Ryokan „Uścisk Czarnej Ziemi”

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Hiromi przez chwilę wpatrywała się w Azumę, kiedy ten nie odpowiedział na jej pytanie i westchnęła. Zrobiło jej trochę przykro, głównie dlatego, że zadała złe pytanie, przez co Tsuyoshi i Yumiko nie mogli się dowiedzieć czegoś o nim.

Jej własne pytanie od niego było… proste. Odpowiedziała z szerokim uśmiechem na twarzy.

- Nie zamieniłabym tego dnia na żaden inny. Ty, przyjaciele, miłe miejsce, wiedza, że wszyscy, których kocham są obecnie bezpieczni. Nie potrzebują dużo więcej. - Spojrzała na Tsuyoshiego i Yumiko. - Cieszę się, że jesteście tutaj i możemy spędzić ten mój idealny dzień razem.

Odpowiedzi Yumiko były bardzo ciekawe. Szczególnie je chciała poznać. Trochę serce ją zabolało, kiedy wspomniała o ryzyku, które mogła podejmować teraz, nie mając bliskich. To… było rozsądne, ale bolesne. Hiromi stwierdziła, że nie dla niej. Ona żyła z ludźmi i dla ludzi i to właśnie lojalność i miłość pchały ją do przodu. Jaka by była, jakby nie miała pamięci? Jakby nikogo nie kochała?

Delikatne zamyślenie dość szybko jej przeszło, bo Azuma zadał pytanie absolutnie idealne do sytuacji. Musiała odwrócić wzrok, żeby nie parsknąć. Kiedy Yumiko odpowiedziała, Hiromi na nią spojrzała.

- Czyli albo on ciebie do ściany przyciśnie albo ty jego, co?

Potem Yumiko zapytała Hiromi o to, kim by chciała być za pięć lat. Niemal automatycznie rzuciła:

- Być Akoraito z odpowiedzialnością Kogo za ten sam żołd! - Roześmiała się, po czym sięgnęła po czarkę z alkoholem i wypiła całość. Nie ma, że Azuma tylko pije, a się nie dzieli. A napiła się, bo z prawdziwą odpowiedzią się zawahała. I musiała obrać ją w słowa. - Będę najlepszym medykiem na Wschodzi kontynentu - powiedziała w końcu. - Będę znała wszelakie medykamenty, wiedziała jak leczyć choroby. I będę uczyć innych, jak to robić. Wymyśliłam już, że jak już będę więcej wiedziała i miała doświadczenia, to będziemy sprowadzać młodych medyków z Ryuzaku, żeby za ryo uczyć ich leczenia w trudnych warunkach.

Spojrzała na czarkę w swojej ręce.

- To tylko marzenie. Ale… muszę to zrobić.

Zrobiło się jej trochę poważniej. Nie mówiła o tym jeszcze nikomu, ale chodziło jej to po głowie. Bo musiała. Bo była potrzebna.

- Poza tym, będąc przy Azuma-kunie to byłby wstyd, jakbym była jedynie zwykłym medykiem, prawda? Nie można pozwolić, żeby mężczyzna cię ograniczał, ale pchał do przodu i traktował jak równą sobie! - Parsknęła, przyznając rację Yumiko, promieniejąc.

Tsuyoshi w tym wszystkim widać, że już popił. Spodziewała się jego odpowiedzi na pytanie o Azumie, bo już jej mówił, że Azuma mu imponuje i w ogóle. Trochę jednak zagrała pod to, żeby Azuma też to usłyszał i wiedział, jak bardzo jest ceniony przez przyjaciół. Zasłużył na to.

Azuma ponownie był pragmatyczny, ale to było ciekawe. Ona też słuchała, bo kto wie, może też będzie musiała mu coś podarować już niedługo. Szkoda tylko, że wymienił jedną rzecz, ona sama będzie musiała pomyśleć. Może zapyta Masahiro. A może zapyta później Azumy. Nie była pewna, ale zanotowała, że i owszem powinna o tym pomyśleć.

