Szlak Transportowy

[Anzou]

Staruszek nieco bardziej się otworzył i jak przystało też na osoby, które posiadają pewne doświadczenia życiowe - z pewną nonszalancją w głosie wypowiadał swoje słowa. Anzou dalej uważnie go obserwował, nie miał pojęcia kim jest ten człowiek, jaką siłą dysponuje, więc pewna doza ostrożności i zasada ograniczonego zaufania była stosowana. Raijin podzielił się swoimi spostrzeżeniami na temat siły ludzi, kategoryzował ich dość skrajnie, a samego Niebieskookiego umieścił gdzieś w środku. Ani mocny, ani słaby. Na dobrą sprawę coś w tym było. Anzou nie czuł się nawet blisko poziomu bóstwa, daleko mu do Kagady, która też jeszcze ma wiele pracy przed sobą, aby finalnie osiągnąć poziom zbliżony ogoniastej bestii. Nastolatek mimo to, zamierzał pociągnąć ten temat nieco dalej, dowiedzieć się czegoś więcej.
- Ranton. Piękne połączenie, dość sprawnie mi to wychodzi, ale nie będę tutaj oszukiwać, potrafi szybko męczyć. Aby wyjść z tego poziomu, który określa Pan jako 'średni' muszę dokonać jeszcze wiele pracy, wiele treningów. Taki jest mój cel. Ostatnio przez wojnę miałem mniej czasu na trening.
Anzou na koniec rozłożył ręce, aby podkreślić swoje słowa i nadać im nieco większego znaczenia dzięki mowie ciała. Niebieskooki z uśmiechem zareagował na zjedzenie swojej porcji przez rozmówcę. Teraz miał nieco więcej pewności co do jakości żywności, sam skonsumował swój posiłek i czuł, jak pyszne mięsko wypełnia jego żołądek, a smaki radują kubki. Anzou jadł powoli, świadomie, starał się dalej pozostawać w skupieniu. Po zakończeniu posiłku odłożył miskę obok siebie.
- Bardzo dziękuję. Dawno nie jadłem tak dobrego mięsa. A co do siły... to Pan w której grupie się obecnie znajduje?
Anzou chciał zdobyć nieco więcej informacji, zadał otwarte pytanie, nie miał pewności czy uda mu się zdobyć odpowiednią odpowiedź, czy też odpowiedź będzie szczera. Nastolatek też roześmiał się słysząc dalszą odpowiedź na temat samej osady Kujanari, która brzmiała komicznie, ale idealnie podkreślała też wydarzenia, które miały tam miejsce. Właśnie tam napisał się nowy rozdział historii i wojna się zakończyła. Sama nazwa wioski idealnie do tego pasuje.
- Czasami geniusz tkwi w prostocie, ale tak, chyba to od tego połączenia. Początkowe walki były bardzo zaciekłe, pojawiła się ogoniasta bestia, przez co finalnie doszło do zawieszenia broni. Chociaż tyle, ludność trochę odpocznie...
Anzou dalej nie wierzył, że finalnie te dwa zwaśnione klany osiągnęły jakąś nić porozumienia, nawet mimo tego, że sam festiwal został w jakiś sposób zakłócony przez Musana, który został przepędzony przez potężnego Gzika, czyli Jina. Nastolatek głęboko wierzy w to, że jeszcze spotka go gdzieś na swojej drodze, oby szybciej niż później.

[Kaito Ishikawa]

Zima 395/6
Wyprawa B
Anzou
"Mędrzec" _____________________________
Posty:
MG: 4
Anzou : 3
_____________________________

Starzec widząc twój teatralny gest rozłożenia rąk, parsknął śmiechem, nie dając mu wiary. Dalej słuchał cię już bez wybuchów swojej ekspresji. Zadałeś pytanie, gdzie on sam siebie klasyfikuje, do której grupy według siebie przynależy. Mężczyzna uśmiechął się, przełknął pokarm, który miał w ustach i odpowiedział w nieoczywisty sposób. Bijuu bym nie zdołał pokonać, a uważam, że demony te należą do rangi bóstwa.

