Opuszczone archiwa

[Ookami]

Przez cały ten zaczas zastanawiał się co tak właściwie powinni zrobić z odnalezioną dziewczyną. Podczas tego swojego rozmyślania przechadzał się w te i we w tę. - Szczerze najodpowiedniej byłoby ją odstawić do Orochich. To, że jest od nich jest bardziej niż pewne. - Nie był jednak do końca pewien jak daleko mieli do jakiegokolwiek zalążka cywilizacji. Mógł też tylko zgadywać jak daleko zaszli podziemnym tunelem. - Co prawda nie mam pojęcia gdzie ten tunel prowadzi, ale jest bardzo długi z tego co widziałem. Jeśli chcielibyśmy dotrzeć do jego końca musielibyśmy się odpowiednio przygotować. - Odparł jedząc posiłek dość szybko. W końcu czas należało szanować. Aluzję nie patrzenia jak je, zrozumiał. Chociaż gdyby chciał, to i tak by zobaczył to co chciała ukryć. Patrzenie daleko, przez obiekty, a nawet za siebie to niezła umiejętność. Mimo to odstąpił, by spożytkować czas nieco inaczej. - Przejdę się nieco. Wrócę za jakiś czas. Może złapię jakiegoś królika. - I tak jak powiedział, wrócił dopiero po jakimś czasie. Jednak nie na tyle długim, by niepokoić się jego nieobecnością.

  Ukryty tekst

[Ookami]

Z samego rana, przygotował drewno na ognisko. Im szybciej wyruszą, tym szybciej rozwiążą całą sprawę. No i nie będą musieli martwić się wędrówkami w ciemnościach. - Idę spróbować coś upolować. - Odparł wyruszając w nieco już bardziej znane leśne obszary. Nie odchodził specjalnie daleko, by móc w razie potrzeby szybko powrócić.

  Ukryty tekst

Wkrótce wrócił do obozowiska z martwym zajęcem w łapie. - Zjedzmy i ruszajmy dalej.

[Risu]

~ 1 / 14 ~

~ Emi, Ookami ~

~ Wyprawa Rangi C ~

~ Kampania Stare Miasto 二 ~

Zapadła cisza, przerywana jedynie miarowym kapaniem wody gdzieś w głębi korytarza. Po intensywnym odpoczynku, który nastąpił po wyjściu z mrocznych i dusznych tuneli, energia powoli wracała do waszych ciał. Emi i Ookami, świadomi niebezpieczeństw czyhających na północnym wschodzie, poświęcili ostatnie godziny na sprawdzanie ekwipunku, ostrzenie broni i przygotowanie zwojów. W tym czasie Hebino, zwinięta w kłębek na skraju obozowiska, spała głębokim, kamiennym snem, jakby próbowała odespać wszystkie traumy, które spotkały ją pod ziemią. Jej oddech, początkowo rwany, w końcu się uspokoił. W miejscu, gdzie odpoczywaliście, powietrze stało się nagle ostrzejsze. Chłód ciągnący od strony dalszych korytarzy, prowadzących w stronę Muru i dalej na północny wschód, przypominał o tym, że czas wytchnienia dobiega końca. Płomień dogasającego ogniska rzucał długie, tańczące cienie na ściany jaskini.

Hebino poruszyła się gwałtownie, jakby wyrwana ze snu przez nagły dreszcz. Przetarła oczy piąstkami, a jej pionowe źrenice, tak charakterystyczne dla jej pochodzenia, przez chwilę nerwowo omiatały otoczenie, aż spoczęły na sylwetkach Emi i Ookamiego. Dziewczynka powoli usiadła, prostując obolałe plecy, a jej wzrok powędrował w stronę mrocznego wlotu do dalszych tuneli.
- Tam... tam dalej jest jeszcze zimniej, prawda? - odezwała się cichym, lekko zachrypniętym od snu głosem. Podciągnęła kolana pod brodę i spojrzała na was z mieszaniną lęku i dziwnej determinacji. - Czy to już ten moment? Pójdziecie dalej... tam, gdzie słońce rzadziej zagląda? - spytała, a potem dodała niemal szeptem, jakby bała się odpowiedzi: - Czy już ruszamy?

Dziewczynka wstała, otrzepując ubranie z pyłu, i mimo że jej dłonie lekko drżały, nie odrywała wzroku od Ookamiego, szukając w jego badawczym spojrzeniu potwierdzenia, że są gotowi na to, co czeka ich za Murem.

- Hebino -

Hebino