[7] Mokuzai-shō (木材所) - Wielki Tartak

[Boyos]

Mokuzai-shō położony jest w szerokiej, leśnej dolinie, gdzie zbocza porośnięte gęstym borem schodzą łagodnie ku rzece płynącej przez środek osady. Teren wokół jest wilgotny i żyzny, a zapach świeżo ściętego drewna unosi się w powietrzu niemal bez przerwy. Rzeka pełni kluczową rolę w funkcjonowaniu tartaku — jej nurt zasila koła wodne, transportuje bale i wyznacza naturalną oś całego kompleksu.

Zabudowania Mokuzai-shō rozciągają się tarasowo wzdłuż brzegu. Największe konstrukcje skupione są wokół centralnego koła wodnego, którego masywna sylwetka dominuje nad okolicą. Drewniane pomosty, rampy i platformy łączą kolejne poziomy zakładu, umożliwiając płynny ruch ludzi i surowca. Stosy bali, belki konstrukcyjne i półprodukty leżą uporządkowane w wyznaczonych strefach, czekając na dalszą obróbkę lub transport.

Okoliczne lasy są intensywnie eksploatowane, lecz w sposób kontrolowany. Wydeptane trakty prowadzą w głąb boru, gdzie drzewa są znakowane i przygotowywane do ścinki. Z górnych partii doliny drewno spławiane jest strumieniami lub opuszczane na linach w dół, ku głównemu nurtowi rzeki. W porze suchej teren staje się zakurzony i głośny, w porze deszczowej — ciężki i grząski, lecz praca nigdy nie ustaje.

Mokuzai-shō nie przypomina zwykłej wioski. To rozległy kompleks produkcyjny, w którym życie podporządkowane jest rytmowi pracy i dostaw. Poza warsztatami i magazynami znajdują się tu baraki robotnicze, składy narzędzi oraz niewielkie przystanie rzeczne, z których drewno trafia dalej — do Takamori, strażnic i umocnień całego regionu.

Choć pozbawiony murów i monumentalnych budowli, tartak stanowi jeden z filarów istnienia regionu. Bez Mokuzai-shō nie powstają mosty, palisady ani nowe zabudowania. To miejsce, gdzie surowa siła natury zamieniana jest w fundament władzy i przetrwania.

[Anzou]

Plan to podstawa. Bez odpowiedniego przygotowania - szkoda tracić czas i ryzykować życie innych. Anzou całkiem sprawnie, bez komplikacji ustalił wstępny plan działania wraz ze swoim rozmówcą z klanu Kujaku. Liczył, że jego doświadczenie z powietrza zapewni im odpowiednią przewagę. Chłopak zdawał sobie sprawę z tego, że jego rozmówca nie dysponował takimi umiejętnościami jak Siostry Nocy, ale lepszy rydz niż nic!
- Niech los nam sprzyja, towarzyszu.
Odpowiedział Anzou na sam koniec i ruszył, aby rozpocząć nowy rozdział w swojej historii.

Wymarsz wojsk odbył się również bez zbędnych komplikacji. Niebieskooki czuł lekką presję, która mieszała się z adrenaliną. Machiny wojennej już nikt, ani nic nie zatrzyma. Przynajmniej takie można odnieść wrażenie. Warunki pogodowe raczej sprzyjają Anzou i przedstawicielowi klanu Kujaku - w deszczu powinien być mniej widoczny, przez co może skuteczniej manewrować i dokonać lepszych oględzin terenu. To pierwsza pozytywna wiadomość! Wszyscy wiedzieli gdzie iść, każdy wiedział za co jest odpowiedzialny i to było w tym wszystkim PIĘKNE! W grupie Kaminarich dało się też dostrzec ludzi z klanu Kujaku, wyróżniali się nieco swoim strojem, zwłaszcza tymi maskami. Niemniej - wszyscy grali teraz do jednej bramki i nie było miejsca na jakiekolwiek niesnaski. Marsz trwał w najlepsze, Anzou zachowywał skupienie, tak mijały mu godziny, nawet i dni. Wszyscy jak jeden mąż kierowali się ku nieuniknionemu. Cel. Tartak. Po trzech dnia marszu dało się dostrzec zarys miejsca, które należy zdobyć. Władca Piorunów pierwszy raz na własne oczy widział takie coś. Lasy otaczające struktury budynków były imponujące.

Nadszedł czas rozejścia wojsk. Grupa, którą miał dowodzić Anzou ruszyła w swoim kierunku, aby móc skutecznie odciąć drogę od Takamori, potencjalnie przechwycić jednego z przedstawicieli rodu Kogane, zająć dworek i ewentualnie - ruszyć ze szturmem. Niebieskooki dowodził i prowadził swoich ludzi, jednak pierwsze problemy zostały napotkane jeszcze zanim grupa dotarła na miejsce. Z raportu wynika, że most został zerwany. Grupa ludzi nie będzie wstanie przez niego sprawnie przejść. Całkiem mądre rozwiązanie. Chłopak uważnie wysłuchał tego, co ma do powiedzenia żołnierz.
- Czy mamy informacje na temat innej trasy, innego miejsca, gdzie możemy bezpiecznie przekroczyć rzekę? Ewentualnie - jak głęboka ona jest i jak silny jest strumień?
Anzou zapytał pewnym siebie głosem osobę odpowiedzialną za zwiad konny. Zapewne zna ten teren nieco lepiej od Białowłosego, stąd takie pytanie ma sens.

