Polana przy drodze

[Izuro]

Kiedy kobieta usłyszała cenę za misję od razu odebrała ją inaczej niż mu chodziło po głowie. Już chciał coś powiedzieć, ale powstrzymał się. Chciał dobrze ułożyć to w słowa i wybrać może nieco lepszy moment. Ten do takiego nie należał, nie chciał przekonywać czy szantażować. Wziął głęboki wdech i spojrzał w oczy mężatki. Kobieta oczekiwała stabilizacji, jej mąż zniknął dwa miesiące temu i nie wiadomo było tak naprawdę co się z nim dzieje. Nie wiedział jednak czemu Tobi informował go, że ojciec zginął? Kto mu takie wieści przekazał? Czyżby rada osady jątrzyła fałszywe wiadomości aby chłopak się załamał, a może faktycznie tak było, że oboje stracili bliską im osobę? Tego nie wiedział, ale nie chciał się mieszać tak głęboko w sprawy tej rodziny. Miał misję do wykonania. Kobieta odwróciła się na pięcie i ruszyła do domu aby przygotować rzeczy na dzisiejszy wieczór. Nie przeszkadzało mu to, w innym miejscu dostrzegł szczęśliwego młodzieńca który cieszył się, że jasnowłosy z nimi zostanie do jego urodzin. Wspominał też, że jego ojciec wróci. Zielonooki kompletnie nie rozumiał o co tu chodzi. Czyżby młodzieńcze marzenie, że ktoś martwy może wrócić? Nie chciał jednak zmieniać jego nastroju toteż uśmiechnął się tylko i rzekł.
- Pamiętaj, jak będziesz już "dorosły" masz dbać o swój dom, a także swoją mamę! - to mówiąc skierował palec do góry mając nadzieję, że chłopak to samo zrobi jako obietnicę. Tobi tak bardzo chciał by ojciec był z niego dumny. Zielonooki od razu przypomniał sobie relację ze swoim ojcem który go opuścił. Czy wiedział o nim? Nie interesował się kimś tak małostkowym. Nie czuł więc przywiązania do swojego klanu. Spojrzał w niebo, było jeszcze dość widno i mógł zabrać się za przygotowania, ale też cieszyć się ze względnego spokoju tu panującego. Na polu bitwy to zupełnie inaczej wygląda....
Przygotował swoją kąpiel i gdy ją brał usłyszał głos kobiety która przyniosła mu kimono męża, nie przejmował się jej osobą. Jego rzeczy były odłożone na taborecik. Miał nadzieję, że kobieta się domyśli. Jak nie to po wieczorze przypomni jej o tym, nie było to takie ważne w tym momencie. Kiedy odświeżył się od razu podszedł do nowego ubioru. Przymierzył go i całkiem dobrze na nim leżał. Gdzieniegdzie były różnice, ale praktycznie nie zauważalne. Wziął głęboki wdech, spojrzał w dal. Pomału zaczynali zbierać się w willi mieszkańcy. Miał jeszcze jednak trochę czasu. Kamaki przystąpiła do zbierania się odsyłając przy tym syna aby ten był gotowy do spania. Kiedy ona przygotowywała się Izuro wyszedł na zewnątrz. Przyglądał się chłopaczkowi i zwierzęciu, jego szczęściu. Postanowił, że spyta się kobiety o to gdy będzie na to odpowiedni moment. Czekał na nią aż będzie gotowa. Po parudziesięciu minutach wyszła, była ubrana w dobrze dopasowane kimono w krwiste kwiaty. Usta miała pomalowane również na krwisty kolor, włosy zakręcony w warkocz. Pięknie wyglądała i miał zamiar to przyznać, od razu wstał i odpowiedział.
- Pięknie wyglądasz.... - spojrzał po chwili na willę. - Widzę, że ludzie się zbierają na nas chyba też już czas. Nie obawiam się tego co tam napotkamy.... Ruszajmy... - to mówiąc ruszył naprzód, ale będąc obok kobiety. Nie przed nią, czy za nią. Chciał być jej towarzystwem, a nie cieniem. Mieli trochę drogi do przejścia i jasnowłosy po krótkiej chwili postanowił to wykorzystać.
- Co do mojej nagrody... wybacz, że o to poprosiłem. Nie chodziło mi o coś zobowiązującego, a po prostu o mały, skromny gest. Bez tego się obejdę. Jak mógłbym spytać jaka jest prawda o nim? Zniknął, czy zginął. Tobi mi mówił wcześniej, że zginął. Czyżby ktoś mu tak nagadywał? Wojna zbiera żniwa, ale nie warto tracić nadziei. - przy tak pięknej kobiecie czuł się swobodnie. Chciał jednak ją nieco rozweselić, pomóc w tak trudnych chwilach. Zapewne nie było jej w tym wszystkim łatwo. Ruszył ku przeznaczeniu mając nadzieję, że uda im się jakoś pomóc w tym wszystkim.... Miał też nadzieję, że podczas ich nieobecności nic się nie stanie chłopakowi. Niby pies był z nimi, ale nie do końca wyglądał na obronnego. Po drodze rozglądał się czy ktoś przypadkiem nie kryje się aby mu przeszkodzić w ukończeniu misji.

