Port

[Kutaro]

Bohater obserwował handlarza ze współczuciem, starszy mężczyzna wprost trząsł się na myśl o gangsterach. Słuchał go że spokojem typowym dla Aburame, lecz wewnętrznie się gotował. "Pan Matsumoto tak? Chętnie go poznam." pomyślał mrużąc oczy.
Wyglądało na to, że Aoi nawiązał układ na wyłączność z lokalnym artystą i co najważniejsze czerpał z tego sporo radości, naprawdę kochał swoje towary. Benisuke poczuł prawdziwy przypływ sympatii wobec staruszka, oraz gniewu skierowanego na oprychów. Więc gdy handlarz nieśmiało zapytał go o pomoc ninja bez wahania odpowiedział.
- Właśnie miałem pytać, czy nie chciałby Pan, żebym się tym zajął. Jak Pan myśli w jaki sposób mógłbym ich, powiedzmy… - Zawiesił na chwilę głos. - Nawrócić na lepszą drogę życia? - zakończył z drapieżnym uśmiechem.

[Yamanaka Kimiko]

MISJA D
Na wyłączność
7/15

Mężczyzna zakończył swój monolog oczekując kategorycznej odmowy. W międzyczasie obserwował twarz przybysza, z której nie dało się absolutnie nic wyczytać. Był zły? Zaciekawiony? Znudzony? Czort wie, jedyne co zauważył Aoi to jego ściągnięte brwi. Zmrużonych oczu przecież zza okularów nie zobaczył.
Na szczęście, zgodził się. Twarz starca rozpromieniła się w uśmiechu, lecz zaraz potem zastygła. Zaczął się zastanawiać jak podejść do tego problemu i czego konkretnie oczekuje od uprzejmego ninjy. Byli w Saimin, w mieście wszędzie patrolowała straż, otwarta walka raczej nie wchodziła w grę o ile chciano unikać kłopotów. Jak postąpi młody shinobi?
- Stokrotnie, stokrotnie ci dziękuję. Niech Amaterasu ma cię w opiece, młody człowieku - rzekł kupiec, kłaniając się nisko - Tylko proszę cię, w miarę możliwości stroń od rozwiązań siłowych. Pan Matsumoto to bardzo szanowany człowiek, gdyby cokolwiek się mu stało... nie chcę nawet o tym myśleć.
Mężczyzna złapał się za głowę, czując jak słabnie. Ustał jednak na nogach, a gdy zawroty minęły kontynuował:
- Na co dzień znajdziesz go w jego rezydencji. To duży budynek na pograniczu miasta, ale... nie dasz rady tam wejść sam. Jest otoczony strażnikami, bez wpisania na listę cię nie przepuszczą. Dlatego lepiej będzie wykorzystać ci okazję, gdy Matsumoto przebywa na mieście. Dziś wieczorem w Ryokan „Siedem Kotów” odbędzie się licytacja dzieł sztuki. Proszę, pójdź tam i wstaw się za mną ale... nie postępuj pochopnie, dobrze? Oczywiście twój trud zostanie odpowiednio nagrodzony.

pisz tutaj

[Yamanaka Kimiko]

MISJA D
Na wyłączność
17/15

Następnego dnia udałeś się do portu aby spotkać staruszka przy swoim stanowisku. Wciąż chodził zgarbiony, tak jakby przestraszony, drżąc na widok swojego cienia. Widząc ciebie odetchnął z ulgą
- I jak, i jak ci poszło młody człowieku?
Wysłuchawszy całej historii Aoi zbladł zauważalnie. Był w szoku, bowiem nie do końca wiedział czy bieg wydarzeń poprawił czy pogorszył jego sytuację. Na wszelki wypadek na jakiś czas przeniosę się z portu, pomyślał kupiec. Do jakiegoś miejsca blisko straży.
- Musiałeś go nieźle przestraszyć, co? - roześmiał się smutno staruszek, sięgając po coś w połaciach płaszcza. Po chwili wyjął sakiewkę z monetami i podał ją młodemu shinboi.
- Masz. Weź to za trud. Dziękuję ci ale... ten mężczyzna jest nieobliczalny. Dla pewności przeniosę swoje interesy. Za mało tu straży, rozumiesz - powiedział Aoi, po czym pożegnał się z tobą. Szybko począł zbierać swoje rzeczy, po czym zniknął w jednej z bocznych uliczek.