Władca Piorunów spojrzał również na Morimoto. Kaminari nie chciał ryzykować od razu i pchać ludzi przez rzekę, strumień może być silny, do tego wystarczy troche Raitonu i... paraliż grupy gotowy. To za bardzo ryzykowne.
- Morimoto - wzbij się w powietrze i wybadaj też teren? Może jest gdzieś niedaleko jakaś kładka, mostek, cokolwiek? Albo... gdzieś w pobliżu jakiś oddział nieprzyjaciela?
Zatrzymanie się po tej stronie zwyczajnie nie wchodziło w grę. Trzeba było iść do przodu, tylko ważne jest, aby znaleźć rozwiązanie. Maksymalnie bezpieczne i skuteczne.

[Kujaku Haruka]

Misja Wojenna Rangi A - "Gdzie drwa rąbią, tam głowy Uchiha lecą."
9/19

Anzou

Początek zadania i oto napotkaliście pierwsze problemy. Niemniej, nie popadałeś od razu w panikę, skupiłeś się raczej na możliwych rozwiązaniach problemu - tym bardziej, że przecież nawet nie doszło jeszcze do walki, a ostatnie deszcze mogły podnieść poziom wody i doprowadzić do zerwania się mostu. Dopytałeś najpierw o alternatywy zwiadowcę, który skinął głową.

-Rozpytaliśmy się w pobliskiej wiosce, powiedzieli nam, że na wschód niedaleko - godzinę stąd - znajduje się bród, a jeśli by nam się chciało nadrobić dodatkowy dzień drogi - most. Sprawdziliśmy tę pierwszą informację, rzeczywiście jest, niemniej - po drugiej stronie jest dość gęsty las i krzaki. Nie widzieliśmy tam ruchu, ale nie można wykluczyć obecności jakichś wojsk. Poza tym, rzeka wezbrała nieco, nurt jest silniejszy, niż zazwyczaj - dla większości raczej do pokonania, ale wozy mogą mieć trudność. Nie wiemy, jak sytuacja z mostem, mógłbym kogoś wysłać, ale nawet konno będziemy czekać pewnie cały dzień na jego powrót. -

Jeden z twoich setników, około czterdziestoletni, pozbawiony oka Ito, słuchał tego jadąc obok ciebie, podobnie jak Morimoto.

- Nie podoba mi się to, oba punkty są newralgiczne i łatwo się na nas zasadzić, ale most na pewno będzie jednak bezpieczniejszy - nie sądzę, żeby nawet byli w stanie go wysadzić notkami wybuchowymi - to solidna robota kamieniarzy z Takamori, a do tego łatwiej na nim postawić mur tarcz albo inaczej się osłonić. -

- Zgadza się, ale wtedy tracimy wiele cennego czasu na obejście. Główna część wojsk będzie na nas czekać i może się niepokoić. Trzeba by wysłać do nich chociaż posłańca z wiadomością. - odparł na to Morimoto, który też był w pobliżu. Potem przeniósł wzrok na ciebie. - Sprawdzę teren. Na razie utrzymujcie kurs, powinienem się uwinąć szybciej niż nasza kolumna. -

Klepnął cię po przyjacielsku w ramię, po czym oddał swój plecak jednemu z przybocznych i złożył pieczęć. Na jego plecach wyrosły różowawe, podobne do ważki skrzydła skrzące się znajomym ci Blaskiem. Następnie wzbił się w powietrze, choć zauważyłeś, że deszcz i podmuchy wiatru nieco utrudniają mu nawigację. Szybko zginął jednak pośród chmur - wyglądało na to, że rzeczywiście deszcz ułatwiał mu infiltrację, nawet jeśli ograniczał widoczność jemu samemu.

Minęło... około czterdziestu minut, po czym na niebie ujrzałeś ponownie różową plamę, nagle przebijającą się z powały i szarości nad wami. Kiedy wylądował, zauważyłeś, że jest kompletnie przemoczony. Parsknął i otrzepał się, niczym pies, kichając dwa razy.