[Deku Orochi]

Dokąd nogi poniosą

Misja: C
Uczestnik: Izuro
Posty: 8/14
Czas: Wieczór/pogodnie i ciepło

Izuro był gotowy do rozpoczęcia maskarady, towarzysząc Kamaki w drodze do rezydencji. Kobieta stała się bardziej żywa, gdy wreszcie zaczęli ze sobą rozmawiać. Słowa Izuro miały nieco wyjaśnić jego wcześniejsze życzenie, co w gruncie rzeczy spotkało się z kolejnym rumieńcem na twarzy kobiety. Nawet jej biały puder, którym teraz zdobiła swe oblicze, nie był w stanie przykryć całego zakłopotania.

– Ja również mogłam zareagować zbyt szybko… Myślę, że nagroda należy się za takie poświęcenie – Po tych słowach spojrzała prosto w jego oblicze, uśmiechając się przy tym zalotnie. Bóg jeden wie, co też siedziało w tej jej pięknej główce… Gdy padło kolejne pytanie z oczywistych powodów odwróciła swój wzrok, idąc wydeptaną ścieżką między szerokimi polami sąsiadów.

– To nie tak… Mój mąż pracował w dworze Tadaokiego. Znał się na zwierzętach, więc zajmował się również tymi, które znajdowały się właśnie w rezydencji. Pewnego dnia po prostu wyszedł do pracy i nie wrócił… – Kobieta spuściła wzrok, po czym na chwilę przerwała swą opowieść… Jak gdyby zbierała w sobie wciąż umykającą odwagę.

– Byłam wtedy bardzo chora, więc na jego głowie leżało całe utrzymanie farmy… Tadaoki twierdził, że tego dnia, gdy mój mąż zniknął, był w pracy jak zawsze i wracał po zmroku – Kobieta uniosła wzrok, po czym wbiła go w oświetlony dom, który zbliżał się z każdym kolejnym krokiem.

– Ludzie szybko zaczęli mówić, że miał dość i po prostu nas zostawił… Że skręcił lejce i pojechał w świat szukać lepszego życia. Tobi jednak nie chce tego przyjąć do wiadomości, twierdząc, że jedyne, co zatrzymało by jego ojca przed powrotem jest śmierć – Kobieta była twarda, nawet mimo ciężkich rzeczy, o których aktualnie mówiła, wciąż dawała radę.

– On bardzo kochał swojego ojca… A my, cóż, może faktycznie byliśmy zbyt młodzi i zakochani by to miało się udać – Kamaki uśmiechnęła się pierwszy raz od początku ich rozmowy, po czym przeniosła swój wzrok na Izuro.

– To cała moja historia Izuro-kun, jeśli chcesz wiedzieć więcej to pytaj… Myślę, że niebawem nie będzie już tak swobodnie – Kobieta wskazała swą smukłą dłonią rozświetloną rezydencję, do której przestali zjeżdżać goście. Wszyscy właśnie skończyli wchodzić do środka, a ich dzieliło od posiadłości jakieś trzysta metrów… Wkrótce rozpocznie się przedstawienie. Przed wejściem do rezydencji stał gość w czarnym kimonie, który sprawdzał na liście wszystkie nazwiska. Tylko Izuro widział go z tej odległości, dzięki swemu wyszkoleniu, które zdobył na drodze wojownika.

