiek uciec osobie odpowiedzialnej za tę ranę? Albo zdołała zabić napastnika (jeśli sama nim nie była, ale ślady na nadgarstkach raczej temu przeczyły) albo ten może się tu w każdej chwili pojawić.

Nie zamierzał jeszcze udawać się dalej za tropem, jeśli już to parę, może paręnaście metrów dalej, głównie chciał upewnić się, że potem go nie przeoczy. Gdyby była mowa o śladach stóp nawet po chwili mogłyby zniknąć, ale ślady krwi powinny utrzymać się choć chwilę dłużej. Na pewno nie szczególnie długo, ale oby wystarczająco - bo chciał jeszcze trochę posłuchać rozmów mieszkańców. Oroborosy? Szakale? Oblężenie? Nic mu to nie mówiło, a wyraźnie wszystkim obecnym już tak. Dobrze byłoby przesłuchać też kobietę, ale ta pewnie już odpłynęła kiedy medyk zabrał się za pomaganie jej. I wątpił by miała szybko odzyskać przytomność, nie biorąc pod uwagę wszystko co się z nią stało. Do tego pewnie musiałby w tym celu ujawnić, że nie jest zwykłym cywilem, a shinobi, a tę tajemnicę miał nadzieję jeszcze trochę czasu utrzymać. No i w czasie tych dyskusji będzie mógł obserwować drogi prowadzące do oazy i wypatrywać czegoś podejrzanego.

-Szykuje się jakieś oblężenie? - spytał z wielkimi oczami. To brzmiało jak najnowsza wieść czy plotka i tym samym najmniej podejrzana nitka, za którą mógłby pociągnąć bez zwracania na siebie większej uwagi. Pewnie każdy inny wiedziałby o tym kim są te Oroborosy czy Szakale, ale ta nowsza kwestia mogła jeszcze nie rozejść się tak szeroko. Starał się nadać swojemu głosowi ton zarówno trochę zaskoczony jak i odrobinę obawy w nim.

-Z dnia na dzień coraz mniej spokoju tutaj. - dorzucił jeszcze takie bardzo ogólnikowe zdanie, mające nie zdradzać o nim absolutnie nic, być trudne do podważenia dzięki sytuacji z ranną kobietą i zarazem sympatyzujące z problemami, z jakimi mierzyli się mieszkańcy okolicy, mając nadzieję, że pozwoli mu to dyskretnie pociągnąć ich za język.

Zerkał też w kierunku chaty medyka, gdzie teraz znajdowała się ofiara tego ciężkiego losu. Nie tylko dlatego, że faktycznie martwił się o kobietę - choć i tego uczucia trochę w nim było, nawet jeśli jej nie znał. Przede wszystkim zamierzał trochę naśladować zachowania tubylców i wzbudzić w nich wrażenie, że ma takie same zmartwienia jak oni - a im bardziej będą uważali go za jednego ze "swoich", tym więcej będzie mógł się dowiedzieć. No i zostawał jeszcze jeden cel - jeśli ktoś przybędzie tu dokończyć dzieła, porwać ją czy zrobić cokolwiek innego, jest duża szansa że ukryje się tak, by nie zwrócić niczyjej uwagi i dopiero po zamieszaniu wewnątrz chaty będzie jasne, że w środku dzieje się coś niepokojącego. Przeszło mu co prawda przez głowę, że może zostawić całą tę sprawę w spokoju i ruszyć dalej, ale to nie był jeszcze czas na to. Nawet jeśli ostatecznie nie spróbuje rozwiązać tajemnicy jaka przed nim stała - a przecież miał do nich wielkie upodobanie - to mógł chociaż zebrać informacje o tym, co się działo w okolicy. Przede wszystkim, jakie, kurwa, oblężenie? A raczej czego i kto je organizował? Ataku na kryjówkę bandytów tak nie nazywano, nawet jeśli modus operandi byłby taki sam - musiało chodzić o prawdziwe miasto, a przynajmniej wioskę. W końcu i to drugie można było umocnić przeciwko większej grupie.

