Las w Górach

[Takashi]

"Jak on to robi?"
Wyprawa rangi B - Koneko & Shigemi
Takashi 3, Koneko - 2, Shigemi - 2

Czas płynął szybko, a kolejne tygodnie uciekały bohaterom, zaskakując ich nową porą roku. Zima przyszła nagle i choć w różnych częściach prowincji wyglądała inaczej, to jednak wymagała przygotowań. Szczególnie, kiedy chciało się podróżować i to jeszcze w najbardziej wymagające tereny jakimi były góry. Zakupy zrobili na raty. Najpierw kupili najpotrzebniejsze elementy garderoby, a potem dobrali drobne dodatki, które poprawiły ich komfort w znaczący sposób. Nie zapomnieli o prowiancie i ziołach, które mogli przygotować w dowolnym momencie, robiąc krótki postój. Mieli już prawdopodobnie wszystko, ale rozciągały się przed nimi setki kilometrów, które najwygodniej było im pokonać z pomocą jakiegoś woźnicy. Znaleźli kilku, którzy chętni byli udzielić im pomocy, niektórzy bezinteresownej, inni natomiast za niewielką opłatą, ale to właśnie dzięki nim naszej dwójce udało się dotrzeć do podnóża góry w zaledwie kilka dni. Parę razy zatrzymali się w przydrożnych karczmach lub skorzystali z uroków mijanych wiosek, by ogrzać się i zregenerować energię podczas nocy. Dobrze przemyślana wyprawa przebiegała im jak do tej pory pomyślnie, a wszystko za sprawą cierpliwości i wcześniej wykonanym przygotowaniom.
Rozpościerało się przed nimi potężne pasmo górskie usłane gęstym lasem, który krył rzekomo wiele rozmaitych tajemnic i historii, które często kończyły się tragicznie. Niebezpieczne zwierzęta, strome urwiska, rządni krwi bandyci, a nawet mroczne duchy - wszystko to czaiło się w czeluściach lasów, które stały teraz przed nimi otworem. Koneko i Shigemi należeli do profesji shinobich, a to oznaczało, że wszystkie powyższe czynniki nie były im straszne. Nie bali się ich. Choć jednych tak naprawdę mogły przerażać bandyci, a innych duchy, to jednak oni mieli siebie nawzajem i nic nie wskazywało na to, by jakakolwiek przeszkoda miała im zaszkodzić. Zrobili ostatnie zapasy i pełni energii wyruszyli ścieżką między drzewami w nieznanym kierunku, idąc po prostu przed siebie, zgodnie ze szlakiem. Nie znali dokładnej lokalizacji chatki pustelnika, ale pora dnia i pogoda działały na ich korzyść. Było bowiem jasno, nie było mgły i nie padał śnieg, a więc widoczność była całkiem dobra. Na pierwszy rzut oka nic szczególnego nie rzucało się im w oczy, jednak po pewnym czasie ścieżka rozwidlała się na dwie odnogi. Wzdłuż jednej i drugiej nie dało się niestety zauważyć ani jakiegokolwiek domku, ani nawet dymu pochodzącego z kominka, natomiast ścieżki różniły się od siebie diametralnie. Pierwsza była znacznie węższa i ścieg był na niej nierównomiernie rozłożony, była bardziej stroma i prosta. Przeprawa przez nią z pewnością będzie szybsza, ale bardziej niebezpieczna. Druga ścieżka była bowiem szersza, łagodna i bardziej kręta, a w dodatku udeptana, co oznaczało, że to właśnie tamtędy poruszali się kupcy oraz podróżnicy. Pierwszy wybór stał teraz przed dwójką bohaterów, być może prosty, choć z drugiej strony wymagający zastanowienia. Może któryś wybór wiązał się z tajemniczymi konsekwencjami, a może na każdej z dróg czekało na nich odrębne niebezpieczeństwo, a wybór był tylko mylącym elementem w ich przygodzie? Okoliczności mogły być różne, ale decyzja musiała zostać podjęta. Chociaż w ich przypadku mogła pojawić się nawet droga numer trzy, albo cztery, albo nawet pięć - mówimy przecież o ninjach, którzy posiadali rozmaite umiejętności i za pomocą chakry mogli sobie ułatwić wędrówkę. Jak będzie w ich przypadku?