Legenda:
Tobi
Kamaki Saburo
Tadaoki Samara

[Izuro]

Parę kilometrów podróży na koniu, czy w biegu zajęło by parę chwil dla niego, ale spacer z kobietą tak ubraną? Nie należał do najszybszych, ale nie śpieszyło mu się wcale. Wolał z nią porozmawiać. Dowiedzieć się czegoś czy też mieć szanse na nagrodę. W głębi duszy chciał od niej cichego, skrytego, smacznego buziaka. Jak na to, że była mężatką i miała dziecko wyglądała naprawdę zjawiskowo. Czy jasnowłosy się zakochał? Ciężko było to tak nazwać nie mniej jednak jakieś lekkie zainteresowanie jej osobą czuł. Wziął głęboki wdech i spojrzał się w dal by dostrzec ile jeszcze przed nimi drogi. Na szczęście parę chwil rozmowy jeszcze była przed nimi. Wysłuchiwał uważnie nie przerywając rozmówczyni ani przez chwilę. Opowiadała o swoich przemyśleniach na temat nagrody, a także historię jaka miała miejsce względem jej męża. Trochę go dziwiła ta sytuacja, że facet mając piękną żonę i kochanego mógłby ich opuścić. Musiało się coś zdarzyć takiego, albo był po prostu dupkiem. Kobieta była wtedy na dodatek chora. Słychać było w jej głosie nutkę akceptacji na temat ewentualnego opuszczenia męża. Czy ona się z tym pogodziła? Była faktycznie winna tego, że mógł nie chcieć wrócić do nich?
Zielonooki spojrzał na willę, przypomniał sobie wygląd grubego burmistrza którego można było ocenić jako kogoś podstępnego. Zastanawiało go do czego jest zdolny ten człowiek i ta cała jego ochrona. Czyżby któregoś dnia chcieli się na tyle pozbyć tej rodziny, że uwięzili albo co gorsza skrzywdzili tego człowieka? Nie dawało mu to spokoju.
Wiedział jedno. Ta misja nie będzie należała do takich prostych bo stąpał po naprawdę kruchym lodzie. Z jednej strony ochroniarze i ten grubas, a z drugiej strony złe słowa, zły ruch i stanie się wrogiem wojsko Karmazynowego Szczytu a wtedy lepiej uciekać czym prędzej... Słuchał dalej co kobieta miała mu do powiedzenia w pewnym momencie zdał sobie sprawę, że miał jedno ważne pytanie co do tej sytuacji które mogło mu trochę opowiedzieć więcej.
- Mam tylko jedno. Czy Twój mąż zabrał ze sobą coś więcej niż podstawowe rzeczy do pracy? Majątek, dodatkowe ubrania, pożywienie? Trochę to dziwne, że Was od tak opuścił, może... - nie dokończył swojej wypowiedzi. To już zostawił w swojej głowie. W końcu co jej miał powiedzieć, że domyśla się co mogło zajść? A co jeżeli faktycznie ich zostawił? W końcu kobieta sama dopuszczała taką myśl do siebie. Zbliżali się do miejsca, wysłuchiwał jeszcze ostatnich haseł kobiety i gdy zbliżyli się do willi spojrzał jej głęboko w oczy.
- Jestem przy Was i mam zamiar pomóc, jak tylko poczujesz się źle, albo będziesz chciała wyjść szarpnij za mój rękaw. Ruszajmy... - to mówiąc ruszył przodem w stronę pomieszczenia w którym mieli zamiar się znaleźć. Czy ten wieczór będzie ciekawszy niż sądził? Zwracał uwagę na szczegóły, ochronę, otoczenie, ludzi którzy tu przebywali. Coś mogło mu więcej opowiedzieć, a może ostrzec. Starał się nie dać po sobie poznać nieufność, obojętność do osady. Trzymał się blisko kobiety starając się jej nie opuszczać choćby na chwilę. Miał też nadzieję, że pod jego nieobecność nic się w domu nie wydarzy z Tobim i Nobu.

