Dolina Brzasku

[Arii]

17/17

Pokonać Mistrza Wyprawa B - Sasame Duma była u wojowników czymś ważnym i prowadzącym ich przez życie nie zastanawiali się nad żadną inną opcją, niż pożegnanie się z tym światem bez walki. Widać było, że Mistrz czekał na taką osobę jak ona, która pobłogosławi jego życie i zakończy cykl. Silniejszy wymieniał silniejszego. Sasame patrzyła się na niego z żalem, że akurat jego musiała zabić, chciała to oszczędzić z szacunku do niego, ale wiedziała, że nie ma nic lepszego dla niego, niż zginięcie od silniejszego od siebie. Przecięła swoim ramieniem powietrze, przechodząc przez jego ciało jak przez masło. Ułożyła go na ziemi. Jego twarz owiana była delikatnym uśmieszkiem. A z opaski na jego ramieniu puffnęło, jakby ktoś użył jakieś techniki i na ziemi obok niego pojawił się zwój. Czyżby nagroda za pokonanie Mistrza? Okolica stała się cicha, otoczona ciałami mogła odetchnąć i powrócić do domu z czymś nowym... tytułem Mistrza.

WYPRAWA ZAKOŃCZONA SUKCESEM!

---

Dialogi:
Gugara Złotousty
Mistrz

  Ukryty tekst

[Sasame]

Rozwiązanie walki nastąpiło bardzo szybko a później zapanował już tylko spokój. Trzymałam mężczyznę jeszcze przez chwilę aż wyzionął ducha po czym odłożyłam go na ziemię i wzięłam zwój, którzy pojawił się obok niego. Pochyliłam w szacunku głowę i poświęciłam pokonanemu Mistrzowi chwilę ciszy a następnie przygotowałam dla niego stos pogrzebowy i spaliłam na nim zwłoki mężczyzny. Nauczona błędami przeszłości odpowiednio zabezpieczyłam okolicę aby nie doprowadzić do pożaru i czuwałam przy stosie aż ciało kompletnie się spaliło w międzyczasie zapoznając się z zawartością zwoju, który otrzymałam od Mistrza doliny. Znałam już tego typu zwoje, ponieważ kilka już znalazłam podczas moich podróży, więc wiedziałam że był to zwój zawierający instrukcje wykonania techniki, która była zakazana bądź zapomniana z takich bądź innych powodów. Technika wydawała się bardzo przydatna i z pewnością miałam zamiar nauczyć się przy najbliższej okazji, jednak póki co potrzebowałam odpoczynku po próbie jakiej poddał mnie Mistrz i cała zgraja przeciwników, którzy również brali w niej udział. Kiedy ciało się całkiem spaliło, zasypałam stos ziemią i ruszyłam w drogę powrotną do Nawabari, do domu.

[Sasame]

Ku mojemy absolutnemu zaskoczeniu, po drodze natknęłam się na młodego członka szczepu Juugo, który najwyraźniej musiał być niedobitkiem z krwawych igrzysk. Był on ciężko ranny i jedynym sposobem abym mogła go uratować było wykorzystanie do tego jednej z technik Senninki. Oferując mu moje tkanki, zasklepiłam jego rany i niedługo później ocknął się i był w stanie samodzielnie się poruszać. Wytłumaczyłam mu co się wydarzyło a także że go znalazłam i uratowałam a następnie wspólnie udaliśmy się w drogę powrotną do Nawabari gdzie odprowadziłam go do szpitala, gdzie mogli zająć się resztą jego ran. Sama zaś, osłabiona użyciem osobliwej techniki naszego szczepu, ruszyłam w gniewny spacer po osadzie, próbując ochłonąć, ponieważ wzbierający we mnie gniew i irytacja wydawały mi się wymykać spod kontroli.

[z/t]