- Psiakrew, mogłem chociaż spróbować lepszy strój wziąć... Albo gogle... - zaklął, nim się wyprostował i zbliżył złożyć raport. - Prawdopodobnie możemy spodziewać się zasadzki przy brodzie. Krzaki i listowie są gęste, nie byłem w stanie wiele dostrzec w tych warunkach, a nie chciałem ryzykować zejścia zbyt nisko, ale w okolicy - dosłownie sto, dwieście metrów dalej, przy drodze - dostrzegłem mały obóz. Myślę, że nie więcej, jak... czterdziestu ludzi, ale jeśli mają łuki i dobrą pozycję, to mogą nam napsuć krwi, przynajmniej w razie frontalnego ataku.-

---

Sanda Kaminari - klik
Sengoku - tysięcznik
Hiroto - pięćsetnik
Kujaku Morimoto
Ito - setnik -

[Anzou]

Wykonywanie zadania polegało na tym, aby zdobyć tartak możliwie najmniejszą stratą ludzi własnych. Na barkach Władcy Piorunów spoczywała odpowiedzialność za tych ludzi, za ich życie i zdrowie. Komplikacje pojawiły się stosunkowo szybko, po kilku dniach wędrówki w miejscu, w którym Kaminari mieli przekroczyć rzekę doszło do pewnego rodzaju nieprzewidzianego zdarzenia, które sprawiło, że komórki mózgowe nie tylko Anzou, ale i jego towarzyszy wzniosły się na wyżyny. Gdyby obserwować z kosmosu te zjawisko - może by się dało je dostrzec. Chłopak starał się analizować wszelkie możliwe scenariusze. Kaminari wysłuchał odpowiedzi zwiadu i spojrzał na mężczyznę.
- Dziękuję za szczegółowy raport. W mojej opinii nadkładanie drogi nie wchodzi w grę, zwłaszcza, że naszym zadaniem jest potencjalnie przechwycenie osób wracających z Takamori. Do tego - możemy być potrzebni do samego oblężenia. Musimy uważać. Sam bród wydaje się lepszym rozwiązaniem, twarde z nas chłopy - przejdziemy przez to, a jak się uporamy z ewentualnym zagrożeniem - może powalimy jakieś drzewa, coby zrobić jakąś prowizoryczną kładkę dla wozów. Coś wymyślimy.

Anzou mówił pewnie, a wtedy do dyskusji włączył się jeden z setników. Kaminari cenił sobie te uwagi, oni też nie byli z pierwszej, lepszej łapanki, to byli ludzie, którzy znali się na robocie, robili co trzeba i się nie dawali nikomu. Właśnie dlatego ich doświadczenie może być kluczowe. Władca Laserów musiał brać pod uwagę ich opinie.
- Słuszna uwaga Ito, ale nie możemy tracić czasu. Tutaj każda minuta może mieć znaczenie. Wyobraź sobie sytuacje, gdzie nasi ludzie nas potrzebują do zdobycia tartaku. Co, jeżeli przez nasze obejście stracimy więcej ludzi niż to konieczne?

Wtedy Anzou wysłuchał również i Morimoto, który chyba uważał podobnie jak Niebieskooki. To był odpowiedni moment, aby wykorzystać jego umiejętności, zrobić zwiad z powietrza. Przecież jeden zerwany most nie powstrzyma Anzou i jego ludzi przed osiągnięciem celu. Co by powiedziała Sanda? Kagada? Gzik? Chino? Taka opcja nie wchodzi w grę.
- Tak, Morimoto, zbadaj ten teren przy bródzie. W ten sposób ocenimy zagrożenie i podejmiemy odpowiednią decyzję.
Odpowiedział Anzou i odprowadził wzrokiem jedynego człowieka, który mógł ocenić sytuacje z powietrza. Jakie to było doskonałe, jaką to dawało przewagę. Grupa ludzi ruszyła w kierunku niższego poziomu rzeki. Po czterdziestu minutach zwiad wrócił, Anzou uśmiechnął się na jego widok, dobrze, że jest cały.

-Dobra robota, Morimoto. Czyli fakt, że most był zerwany nie jest przypadkowy. Dobrze wiedzieć, że ktoś się na nas czai i możemy mieć nasze pierwsze starcie. Nie widzę jednak innej opcji, musimy to zrobić. Pozbędziemy się jednak tych łuczników, jeżeli nas zaatakują. Mam trochę wybuchowych notek i broni - zbliżymy się do miejsca, gdzie można przejść rzekę, ruszymy z najsilniejszymi ludźmi na nich, a Ty spróbujesz - oczywiście jak nas zaatakują ruszyć na nich od boku i zrzucisz na nich notki z powietrza. To ich powinno wyeliminować, a przynajmniej wprowadzić nieco zamieszania w ich szeregi. Wtedy spróbuję wkroczyć też do akcji i jak będzie kogo dobijać - to zrobię to. Przekaż naszym łucznikom lokalizacje obozu - też ich zarzucimy strzałami.
Młody Kaminari mówił pewnie i następnie skierował swoją uwagę na Ito, setnika, którego zamierzał poinstruować o tym, żeby przygotował ludzi.

-Ito! Bardzo możliwe, że spotka nas zasadzka i walka. Czterdzieści ludzi to nie jest dużo, nie wiedzą, że mamy o nich informacje. Morimoto zrzuci im niespodziankę z nieba, a my na nich ruszymy. Potrzebujemy myślę około 50 solidnych wojowników, którzy przekroczą rzekę i ruszą ze mną, aby dobić tych, co przeżyją salwę łuczników oraz zrzut notki z powietrza.
Instrukcje zostały wydane. Zapowiadało się, że niedługo nadejdzie starcie. Pierwsze w tej wojnie, pierwsze, gdzie Anzou poprowadzi ludzi do przodu. Jego techniki nie mają zasięgu 100 metrów, ale wystarczy odrobina - dosłownie krótkie zbliżenie się i... wroga może spotkać praktycznie wszystko. Ku chwale klanu Kaminari!

