Szlak transportowy

[Kaito Ishikawa]

Wiosna 396
Misja Klanowa B
Suyunami Yuri
"Koła karawany kręcą się" _____________________________
Posty:
MG: 12
Suyunami Yuri : 11
_____________________________

Taka zmiana nie była w smak nikomu z twojej drużyny, jednak decyzja już zapadła, z którą pogodzili się wszyscy, ale choć nie padło słowo sprzeciwu to jednak każdy z was miał bardziej bądź mniej nienawistne spojrzenie. Kapłan zdawał się tym nie przejmować i zszedł na dół jako pierwszy po drodze was wszystkich mijając. Była to doskonała okazja aby upewnić się co do dalszych działań
- Jak formacja? Hikari z przodu karawany, Yuri i Hayato po bokach karawany, a ja będę zamykał idąc za nią. - powiedział z namysłem chłopak.
Miałeś też okazję, aby porozmawiać samemu z dowódcą
- Przywołaniec powiadasz ? Nie, dajmy na razie temu spokój. Podróż jest długa, a trasa w miarę bezpieczna, misja jest podwyższona przez położenie traktów przy terenie na którym panuje wojna.
Próbował racjonalizować młodzieniec

Ruszyliście, na przodzie kroczyła Hikari, za nią podróżowała mała karawana, na której jechał Dai-Oshō Ashitaka, na równo z wozem od lewej strony Kurosawa, z prawej zaś szedłeś ty. A z tyłu, za wozem, kroczył dowódca waszej drużyny. Wszystko tak jak było zaplanowane, niestety powóz w żaden sposób nie był wstanie za wami nadążyć, nie wiadomo czy mnich byłby w stanie, ale osioł z pewnością nie. Waszemu dowódcy umknęło to zanim się zgodził, gdyż oznaczało to, że będziecie musieli zrobić sobie dodatkowy postój. Dowiedzieliście się tego przy pierwszym postoju, kilka godzin w podróży, a postęp właściwie znikomy. Nie zapowiadało się to dobrze, z każdym pokonanym kilometrem mogliście nabrać obawy, że powrót przeciągnie się jeszcze bardziej aniżeli jeden dzień...


Shibata Kōjirō

Archiwum Głosów

Dai-Oshō Ashitaka
Kurosawa Hayato
Mnich strażnik
Uchiha Hikari
Urzędnik

[Suyunami Yuri]

Kapitan mógł mieć rację. Droga była dość spora do przejścia, ale nie zmieniło to zdania Yuriego w temacie tego, że przydałaby im się dodatkowa para oczu i nos do wykrycia przeciwnika. Ale kiwnął tylko głową na rozkaz i ustawił się tak, jak mu kazano. Ruszył po prawej stronie karawany i już na starcie zauważył, że minimum pół dnia dodatkowej drogi dodał im Mnich. Chociaż o najmniej się tym przejmował, po prostu olał ich reakcję i zaniepokojenie. Czy jego wczorajsze zainteresowanie bezpieczeństwem dotyczyło właśnie tego? Czy zdołają ochronić go z takim bagażem? Wszystko wskazywało, że właśnie tak było, co dodatkowo roztroiło jeszcze bardziej Yuriego. Nie uznawał tego za coś uczciwego. Mógł sprowadzić na nich wszystkich śmierć przez swoją głupotę. Gdyby władze wiedziały o jego Karwanie i ośle, że tak chce się poruszać, zapewne tak by dopasowali do tego drużynę. A patrząc na ich umiejętności... Mogło być ciężko z ochroną z tylu stron na raz.

Ale nie mógł tyle narzekać. Skupił się na swojej stronie i pilnowaniu tego czy coś nie porusza się w ich kierunku, czy coś nie porusza się w krzakach i między drzewami, czy czegoś nie słyszy. Był gotowy, aby szybko dobyć swoje tanto i odeprzeć jakiś atak. Przygotowany również był do jakiegokolwiek uniku, aby odskoczyć do tyłu, przodu lub przez karawanę na drugą stronę. Narazie musiał myśleć o takich rzeczach, ponieważ ich tempo... Nie było zbyt szybkie.

[Kaito Ishikawa]

Wiosna 396
Misja Klanowa B
Suyunami Yuri
"Koła karawany kręcą się" _____________________________
Posty:
MG: 13
Suyunami Yuri : 12
_____________________________

Z/T

[Uchiha Hiromi]

~ 1/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

Ryuzaku no Taki tonęło jeszcze w ciemności, gdy wąska uliczka przed warsztatem Kunisaku zaczęła wypełniać się odgłosami przygotowań do drogi. Kopyta kasztanowatego konia uderzały o deski, gdy Nizan wyprowadził go i zaprzągł do wozu kupieckiego, obok drugiego konia. Drewniane koła z cichym szuraniem toczyły się po ulicy, po deskach, które chroniły przechodniów przed błotem nawet po ulewnym deszczu. Dziś jednak ulica była tylko lekko wilgotna po nocnej rosie, a spod nóg koni unosiły się drobinki kurzu rozświetlone promieniami wstającego słońca.

Drzwi warsztatu przesunęły się na bok, kiedy Shima wyszła przed dom, a za nią wybiegła Arata, trzymając w ramionach puszystego kota o rudym futrze. Chmurka miauknęła protestująco, kiedy dziewczynka przytuliła ją mocniej, jakby wyczuwała, że oto szykuje się coś wielkiego i niezrozumiałego.

- Uważaj na Chmurkę, nie ściskaj jej tak mocno, Arata - upomniała łagodnie Shima. - I nie zapomnij zabrać swojego kapelusza. Słońce będzie mocno grzało.

Na jej skroniach błyszczały drobne kropelki potu, a policzki miała zaróżowione od ciepła i emocji. Była lekko, ale praktycznie ubrana: jasna, przewiewna peleryna z cienkiego materiału spływała z jej ramion, chroniąc przed słońcem, a pod nią widać było praktyczne podróżne kimono i wygodne, wysokie buty. Włosy, zwykle rozpuszczone po ramionach, teraz miała związane w niski kok, a wpięta ozdobna wsuwka (prezent od Nizana) połyskiwała dyskretnie w porannym świetle.

Arata poprawiła na głowie słomkowy kapelusik, spod którego wymykały się kosmyki rudawych włosów. Na ramionach miała niewielki plecaczek, a z jego kieszonki wystawał róg szkicownika, bo nawet w podróż zabrała swoje rysunki, gotowa uwieczniać swoje przygody. Dziewczynka cmoknęła na kota, próbując uspokoić Chmurkę, która wierciła się niespokojnie.

- Mama, ona nie chce siedzieć w koszyku... - poskarżyła się półgłosem Arata, kiedy Shima podeszła, niosąc ostatni tobołek z prowiantem. Rzeczy zostały starannie spakowane: dwie duże skrzynie przywiązane do wozu mieściły suszone mięso, ryż, bukłaki z wodą i beczułkę z oszczędnie wydzielanym sake (prezent od teścia na ochłodę w duszne noce). Obok leżały też zwinięte płócienne koce, zapasowe ubrania oraz kilka pakunków z własnymi wyrobami Nizana - drewniane lalki i mechaniczne drobiazgi, które miały posłużyć za przykrywkę i ewentualny towar handlowy po drodze. Całość przykrywano brezentem dla ochrony przed kurzem. Niewielki kufer Shimy z najcenniejszymi przedmiotami - dokumentami, mapami i pieniędzmi - spoczywał tuż za kozłem woźnicy, zabezpieczony przed wzrokiem ciekawskich.