Opowiedziałaś w skrócie jak sytuacja koloruje się w Kujanari i jak to właściwie aktualnie wygląda pomiędzy zwaśnionymi jeszcze do niedawna klanami. Starzec ten fragment słuchał w wielkim napięciu, chwilę trwało aż wszystko przetrawił, a wtedy rzekł spokojnie.
- Pokój wymaga siły, a ty jesteś słaby. Jednak starasz się o ten pokój walczyć i szukać możliwości zwiększenia swojej siły. Dobrze zatem, mam dla ciebie propozycję, Anzou wojowniku o wolność... Zostań moim uczniem, wytrenuje cię w kilka miesięcy, z twoim poziomem myślę, że na lato będziesz gotowy do walki jako już nie stary, ale nowy wojownik burzy. To jedna trudność, czas, a drugą jest kawałek drogi, bowiem moja samotnia znajduje się na szczycie góry w Daishi. To tam można odnaleźć prawdziwą moc burzy. Teraz zadaj pytanie sam sobie, czy jesteś gotów na tą podróż mój chłopcze ? - zapytał cię Raijin, z wielką intensywnością w spojrzeniu wypatrując twojej odpowiedzi.



Raijin - KLIK

[Anzou]

Staruszek stanowił dla Władcy Piorunów nie lada zagadkę. Chłopak z klanu Kaminari próbował ustalić jego tożsamość, jakoś ocenić możliwości bojowe, ale nie było to takie proste jak mogło się wydawać. Władca Piorunów podzielił się swoją perspektywą, która na pewno była nieobiektywna, ale osada o nazwie Kujanari do niego trafiała. Zaku i Yadasu wykonali kawał dobrej roboty i praktycznie to dzięki nim, dzięki ich wysiłkom udało się osiągnąć porozumienie. Nastolatek liczy, że będzie to nowy start dla dwóch klanów, a wojny przestaną trawić ten kawałek świata. Jakie to było życzeniowe myślenie. Rozmówca Anzou miał racje. Pokój wymaga siły. Bez cienia wątpliwości, posiadając odpowiednią siłę człowiek dysponuje wtedy zasobami, aby odstraszać innych, zniechęcać ich do ataku. Gdyby Kaminari posiadali w swoich szeregach ogoniastą bestię, wtedy zapewne atak ze strony innych klanów byłby mniej prawdopodobny. Anzou musi stać się silny. Musi poprawić swoje umiejętności. Musi stać się silniejszy, dzięki temu będzie w pełni gotowy na szereg kolejnych wyzwań, które stawia przed nim już nie klan, ale sama Shirei-kan, Chino Kaminari. Niebieskooki pochylił się do przodu słysząc słowa swojego rozmówcy, zwłaszcza te, które nawiązywały do tego, aby Anzou został jego uczniem. Do tego ma to potrwać jakiś czas, a pytanie... czy Anzou dysponuje taką ilością czasu? Czy może zaufać temu człowiekowi? I w sumie... co on z tego będzie mieć? Czy on też jest z klanu? Chłopak czekał, aż dziaduszek skończy, aby odpowiedzieć mu i zadać kilka dodatkowych pytań.
- Sama perspektywa treningu, zwiększenia moich umiejętności jest szczodra, ale... na czym dokładnie ten trening będzie polegać? I czego oczekuje Pan w zamian? Bo z mojej strony jest chęć, postaram się zrobić wszystko, aby osiągnąć efekt jak najszybciej, władanie elementem burzy... muszę opanować to do perfekcji.
Anzou bił się z myślami. Aby zdobyć Sharingan, aby zdobyć ten miecz, o którym marzy Chino chłopak musi wejść poziom wyżej. Życie Shinobi to jest maraton, nie sprint. Tutaj trzeba systematycznej i ciężkiej pracy, a zdaje się, że klany w końcu osiągnęły porozumienie, zamknęły jeden front, przez co Anzou chyba może nieco bardziej skupić się na tym specjalnym zadaniu. Anzou zawiesił się delikatnie i ponownie skupił uwagę na rozmówcy.
- Jestem gotów przebyć tę drogę, ale... chciałbym ustalić jeszcze jedną rzecz. Czy jest Pan Kaminari? Jak chce Pan mi pomóc opanować element burzy do perfekcji?
Władca Piorunów splótł swoje ręce i oparł na nich podbródek. Niezwykle ciekawy był odpowiedzi na te pytania, które zadał Raijinowi. Niebieskooki był przekonany, że jego rozmówca dysponuje stosunkowo dużą siłą, przynajmniej na takiego się tutaj rysował. Czy faktycznie jest tak silny jak się przedstawia? Anzou był niezwykle ciekawy tego, jak potoczy się jego dalsza historia.