[Kujaku Haruka]

Misja Wojenna Rangi A - "Gdzie drwa rąbią, tam głowy Uchiha lecą."
10/19

Anzou

Uzyskawszy nieco więcej informacji o liczebności i pozycji przeciwnika, mogłeś przystąpić do opracowania jakiegoś konkretnego planu. Pchanie wszystkich na bród w takich warunkach uznałeś za nieco zbyt ryzykowne, lepiej było wybrać najbardziej doświadczonych i najsilniejszych ludzi, aby z pełną mocą uderzyć na umocnionego przeciwnika oraz zbombardować jego pozycje notkami, jak to widziałeś w praktyce podczas bitwy o wioskę Kujanari. Mina Morimoto jednak zrzedła nieco, słysząc tę część planu.

- Notki z powietrza? Jest... spory wiatr, nawet jak je przytroczę do kunaiów, to istnieje szansa, że mi je zniesie... pomijając, że musiałbym schodzić na aktywnych skrzydłach i na niższej wysokości będę nawet w trakcie deszczu dobrze widoczny. A nie jestem takim pojebem jak Siostry Nocy, żeby nurkować bez skrzydeł. - pokręcił głową wasz zwiadowca, na co spotkał się z prychnięciem ze strony Ito.

- I ty się nazywasz shinobi?! Wojna to ryzyko, sam zaraz wybiorę pięćdziesiątkę, z których pewnie PRZYNAJMNIEJ kilku zginie, a ty psioczysz na ryzyko? - warknął twój setnik, wyraźnie rozeźlony. Jego wąsy poruszyły się, kiedy spojrzał z niesmakiem na Kujaku, po czym przeniósł wzrok na ciebie, salutując. Kujaku zmrużył oczy na to, podobnie jak paru jego ludzi, którzy szli niedaleko i chyba część usłyszała tę wymianę zdań.

- To się nazywa kalkulacją ryzyka. Wykonam rozkaz, jaki mi zostanie powierzony, ale jako JEDYNY w tym momencie specjalista od podobnych manewrów w okolicy czuję się w obowiązku uświadomić wasz... naszego dowódcę o potencjalnych niebezpieczeństwach każdej decyzji. - stwierdził zimnym tonem. - Tym bardziej, że ziemia niedaleko brodu wydawała się nieco poruszona i istnieje ryzyko, że zastawili tam wilcze doły, albo coś podobnego. Przynajmniej ja sam bym tak zrobił, gdybym miał rozkaz umocnić podobną pozycję. -

- Mnie to wygląda na tchórzostwo i chęć zaryzykowania życia moich ludzi zamiast swojego karku. - Ito nie ustawał, co sprawiło, że ręka Morimoto przesunęła się na moment niebezpiecznie ku jego kaburze z kunaiami, jednak ostatecznie się zatrzymała. Ito obserwował to chyba z satysfakcją, po czym zwrócił się ku tobie. - Zaraz dobiorę odpowiednie osoby. Czy chcemy pchnąć jazdę przodem, czy skupić się na piechocie? Mamy trochę tarczowników, podejście im dłużej zajmie, ale będą mieli jak się zasłonić. -

---

Sanda Kaminari - klik
Sengoku - tysięcznik
Hiroto - pięćsetnik
Kujaku Morimoto
Ito - setnik -

[Anzou]

Z każdą minutą sytuacja, w której znalazł się Anzou i jego towarzysze broni stawała się bardziej poważna. Trzeba było podejmować decyzje, szybko, może nawet nie najlepsze decyzje, ale ktoś musiał to robić. Teraz ciężar spadał na Władcę Piorunów. Morimoto również przekazał swoje obiekcje na temat używania notek wybuchowych, gołym okiem było widać, że nie jest chyba przekonany co do tego pomysłu. Jasno to podkreślił i zakomunikował. Wiatr może faktycznie utrudniać, ale przecież... ten sam wiatr wieje dokładnie tak samo dla wszystkich. Tutaj nie ma równych i równiejszych, silny podmuch może również utrudnić ataki ich łucznictwa, przez co Anzou wraz z resztą będzie skłonny zbliżyć się do małego obozu i ewentualnie wybić wroga.
- Oszczędzaj zatem Chakrę. Musimy mieć Ciebie w powietrzu jeszcze w dalszych etapach wykonywania zadania. Wiatr jest taki sam dla wszystkich, nie pyta o przynależność wojskową, więc ich strzały również mogą mieć trudności w locie.
Zakomunikował Anzou jasno i klarownie. Nie miał za złe młodemu Akoraito, nie był pewnie jeszcze tak doświadczony, a co więcej - nie był Siostrą Nocy, która potrafi poruszać się w powietrzu niczym ptak. Szkoda, że ich tutaj nie ma. Taka Fugata... zrobiłaby ogromną robotę.