- Zaraz się uspokoi - zapewniła Shima córkę, zaglądając do koszyka wyłożonego miękkim kocem, który stał już na wozie. - Chmurka musi się przyzwyczaić.

Wsunęła do środka kocyk pachnący jeszcze domowym ciepłem i pogłaskała kota za uchem. Rudy futrzak zamruczał nieco udobruchany znajomym zapachem, choć wciąż spoglądał na otoczenie szeroko otwartymi, niebieskimi ślepkami.

W tym czasie Nizan sprawdził raz jeszcze wszystkie wiązania. Gdy unosił ostatnią belkę do zabezpieczenia ładunku, do jego boku podszedł ich czeladnik, młody chłopak z sąsiedztwa, który od pewnego czasu pomagał w warsztacie.

- Bądźcie ostrożni, Kunisaku-san - mruknął, pomagając docisnąć skórzany pas. - Ja tu przypilnuję interesu, nie martwcie się.

Należało ruszać. Kiedy Nizan jeszcze spojrzał po raz ostatni na swój dom, mogło mu się zrobić rzewnie. W świetle poranka widział znajomy szyld z symbolem młota, pędzla i zwoju, drzwi zamknięte na zasuwę. Wszystko, co zostawało w tyle. Ciepłe wieczory z Shimą na podwórzy, cykady w lecie i zapach herbaty unoszącym się w kuchni. Teraz mieli to pozostawić i wyruszyć w nieznane piaski Pustyni.

Shima, obserwując męża, położyła mu krótko dłoń na przedramieniu. Uśmiechnęła się pokrzepiająco.

- Damy radę - powiedziała cicho, by tylko on usłyszał.

Nizan pomógł najpierw żonie, potem córce wspiąć się na wóz. Shima zajęła miejsce obok kozła - chciała czuwać przy Nizanie i pomagać, gdy zajdzie potrzeba. Arata usadowiła się tuż za nimi na miękkich pakunkach, tak by mogła wyjrzeć za burty, a jednocześnie mieć na kolanach koszyk z Chmurką. Dziewczynka zerknęła raz jeszcze na znajomą uliczkę. Na prawo majaczył w oddali zarys głównego targu, a na lewo, za kilkoma domami, błyszczały w dole żagle w porcie.

- Pa, domku... - szepnęła dziecinnym głosem, machając drobną rączką w kierunku warsztatu, jakby żegnała się z przyjacielem.

Koń zarzucił łbem, jakby ponaglając podróżnych. Nizan cmoknął i lekko strzelił lejcami. Wóz szarpnął i powoli potoczył się naprzód, na spotkanie głównej ulicy. Drewniane koła zaskrzypiały, gdy wciągnęły się na nieco szerszy trakt.

Ryuzaku no Taki budziło się do życia. Choć poranek był ciepły, to miasto nie traciło swego wiecznego gwaru. Gdy wóz rodziny Kunisaku wtoczył się na jedną z głównych ulic prowadzących ku zachodniej bramie, ujrzeli znany widok: rzekę ludzi płynącą w obu kierunkach. Mieszczanie ubrani w lekkie, lniane haori przemykali chodnikami, dźwigając kosze z zakupami. Mnich o ogolonej głowie i spoconych od upału skroniach zamiatał skrzętnie stopnie małej kapliczki, a grupa dzieci - pomimo wczesnej pory - goniła się z piskiem wokół straganu z gorącymi plackami. Zapach świeżo pieczonej słodkiej bułeczki z cynamonem doleciał aż do Araty, wywołując burczenie w brzuchu dziewczynki. Miałaby ochotę, lecz wiedziała, że mama spakowała tyle smakołyków na drogę, iż nie powinna grymasić.

Minęli ostatnie zabudowania handlowe i skierowali się ku wysokim murom miejskim. Brama Zachodnia - przez którą mieli opuścić Ryuzaku - górowała nad nimi niczym ciemnoszary łuk na tle porannego nieba. Strażnicy w lekkich płaszczach stali po bokach przejazdu, wachlując się czasem dłonią lub kawałkiem pergaminu. Jeden z nich popijał coś z kubka, inny żartował ze swoim towarzyszem o wczorajszej bójce w porcie. Rutynowy poranek.

Gdy wóz zbliżył się do bramy, musieli na moment zwolnić -przed nimi wyjeżdżała karawana trzech większych wozów kupieckich, prawdopodobnie zmierzających do oddalonej prowincji. Strażnik uniósł rękę, by zasygnalizować postój. Nizan lekko ściągnął lejce i koń parsknął, zatrzymując się. Mężczyzna z włócznią zlustrował ich wzrokiem, ale widok rodziny z dzieckiem i kotem na wozie najwyraźniej go rozbroił, bo uśmiechnął się pod nosem.

- Wczesna pora na podróż, panie kupiec - zagaił, zaglądając pod daszek ich kozła. - Dokumenty wyjazdowe macie?

Shima sięgnęła za poły swojego kimonai podała mu zwój z pieczęcią Rady Możnych. Był to oficjalny glejt kupiecki, który Takane pomogła im uzyskać.

Żołnierz przebiegł tekst oczami.

- Kunisaku Nizan… tak, wszystko w porządku. - Oddał dokument. - Droga do Midori jest przejezdna, ale uważajcie na bandytów dalej na trakcie. Podobno ostatnio jacyś rabusie się kręcą przy traktach na pograniczu.

Rzucił to tonem codziennej przestrogi, jakby wspominał o wilkach w lasach.

- Dziękujemy za ostrzeżenie - odpowiedziała uprzejmie Shima. - Będziemy ostrożni.

Arata wychyliła głowę z ciekawością, zerkając na wysokie mury i żelazne okucia bramy. Strażnik mrugnął do niej porozumiewawczo.

- Trzymaj się, mała. Pierwsza daleka wyprawa? - Dziewczynka energicznie pokiwała głową, na co mężczyzna roześmiał się krótko. - No to szerokiej drogi.

Rozległ się zgrzyt mechanizmu, a potężne wrota były już uchylone wystarczająco, by przepuścić kolejny wóz. Strażnik machnął ręką na znak, że mogą jechać. Kopyta zastukały na kamiennych płytach przejazdu pod bramą. Chłodniejszy cień murów okrył ich na moment, a Arata wstrzymała oddech z wrażenia, przejeżdżając tuż obok okutych żelazem wrót wysokich niczym wieża. Gdy wóz minął bramę, uderzył ich inny wiatr. Otwarta przestrzeń przed nimi otwarła się szeroko.