[Arii]

3/14

Unia nie taka zjednoczona, jak ją malowano
Misja C - Ayatsuri Yuu

---

Młody shinobi zrobił mały rekonesans wokół miejsca zdarzenia szukając, jakichkolwiek śladów skąd kobieta się tutaj znalazła. Nadal obserwował całe zamieszanie, jakie to wywołało w tubylcach, ale poszukiwanie jakichkolwiek śladów i zrozumienie jakim cudem dotarła tutaj z tak poważną raną również było ważne. Jego wewnętrzna potrzeba zrozumienia sytuacji naprowadziła go do spojrzenia ku wejściu do oazy, widział już, że kobieta przyszła z zewnątrz tego miejsca. Krew wsiąknęła się już w ziarna piasku. Niestety nie widział już żadnych głębszych i znaczących śladów stóp, które się po prostu ze sobą zmieszały przez przechodzących tutaj ludzi. Dlatego postanowił wrócić narazie do całego zbiegowiska, które ze sobą omawiało całą sprawę. Wszyscy byli przerażeni.

Dookoła widział, że ludzie są naprawdę przejęci. Dawno go tutaj nie było i najwyraźniej działo się równie dużo, co na całym kontynencie. Sama Unia jednak była na tyle odcięta od problemów reszty świata, że ciężko, aby też wszystko wychodziło z niej. Problemy były dla cywilów naprawdę bolesne, co właśnie teraz zauważył. U niektórych kobiet widział, jak delikatnie trzęsą się im dłonie, mężczyźni czuli się bezsilni.

-Czy szykuje się jakieś oblężenie? Gdzieś Panie był przez ostatnie kilka miesięcy?- zapytał pierwszy z mężczyzn przyglądając mu się od góry do dołu. Był niepewny twojej osoby, troszkę odróżniałeś się teraz od nich i najwyraźniej brak świadomości o tym, co działo się na Samotnych Wydmach nie było teraz plusem. -Shirei-Kan Ayatsuri zaatakowała Shirei-Kan Kaguyai swoją siostrę! Kaguya w odpowiedzi na ten atak wypowiedzieli wojnę Ayatsurim... Sam Kotei tych drugich będzie wspierał... Ningyō-shi stanie się jednym wielkim polem walki... Szakale wpuszczone do stolicy! Całe te ruchy są straszne... Wszystko wręcz się trzęsie a my z Ato płacimy... Bo jakieś trzy pizdy się nie lubiły!- mężczyzna zirytował się, reszta tylko kiwnęła porozumiewawczo głowami.

Dialogi:
-

[Ayatsuri Yuu]

No i nie odkryje, skąd dokładnie przybyła kobieta, przynajmniej nie w tym momencie, wszelkie ślady jej wędrówki zdążyła już zatrzeć bezlitosna pustynia przez piasek i wiatr. Przynajmniej zdołał się dowiedzieć, że nie była przetrzymywana w środku wioski, a poza nią. Niestety do zdobycia kolejnych szczegółów będzie już potrzebował innego źródła informacji, czy byłaby to wzmiankowana kobieta po przebudzeniu czy może ktoś, kto by za nią podążał. Na naocznych świadków raczej nie liczył, w końcu zanim nie padła, ewidentna ofiara jakiejś przykrej sytuacji nie zwracała na siebie wcale zbyt dużo uwagi, a nawet jeśli to kierunek końcówki jej drogi wcale nie musiał dokładnie odzwierciedlać jej całości.

Ale patrząc na to z drugiej strony, jak długo mogła iść w takim stanie przez miejsce tak niewybaczające żadnego błędu? Godzinę? Dwie? Nawet biorąc pod uwagę najbardziej zaprawiony lud przyzwyczajony do pustyni i ich ogromny upór, nie wyobrażał sobie by było to więcej niż trzy. A i szybko nie mogła iść, nie z taką raną, ale nawet jeśli początek jej trasy to nie żadne wleczenie się tylko krok jeszcze pełen siły to wciąż całkowita odległość nie mogła być zbyt duża. Sam co prawda nie znał wystarczająco dobrze tego terenu, a ostatnie jego wspomnienia miał sprzed paru lat, ale tutejsi powinni chyba skojarzyć odpowiednie miejsce? Chyba że mowa tylko o jakimś tymczasowym obozowisku postawionym w samym środku pustyni, takiego to nie miał najmniejszych szans wytropić.