Poważnie poszedł w odpowiedź na pytanie, co chciałby osiągnąć. Aż trochę zrobiło się strasznie. Ale… ciężko było nie czuć tego samego. Może nie do tego stopnia, ale po tym, co widziała na froncie… po tych wszystkich ludziach skrzywdzonych przez…

Otrząsnęła się. Tsuyoshi poleciał po bandzie.

- A od kiedy jesteś Kogo? - zawołała. - Nie dość, że nie ma krzty skromności, to jeszcze się awansuje w kąpieli błotnej! Prawdziwie Sogeński Kogo! Toast!

Sięgnęła po kolejne czarki z alkoholem i poza kolejką rozdała je wszystkim w basenie wznosząc toast za Tsuyoshiego, po czym wrócili do zabawy.

- Tsu-kun. Chciałabym, żebyś teraz sobie wyobraził tego tu oto Azumę. Widzisz go? Więc, słuchaj. Jesteśmy w Sakai. I ten tu oto Azuma jest przejedzony i co najmniej trzy razy większy. I ja go kocham tak samo, ale czy mogłabym pozbawić świat widoku jego mięśni? - powiedziała żartobliwie, po czym spoważniała. - Nie chcę tam wracać. Wolałabym, żeby spokój stamtąd przyszedł tutaj. Przychodzą różne myśli, wiadomo, ale Hiro-nii prosił mnie, żebym pomogła mu sprzątać ten sogeński bajzel. Ale jak wojna się skończy, odzyskamy wszystkie nasze ziemie i będzie bezpiecznie, zapraszam do domu moich rodziców.

[Azuma]

Zabawa szła w najlepsze. Po udzieleniu dwóch odpowiedzi i wypowiedzeniu trzech pytań, uwaga przeniosła się na kolejne osoby. Pierwsza odpowiedziała na to Yumiko, zwracając uwagę, że jego pytania są trudne. Seinin z uwagą przypatrywał się Yumiko, szukając na jej twarzy zaczerwienia innego od alkoholu, ale było to wyjątkowo ciężkie do zrealizowania, z uwagi na siedzenie w ciepłej borowinie. Skinięciem przyjął jednak do wiadomości jej odpowiedź.

– To niesamowicie ważne mieć u boku kogoś kto cię wspiera, a nie blokuje – zgodził się z Yumiko i spojrzał na Hiromi, nie kryjąc się z tym że właśnie medyczka była tym kimś takim właśnie dla niego. Dłoń położył na jej udzie i ścisnął je, dając do zrozumienia jaka jest dla niego ważna. Yumiko z kolei po odpowiedzeniu na pozostałe pytanie, zadała własne. Wśród nich byli to zarezerwowane dla Seinina.

– Chyba tego, że w końcu… nie sprostam oczekiwaniom. Musiałem eskortować, szpiegować, zabijać i zdobywać. Teraz zostałem Seininem… Nie będzie łatwiej.

Podzielił się tą refleksja, a potem uśmiechnął i chlapnął trochę sake, dla rozprawienia się z tą niepogodą jaka zawitała mu do myśli. Po chwili i pozostałym uzupełnił naczynka, gdyby mieli pusto. Flakonik na ten moment był gdzieś opróżniony zaledwie do połowy. Po Yumiko przyszedł czas na Tsuyoshiego i jego odpowiedzi.

Już na początku zaskoczył wyjaśniając, że Seinin odebrał mu możliwość zdobycia i wykazania się pewnymi dokonaniami – a przynajmniej w tak młodym wieku aby zapisać się na kartach historii. Przysłuchujący się temu Azuma w pewnym sensie to rozumiał, ale czuł też zakłopotanie. Nie wiedział, czy chciałby tego wieczoru słuchać kolejnych takich historii, chyba po prostu miał dość wychwalania własnej osoby. Nie skwitował tego w żaden sposób. Upił tylko trochę z czarki. Na szczęście potem zrobiło się lżej.