Misja zakończona pomyślnie

[Kutaro]

Benisuke pomachał starszemu mężczyźnie i jeszcze przez dłuższą chwilę patrzył w punkt gdzie zniknęły jego plecy. Nie był zadowolony, Aoi musiał zawinąć interes z portu, zapewne miną miesiące aż odzyska renomę w nowym miejscu. Kūtaro mógł tylko liczyć, że Matsumoto znajdzie sobie inny obiekt zainteresowań.
W końcu ciężko westchnął, zarzucił tobołek na plecy i skierował się w stronę bram miasta. Saimin było dla niego spalone, przynajmniej przez kilka tygodni. "Całe szczęście, Soso jest rozległe." pomyślał z krzywym uśmiechem.

[z/t]

[Mikoto]

Widok murów stolicy Soso Miko przyjęła z ulgą, ponieważ pogoda z dnia na dzień coraz bardziej się pogarszała. Nie żeby nie była przyzwyczajona do porządnej zimy, tylko podróżowanie szlakami podczas zawiei i zamieci, było czymś naprawdę uciążliwym. Na szczęście udało jej się dotrzeć do miasta, nim zima na dobre opanowała te tereny i skryć się przed chłodem i śniegiem w jeden z lepszych gospód. Planowała przeczekać zimę, aby wiosną ruszyć w dalszą drogę na zwiedzanie tych pięknych, północnych terenów. Tymczasem dni mijały jej na zwiedzaniu Saimin i cieszeniu się zarówno dobrym jedzeniem, jak i wszelkimi wygodami. Była to naprawdę miła odmiana po tak długiej wędrówce po szlaku. Nie zamierzała jednak spoczywać na laurach i codziennie znajdowała kilka godzin na treningi, głównie fizyczne, aby poprawić mobilność swojego ciała.
Pewnego dnia wybrała się jednak na zwiedzanie portu, ale samo miejsce wyglądało niemal jak każde inne, które wcześniej miała okazję oglądać, więc szybko straciła zainteresowanie i zaczęła rozglądać się za nieco spokojniejszym miejscem, z dala od zgiełku statków i handlarzy. Idąc wzdłuż wybrzeża, powoli oddalała się od miasta i wkroczyła na odludne tereny piaszczystej plaży. Pomimo przejmującego wiatru i śniegu, Miko z zachwytem patrzyła na wzburzone fale morza, by po chwili przypomnieć sobie o pewnej technice, o której jakiś czas temu czytała w zwoju pozostawionym jej przez Natsume. Wcześniej nie miała możliwości jej przetestować, ponieważ nie miała w pobliżu dużego zbiornika wody. Teraz rozciągał się przed nią wielkie morze, które bez problemu mogłoby jej posłużyć do praktyk. Rozejrzała się po okolicy, aby upewnić się, że na pewno jest tutaj sama, po czym wyjęła swój cenny zwój, pozostawiony jej przez samego Pierwszego Cesarza i odnalazła te notatki, które w tej chwili ją interesowały.

  Ukryty tekst

[zt]

[Mikoto]

Wybrzeże kawałek od portu w Saimin stało się dla Mikoto miejscem do treningów, aby móc jednocześnie pozostać w odosobnieniu, ale także nie oddalać się zbytnio od miasta. Wolała nie wychodzić w zimie poza główną bramę i szukać miejsca w lesie i górach, nie znając terenu i nie widząc szlaków, które przysypał śnieg. Bardzo łatwo mogłaby się wtedy zgubić, dlatego też wybrała właśnie to miejsce, ciesząc się szumem morza i słonym, choć ostrym powietrzem. Siadając między skałami, aby ochronić się przed wiatrem, Białowłosa w spokoju studiowała notatki Natsume, chcąc spróbować swoich sił z kolejnym jutsu, które mogło jej się w przyszłości przydać.