Mógł więc tylko i wyłącznie wrócić do tłumu, spróbować zebrać jakieś bardziej przydatne informacje i czekać na okazję do porozmawiania z tamtą kobietą. Lub inny niezależny rozwój sytuacji, to też by trochę pomogło. Nie da się ukryć, choć mógł być znacznie bardziej wyrafinowanym narzędziem, zdecydowanie nazbyt często przyjmował rolę młota, bo jednak sprawiała najmniej problemów. No, w krótkim czasie, bo konsekwencje mogły być większe w dłuższej perspektywie. Teraz, skoro tymczasowo był niezależny, i póki co nie planował tego zmieniać, musiał bardziej myśleć nad tym, do czego jego działania mogą doprowadzić później. A nawet jeśli ostatecznie wróci na stałe do Ningyo-shi czy znajdzie sobie jakąś inną drogę pod patronatem większej frakcji, takie doświadczenie może mu się przydać jeśli zapragnie piąć się po szczeblach kariery. Nie żeby było to bardzo prawdopodobne.

-Podróżowałem trochę przez ostatnie miesiące - i to akurat nawet nie było kłamstwo - Żeby człowiek nie mógł na trochę wybyć z domu żeby się znowu jakieś wielkie afery nie działy. To się potem zawsze kończy tak samo, ci shirei-kanowie i inni wielcy się kłócą i żrą, a ostatecznie konsekwencje tego ponosimy my, maluczcy. - zaczął narzekać, starając się odrobinę ukryć zakłopotanie. Niestety spytanie o w miarę świeżą sprawę nie było tak bardzo prostym sposobem na uniknięcie podejrzeń, jak spodziewał się tego na początku. Na szczęście i tu znalazł taką linię myślową, za którą mógł szczerze podążyć i wylać trochę prawdziwych emocji - w końcu tego samego zdołał już doświadczyć w ostatnich latach, a najlepszym kłamstwem jest to, w którym prawda jest dobrze zbalansowana z fałszem.

-Jak myślicie, skąd ona przyszła? Jest tu może w okolicy miejsce, gdzie mogła być wcześniej? Przecież w takim stanie, w jakim była to by za daleko przecież nie zaszła. - rzucił po jakiejś chwili dalszej rozmowy, starając się dobrze wpasować to w moment. Najlepiej byłoby oczywiście, jakby to tutejsi z powrotem zaczęli gadać konkretnie o tej sytuacji lub kobiecie, nie o większej polityce, której ta mogła być częścią lub zwykłym zbiegiem okoliczności. Nie miał problemu z jasnym pokazaniem, że nie jest konkretnie stąd, prowincja była całkiem duża, a Unia tym bardziej, nie niszczyło to jego przykrywki. Choć ta wymagała pewnego dopracowania, bo jak tak dalej pójdzie będzie za każdym razem mówić co innego. A więc, mieszkający w Sabishi podróżnik, który ostatnio dłuższy czas podróżował. A może przedstawiać się jako mieszkaniec Atsui? Albo może Tsurai? Nie, bez przesady, im bliżej prawdy tym lepiej, byleby faktycznie przypadkiem jej nie odkryć.