Za plecami zostawiali gwarne, pachnące przyprawami miasto, a przed sobą mieli rozległy trakt ciągnący się przez równiny. Krajobraz zmienił się niemal natychmiast: zamiast gęstej zabudowy, widać było rozstawione w oddali pojedyncze chatki przedmieść, zielone korony drzew pełnych liści i połacie pól ryżowych, teraz soczyście zielonych.. Droga była utwardzona, lecz tu i ówdzie było widać koleiny. Kurz unosił się spod kół. Powietrze wydawało się świeższe, bez zapachu ścieków i dymu, ale ze świeżym zapachem zwierząt hodowlanych, których tutaj było już coraz więcej.

Arata aż wstała, aby chłonąć widok.

- Ja cię... - wyszeptała z zachwytem i odrobiną niepewności. Nigdy dotąd nie wyjeżdżała za mury Ryuzaku. Teraz patrzyła, jak mur ich miasta kurczy się powoli za nimi, a dostojna sylwetka Budynku Rady Możnych na wzgórzu malała, topniejąc w oddali w porannym świetle. - Tata, a dokąd teraz? - zawołała ciekawie, przenosząc wzrok to na ojca, to na drogę przed nimi.

- Usiądź, Arata! - zareagowała Shima, widząc, że wóz zaczynał zjeżdżać na niewielkie wyboje i dziewczynka zatoczyła się, trzymając za bok wozu. - Nie wychylaj się, bo spadniesz! - Ton Shimy był stanowczy. Arata posłusznie opadła z powrotem na pakunki, robiąc naburmuszoną minkę.

- Ale ja tylko patrzyłam… - mruknęła pod nosem i przytuliła Chmurkę, jakby szukając u kotki zrozumienia. Futrzak wystawił łepek z koszyka, spoglądając niebieskimi ślepiami na rozciągające się pola - nawet ona zdawała się zaintrygowana nowym otoczeniem.

Shima odetchnęła i złapała mocniej się krawędzi siedzenia, gdy wóz przyspieszył na prostszym odcinku traktu. Serce w jej piersi łomotało jeszcze, lecz starała się zachować spokój. Ryuzaku no Taki zostało za nimi. Kobieta raz jeszcze odwróciła głowę, by spojrzeć na majaczące w oddali mury i dachy. W myślach pożegnała przyjaciół zostających w mieście i wygodne życie, które na pewien czas muszą porzucić. Potem wzrok jej powędrował ku zachodowi, gdzie w oddali zarysowywały się lasy i wzgórza, przez które mieli się dostać do Midori, a później - na Pustynię.

[Nizan]

Wyprawa, na którą się porywali oznaczała nie mniej nie więcej tyle, że musi w szerz przejechać cały kontynent. Nizan na początku wolał iść sam, ale w sumie nie miał już za bardzo wyjścia i trzeba było Aracie pokazać jej korzenie. Chyba tak naprawdę był to jedyny moment, albo raczej ostatni moment, w którym mogli zrobić taką wycieczkę. Co ciekawe, Arata zdecydowała się nawet zabrać kota ze sobą, który chyba nie był zachwycony nadciągającą przygodą. Nizan jednak tego nie komentował - jeżeli kot miał jej umilić czas, to w sumie w porządku. O tyle dobrze, że większość czasu jak już Arata marudziła, to marudziła Shimie, a nie jemu i to ona musiała ogarniać sytuację z tym, czy Chmurka się uspokoi czy nie uspokoi.

Z kotem Nizan miał prostą relacje. Ostatnio jak ją widział to był wkurwiony, więc samą aurą stłamsił charakter kota, podniósł go jednym ruchem i zaniósł do Araty. Więc hierarchia w tej rodzinie była zachowana, a kot musiał się dostosować. Shima w wolnej chwili zapewniła tylko, że dadzą radę, na co Nizan zareagował.
- To tylko wyprawa na pustynię. Z Konisaku spędziłem w takiej trasie połowę swojego życia, więc nawet, jeżeli my rzadko się gdzieś zabieraliśmy, to dla większości ludzi normalny sposób na życie. - powiedział łagodnym tonem, starając się ją uspokoić.

Strażnik upewnił się, czy mają zaś dokumenty, które pomogła załatwić - co ciekawe, od ręki - Takane. Shima miała je ze sobą.
- Są jakieś problemy? W sensie, bandytów się nie obawiam, ale szlaki to chyba są normalnie chronione, prawda? - upewnił się, unosząc brew. - Dziękujemy za dobre słowo, miłej służby.

Dalej już siedzieli razem. Nizan, Shima, Arata i kot. Nikt im nie przeszkadzał, a jak tylko wpadła pierwsza nuda, Arata zaczęła zasypywać pytaniami. Na szczęście, Nizan był w miarę dobry z geografii, więc orientował się co i jak.
- Najpierw do Midori, potem do Shinrin. Dalej przez Sakai do Atsui i tutaj już będziemy wjeżdzać na tereny pustynne. Z Atsui jest prosta droga do Sabishi, gdzie jedziemy do osady Ningyo-shi, stolicy klanu marionetkarzy i Kaguya. Pierwotnie, była to osada tylko kuglarzy, ale w przeszłości znaleźli tu schronienie zarówno Sabaku, czyli klan piaskowców, a teraz i klan manipulatorów kości, czyli Kaguya. - wyjaśnił na spokojnie.

A Shima cóż... zaczęła strofować Aratę, żeby siadała i już zaczynały się pierwsze walki między kobietami. A to dopiero, początek trasy...

[Uchiha Hiromi]

~ 2/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

Słońce było teraz wyżej na czystym, letnim niebie, a cienie poranka stopniowo malały. W ciszy przerywanej jedynie stukotem kopyt i turkotem kół Nizan wciąż słyszał echo słów strażnika z bramy. „Patrole niby są, panie, ale dziś różnie bywa” - powiedział tamten z cichym śmiechem, wzruszając ramionami na odważną uwagę Nizana o bandytach. „Od kiedy połowa wojska poszła na front, lepiej mieć się na baczności. Zwłaszcza bliżej pogranicza Sakai.” Machnął ręką na pożegnanie, a obraz jego poczciwej, spoconej twarzy zniknął, gdy tylko wóz wtoczył się pod ocieniony mrok miejskiego tunelu bramnego. Teraz Ryuzaku no Taki zostało już daleko za nimi. Przed rodziną Kunisaku rozciągał się nowy, szeroki świat.

Przez pierwsze kilometry podróży nikt się nie odzywał. Shima siedziała u jego boku wyprostowana, w skupieniu wodząc wzrokiem po drodze i tylko dłoń zaciskająca się na krawędzi kozła zdradzała jej napięcie. Arata zdążyła już rozsiąść się na miękkich pakunkach, z zaciekawieniem chłonąc widoki. Błękitne oczy dziewczynki lśniły ekscytacją, gdy omiatały zielone pola ryżowe ciągnące się po obu stronach traktu. Obok niej w koszyku drzemała Chmurka, mrucząc sennie przy każdym większym wstrząsie wozu.