[Kaito Ishikawa]

Zima 395/6
Wyprawa B
Anzou
"Mędrzec" _____________________________
Posty:
MG: 5
Anzou : 4
_____________________________

Raijin odpowiedział od razu, bez większego namysłu
- Trening będzie polegał na lepszym czucie elementu burzy, na staniu się jednością z każdym grzmotem, który w przyrodzie występuje. Po zakończonym treningu odczujesz różnicę możesz mi wierzyć. A co ja z tego będę miał ? Świadomość, że wojownik o pokój uzbrojony jest w umiejętności, które mogę przekazać. Wiedza ta mi wystarczy, a sam zamysł z Kujanari bardzo mi się podoba, może dzięki temu, świat nie jest stracony.

Widząc twoje zainteresowanie Raijin zaczął gasić ogień, pakować mięso i koce, twój wyciągnął ci prawie spod tyłka.
- Nie, nie jestem Kaminari, ale za to jestem mistrzem we władaniu elementem burzy. - rzekł starzec
Podszedł do ciebie i swój palec wskazujący położył na twojej klatce piersiowej w okolicy bijącego serca.
- Uwierz, poczujesz burzę w tym miejscu, staniesz się jednością ze swoim darem, ale nie tutaj, nie w tym miejscu, gdzie indziej pod moim okiem.

Kwadrans wystarczył, żeb mężczyzna spakował swój plecak podróżny.
- Dobra, a teraz tak, twój trening zacząć czas. Nastaw plecy. Wskoczę ci na nie i pobiegniesz tak do mojej samotni. Element burzy lubi silne ciało, nie zagościsz grzmot w naczyniu, który pęka od byle błysku.
A więc czy skorzystasz z tej opcji ? Czy zaryzykujesz podróż do Daishi ? Mogłeś wyczuć patrząc na Raijina, ze nie próbuję cię nabrać czy oszukać, w jego oczach mogłeś wyczytać jedynie szczerość i chęć niesienia pomocy, chęć skosztowania pokoju.



Raijin - KLIK

[Anzou]

Władca Piorunów rozmawiał w najlepsze z nowo poznanym towarzyszem. Czy Anzou przez przypadek, ot tak wędrując znalazł sobie jakiegoś trenera? Czy może gość ewidentnie blefuje, owija w bawełnę i próbuje osiągnąć jakąś korzyść, coś bliżej nieokreślonego, coś niezidentyfikowanego dla Anzou? Chłopak jedyne co mógł to zaryzykować i powiedzieć typowe 'sprawdzam'. Zagrać w otwarte karty. Od początku rozmowy był szczery, nie miał żadnych tajemnic.
- Wojownik pokoju. To brzmi dobrze, bardzo w to wierzę, pewnie trochę naiwnie, że da się osiągnąć taki pokój na świecie. Jak mam być szczery, to marzy mi się spokój, przynajmniej dla moich ludzi z klanu. Muszę być silniejszy. Bez dwóch zdań. Ku chwali Kaminari. Wchodzę w to.
W głosie Władcy Piorunów dało się wyczuć delikatną nutkę pozytywnej energii, taką wiarę, może naiwną, ale wiarę w to, że da się osiągnąć sukces, że da się jakoś zwiększyć swoje umiejętności, przez co Anzou będzie mógł robić przewagę na polu bitwy jeszcze szybciej, być bardziej efektywny i JESZCZE lepiej walczyć dla klanu. Dziaduszek powiedział, że nie pochodzi z klanu Kaminari, ale tam, gdzieś w jego zacisznym miejscu nastolatek będzie mógł osiągnąć sukces. Trochę się to gryzło z szybkim dostarczeniem darów dla Chino, ale po treningu Anzou niezwłocznie do. tego przejdzie. Nawet jeżeli nie będzie to już wymagane - on dotrzyma słowa i dostarczy Sharingan, protezę i artefakt. Bez najmniejszej wątpliwości.
- Wierzę. Skoro trening zaczyna się już teraz - nie traćmy czasu. Jak najszybciej muszę to opanować. Zapraszam na moje plecy.
Powiedział Anzou i był gotowy do wzięcia na swoje plecy dziaduszka. Ten typ treningu coś mu przypominał. Chłopak dźwigał już ciężary w dużo gorszej sytuacji, gdy był wypruty z Chakry i ledwo kontaktował. Nie miał pojęcia ile waży jegomość, natomiast w chwili obecnej Niebieskooki dysponował pełnią energii, więc jego pozycja startowa była lepsza. Silne ciało to podstawa, Anzou nie był silny, to był element, który po osiągnięciu odpowiedniej szybkości i zwinności zamierzał poprawić. Po wskoku na plecy Anzou był gotowy, aby ruszyć w kierunku, który wskaże mu jego nowo poznany mistrz. Oby obyło się bez legendarnego treningu do posrania. Chociaż... pojęcia incydentalne Władcy Laserów też są już znane. Ku chwale, ku przygodzie.
- Proszę prowadzić.
Powiedział Anzou oczekując wskazania drogi. Nastolatek nie znał człowieka wiele, ale odczuwał z jego strony pozytywną energię. Być może podobnie jak On był swego rodzaju idealistą, osobą, która wierzy w pokój i chce pomagać innym, aby móc go łatwiej osiągać.