Niestety nie za wiele mógł zrobić bez dalszych informacji. Co w zasadzie, obserwować kobietę i ewentualnie bronić ją przed kolejną podobną sytuacją? Czekać aż będzie w stanie rozmawiać? To były jedyne opcje, które widział, a był bardziej człowiekiem czynu niż czekania. Rozmyślał trochę czy nie porzucić całej tej sprawy i nie ruszyć do domu. Wciąż nie zaplątał się w to jeszcze bezpowrotnie, a cała sprawa oblężenia zaszokowała go i zmartwiła. Chyba mógłby być tam potrzebny. A w zasadzie raczej na pewno, ale nie wiedział co o tym myśleć. Usłyszał tylko krótkie streszczenie sytuacji, a nie znał powodów jakie za nimi stały, który z nich mógł być dobry, a który nie. A jak dotrze to będzie musiał wybrać stronę, prawdopodobnie bez żadnych więcej informacji niż dostał je teraz. No i nie mógł mitrężyć, w końcu zamieszanie pod Ninhyo-shi mogło zacząć się teraz już każdego dnia, jeśli wierzyć ludziom na tym szlaku. Będzie musiał być gotowy. Jeśli sytuacja nie rozwinie się wystarczająco szybko, po prostu wyruszy dalej, będą sobie musieli poradzić - a on miał priorytety.

[Arii]

4/14

Unia nie taka zjednoczona, jak ją malowano
Misja C - Ayatsuri Yuu

---

Mężczyźnie zrobiło się, aż głupio, kiedy Yuu powiedział o podróżowaniu. Widział w jego oczach lekkie speszenie. Od razu opadły mu barki ze zmęczenia. Ludzie wydawali mu się wycieńczeni i to nie musiała być wcale odosobniona sprawa. -Przepraszam. W tych czasach ciężko komuś zaufać, żeby czuć się bezpiecznym. Jesteśmy ostatnio wszyscy spięci. Ta oaza to jedyny punkt, w którym możemy zebrać się wszyscy i przez chwilę wymienić się tym, co widzimy. Niedługo nie będzie już takiego luksusu, jak wojna rozpędzi się na dobre wszyscy będziemy zamknięci w domach, modląc się do Amaterasu, aby jak najszybciej skończyła z nimi lub z nami...- rezygnacja, jaką usłyszał w jego głosie chłopak, mogła sprawić niektórym ciarki na plecach. Rządzący doprowadzili do jeszcze większego zaniedbania swoich obywateli.

-Nie chcę rozprzestrzeniać plotek... Ale podobno pięć kilometrów stąd, za opadającą wydmą na wschodzie ktoś zrobił swoją kryjówkę. Nikt nie wie, po jakiej stronie się opowiada, ale niektórzy z naszego otoczenia widzieli kręcących się tam shinobich. Ktoś inny za to dodał, że może być to jakaś zwykła szajka bandytów, która porywa ludzi z pobliskich wiosek. Ale rany tej kobiety... jeżeli ktoś chce niewolnika to czy traktuje go w ten sposób? W końcu musi na niego patrzeć ktoś kto go kupi... Ale naprawdę nie jestem w stanie powiedzieć nic więcej...- i tak sprzedał chyba jedyną porządną informację, jaką mógł. Chłopak nie miał innej poszlaki. Pytanie czy chciał zostawić tutaj teraz tą kobietę, bez rozmowy z nią, czy wolał od razu sprawdzić ten jeden ślad, który mu dano?

Dialogi:
-

[Ayatsuri Yuu]

Dobrze, że udało mu się ostudzić podejrzenia mieszkańców, inaczej nie byłoby tak łatwo wyciągnąć z nich więcej informacji. Z drugiej strony, o ile tym razem zadziałało to na jego korzyść, to już nie było bycie ufnym, a raczej naiwnym. Rozumiał to w tym środowisku i przy ciężarach, jakie spadały na tych ludzi - utrzymywanie cały czas gardy uniesionej wysoko było męczące, niezależnie od tego czy mówimy o fizycznej czy psychicznej, nic dziwnego że po okresie trudów woleli sobie oszczędzić chociaż trochę wysiłku. No a nie mógł za bardzo doradzić im utrzymywania większej ostrożności - tymczasowo było to prawdopodobnie najwięcej na ile byli w stanie sobie pozwolić.