  Ukryty tekst

[zt]

[Mikoto]

Ostatni trening wyczerpał Mikoto na tyle, że postanowiła zrobić sobie parę dni wolnego i wrócić do zwiedzania miasta. Obowiązki obowiązkami, ale taka beztroska dobrze wpływała na psychikę, odprężając ciało i umysł. Zima nadal panowała wkoło, więc wszystko pokryte było grubą warstwą śniegu, zwłaszcza górujące nad miastem szczyty. Robiły naprawdę niesamowite wrażenie, jednak Białowłosa była przekonana, że wiosną i latem te tereny są jeszcze piękniejsze. Chcąc nie chcąc, będzie musiała jeszcze trochę poczekać, aż szlaki znowu będą do przejścia, ale w mieście jakoś szczególnie jej się nie nudziło. Codziennie odkrywała coś nowego i wracała do swoich ulubionych miejsc, lokali i sklepów. Oczywiście gdy całkowicie się zregenerowała, wróciła też na wybrzeże, do dalszych treningów. Chciała stać się znacznie silniejsza, zarówno fizycznie, jak i chakrowo, a to wymagało od niej nie lada wysiłku.

  Ukryty tekst

[zt]

[Haruzen]

W końcu dotarłem. Jestem w Soso, w mojej rodzinnej prowincji. Jestem w domu. Muszę jednak przyznać… Nie czuję jakiejś większej różnicy. Marynarze wyglądają podobnie, przekupki ze stoisk z rybami przekrzykują się tak samo, kurtyzany w ten sam sposób wdzięczą się przed potencjalnymi klientami. Nie wiem, czy być może wszystkie regiony i prowincje powoli zaczynają wyglądać podobnie, czy może po prostu wszystkie porty są takie same. Schodząc ze statku, którym dopłynąłem tutaj nie widzę jednak większej różnicy. Wiem jednak, że najprawdopodobniej bardzo szybko ją odczuję. Wypadałoby przecież udać się do siedziby władz klanowych. Muszę odzyskać swoją odznakę. Podczas rozmowy z panią Arisu z pewnością poczuję się mały i nieznaczący i dopiero wtedy poczuję się jak w domu.

[Mashi]

Misja C
Haruzen
1/30

Jak przystało na tę porę roku, w ciągu dnia było ciepło i słonecznie, a osada Saimin tętniła życiem w najlepsze. W ciągu ostatnich dni morza były łaskawe dla marynarzy, to też udało Ci się dopłynąć do Soso bez najmniejszych problemów. Po szybkim rozejrzeniu się po okolicy uznałeś, że niewiele się zmieniło od twojej ostatniej wizyty. Nie tracąc czasu, za kierunek obrałeś sobie siedzibę klanu Yamanaka, a twoim celem było zyskanie odznaki jaka przysługiwała każdemu z członków twojego rodu.
Postawiłeś pierwsze kroki na lądzie i ruszyłeś w stronę miasta. Jeszcze nie zdążyłeś opuścić portu, a już rozważania nad tym jak pójdzie rozmowa z panią Arisu, zostały Ci przerwane przez szum dobiegający z jednego z mijanych przez Ciebie budynków. Usłyszałeś kilka głośnych uderzeń, jakby ktoś walił pięścią w stół. Przez hałas przebijał się krzyk kobiety.
- Ratunku! Zboczeniec! Pomocy! -
I nagle drzwi mijanego przez Ciebie budynku wyleciały z futryny. Ze środka wyłoniła się młoda niewiasta. Nie licząc widocznego na pierwszy rzut oka strachu jaki zalewał jej twarz, szczególnie przykuwał uwagę fakt, iż była hojnie obdarzona przez naturę, a także skąpo ubrana.
- Tam! W środku! zboczeniec! Niech ktoś coś zrobi!-
Kobieta była tak spanikowana, że natychmiast zaczęła uciekać. Nie minęła chwila, a jej już nie było w twoim polu widzenia. Już raczej nic więcej nie można się od niej dowiedzieć. Przyciągnięci hałasem gapiowie zaczęli zbierać się dookoła budynku z którego wybiegła dziewczyna. Jednak wygląda na to, że żaden z obecnych mieszkańców osady nie jest na tyle odważny, by spróbować zajrzeć do środka.