To tylko wyprawa na Pustynię, Nizan powiedział wcześniej do żony łagodnym, uspokajającym tonem, starając się rozwiać jej obawy. I rzeczywiście, dla niego ta podróż była znajoma. Drogę przed sobą znał z dawnych lat, bo niemal połowę życia spędził w trasie razem ze swoim ojcem, przemierzając te szlaki w kupieckich karawanach. Kiedyś to on był dzieckiem siedzącym z tyłu wozu, marzącym o przygodach i obserwującym plecy ojca Konisaku trzymającego lejce. Teraz sam siedział na koźle, mając za sobą roziskrzone ciekawością spojrzenie córki i pełne troski oczy żony u boku. Los zatoczył koło.

Trakt wiódł łagodnie wśród żyznych równin. Po obu stronach drogi kołysały się rozległe pola ryżowe. Gdzieniegdzie widać było pochylone sylwetki chłopów w słomkowych kapeluszach, którzy po pas brodzili w błotnistej wodzie, plewiąc młode pędy. Dalej, na suchszych poletkach, rosły równo rzędy kukurydzy i prosa. Rozgrzane powietrze niosło woń mokrej ziemi i słodkawą nutę kwitnących gdzieś w zagajnikach akacji. Z upływem godzin poranny chłód zniknął zupełnie, ustępując miejsca ciepłu dnia zwiastującemu żar południa.

Arata przerwała milczenie pierwsza. Poderwała się z pakunków, opierając drobne dłonie o tylne oparcie kozła, by być bliżej rodziców. Słomkowy kapelusik zsunął jej się na kark, gdy wychyliła głowę między mamą a tatą.

- Tata, to co mówiłeś, że najpierw Midori, potem Shinrin… - zaczęła z zapałem, usiłując poprawnie powtórzyć zasłyszane nazwy. - A tam są naprawdę takie wielkie lasy? I żyją w nich ci… e… mania… maniperzy? - zmarszczyła nosek, usiłując przypomnieć sobie trudne słowo, którym przed chwilą rzucił ojciec.

Shima uśmiechnęła się pod nosem.

- Manipulatorzy kości, kochanie.

Nizan musiał jej odpowiedzieć.

- Kto mieszka w Shinrin? - zapytała nieustępliwie Arata, przechylając głowę.

Kiedy Nizan zaczął odpowiadać, zauważył, że dziewczynka nie słucha. Aratę bowiem rozproszył nagły ruch na poboczu: z pobliskiego pola kukurydzy wybiegł spłoszony zając. Arata wstała i wykrzyczała, że to zając. Szarak przemknął tuż przed końmi, umykając w stronę irygacyjnego rowu. Jeden z koni parsknął i nastroszył uszy, czując nagłą obecność zwierzęcia. Wóz drgnął, bo drugiemu rumakowi udzieliło się zdenerwowanie towarzysza i zaczął iść bokiem, jakby rwał się do galopu.

Shima odwróciła się do córki, która twardo opadła na bagaże.

- Mówiłam, żebyś siedziała, Arata! - zbeształa ją z niepokojem, choć w jej oczach czaiła się ulga, że wóz tylko lekko się zakołysał. - Nic ci nie jest?

Dziewczynka pokręciła głową, przytulając do piersi wystraszoną Chmurkę.

- Nic… - bąknęła, unikając wzroku matki. Wiedziała, że zrobiła coś nie tak. - Chciałam tylko… - wybąkała jeszcze.

Shima westchnęła i złapała się kozła, jakby chciała powstrzymać wzbierającą irytację.

- Ciekawość to nie grzech, ale możesz patrzeć, siedząc na miejscu - powiedziała już spokojniej, gładząc córeczkę po rozczochranych rudych włosach. - Obiecałaś słuchać.

Arata przytaknęła szybko, choć robiła minę, jakby cierpienie z powodu takiego ograniczenia było niewyobrażalne. Nizan znał dobrze swoją żonę i wiedział, że w głębi serca Shima jest równie przejęta całą wyprawą jak Arata, a irytacja wynikała z troski. Może powinien odwrócić uwagę córki i poopowiadać jej o tym, co ich czeka dokładniej.

Upał stawał się coraz bardziej dokuczliwy - koszula Nizana zaczęła przyklejać mu się do pleców, a i Shima kilkakrotnie ocierała twarz skrajem peleryny, odgarniając kosmyki włosów, które wymknęły się z koka i lepiły do spoconego czoła. Co jakiś czas sięgała po manierkę z wodą i podawała ją najpierw Aracie, potem mężowi, a na końcu sama brała łyk. W drodze zjedli po kilka daktyli i cieniutkich placków ryżowych posmarowanych pastą fasolową.

Koło południa nawet konie zwolniły kroku. Musieli dać odpocząć koniom w cieniu,

Droga właśnie prowadziła w pobliże starego dębu rosnącego nieopodal traktu, tuż przy niewielkim stawie lśniącym po prawej stronie. Na brzegu mieniły się żółte irysy, a w koronach drzewa pohukiwał niemrawo jakiś gołąb. Co ważniejsze, wzdłuż drogi stała drewniana wiata z zadaszeniem krytym strzechą, zapewniająca odrobinę cienia. Najwyraźniej był to stały punkt odpoczynku dla podróżnych, bo tuż obok widać było przykryte daszkiem kamienne koryto połączone z ręczną pompą. Zapewne można było stąd zaczerpnąć wody ze studni.

Nizan zjechał na plac przy wiacie i zaczął stopniowo hamować zaprzęg. Aracie nie trzeba było powtarzać - pisnęła z radością na wieść o przerwie. Nim wóz zdążył całkiem stanąć, dziewczynka już szukała w pośpiechu swoich sandałków.

- Spokojnie! - zaśmiała się Shima.

Kiedy pojazd zatrzymał się pod wiatą, Arata zeskoczyła na ziemię i odetchnęła głęboko, ciesząc się, że może rozprostować nogi. Chmurka skorzystała z okazji: zwinna rudawa kulka wyskoczyła z koszyka wprost na ramię dziewczynki, po czym jednym susem rzuciła się w pobliską trawę.

- Chmurka, nie uciekaj! - zawołała Arata, ruszając niepewnie za kotką.

- Arata, nie oddalaj się! - upomniała ją Shima, zeskakując z kozła. - Zaraz dostaniesz coś do picia.

Posłusznie zatrzymała się kilka kroków dalej, a kotka również przystanęła w cieniu wiaty, trąc pyszczkiem o filar podtrzymujący strzechę. Wyglądało na to, że po kilku godzinach w kołyszącym wozie i ona cieszy się z odpoczynku.

Pod wiatą panował przyjemny półmrok. Atmosfera była leniwa, sennie letnia i wszystkim należała się chwila wytchnienia.

Nizan musiał napoić konie i dać im coś do zjedzenia, Shima tymczasem wysiadła z wozu i zaczęła się krzątać wokół pakunków. Wyciągnęła kilka zawiniątek z jedzeniem i bukłaki.

- Chodźcie, napijemy się - zawołała, zerkając na Aratę. Dziewczynka akurat dreptała z powrotem, niosąc na rękach swoją buntowniczą podopieczną. Chmurka wyglądała teraz na znacznie bardziej zadowoloną z przerwy, a w pyszczku miała wciąż ruszające się trofeum: pechową ważkę, którą właśnie upolowała w wysokiej trawie. Arata z dumą zaprezentowała zdobycz rodzicom.