-Całkowicie to rozumiem. Straszne czasy nastały. Jedyna nadzieja w tym, że większość wojny utrzyma się gdzieś daleko w Sabishi. Skoro tam ma być oblężenie, można tylko liczyć na to, że tam skupi się wszystko, a w Atsui będzie w miarę spokojnie. Ale to pewnie tylko mrzonki. - westchnął ciężko, ze szczerym współczuciem. Oczywiście, wolałby by Sabishi zostało oszczędzone, w końcu to był jego dom, ale na to już chyba nie można było liczyć, to może chociaż ci ludzie unikną większości okropieństw i okrucieństw wojny. Może to sprawiało, że nie nadawał się na żadnej rangi dowódcę, ale naprawdę wolałby, by takie sytuacje załatwiało się jedną wielką bitwą, gdzie cierpieli tylko i wyłącznie wojownicy obu stron, a całemu gronu cywili oszczędzało się tego trudu. I rozumiał całkowicie czemu się tak nie działo. Były przecież osoby, które samodzielnie mogły zmieniać losy całych bitew - a całych wojen już niekoniecznie, to też wymagało pewnego kunsztu w sztuce, w którą zagłębianiem się wcale nie był zainteresowany. Ale rozumiał zasadę, to przecież tak jakby używać najpotężniejszych broni marionetki w złych momentach i sytuacjach, albo niedostosowanych do problemu albo marnując ograniczone zasoby na płotki.

Pięć kilometrów to strasznie blisko. I zarazem niesamowicie daleko. Przebycie tak długiej drogi przez poważnie ranną kobietę w warunkach jakie panowały w Atsui było samo w sobie prawie że cudem, a ogromnym osiągnięciem już bez żadnych wątpliwości. Za to bardzo blisko jeśliby ktoś miał zamiar ją gonić i dotarł za nią aż tutaj. Albo, z drugiej strony, jeśli ktoś postanowiłby zająć się tą sytuacją i ruszył zająć się bandziorami. Albo chociaż dowiedzieć się o co chodzi, w końcu to mogła być zupełnie niepowiązana sytuacja. Działając sprawnie pewnie dałoby się nawet obrócić w jedną i drugą stronę zanim kobieta w ogóle by się obudziła, chociaż to już tylko założenie, mogło to zająć dłużej, i to znacznie, zależnie od napotkanej sytuacji. Nie do końca uśmiechało mu się do tego wchodzenie na ślepo, nie wiedząc z kim w ogóle ma do czynienia - a wypytać mógł już tylko ofiarę. Wątpliwe by zwykli cywile tutaj wiedzieli coś więcej niż już zdążył się dowiedzieć.

-Pięć kilometrów to strasznie blisko. Nie zdziwiłbym się jakby ktoś tu od nich przyszedł, szukając jej. Jak jest w takim stanie to na pewno uciekła. Jest tu ktoś, kto w razie co pilnowałby porządku, czy wszyscy wybyli przez oblężenie i to wszystko inne? Jak tu przyjdzie rozgniewany shinobi, to przydałby się ktoś kto mógłby się z nim zmierzyć w razie co. - rzucił, ponownie pokazując że nie jest z najbliższej okolicy, ale to akurat nie szkodziło - już poprzednie jego słowa wyraźnie to pokazywały, a jakby był stąd to pewnie ktoś by już go rozpoznał. Liczyło się to, by zachować spójność swojej tożsamości incognito, jaka by ona dokładnie nie była. Na razie będzie wydawał się kimś również z Atsui po komentarzu o Sabishi, pewnie to się zmieni jak w ciągu drogi przekroczy granicę - a do tego jeszcze było trochę czasu.

-No ale shinobi to potrafią sobie z tym radzić. Jak masz medyka, który używa chakry to cyk i nawet blizna nie zostaje. Pewnie pobili ją i pocięli, bo stawiała opór, chcieli dać jej pocierpieć a potem ją wyleczyć, żeby była ładna i gotowa na sprzedaż. - odpowiedział ze złością. Naprawdę nie mógł zrozumieć tego toku rozumowania, chociaż rozumowo był w stanie za nim podążyć. I to w sumie była kwestia, która zaważyła na jego ostatecznej decyzji. Pewnie powinno wygrać współczucie, ale nie, odraza była silniejsza. Już uprzedził tamtych z nadzieją, że znajdą jakiegoś shinobiego, który będzie w stanie bronić wioski jeśli trafi się jakiś pościg, teraz zostawał tylko akt podkreślający powagę sytuacji. - Ja chyba się stąd zmyję i przenocuję w drodze. Nie chcę tu być jeśli wywiążę się jakaś walka.