Legenda:
- Narumi

[Shigemi]

---

---

Droga do podnóża gór była spokojniejsza, niż się spodziewałem, ale tylko dlatego, że nie próbowaliśmy jej przyspieszać. Zima nie wybacza pośpiechu. Każdy dzień w podróży miał swój rytm, krótki marsz, postoje w wioskach lub karczmach, czasem tylko ogień i cisza. Śnieg zmieniał krajobraz w coś prostszego i jednocześnie bardziej zdradliwego. Wszystko wyglądało tak samo, białe zbocza, ciemne drzewa, ślady, które znikały szybciej, niż bym chciał. Czułem chłód nie tylko na skórze, ale też w myślach, jakby zima wymuszała ostrożność również w decyzjach. Kiedy stanęliśmy u progu lasu, pod pasmem górskim, miałem wrażenie, że patrzę na coś starszego od wszystkich naszych problemów. Góry nie były wrogie, ale też nie były gościnne. To miejsce nie robiło nic, by nas odstraszyć, a jednocześnie nie obiecywało bezpieczeństwa. Wiedziałem, że zimą nawet drobny błąd potrafi urosnąć do rangi tragedii. Zaspy, oblodzone korzenie, ukryte uskoki, to wszystko było realniejsze niż bandyci czy legendy o duchach. Rozwidlenie ścieżek zmusiło mnie do zatrzymania się na dłużej. Węższa droga kusiła prostotą i czasem. Była jak wyzwanie rzucone wprost, szybciej, wyżej, ostrzej. Znałem ten rodzaj pokusy aż za dobrze, bo shinobi często wybierają to, co trudniejsze, tylko dlatego, że mogą. Zimą jednak to nie odwaga decyduje o przetrwaniu, lecz konsekwencja i cierpliwość. Jedno potknięcie na stromym zboczu i żadna technika nie cofnie złamanej nogi ani utraty przytomności w mrozie.

Druga ścieżka była mniej imponująca, za to uczciwa. Szersza, udeptana, kręta, zdradzająca obecność ludzi, którzy tędy przechodzili i wracali. To miało znaczenie. Jeśli kupcy i podróżnicy wybierali tę drogę zimą, robili to nie z wygody, lecz z doświadczenia. Myśl o łatwiejszym wyborze nie była oznaką słabości, raczej dowodem, że coś z ostatnich miesięcy jednak we mnie zostało. Nie musiałem niczego udowadniać górom.
Zastanawiałem się też nad Koneko, choć nie musiałem patrzeć w jej stronę, by o niej myśleć. Zimą każdy dodatkowy wysiłek kosztuje więcej, a każda kontuzja znaczy więcej niż latem. Jeśli mamy iść do pustelnika z nadzieją, a nie z problemem większym niż ten, z którym przyszliśmy, to rozsądek powinien prowadzić nas pierwszy. Chakra może pomóc, ale nie zastąpi dobrej drogi. Im dłużej stałem przy rozwidleniu, tym wyraźniej czułem, że łatwiejsza ścieżka nie jest ucieczką. Jest wyborem, który daje nam czas, a zimą czas bywa cenniejszy niż siła. Góry nigdzie nie uciekną. Jeśli będą chciały nas sprawdzić, zrobią to niezależnie od drogi. A ja wolałem dotrzeć do Shunsuke żywy. Spojrzałem na Koneko:
- Wolałbym iść uczęszczaną drogą, ale to Twoja podróż... - spojrzałen na nią wymownie...

[Koneko]

Czułam, jak czas przyspiesza, choć dni zlewały się w jedno. Zima przyszła nagle i nie pytała o zgodę. Każdy tydzień drogi uczył mnie pokory wobec chłodu, zmęczenia i własnego ciała. Przygotowania były koniecznością, nie luksusem. Najpierw grube ubrania, potem drobiazgi, które robiły ogromną różnicę, ciepłe wkładki do butów, zioła na rozgrzewające napary, prowiant, który można było zjeść bez ognia. Czułam spokój wynikający z rozsądku. Dzięki temu droga nie była walką z chaosem, lecz długim, wytrwałym marszem. Woźnice, sanie, karczmy i małe wioski po drodze dawały chwilę wytchnienia. Każda noc pozwalała mi zebrać myśli i energię, a świadomość dobrze zaplanowanej wyprawy trzymała mnie w pionie.

Kiedy dotarliśmy pod pasmo górskie, poczułam respekt. Las był gęsty, ciężki od ciszy i historii, które zdawały się w nim tkwić. Wiedziałam, że nie brakuje tu zagrożeń, zwierząt, bandytów, urwisk i opowieści o duchach, ale strach nie był tym, co dominowało. Była raczej czujność i gotowość. Ruszyliśmy przed siebie, ufając pogodzie i światłu dnia. A potem ścieżka się rozdzieliła. Jedna wąska, stroma i bezpośrednia. Druga łagodniejsza, udeptana przez innych, bezpieczna. Zatrzymałam się i wsłuchałam w siebie. Pomyślałam o tym, że łatwa droga zawsze kusi obietnicą spokoju, ale rzadko prowadzi tam, gdzie naprawdę chcę dotrzeć. To, czego szukam, nie leży na traktach kupców. Leży tam, gdzie trzeba zaryzykować, zaufać własnej sile i zaakceptować niebezpieczeństwo jako część drogi. W ciszy lasu poczułam, że chcę wybrać ścieżkę trudniejszą. Bardziej stromą, bardziej wymagającą. Taką, która wystawi mnie na próbę i zmusi do wzrostu. Jeśli mam iść naprzód, to właśnie tam, gdzie droga nie obiecuje niczego łatwego.
-Usagi-san, moja droga nigdy nie była tą po której wszyscy chodzą, las to nas sprzymierzeniec, a Pustelnik, nie może mieszkać we wsi! To by było BEZ SEEEEENSUUUU! - bardzo dosadnie zaintonowałam końcówkę, tak jakbym dokonała jakiegoś olbrzymiego odkrycia - -IDZIEMY DZIKĄ DROGĄ ! - ruszyłam dziarsko przed siebie wskazaną drogą.