- Podzielisz się z Chmurką drożdżówką, a ona w zamian podzieli się ważką - zaśmiała się Shima, widząc jak kotka tryumfalnie obnosi się ze swoim łupem. - Chodźcie pod dach, bo się spalicie na słońcu.

Usiedli we troje na jednej z drewnianych ławek pod wiatą. Z bliska widać było, że strzecha przecieka – przez szpary w dachu sączyły się wąskie pasma światła. Mimo to panował tu przyjemny chłód. Shima rozwiązała chustę, w którą zawinięte były kulki ryżowe z suszoną śliwką i kawałki pieczonej ryby. Arata natychmiast porzuciła zainteresowanie ważką Chmurki i zabrała się za pałaszowanie, mrucząc z zadowoleniem. Apetyt wyraźnie jej dopisywał.

Kilka minut później rodzina była znów gotowa do drogi. Arata wyciągnęła swój szkicownik i parę kolorowych węgli. Początkowo próbowała rysować podskakujące na wietrze gałęzie i paprocie, lecz szybko zmorzyło ją zmęczenie. Długi poranek pełen wrażeń i słońca dał się we znaki ośmiolatce. W końcu, kołysana jednostajnym ruchem wozu oraz otoczona cieniami lasu, zaczęła przysypiać z policzkiem opartym o swój szkicownik. Shima okryła ramiona córki lekkim kocykiem, by nie przewiało jej w trakcie drzemki. Sama również wyglądała na znużoną upałem i przymknęła na chwilę oczy, jakby odpływając myślami gdzieś daleko.

[Nizan]

Podróż z rodziną okazała się bardziej absorbująca niż Nizan początkowo myślał. Arata pytała o wszystko co mogła, Shima zaś starała się chyba znaleźć sobie zajęcie i tutaj z pomocą przychodziła córka, która co chwilę wykazywała znudzenie lub zainteresowanie jakimś tematem. Wtedy, Shima albo ją strofowała, albo uczyła - w zależności oczywiście od sytuacji. Dzięki temu, Nizan nie musiał się za bardzo udzielać, chociaż trafiło go wkońcu pytanie o to, kto mieszka w Shinrin.
- No to po kolei. W Ryuzaku nie ma jednego przewodniego klanu, ale przyjmuje się, że dla Ryuzaku pracują trzy główne klany. Uchiha, Wyznawcy Jashina - o ile można ich nazwać klanem i szczep Gazo. Gazo to Ci, którzy posługują się rysunkami i ożywiają twory. - zaczął. - Na północy masz też Obóz Yuki Mikoto, byłej liderki Yuki czy coś - oni specjalizują się we władaniu lodem. W każdym razie, jak się pójdzie w lewo to jest Midori, gdzie urzęduje klan Nara. Oni specjalizują się w cieniach. Obok nich, potem jest Shinrin i tam z kolei jest osada rodu Senju, a Ci są mistrzami w manipulacji drewna. Co tam dalej... - zamyślił się. - Sakai... to jest ciekawe, bo tutaj mieszkają grubi ludzie, którzy lubią dużo jeść. Może ich zobaczysz. Są charakterystyczni. Od Sakai w dół jest Atsui, a tam znajduje się stolica regionu czyli Kinkotsu, czyli stolica ludzi, którzy władają piaskiem. No i już od Atsui w lewo jest stolica marionetkarzy.

Nizan złapał oddech, tłumacząc całą geografię Aracie. Wszystko to było dość wyczerpujące psychicznie, bo musiał sobie poprzypominać kto co jak, ale z drugiej strony, takie odświeżenie pamięci przydało się i jemu. Na szczęście, nie miał nigdzie wrogów, a kupcy zawsze byli mile widziani, no - może przez bandyterkę trochę mniej mile.

W pewnej chwili Arata dostrzegła królika, który przykuł jej uwagę. Nizan stwierdził, że jest to idealna okazja, by kupić sobie pół dnia. Po cichu przekazał lejce Shimie, po czym po prostu jednym susem zamierzał wyskoczyć z powozu, złapać królika za uszy, po czym przynieść Aracie.
- Masz, od teraz to Twój nowy zwierzak o którego musisz dbać. - powiedział z powagą. - A jak Ci zdechnie, bo nie będziesz o niego dbać, to zrobimy z niego potrawkę i zjemy, więc uznaj, że to Twoje główne zadanie teraz. Oczywiście, zaraz pomiędzy treningami.

Tak, tutaj ważne jest do powiedzenia, że Nizan bardzo dbał o to, by podczas podróży Arata ćwiczyła techniki katonu, które jej pokazał. Szczególnie, gdy widział, że jej młodzieńcza energia się dawała we znaki i ona sama zaczynała się nudzić. Wtedy, wymęczenie poprzez trening miało sprawić, by poszła w jakąś drzemkę i znowu Nizan mógł chwilę odpocząć. W taki sposób mijało większość czasu w podróży.

Gdy rodzina wjechała na plac by zaczerpnąć wody ze studni i trochę odpocząć, Nizan musiał napoić konie i dać im jeść. Shima zaczęła rozdzielać drożdzówkę między Aratą i Chmurką (i zapewne zającem - o ile jeszcze żył i rzeczywiście, go nie zjedli) - a dodatkowo Shima zawołała ich pod dach, żeby nie spalić się na słońcu.

Finalnie, rodzina ponownie zebrała się do drogi, a Nizan mógł obserwować, jak sama Shima łapie pomału drzemkę.

Kunisaku czuł, że zbliżają się do celu podróży.

[Uchiha Hiromi]

~ 3/... ~

~ Kunisaku Nizan ~

~ Misja Rangi S ~

~ Prototypy Sayuri ~
~ rok 396 ~

Nizan miał rację, bo podróż szybko zamieniła się w rutynę, ale była też pełna uroków i niespodzianek. Następne dni i tygodnie mijały rodzinie Kunisaku przyjemnie, krajobrazy zmieniały się jak w kalejdoskopie, a codzienność w drodze powodowała, że rodzina była sobie jeszcze bliższa.