W sumie dobrze się składało, bo i tak chciał zmierzać na wschód, ale teraz będzie musiał grać na pozorach - ruszy na północny wschód, a nie dokładnie w kierunku wydmy, w drodze obserwując tę przestrzeń. Jeśli ktoś będzie chciał zajść do wioski z tamtej okolicy, mógł być prawie pewny, że to z tego obozu. I w zależności od sytuacji mógł się albo wycofać jeszcze do oazy, albo zmierzyć się z nim pośrodku niczego, zależnie od sytuacji. A może nawet jeszcze wcześniej porozmawiać i wysłuchać racji, jakie by one nie były? Nie zamierzałby oczywiście usprawiedliwić nikogo winnego, ale posłuchanie mogło mu przynieść dodatkowe informacje. Na razie zrezygnuje też z marionetki do przemieszczania się, trzymając wszystkie swoje asy wciąż w rękawie - dopiero jeśli kogoś zauważy będzie myślał którego użyć. A w końcu raczej nikt nie ukryje się pośród jedynie piasku i okolicznych rzadkich roślin. No i jeśli jednak na nikogo nie trafi po drodze, do obozu też nie wejdzie tak o, będzie go najpierw obserwować z bezpiecznej odległości.

[Arii]

5/14

Unia nie taka zjednoczona, jak ją malowano
Misja C - Ayatsuri Yuu

---

Yuu spoglądał na to trochę inaczej, sądząc, że może udałoby się komuś zapobiec takiej tragedii, jak teraz. Skoro wiedzieli, że jest to 5 kilometrów i te plotki tak się rozniosły... Ale nie widział tutaj nigdzie żadnego shinobi'ego. Zapewne wszyscy byli skierowani do ochrony Sabishi, jako ochotnicy lub w stolicach, gdyby miało coś się wydarzyć poza tym konfliktem. Ludzie, dlatego mogli być tacy przerażeni i nieufni względem innych, skoro w każdej chwili mogli zostać zaatakowani.

Na całe szczęście w ich malutkiej oazie, w której powinno się wypoczywać po ciężkiej przeprawie pojawił się jeden z Shinseigumi, ktoś kto lubił rozwiązywać zagadki i podobne sprawy. Teraz wracając do domu wiedział, że nie ma innego wyjścia, jak zainteresować się całą sprawą. Ludzie pozostali samemu sobie a on i tak kierował się w tamtym kierunku i mógł potwierdzić czy rzeczywiście coś za tą wydmą się wydarzyło.

-Bądź bezpieczny. Staraj się unikać przejezdnych na wielbłądach i dziwnych karawan. Nikomu nie ufaj na naszych piaskach. Zaufać możesz tylko sobie...

Takimi słowami został pożegnany przez mężczyznę i mógł ruszyć. Pogoda wyglądała na spokojniejszą i nic nie zapowiadało burzy piaskowej. Spokojnie mógł kroczyć po piaskowych wydmach, nie zwracając niczyjej uwagi na swoją osobą. W niektórych miejscach na piasku widział drobinki krwi na zasypanej już ścieżce. Kierował się w pobliżu Opadającej Wydmy. Wystarczyło, żeby dotarł do niej, aby zobaczyć unoszący się czarny dym za nią. Wydma była spora i przesłaniała cały widok na to, co było za nią. Ale dym nie był niczym dobrym. Kiedy zaczął się zbliżać wysokością widział, jak kilka drewnianych powozów leży powalonych a obok ciała. Dookoła widział, jakby wydarzyła się tutaj jakaś masakra.

Dialogi:
-