Samo zachowanie Morimoto nie spodobało się jednemu z Kaminarich. Ito jasno wyraził swoje niezadowolenie i rozczarowanie. Kaminari byli ulepieni z innej gliny, często nie kalkulowali, z jednej strony - to idealne podejście na wojnę, ale z drugiej... może okazać się zgubne. Czasami lepiej zrobić coś powoli. Władca Piorunów wysłuchał uważnie każdej ze stron, dyskusja była żywiołowa, energiczna, padały zarzuty, ale nie dochodziło do rękoczynów. To było najważniejsze. Oczywiście - Białowłosy by odpowiednio zareagował i nie dopuścił do takiej sytuacji. Teraz jednak liczyło się zdobycie terenu, pokonanie wroga i jak najszybsze zajmowanie dalszych terenów. Tutaj nie mam miejsca na zbędne pierdolenie. Kaminari poczekał, aż dwójka zakończy swoją wymianę zdań.
- Po pierwsze - skończcie kurwa z tymi przytykami. Nie jesteśmy tutaj wrogami, mamy jeden, spójny cel, a ta wojna to nie jest sprint tylko pierdolony maraton! Musimy oszczędzać energię, zasoby i wykorzystywać przewagę tak jak możemy. Skupmy się na tym, aby szybko i sprawnie przekroczyć rzekę, wyeliminować zagrożenie i dalej ruszyć na dworek. Nawet nie wiemy, czy zostaniemy zaatakowani. Kto mądry by rzucał się na taką grupę ludzi będąc w około 50 chłopa rzuci się na 500? Przecież to nieracjonalne.
Podsumował Niebieskooki i zbierał w swojej głowie jednocześnie myśli. Nie miał pojęcia czy konie się przydadzą, z jednej strony to stworzenia, które są w stanie szybko przeskoczyć rzekę, ale ich rajd mógłby się zacząć w momencie, gdy nieco rozproszy się szeregi wroga.

- Morimoto, obserwuj nas z góry jak ruszymy, gdyby się okazało, że jest jakaś pułapka, gdzieś jest więcej wrogów... Wróć do naszych, którzy nie szturmują i przekaż im taką informacje. To będzie dla nich znak, żeby większa liczba osób przekraczała rzekę i ruszała na wroga. Ito - skupmy się na piechocie, tarczownicy powinni nas jakoś osłonić przed salwą strzał, ja będę próbował skrócić dystans maksymalnie, aby wykorzystać jakieś techniki, którymi ich zwyczajnie wykończę. Około 5 jazdy może być w pogotowiu, gdyby zaszła taka potrzeba. Zasypiemy ich też małą salwą i będziemy skracać dystans. Nie wiemy czy nas zaatakują, ale musimy być gotowi na wszystko.
Anzou mówił pewnie i nie było odwrotu. Kierunek i ruch był jeden - do przodu. Kaminari był gotowy, aby poprowadzić swoich towarzyszy broni ku chwale, ku spotkaniu z wrogiem i pokazaniu im - gdzie raki zimują. Wszystko to dla ukochanego klanu, Kaminari.

[Kujaku Haruka]

Misja Wojenna Rangi A - "Gdzie drwa rąbią, tam głowy Uchiha lecą."
11/19

Anzou

Sama walka jeszcze się nie rozpoczęła, a już poczułeś ciężar przywództwa na swoich barkach. Dodatkowo, był to tylko jeden drobny wycinek, pierwsza przeszkoda na drodze. Mogłeś sobie tylko wyobrażać, jak Sanda znosi taką presję (bo raczej nie Gzik. Dla niego ta presja chyba nie istniała po prostu dlatego, że nie poczuwał się ani trochę do odpowiedzialności za dowodzenie ludźmi). Niemniej, uznałeś, że lepiej posłuchać na ten moment Kujaku i zostawić go jako zwiadowcę, nawet jeśli sam byłeś przekonany, że zagrożenie o którym mówił było przesadzone.

To był jednak ten mniejszy problem, gdyż zaraz okazało się, że zdecydowany i nieustraszony temperament twojego klanu nie przyjął dobrze wątpliwości Morimoto. Musiałeś zainterweniować. Przez sekundę mogłeś mieć wrażenie, że obaj mężczyźni dalej będą się kłócić, jednak ostatecznie Ito prychnął tylko... ale skłonił głowę.

- Wybaczcie, Anzou-sama. Być może moja chęć zmiażdżenia przeciwnika wzięła górę nad moją... wyrozumiałością dla odmiennych taktyk. - ton jego głosu co prawda sugerował, że nadal "swoje wie", ale nie był już tak agresywny i przede wszystkim - nie podważał twojego autorytetu. Morimoto również skłonił głowę.

- Będzie, jak rozkażesz. Zadbam o to, żeby nas nie zaskoczyli i w razie potrzeby zmobilizuję resztę sił. -

Decyzje zostały podjęte, a rozkazy - wydane. Pozostało je zrealizować i zmieść na proch pierwszą przeszkodę stojącą na drodze do odparcia Ryuzaku.