Pierwsze wieczory spędzali w karczmach na trakcie, w których zwykle zatrzymywali się kupcy i podróżni. Po jakimś czasie zdążyli dotrzeć na skraj prowincji Midori, gdzie zatrzymali się w maleńkiej gospodzie pośród pól herbacianych. Słońce chyliło się ku zachodowi, gdy wóz wtoczył się na malowniczy dziedziniec karczmy „Pod Modrzewiem”. Tam czekał na nich krótki wypoczynek dniu w drodze. Aratę, choć zmęczoną, wciąż rozpierała energia. W drodze do Midori, przez cały czas, wypytywała tatę o wszystkie krainy, jakie wymienił pierwszego dnia. Nizan z uśmiechem (na początku) i znudzeniem (po jakimś czasie) odpowiadał na niekończącą się lawinę pytań, malując przed córką słowami obraz świata poza Ryuzaku: opowiadał o klanie Nara z Midori, którego członkowie potrafią igrać z cieniami, sprawiając, że mrok tańczy na ich skinienie, wspominał o gęstych lasach Shinrin, domu rodu Senju, gdzie podobno najstarsi ninja potrafią poruszać drzewami tak łatwo, jak on sam porusza własnymi palcami, wskazywał na północ, za którymi mieścił się obóz niegdysiejszych panów lodu - klan Yuki i ich potężna pani, Mikoto, władająca mrozem, opisywał krainę Sakai, słynącą z ludzi o ogromnym apetycie, tak potężnych, że samą siłą woli potrafią zwiększać swe ciała, a w walce zdają się nie do zatrzymania, a dalej na wschód czekało Atsui, „gorące ziemie” o spieczonych równinach, gdzie panował ród Sabaku - piaskowi shinobi z miasta Kinkotsu. Tam, jak mówił, widać już pierwsze podmuchy pustynnego wiatru. A za horyzontem rozpościerała się Pustynia Sabishi - niegdyś ojczyzna marionetkarzy Ayatsuri i piaskowych Sabaku, dziś zdominowana przez okrutny ród Kaguya.

Arata słuchała tego z szeroko otwartymi oczyma, wyobrażając sobie ninja ciskających cieniami i tworzących drzewa z ziemi. Co chwila dopytywała: „A pokażesz mi kiedyś takiego cienia? A czy ty znasz tego pana z lodu? Czy ten drwal z Shinrin może nam wyrosnąć domek na drzewie?”. Pytaniom nie było końca. Shima z uśmiechem przysłuchiwała się tej wymianie za każdym razem.

Pod wieczór, gdy żółte morze pól Midori zaczęło ciemnieć i brązowieć w zmierzchu, rodzina dotarła do przytulnego zajazdu. W maleńkiej izbie czekały na nich ciepłe posłania i miska z pachnącą zupą z kukurydzy. Kolejny dzień drogi dobiegł końca. Arata, choć zapewniała, że „wcale nie jest śpiąca i że chciałaby już zobaczyć ten wielki las”, zasnęła niemal nad miską, z policzkiem umazanym zupą, zanim noc zapadła na dobre.

Leśne ostępy Shinrin były w objęciach zieleni. Minęło znów trochę czasu. Codziennie wyruszali skoro świt, żegnani przez mgły unoszące się nad polami i lasami. Powietrze było rześkie, a niebo bezchmurne. Za Midori krajobraz zaczął się zmieniać: w miarę jak jechali naprzód, pola ryżowe i herbaciane krzewy ustępowały dzikiej, bujnej zieleni. Shinrin przywitało ich zapachem żywicy i wilgotnej ściółki. Trakt zwęził się, wiodąc między potężnymi drzewami, których korony splatały się gęsto wysoko nad głowami. W południe słońce przestało im doskwierać, bo promienie ledwie przebijały się przez liście, malując w półmroku wąskie pasma światła. Arata chłonęła ten widok z zachwytem. Las wydawał jej się zaczarowany - co chwila dostrzegała coś nowego, a to kwitnące dzikie orchidee na pniu drzewa, a to stadko wiewiórek przemykających gałęziami ponad drogą, a to jelenia, który przebiegł przez ścieżkę daleko z przodu, pozostawiając po sobie tylko szelest paproci.

- Mama, tam jest jeleń! - krzyknęła uradowana, na co Shima zawołała pospiesznie:

- Siedź! - Shima nie chciała kolejnego incydentu z zającem pierwszego dnia, kiedy Arata nabiła sobie guza.

No tak, zając. Nizan złapał dla małej zająca, jakby Chmurka to było za mało. Bydle było zającem i było wielkie oraz bardzo chętne na ucieczke. Całe szczęście, że Shima miała głowę na karku i o poranku po pierwszej nocy wymieniła z jednym z kupców drobną marionetkę Nizana na solidną wiklinową klatkę dla zwierząt. I tak oto Tuptuś - bo tak Arata nazwała swojego nowego pupila - spędzał teraz podróż bezpiecznie zamknięty w klatce, ustawionej obok kosza Chmurki. Młoda kotka początkowo przyglądała się zającowi wielkimi, zdezorientowanymi ślepiami. Raz czy dwa nawet prychnęła, jakby zazdrosna o uwagę, jaką Arata poświęcała kudłatemu nowicjuszowi. Jednak z czasem Chmurka przywykła do widoku Tuptusiowych uszu, a Arata rozdzielała pieszczoty sprawiedliwie między oboje swoich „podopiecznych”. Dziewczynka bardzo poważnie potraktowała słowa taty, że to teraz jej obowiązek. Co dzień rano pamiętała, by dać zającowi jeść i dolać wody do miseczki, a wieczorami czule szczotkowała jego miękkie futerko słomianą miotełką. Tylko raz zagapiła się przy karmieniu i Tuptuś wykorzystał moment - wyskoczył z klatki, czmychając w krzaki. Arata wpadła w panikę. Na szczęście Nizan szybko ruszył w las i po paru minutach wrócił z powrotem, trzymając zgubę za kark.

W głębi Shinrin zrobiło się chłodniej. Pod gęstą kopułą liści nawet południe przypominało bardziej wczesny ranek. Czasem jednak spomiędzy konarów gęstego boru wyłaniał się skrawek czystego nieba i przypominał im o upływie czasu. Mijał dzień za dniem. Podróż zmieniła się w powtarzalny rytm: pobudka o świcie, pospieszny posiłek i zebranie obozowiska, kilka godzin jazdy porankiem, z przerwą na drugie śniadanie gdzieś w cieniu, a potem dalsza droga aż do popołudnia i kolejny postój, by przeczekać największy skwar. Wreszcie wieczorny etap do zmroku i rozbicie obozu lub nocleg w napotkanej gospodzie, jeśli los sprzyjał. W tej rutynie krył się jednak swoisty urok. Każdy dzień przynosił coś nowego: inną scenerię nieba, inne odgłosy, inne spotkania.

Przez Shinrin podróż trwała kilka dni. W głębokim lesie nie wszędzie docierała cywilizacja, więc bywało, że spali pod gołym niebem. Nocą, przy ognisku, czuwały nad nimi miliony gwiazd widocznych między czubkami drzew. Nizan często brał pierwszą wartę, nasłuchując odgłosów lasu - a to pohukiwania sowy, a to odległego wycia wilków. Shima zazwyczaj brała drugą straż nad ranem, choć rzadko była potrzebna: jej mąż i tak budził się przy najmniejszym podejrzanym szmerze, instynktownie sięgając po kunai lub czuwając z dłonią na sakiewce z zwojami. Mimo czujności Nizana, w Shinrin nie natrafili na żadne poważne niebezpieczeństwa. Najgroźniejsza okazała się gwałtowna burza z piorunami, która rozpętała się trzeciej nocy. Ulewny deszcz zmusił ich do szukania schronienia - na szczęście znaleźli w lesie starą, pochyloną chatkę drwali, opuszczoną zapewne w pośpiechu dawno temu. Przemoczeni, wtargnęli do środka wraz z końmi i całym dobytkiem tuż przed tym, jak uderzył najgorszy deszcz. Liściasty dach przeciekał ciurkiem w kilku miejscach, więc Nizan naprędce rozpostarł nad rodziną brezentową płachtę z wozu, przygwożdżając ją kunaiem do ścian chatki. Pod prowizorycznym namiotem doczekali poranka. Burza oddaliła się tak szybko, jak nadeszła. O świcie obudziło ich czyste niebo i soczysta świeżość powietrza po deszczu.