[Haruzen]

Gdy opuszczałem Sogen, wojna już się kończyła i klan Uchiha oraz jego poddani byli już dosyć rozprężeni i powoli wracali do normalności oraz zwykłego życiowego zgiełku. Teraz, będąc w domu, widzę jednak, że trochę im do stanu pełnej homeostazy brakuje. W Kōtei było znacznie, ale to znacznie spokojniej. Nikt tak nie wrzeszczał, ani żadne roznegliżowane kobiety nie biegały po ulicy. Tutaj jednak tak się dzieje. Dzieje się, a w sumie nie powinno. Jesteśmy cywilizowanym klanem i powinien u nas panować porządek. Podobno na tym też polegają nasze obowiązki jako shinobich. Sęk w tym, że ja, jako shinobi, zdecydowanie specjalizuję się w zabijaniu i do tej pory tylko takie zadania wykonywałem. Zajmowanie się sprawami cywilnymi, to dla mnie zdecydowanie coś nowego. Kto jednak wie? Może to właśnie tutaj, dzięki tej sytuacji odkryję swoje nowe powołanie?
Prawą dłonią z kabury wyjmuję kunaia, aby nie posiadając odznaki, w jakiś sposób okazać swój autorytet shinobiego, po czym podchodzę bliżej całej awantury. Zostawiając tymczasowo kobietę próbuję spojrzeć do budynku, z którego wybiegła.

[Sasame]

Misja C
Haruzen
3/28
Przejęta po Mashim

Po powrocie z owładniętego wojną Sogen, Haruzen liczył że wreszcie będzie mógł odzyskać swoją odznakę shinobi a wraz z nią adekwatne do jego rangi uprzywilejowania, jednak nim mogło to jeszcze nastąpić, na jego drodze pojawiła się jeszcze jedna przeszkoda. Z pobliskiego budynku wybiegła półnaga kobieta, wydzierając się w niebogłosy. Uliczne gapie, jak to uliczne gapie mają w zwyczaju, od razu skierowały całą swoją uwagę na wejście do budynku, które ziało jednak nieprzeniknioną ciemnością. Shinobi z klanu Yamanaka, czując się odpowiedzialny za utrzymywanie porządku w swojej stolicy, nie czekając na zaproszenie, wyciągnął kunai i również zbliżył się do wejścia do budynku. Pomimo bliskiej odległości, Haruzen również nie był w stanie dojrzeć tego co było wewnątrz, więc jedynym sensownym na ten moment wyjściem pozostawało wejście głębiej aby odkryć zagadki skrywane przez przybytek.

[Haruzen]

Bardzo nie podoba mi się to, co w chwili obecnej robię. Ledwo co przybyłem do Saimin, miałem zamiar pokornie i posłusznie pójść odebrać swoją odznakę i kontynuować przerwane przez wojnę pełnienie moich obowiązków shinobi, czyli tak naprawdę zabijanie kolejnych ludzi, a tutaj nagle wikłam się w jakąś dziwną awanturę, która pewnie okaże się zwykłą sprzeczką w rodzinie i przemocowym mężczyzną. Zwykła robota dla straży... Ja najprawdopodobniej nie jestem w stanie niczego tutaj zyskać, za to stracić mogę bardzo wiele. Dookoła mnóstwo jest cywili, na których będę musiał uważać plus dodatkowo w walce ze zwykłym człowiekiem, w dodatku poddanym mojego klanu, lepiej nie przesadzić i nie zabić go w mgnieniu oka. Wciąż jednak też muszę pamiętać, że jestem shinobim. Lepiej być ostrożnym.
Zanim wejdę głębiej do budynku, sonduję teren za pomocą swoich umiejętności klanowych, aby rozpoznać, czy w środku ktoś jest.