[Takashi]

"Jak on to robi?"
Wyprawa rangi B - Koneko & Shigemi
Takashi 4, Koneko - 3, Shigemi - 3

Dobre zaplanowanie podróży i przygotowanie się do niej w niesprzyjających warunkach klimatycznych było wspaniałą decyzją ze strony dwójki shinobich. Mieli ze sobą zapasy, które zapewnią im przetrwanie, a także odzież, która świetnie odizoluje ich od zimna i pozwoli funkcjonować nawet przy najniższych temperaturach. O tę część wyprawy nie musieli się martwić. Problemy zaczęły się pojawiać dopiero wtedy, gdy stanęli przed swoim pierwszym poważnym wyborem, jakim było ustalenie dalszej drogi. Mieli do wyboru dwie - lewą, która była szybsza i bardziej niebezpieczna oraz prawą, która była prostsza, lecz dłuższa. Shigemi przeanalizował obie opcje i od razu uzewnętrznił swoje przemyślenia w krótkim, prostym stwierdzeniu. Dla niego to łatwiejsza droga była tą, na którą powinni się zdecydować. Doświadczenie i chłodny charakter nakazywały mu wybrać właśnie ją. Jednak ostateczny głos przekazał Koneko, której w pełni ufał. Dziewczyna z kolei miała odmienne zdanie i wewnętrzny głos podpowiadał jej, by wybrali ścieżkę po prawej stronie. A ponieważ to jej głos był decydujący, to właśnie tamtędy kontynuowali swoją przeprawę przez góry.
Droga rzeczywiście była stroma i podążanie nią wymagało ostrożności, bowiem jeden niewłaściwy krok doprowadzić mógł do tragedii. Oczywistym było, że zwykli ludzie mieliby z pewnością znacznie trudniej tędy podążać, oni z kolei ze względu na swoją profesję i możliwość skorzystania z chakry mieli swojego rodzaju ułatwienie. Bez problemu utrzymywali się na każdym rodzaju powierzchni, a tam, gdzie zwykły śmiertelnik by się poślizgnął, im pomagała chakra. Niestety nie wszystko mogli przewidzieć i nie na wszystko byli przygotowani. Większość trasy stanowiły strome ścieżki, na końcu których droga urywała się, a co było dalej? Trzeba było przekroczyć granicę, by się tego dowiedzieć. Oni mieli teraz przed sobą właśnie taki widok - strome wzgórze, na które musieli się wspiąć, nic więcej nie widzieli, ponieważ ich widoczność ograniczona była z powodu sypiącego śniegu i wiatru do jakichś kilkunastu metrów. Ktoś w końcu musiał się pomylić, ktoś musiał zrobić pierwszy niewłaściwy krok, a tą osobą była Koneko.
Senju od samego początku miała trudniej, bowiem podróżowała bez jednej ręki. Musiała skupiać się podwójnie, gdyż cały czas towarzyszyła jej świadomość tego, że gdyby upadła, musiałaby podeprzeć się jedną ręką, bądź dorobić sobie drugą z drewna. Nie poddawała się, ale w którymś momencie wdepnęła w zaspę śnieżką, pod którą kryła się warstwa grubego, śliskiego oblodzenia. Upadek byłby bolesny, choć mogła zareagować, stojący obok niech Uchiha także mógł coś zrobić. Ich zmagania z ciężkimi warunkami z pewnością byłyby skuteczne, ale doprowadziłyby w skutku do czegoś, czego przewidzieć nie mogli. Drobny incydent z potknięciem zupełnie odwrócił ich uwagę od nadciągającego w ich stronę zagrożenia. Gdy z powrotem patrzyli przed siebie, widzieli ogromną śnieżną kulę spadającą tuż na nich. Nie była to idealna kula, po prostu jakaś tam forma ze zbitego śniegu, która musiała się toczyć z dużej wysokości, a oni stali akurat na jej drodze. Czas i chłód działały na ich niekorzyść, ale z pewnością mogli wykorzystać swoje zdolności do tego, by się wyswobodzić. Taka śnieżna przeszkoda nie powinna być dla nich czymś wymagającym, po jej pokonaniu będą mogli ruszyć dalej.

Legenda:
- Narumi