LEGENDA:
Mowa
Myśli

[Deku Orochi]

Dokąd nogi poniosą

Misja: C
Uczestnik: Izuro
Posty: 9/14
Czas: Wieczór/pogodnie i ciepło

Kobieta spojrzała na Izuro, gdy ten zadał nagle swoje pytanie o jej męża. W pierwszej chwili jej mina stała się badawcza, jak gdyby starała się odkryć motyw, którym kierował się bohater. Przez moment nie odezwała się słowem, jednak wreszcie udzieliła swej odpowiedzi.

– Zniknął tylko jeden obrazek… Kiedyś do osady przyjechali artyści, a jeden z nich namalował naszą rodzinę… Było to zrobione dość komicznie, jednak ta pamiątka była dla nas szczególnie ważna. Tego dnia byliśmy bardzo szczęśliwi… – Kobieta lekko się zaczerwieniła, po czym poprawiła kosmyk włosów, który opadał jej na twarz. Gdy wreszcie dodarli do willi Izuro rzucił swoje ostatnie słowa zapewniające, że wszystkim się zajmie, na co kobieta z uśmiechem kiwnęła głową. Gdy podeszli do osoby, która sprawdzała listę gości, tamten spojrzał na swoje notatki, po czym wpuścił parę, zatrzymując swój wzrok nieco dłużej na Izuro… Widać było, że nie zna on bohatera, jednak czuje delikatne napięcie, gdy tamten przekroczył próg domu jego pana. W środku było tak, jak można było sobie wyobrazić. Przepych, przesyt, ogólnie zbyt dużo wszystkiego, co drogie by dobitnie pokazać własną pozycję społeczną. Puchate dywany, rzeźbione meble, wszędzie stały lampy i ciepłe akcenty dekoracyjne, które miały temu miejscu nadać klimat, którego tutaj z pewnością się nie ujży. Po przeciwległej sali do której zostali zaproszeni goście siedziała orkiestra wynajęta na ten jeden wieczór, a każdy z nich, dzierżąc inny instrument przygrywał spokojne melodie do rozmów. Wszędzie krzątali się ludzie, każdy był naskakiwany przez armię służących podających przekąski i alkohol. Izuro wszedł przez otwarte szklane drzwi do środka, widząc to wszystko i jeszcze więcej. Na balkoniku, który znajdował się piętro wyżej siedział gruby gospodarz w towarzystwie niezwykle szpetnej damy, która dawno już przesadziła z odchudzaniem. Oboje spoglądali na swych gości, niczym bogowie zajmujący się swymi wiernymi. Gdy Kamaki ruszyła za Izuro Tadaoki zauważył ją w sekundę, po czym szepnął coś do swej partnerki, która zniknęła w jednej sekundzie… Każdy się bawił i nikt nie zwracał uwagi, w pewnej chwili gospodarz uniósł swoje dłonie, po czym krzyknął do zebranych, tak by każdy go usłyszał.

– Witam moich drogich gości, zanim zaczniemy opychać się tymi wszystkimi wspaniałościami, które przygotował dla nas szef kuchni, zapraszam na parkiet – Sam zeskoczył ze swego miejsca, robiąc to zręcznie jak ktoś, kto całe życie był szkolony w sztukach nindża. Było to o tyle dziwne, że gość ważył, tyle że podobne akrobacje powinny być dla niego niemożliwe. Przywódca wioski uśmiechnął się szeroko, po czym klasnął w dłonie, a już po chwili muzycy zaczęli grać żywiej. Wszyscy otoczyli wodza w kółku, uśmiechając się jak muchy do gówna. Każdy z tych ludzi był tu jedynie, po to by ugrać coś dla siebie… Typowa banda. Tańce wreszcie się zaczęły, a kobiety zaczęły, odchodząc o dwa kroki od swych partnerów. Kamaki zrobiła minę nieco skonfundowaną, jednak wreszcie uśmiechnęła się do Izruo, ruszając za innymi. Chłopak musiał się ruszyć, zwłaszcza że w tym miejscu tańczyło się z partnerami, którzy rotacyjnie przechodzili płynnie od jednej osoby do drugiej… Zabawa się zaczęła.

Legenda:
Tobi
Kamaki Saburo
Tadaoki Samara