- Było super! - oznajmiła z entuzjazmem Arata, która w nocy wtuliła się między mamę a tatę i spała jak suseł mimo huczących gromów.

Shima roześmiała się, przeczesując skołtuniałe włosy córki.

- Cieszę się, że masz takie dobre zdanie o naszej przygodzie - westchnęła, po czym spojrzała porozumiewawczo na męża. Cokolwiek by nie mówić, mała kunoichi faktycznie dzielnie znosiła trudy wyprawy.

Podczas leśnych postojów Nizan, zgodnie z zamiarem, poświęcał czas na trening Araty. Wybierali zawsze bezpieczne miejsca: niewielkie polanki nad strumieniem lub piaszczyste zakole drogi, gdzie ewentualny ogień nie mógł się rozprzestrzenić. Tam uczył córkę podstaw kontroli czakry i pierwszych technik Katon. Dziewczynka była zachwycona i wreszcie robiła to, o czym marzyła, bawiła się w prawdziwą kunoichi. Ćwiczenia były proste, ale dla niej fascynujące: krzesanie maleńkiej iskierki na suchych gałązkach, rozniecanie płomyka świecy oddechem nasączonym czakrą. Arata powtarzała wytrwale gesty i złożenia dłoni, marszcząc przy tym komicznie nosek z koncentracji. Nie wszystko przychodziło jej od razu - kilka razy kichnęła w decydującym momencie, gdy dym z tlącej się gałązki zakręcił jej w nosie, psując całą technikę. Zdarzyło się też, że zmotywowany do pomocy płomyczek wymknął się spod kontroli i osmalił kosmyk grzywki Araty. Na szczęście Nizan czuwał i natychmiast zgasił ogień krótkim podmuchem Futonu, zanim doszło do nieszczęścia.

W Sakai byli bliżej ludzi. Po ponad tygodniu leśnego etapu, krajobraz zaczął się przeobrażać. Drzewa przerzedziły się, a droga wyprowadziła ich z gęstwiny na rozległe, pofałdowane tereny uprawne. Wjechali do regionu Sakai. Tutaj droga znów była pod jasnym niebem. Soczyście zielone wzgórza ciągnęły się po horyzont, poprzecinane mozaiką pól pszenicy, ziemniaków i prosa. Na pastwiskach pasły się krowy i owce, leniwie spoglądając na przejeżdżający wóz. Już z daleka do rodziny Kunisaku docierały nowe dźwięki: śmiechy, pokrzykiwanie i muzyka. Trafili akurat na lokalne dożynki w jednej z wiosek przy głównym trakcie.

Na rozległej polanie nieopodal drogi rozstawiono prowizoryczne stragany i długie stoły uginające się od jadła. Miejscowi, słynący z gościnności i postaw równie rosłych, co ich apetyt, od razu wciągnęli podróżnych w wir biesiady. Nim Shima zdołała zaprotestować, przed Aratą stała już miska parującego gulaszu, większa niż jej głowa. Nizan dostał pieczoną kaczkę nadzianą kaszą i polaną sosem tak smakowitym, że aż zakręciło mu w nosie.

- Jedzcie, proszę! Na zdrowie! - poprosił ich tęgi gospodarz o rumianej twarzy, stawiając przed nimi dzban młodego piwa. - Tacy goście z daleka to dla nas radość!

Arata wyglądała, jakby trafiła do kulinarnego raju.

- Mogę? - szepnęła do mamy, wskazując na półmisek lepkich od miodu orzechowych placków.

- No dobrze, ale najpierw zjedz trochę gulaszu - uległa Shima, bo i jej burczało w brzuchu na widok tylu pyszności. Podczas gdy Nizan ucinał sobie pogawędkę z gospodarzem (uprzejmie odmawiając dokładki kaczki po trzeciej porcji), Arata biegała wśród wiejskich dzieci. Szybko zjednali ją sobie kilkoma karmelowymi cukierkami i wciągnęli do zabawy w berka. Shima patrzyła na córkę z daleka, połykając ze wzruszeniem widok jej rozpromienionej buzi. Ostatnie trudne miesiące w Ryuzaku niemal starły ten beztroski uśmiech z twarzy dziewczynki, a teraz, po raz pierwszy od dawna, Arata śmiała się tak głośno, ganiając za roześmianą gromadką.

Za Sakai ziemia stawała się coraz bardziej sucha i kamienista. Soczyste łąki przemieniały się najpierw w porośnięte rzadkimi krzewami stepy, później w suche równiny porośnięte kępkami przypalonej słońcem trawy. Coraz rzadziej mijali jakiekolwiek wsie. Upał nasilał się z każdym dniem i w końcu postanowili przerzucić się na rytm podróży dostosowany do pustynnego klimatu. Zaczęli wyruszać jeszcze przed świtem, kiedy powietrze było rześkie, a ziemia wychłodzona po nocy. O tej porze końskie podkowy stukały rytmicznie w ubity trakt, a niebo powoli jaśniało różowymi i pomarańczowymi smugami. Wschody słońca na tych pustkowiach były piękne - rozlewające się złotem na całym widnokręgu. Arata nieraz wychylała się z wozu bladym świtem, wciąż jeszcze z półsennym uśmiechem, by popatrzeć na słońce wynurzające się spod ziemi niczym wielka, świetlista mandarynka.

W Atsui zatrzymali się w jednym z miast wybudowanych na skraju pustyni. Miasto otaczały niskie mury obronne w barwie wypalonej cegły, niemal zlewające się z otoczeniem. Kiedy wóz Kunisaku wytoczył się zza ostatniego pagórka, oczom rodziny ukazał się niezwykły widok: miasto migotało w oddali niby fatamorgana, rozgrzane powietrze falowało nad murami, a dachy budynków wyglądały jak klocki z gliny rozstawione na piasku.

Po tygodniach drogi, wypoczynek w mieście był konieczny. Zwierzęta potrzebowały porządnej stajni, a oni uzupełnienia zapasów i informacji o dalszej drodze. Jako kupcy z glejtem byli mile widziani: straż przy bramie pobieżnie sprawdziła ich dokumenty i wpuściła do środka, odradzając jedynie zapuszczanie się nocą w pewne dzielnice, gdzie podobno z powodu wojny w Sabishi zaroiło się ostatnio od uchodźców i dezerterów.