[Kaito Ishikawa]

Zima 395/6
Wyprawa B
Anzou
"Mędrzec" _____________________________
Posty:
MG: 6
Anzou : 5
_____________________________

Mężczyzna wskoczył ci na plecy, wraz z całym bagażem ważył blisko osiemdziesiąt do stu kilogramów w porywach. W tej samej chwili owinięty zostałeś bandażami, musiała to być technika starca gdyż w tym momencie dodał
- Spokojnie to moja technika, proste ninjutsu, możesz biec, Antai, Yusetsu, Soso, Daishi, a potem moja samotnia. W drogę

Ruszyliście przed siebie podróż była długa i żmudna, dwa dni potrzebowaliście, aby dotrzeć do Atsui, następnie cztery dni, aby pokonać tą dobrze ci znaną krainę, kolejne cztery dni przebiegałeś przez Yusetsu, krainę Inuzuków. Ostatnią krainą przed Daishi było Soso, co gorsza Raijin wymyślił sobie, że nie pobiegniecie na skróty przez krainę Hyuga, dlatego też zajęło wa cały tydzień na przebiegnięcie przez krainę Yamanak. Dopiero wtedy mogliście odbić na zachód do Daishi. Został wam jeszcze jeden dzień podróży według kalkulacji starca.

Podczas podróży oprócz biegania i robienia w przerwie pompek z dziadkiem na plecach, dużo medytowałeś, podczas tych ćwiczeń Raijin naciskał ci różne punkty na ciele, jakby próbował coś odblokować. Dodatkowo przepuszczał przez twoje ciało element burzy, czułeś jak natężenie jest o wiele większe niż u ciebie, jednak samo przesyłane napięcie nie było niczym wielkim z czym twoim ciało nie było sobie w stanie poradzić
- Poczuj to chłopczę, poczuj to i stań się burzą, zamknij oczy i zrób to, przemień się w tą przesyłaną energię.
Postępów na razie nie widziałeś, jednak Raijin cały czas powtarzał
- Górskie powietrze Daishi, tam gdzie burzy dom, to ci siłę da. - powtarzał

Gdy podróżowaliście zdarzyło się, że bandyci próbowali was napaść jednak nie zdążyłeś zareagować kiedy starzec wypuścił jedną wiązkę Rantonu

Ranton Raijin`a

Siła była tak duża, że zmiotła nie tylko bandytów, ale też zrobiła spory krater w ziemi. Takiej siły Rantonu jeszcze nie widziałeś...

------------------------
Będąc gdzieś w Daishi, Raijin w końcu powiedział
- To już niedaleko chłopcze, zaraz będziemy w samotni.


Raijin - KLIK

Z/T