---

Deszcz lał coraz gęściej, jakby sam Susanoo pragnął zmyć z nich odwagę. Tarcza w rękach Hirotady była ciężka i śliska, drewno wydawało się nasiąknięte wodą do granic, możliwości - chociaż rozsądek podpowiadał, że przecież jeszcze nie dalej jak dwa dni temu w obozie smarował je tłuszczem z dzika, upolowanego przez zwiadowców. Pasek przy uchwycie wpił mu się w dłoń tak głęboko, że palce dawno przestał czuć, a mimo to miał wrażenie, że tarcza zaraz się wyślizgnie.

- Naprzód! - głos setnika Ito przeciął szum deszczu jak błyskawica.

Ruszyli.

Bród przed nimi wyglądał jak rozlana, kipiąca stal, poszarzała od nieba i poszatkowana kroplami. Woda kotłowała się i rwała, niosąc gałęzie, fragmenty piany, błoto. Każdy krok tarczowników brzmiał głuchym chlupotem pod żelazem nagolenników. Z tyłu, na ich brzegu, łucznicy w kilku szeregach przygotowywali łuki, czekając na rozkaz do wystrzału.

- Tarcze do góry! - ryknął sierżant Masao na przedzie.

Pięćdziesiąt tarcz uniosło się niemal równocześnie. Świat Hirotady zawęził się do mokrego brzegu własnej tarczy, krawędzi, z której spływały strużki deszczu, i wąskiego paska zamglonego brzegu po drugiej stronie. Gdzieś tam, przed nimi, majaczyło zarośnięta po obu stronach droga na górę, na drugi brzeg, teraz zmieniona chyba w błotnistą maź. Gdzieś tam, na skałach po obu jej stronach wydawało mu się, że widzi też sylwetki wroga. Podobno mniej niż ich samych, ale w dłoniach trzymali łuki. Czekali.

Hirotada zrobił pierwszy krok w wodę. Zimno ugryzło go w łydki, wślizgnęło się wyżej, aż po kolana. Nurt od razu szarpnął go w bok.

Pierwsza salwa ich własnych łuczników pofrunęła ponad głowami. Powietrze zawirowało świstem. Na ułamek chwili pociemniało, jakby na niebie przybyło chmur. Strzały zniknęły gdzieś w szarości nad rzeką, po czym daleki brzeg zareagował drobnym poruszeniem - mniejszym, niż Hirotada by chciał. Jeden, może dwa krzyki? Obrońcy przyklękli, skulili się, a jednak po kilku oddechach odpowiedzieli.

- Nadchodzi! - ktoś z przodu wrzasnął, nim świst nabrał tej ostrej, wwiercającej się w uszy barwy, jaką miały tylko strzały lecące prosto w nich.

Pierwsze uderzenia przyszły niemal natychmiast.

Strzała zaryła się w tarczy tuż nad jego dłonią, tak mocno, że drewno zawyło. Druga wbiła się wyżej i drżała teraz w rytm każdego kroku. Po lewej stronie Hirotada usłyszał krótki, urwany jęk - dźwięk człowieka, któremu nagle zabrakło powietrza.

-Kenji? - rzucił, niepewny, nie podnosząc głowy.

Kątem oka zobaczył, jak Kenji łapie się za szyję. Między jego palcami trysnęła ciemna krew. Jeszcze wczoraj wieczorem siedzieli razem przy ogniu, dzieląc ostatnią butelkę taniego sake, śmiejąc się, że „jutro i tak nas wszystkich wystrzelają jak kaczki”. Teraz Kenji osunął się bez słowa. Woda przyjęła go łapczywie, zamknęła się nad jego hełmem, porywając ciało w dół rzeki.

- Nie stawać! Naprzód, kurwa, naprzód! - wrzasnął Masao.

Słowa te wybiły Hirotadę ze stuporu. Ruszył znowu, pozostali tuż obok niego. Każdy krok był walką. Nurt uderzał w niego zupełnie, jakby ktoś szarpał go za nogi i próbował przewrócić. Tarcza od czasu do czasu pulsowała od kolejnych uderzeń. Część strzał się odbijała, część chybiała, a część wchodziła w drewno jak gwoździe w starą deskę, znajdując szparę lub jakieś łączenie, albo po prostu przebijając się brutalnie. Ich ciężar ciążył coraz bardziej, jakby ktoś przywiązywał mu do ramienia kolejne kamienie. Wiedział jednak, że jeśli chce przeżyć, nie może opuścić ramienia.

Z tyłu już słyszał, jak Taro, ten, co zawsze fałszował najbardziej przy obozowych piosenkach, zaklął tak soczyście, że nawet deszcz go nie zagłuszył: pewnie jemu też drżało już całe ramię od wbitych strzał. Jeszcze przedwczoraj Taro przechwalał się, że „do Takamori żadna strzała nawet nie draśnie jego tarczy”. Hirotada pomyślał, że przynajmniej jeszcze nie dał się porwać nurtowi, ani trafić. Tym bardziej, że gdzieś za swoimi plecami usłyszał krzyki - najpierw jeden, potem drugi, tuż za sobą, kiedy strzała ominęła go dosłownie o włos, kiedy na moment opuścił ramię, smarując bliznę na jego policzki i najwyraźniej trafiając tarczownika za nim.