[Sasame]

Misja C
Haruzen
5/28

Haruzen z początku nieco się zniechęcił i wręcz czuł pewną dozę niesmaku ze względu na sytuację w której niefortunnie się znalazł, jednak koniec końców, poczucie obowiązku wzięło nad nim górę i zebrał się w sobie a następnie zagłębił w odmęty ciemnego budynku. W miarę jak wchodził on głębiej do korytarza wejściowego, starał się on przeczesać okolicę swoimi zdolnościami klanowymi, jednak ciężko było mu skupić się wystarczająco aby z nich skorzystać. Nieco głębiej jednak, za jednymi z licznych drzwi które znajdowały się w przedpokoju, usłyszał on jakieś męskie jęki oraz stękanie. Nie licząc tych odgłosów, do Haruzena również dochodziły odgłosy miejskiego zgiełku jaki wytwarzał się na ulicy za jego plecami, nowi gapie wciąż się zbierali w trakcie kiedy niektórzy byli już znudzeni i decydowali się kontynuować swój dzień.

[Haruzen]

Echhh, no tak. Oczywiście, że tak. Wszystko zapowiadało to od początku. Trafiłem do jakiegoś zamtuzu, czy innego domu wolnej miłości i hojnie rozdawanych chorób wenerycznych... Może i nie jestem nadto dorosły i doświadczony w sprawach damsko-męskich, większość życia pochłaniała mi nauka zabijania, ale potrafię rozpoznać dźwięki, które słyszę. Z drugiej jednak strony Kobieta wołała coś o zboczeńcu. Może to właśnie ów zboczeniec i jego ofiara wydaje takie dźwięki i mam do czynienia nie z nierządem, a z gwałtem. W takim wypadku... Nie ma co ukrywać. Szybka śmierć byłaby łaską.
Zażenowany chwilowym osłabnięciem moich klanowych umiejętności sensorycznych wyważam kopniakiem drzwi, za którymi słyszę jęki i stękanie. W razie, gdyby cokolwiek stamtąd leciało, unikam odchylając się.

[Sasame]

Misja C
Haruzen
7/28

Haruzen czując ogromną dozę zgorszenia po uświadomieniu sobie tego w jakim miejscu musiał się najwyraźniej znajdować, zdecydował się nie patyczkować z sytuacją i od razu przeszedł do działania. Ciągle nasłuchując, stanął przed drzwiami zza których dochodziły odgłosy i wyważył je szybkim i zdecydowanym kopnięciem. Przemyślenia blondyna nieco przygotowały go na widok jaki zastał za nimi, jednak mimo wszystko, musiał być on nieco zszokowany. Na środku pomieszczenia klęczał praktycznie nagi mężczyzna. Nie byl on całkowicie nagi, ponieważ jego "ubiór" składał się z misternie związanych ze sobą cienkich sznurków. Dodatkowo miał on również założony na głowę ciasno przylegający worek w którym był wycięty jedynie otwór na buzię. Całości obrazu dopełniał jeszcze fakt iż zarówno kostki jak i nadgarstki mężczyzny były związane w sposób całkowicie uniemożliwiający mu poruszanie się. W pomieszczeniu poza mężczyzną nie znajdowało się wiele więcej. W jednym z rogów pomieszczenia leżała kupka ubrań, prawdopodobnie należąca do nieszczęśnika.
Słysząc jak drzwi do jego pomieszczenia zostały wyważone, mężczyzna gwałtownie obrócił się w kierunku Haruzena, jednak manewr ten w połączeniu z jego sytuacją doprowadziły do jego rychłego przewrócenia się na podłogę.