Miasto, choć niewielkie w porównaniu z Ryuzaku, tętniło życiem. Na targu panował gwar tysiąca akcentów do Kinkotsu ściągali kupcy i wędrowcy z wszystkich stron świata, bo było to ostatnie duże miasto przed rozległą Pustynią. Shima skorzystała z okazji, by uzupełnić zapasy: sprzedała za dobrą cenę parę drobnych zabawek z warsztatu Nizana (chociaż tutaj zabawki tego typu były powszechniejsze), a w zamian nabyła dodatkowe bukłaki i dwa duże dzbany na wodę, a także zapas suszonej żywności. Dokupiła też solidniejszą klatkę dla Tuptusia - cięższą, ale za to taką, w której zając mógł się swobodniej ruszyć. Starą klatkę sprzedali pewnemu chłopcu targowemu za drobną monetę. Arata nie mogła się nadziwić egzotycznym towarom na bazarze: barwnym tkaninom z dalekiego południa, przyprawom pachnącym tak intensywnie, że aż od nich kichała (ku uciesze przekupek), oraz straganom z osobliwymi pamiątkami z pustyni - wisiorkami z kolorowych kamieni, figurkami skorpionów odlanymi z miedzi. Arata chciała jednego i męczyła ojca, żeby ją dla niej zakupił.

Wieczorem, gdy Arata zasnęła już w przytulnym pokoju wynajętej izby (zapadła niemal od razu w miękkie poduchy, wymęczona całodziennym zwiedzaniem miasta i ćwiczeniem chodzenia po ścianie - nowej zabawy, którą pokazał jej tata, a która polegała na stawianiu kroków jak najwyżej po murze stajni przy użyciu czakry w stopach), Shima i Nizan zasiedli przy oknie. Na stoliku między małżonkami stała gliniana butelka z lokalnym specjałem - aromatycznym likierem z dodatkiem ziół pustyni. Shima zamoczyła usta w napitku, lecz zaraz odstawiła kieliszek.

- Mocne… - szepnęła, choć wcale nie miała na myśli trunku. Shima milczała chwilę, wpatrując się w księżyc, który wznosił się nad dachami miasta. - Słyszałeś, co ludzie mówili na targu… - zaczęła w końcu, bawiąc się palcami skrajem chusty. Trudno było nie słyszeć: zachodnie rubieże huczały od wieści o Sabishi. Kupcy szeptali między sobą o niespokojnych patrolach Kaguyów, o tym, że Jou zaostrzył kontrole na granicach, o uchodźcach koczujących po oazach, a nawet o wieściach straszniejszych - ludziach znikających bez śladu w piaskach. Jedni mówili, że to sprawka rebelianckiego Oroboros, inni bali się, że to demony pustyni budzą się do życia przez wojenny chaos. Faktem było, że bałagan i przemoc rozlewały się po Sabishi. Widok nędzarzy koczujących pod murami miasta, których mijali w drodze na targ, zapadł w pamięć Shimy. Kobieta odwróciła wtedy głowę, chroniąc Aratę przed tym widokiem. Teraz wpatrywała się w męża smutnymi oczyma. - To będzie coraz niebezpieczniejsze… - powiedziała drżącym głosem.

Nazajutrz, wczesnym rankiem, opuścili Kinkotsu. Wóz był teraz cięższy - obładowany po brzegi workami z żywnością i przede wszystkim wodą - lecz dzięki kilkudniowemu wypoczynkowi koniom wróciły siły, a i ludzie nabrali energii. Wyruszyli w towarzystwie niewielkiej karawany handlarzy soli, licząc, że raźniej będzie przejechać pierwsze, opuszczone odcinki pustyni w większej grupie. Pogranicze Sabishi witało ich surowym pejzażem: niziny Atsui ustąpiły miejsca piaszczystym wydmom, które niczym złote fale piętrzyły się na horyzoncie. Pod kołami wozu chrzęścił piasek przemieszany z pyłem. Przydrożne trawy zniknęły; tu i ówdzie sterczały tylko suche konary martwych drzew, powykręcane od wiatru niczym dłonie błagające o litość.

W miarę jak słońce wznosiło się wyżej, powietrze nad pustynią falowało, tworząc iluzje wody na horyzoncie. Arata wpatrywała się w to zjawisko, zaintrygowana:

- To tam jest morze? - zapytała, wskazując odległe miraże.

- Nie, to tylko takie niby-jutsu - roześmiała się Shima, starając się rozjaśnić córce zjawisko fatamorgany. - Pustynia lubi płatać figle oczom.

Jednak ani Shima, ani Nizan nie mogli się zdobyć na beztroski ton. Nizan po raz pierwszy od lat znów wjeżdżał na ziemie Sabishi, swojej ojczyzny. W oddali majaczyły przed nimi pierwsze prawdziwe wydmy, a za nimi bezkresne morze piasku ciągnące się aż po zachodni kraniec świata. Gdzieś tam, głęboko za horyzontem, czekało Ningyō-shi, cel ich misji - miasto jego młodości, miasto marionetkarzy. Co tam zastanie? Czy spotka dawnych przyjaciół? Czy zobaczy jeszcze raz place i warsztaty, które pamiętał sprzed lat, czy też ujrzy tylko zgliszcza?

Shima również czuła, że wjeżdżają w inny świat. Jeszcze nigdy nie była na Pustyni i wszystko zdawało się jej obce - ziemia, niebo, nawet wiatr brzmiał inaczej, wyjąc i zawodząc pośród wydm. Mimo swoich lęków poczuła jednak swoistą ciekawość i podziw. Pustynia Sabishi była piękna w swej surowości, a gdzie nie spojrzeć, połyskiwały złote grzbiety wydm, a niebo miało intensywny odcień błękitu. Mała karawana, z którą się poruszali, zatrzymała się w południe przy wyschniętym korycie rzeki.

Tego wieczoru Arata była wyjątkowo cicha. Widziała, że rodzice są spięci - wyczuwała to w każdym ich geście, słyszała w cichszych niż zwykle głosach. Podczas kolacji, dziewczynka przytuliła się do mamy.

- Tęsknię za domem… - przyznała szeptem w pewnym momencie, krusząc w palcach suchy chleb dla Tuptusiu i Chmurki. Shima objęła ją ramieniem i ucałowała w głowę.

- Wiem, kochanie. Ja też. - W jej głosie zabrzmiała nuta goryczy; pomyślała o wygodnym domu w Ryuzaku, o bezpiecznym warsztacie… Lecz kiedy spojrzała na Nizana, przygryzła wargi. Być może właśnie w tej chwili w sercu męża odżywał duch dawnych lat, gdy jako młody chłopak wyruszał podobną drogą w odwrotnym kierunku. Tu, na Pustyni, Nizan nie był już tylko spokojnym rzemieślnikiem z Ryuzaku - stawał się na powrót shinobi z Sabishi, który musiał stawić czoła przeznaczeniu.

Arata tymczasem ułożyła się już do snu między rodzicami na rozścielonych derkach tuż pod gołym niebem, bo noc była tak ciepła, że nie potrzebowali nawet namiotu. Chmurka zwinęła się w kłębek u jej stóp, a Tuptuś smacznie chrupał coś w swojej klatce, ustawionej tuż obok głowy dziewczynki. Nizan z Shimą długo tej nocy nie mogli zasnąć. Leżeli obok siebie, spoglądając w rozgwieżdżone niebo.

- Jutro dotrzemy do granic Ningyo-shi. A potem... potem się zobaczy.

Z/T