- Nisko! - Masao warknął.

Hirotada przycisnął policzek do nasiąkniętego deszczem drewna. Kolejna salwa wrogich strzał uderzyła. Jęk tarcz zmieszał się z suchym terkotem grotów trafiających w żelazo. Tarcza Hirotady szarpnęła się nagle w dół - jedna ze strzał wbiła się bardzo nisko, zahaczając o krawędź. Wykręciło mu nadgarstek, prawie wyrwało uchwyt z dłoni. Zachwiał się, stawiając nogę nie tam, gdzie chciał.

Ktoś z tyłu - chyba Daichi, ciężki i powolny, ten, co zawsze podżerał poranne ryżowe kulki innych - potknął się o jego stopę. Żelazo zazgrzytało o drewno, rozległo się soczyste przekleństwo i ciężki plusk. Hirotada nawet nie spojrzał w tył. Rzeka nie wybaczała spojrzeń za siebie.

Centymetr po centymetrze, aż po uda, wchodzili głębiej. Nurt stawał się bardziej zawzięty. Każda fala pchała go w bok jak cios pięścią. Hirotada co chwilę musiał szukać pod stopą twardszego miejsca, ślizgając się po niewidocznych kamieniach. Czuł, że jeśli się potknie, tarcza pociągnie go w dół jak kotwicę.

Przed nim, brzeg po stronie wroga migał serią małych błysków - tu i ówdzie końce strzał, przechwytując światło jaśniały na ułamek sekundy, po czym znowu znikały zaraz w szarości. Stamtąd szedł wciąż równy, zabójczy ogień.

- Jeszcze trochę! - Masao ryknął. - Trzymajcie linię! -

Hirotada usłyszał, jak po prawej stronie Jiro - młodzik, ledwo szesnaście wiosen, który wczoraj opowiadał, że po tej wyprawie ma zamiar wyruszyć do Kujanari, zobaczyć lej pozostały po gniewie Sanbiego - zawył cienko. Jęk przeszedł w charkot. Spojrzenie Hirotady padło na moment na szparę między tarczą a ramieniem: zobaczył, jak Jiro osuwa się z rozdziawionymi ustami, z trzema strzałami sterczącymi z jego brzucha, jak groteskowe, drewniane palce. Jego tarcza gdzieś zniknęła - możliwe, że zabrał ją nurt.

- Jiro...- wymknęło mu się półgłosem.

Ale nurt zabrał także i ciało, zanim ktoś zdążył go chwycić.

Mimo to powoli, nieustępliwie, linia tarczowników wgryzała się w środek brodu. Hirotada widział już całkiem dobrze sylwetki ludzi na brzegu, skryte w krzakach, a także za prostymi osłonami. Byli dobrze przygotowani. Chociaż wydawało się, że rzeka jest najgorsza, tak widząc strome podejście i ścieżkę przed sobą wiedział, że prawdziwe wyzwanie dopiero przed nimi.

I nagle coś się zmieniło.

Świst strzał na moment zelżał. Nie ustał całkowicie, ale stał się rzadszy, mniej gęsty. Hirotada wyczuł to bardziej skórą niż słuchem. Odruchowo uniósł tarczę o cal niżej i zaryzykował krótkie spojrzenie ponad krawędzią.

Na samym brzegu, gdzie zaczynało się podejście stał ktoś, kogo wcześniej tam nie było.

Sylwetka ciemna na tle bladej rzeki. Czarna, przylegająca szata, mokra i ciężka, ale jakby nie krępowała ruchów. Twarz częściowo zakryta ciemną hustą, widoczne tylko wąskie, twarde oczy. Na plecach wielki wachlarz, teraz już w jego dłoni, rozpostarty jak skrzydło demona.

Shinobi.

  Ukryty tekst

---

  Ukryty tekst

---

Sanda Kaminari - klik
Sengoku - tysięcznik
Hiroto - pięćsetnik
Kujaku Morimoto
Ito - setnik -

[Anzou]

Młody Kaminari był wielce uradowany, że jakoś udało mu się uspokoić sytuację. Każdemu zależało na tym, aby wygrać. Każdy chciał zrobić co mógł, aby dołożyć cegiełkę do sukcesu. Ryuzaku nie próżnowali i byli ciężkim orzechem do zgryzienia. Orzechem, na którym zapewne niedługo niektórzy stracą zęby. Oby nie był to jednak Białowłosy.
- Cieszę się, że mamy to ustalone. Teraz nie tracimy już czasu. Robimy co trzeba. Jedziemy z nimi do spodu i rozpierdalamy w pył! Tak jak przystało na Kaminari! Umrzeć na polu bitwy to jest pierdolony zaszczyt!
Anzou czuł jak się nakręca. Teraz jednak Niebieskooki miał być jednym z ludzi, którzy przekraczają rzekę. On nie musiał się przejmować w żaden sposób potencjalnie nurtem - mógł użyć podstawowych technik Shinobi, ale początkowo zamierzał się jednak wtopić wśród swoich ludzi. Być z nimi i przeć dalej.

Grupa ludzi zbliżała się nieuchronnie do momentu, gdzie przestanie być przyjemnie. Do momentu, gdzie trzeba będzie walczyć nie tylko o życie samego siebie, ale również innych. Anzou jest niezwykle istotny w trakcie tego zadania, jego strata mogłaby wiązać się z wygraną Ryuzaku. Na to chłopak nie mógł sobie w żaden sposób pozwolić. Tarczownicy i ludzie do zadania specjalnego zostali wybrani przez Ito. Nie było odwrotu i każdy wiedział, co niedługo będzie się działo. Władca Piorunów czuł w kościach, że niedługo się zacznie. Prawdziwy rozpierdol.
- Pamiętajcie! Umrzeć na polu bitwy to zaszczyt! Nie odstawiamy kroku, nie cofamy się, idziemy do samego końca! Przejdziemy przez tą pierdoloną rzekę, zrobimy co trzeba i zajmiemy punkt. Ku chwale klanu Kaminari!
Anzou próbował zagrzać jeszcze do boju pozostałych, którzy jednak chyba tego nie potrzebowali. Wiedzieli do czego zostali powołani, wiedzieli, że stają w zagrożeniu swojego życia. Anzou również. Nie miał doświadczenia w takich formacjach, ale ukrył się za jednym z wojowników.

Woda nie była przyjemna. Anzou poczuł dyskomfort, ale nie miał innej możliwości. Musiał wtopić się w tłum, w ten sposób być może wyciągnie jakiegoś przeciwnika, przez co będzie mógł wykorzystać element zaskoczenia. Gdy Anzou usłyszał tarcze do góry automatycznie skrył się pod jedną z nich, tak, aby zasłonić się na tyle, ile to możliwe i nie ucierpieć. To imponujące, jak wszyscy jak jeden mąż, jak jeden organizm dokonali takiego manewru. Trening. Poświęcenie. To wszystko nie idzie na marne i widać to gołym okiem! Kaminari stawiał opór wodzie, próbując jednoczesnie obserwować otoczenie. Szukać słabych punktów. Wroga. Na tyle, ile to możliwe. Salwa łuczników świsnęła nad głowami Anzou i pozostałych, w tle dało się usłyszeć jakieś krzyki, ale chyba efekt nie był taki, jakiego można było oczekiwać. Wtedy Anzou czuł, że w ich stronę również nadchodzi atak. Strzały wbijały się w tarcze i niestety też w ludzi. Można to było przewidzieć, ale chyba nie dało się temu zapobiec, niestety. Kenji oberwał, potem kolejne salwy, które zabierały życie innym.
- Trzymać, kurwa, trzymać i do przodu! Niewiele zostało!
Krzyczał Anzou do ludzi stale chowając się też za tarczami. Nie mógł sobie pozwolić na oberwanie strzałą. Wiedział, z czym to się wiąże. To był jeden z najgorszych scenariuszy. Miejsce, w którym znaleźli się ludzie Anzou to było coś pomiędzy młotem, a kowadlem. Wystawieni na ataki łuczników, rwąca rzeka i to podejście. To jest jednak moment, w którym tworzy się legendy. Moment, gdzie pokazuje się charakter. To, co uczyła Kagada. To, co Kaminari mają we krwi. Dało się wyczuć jednak, że nasilenie strzał się zmniejszyło. Władca Piorunów widział, że Hirotada zerka.
- Hirotada, raportuj, co widzisz. I przyjmy, kurwa, do przodu, na brzeg. Musimy rozjebać tych łuczników. I wszystko, co spotkamy na własnej drodze. Kupię nam trochę czasu. Na mój znak - wychylę się na chwilę i cisnę czymś do przodu. Wtedy wszyscy zapierdalacie!

Raz zadziałało. Władca Piorunów w swoim życiu w trakcie bitwy pod Kujanari miał podobną sytuację. Jego ludzie byli faszerowani jak kaczki. Strzały cisnęły z każdej strony, z góry, a ekipa Anzou była wybijana. Elitarny oddział. Wielu poległo. Jednak to była cenna lekcja, lekcja, że się da, lekcja, że jak się chce, to można! Młody Kaminari złożył pieczeci, był gotowy.
- Teraz!
Krzyknął Anzou ile sił i cisnął solidnym stumieniem suitonu przed siebie. W ten sposób chciał zbijać i potraktować solidnym ciśnieniem wody wszystkich, którzy znajdą się w zasięgu jego techniki. Bez skrupułów. Strzały powinny zostać zbijane, Anzou będzie kierować strumieniem tam, gdzie dostrzeże największe skupisko czy też zagrożenie bazując jednoczesnie na informacji od Hirodaty. To jest moment, w którym legenda buduje się na nowo. Moment, w którym Kaminari musi pokazać swoją siłę oraz to, ze posiadanie Chakry w trakcie bitwy to POJĘCIE INCYDENTALNE! Władca Laserów chce namierzyć wroga na tyle ile to możliwe, zidetyfikować punkty, które może wykluczyć. Liczy, że wsparcie już gdzieś tam jest.

  Ukryty tekst