– Shōgi? Mówisz masz. Tylko nie zwlekaj za długo z awansem. Właściwie… Właściwie długo już jesteś Sentokim, Tsuyoshi-kun? – zapytał z ciekawości kolegę, który przecież wsławił się niemałymi dokonaniami. Przecież odbicie i przejęcie ważnego mostu Teppu jak i odbicie przy frontowego miasta Rantori, nie było czymś zwyczajnym tylko realnym wkładem w zabezpieczeniu ważnej przeprawy, a następnie odepchnięciu linii frontu co pozwoliło im zbudować głębię do dalszych działań.

A przynajmniej taką nadzieję miał Seinin. Te poważne rozważania, zostały jeszcze pogłębione przez wynurzenia Tsuyoshiego odnośnie tego jak powinien wyglądać sukces ich klanu. Przysłuchujący się temu, Azuma po raz pierwszy w tak naoczny sposób dostrzegł jakim żarem para jego przyjaciel do wrogów. Seinin zamierzał to w jakiś sposób wykorzystać. Musiał na to tylko znaleźć dobry pomysł.

Ów rozważania choć poważne były też przeplatane śmiechem – choćby żartem o kimonem albo o wskazanie najprzystojniejszego shinobiego. Azuma pomyślał, że alkohol najwyraźniej nie tylko na niego dobrze działa, bo Tsuyoshi zdążył przeskoczyć w tych peanach aż o rangę wzwyż na swoją cześć. Chwilę potem znów zrobili się poważnie, gdy przyjaciel poprosił o wskazanie sytuacji, groźnej i niebezpiecznej, wtedy kiedy się bał najbardziej. I z której udało mu się wyjść z niej obronną ręką.

Seinin przez chwilę milczał, ale nie miał wątpliwości co do sytuacji – miejsca i czasu. – Shi no Geto… sześć lat temu. Wtedy przeżyłem śmierć przyjaciół i jednocześnie rozwinąłem sharingana z trzema tomoe. Do tej pory wspomnienia o tym bolą i wracam do nich z niechęcią. Byliśmy młodzi i głupi – skwitował krótko, gorzko i ostro. Jak jeszcze nigdy. Do końca przechył zawartość czarki, osuszając naczynko i przez chwilę milczał, przysłuchując się kolejnym pytaniom i odpowiedziom.

Drobny uśmiech pojawił się na jego obliczu ponownie, gdy Hiromi podzieliła się z nimi swoim marzeniem. Chciała zostać rozpoznawalnym medykiem. Takim, który cieszyłby się prawdziwą renomą i mógłby nawet tego fachu uczyć innych, początkujących iryoninja. Uchiha pogładził ukochaną po udzie, dając do zrozumienia, że nigdy nie zamierza jej ograniczać w drodze którą podejmie.

– Uda Ci się napewno, wierzymy w Ciebie Hiromi!

I właśnie wtedy, gdy Hiromi w najlepsze dzieliła się wizją, większego, silniejszego i ogółem lepszego Azumy Akimichiego, podeszła do niego Miruka. Nachylając się, dyskretnie przekazała, że goście w każdym momencie mogą się obmyć, przywdziać yukaty i ruszyć z powrotem do biesiadowania o ile będą do tego siły i chęci. Kimi która pozostała w lokalu, wszystkim musiała się zająć.

– Dziękuję Miruki-san. Czy pokoje również są przygotowane? – gdy kobieta potwierdziła skinięciem, Uchiha ponownie podziękował dając do zrozumienia, że decyzja jeszcze nie została podjęta, ale gdy tak się stanie, na pewno kobieta się o tym dowie. Mężczyzna wrócił do przysłuchiwanie się rozmowom.

[Yumiko]

Yumiko niemalże udławiła się słysząc słowa Hiromi. Nie spodziewała się takiego komentarza odnośnie jej odpowiedzi, jednak przytaknęła uśmiechając się do koleżanki. Nie potrzebowała słów, gest w jej kierunku w zupełności wystarczył. Z kolei odpowiedź Hiromi na jej pytanie bardzo ją rozczuliła. Mówiła dokładnie to, o czym myślała czarnowłosa. Tak właśnie sobie ją wyobrażała, a to dziwne, bo znały się dopiero kilka godzin! -Pięknie to ujęłaś! Trzymam kciuki za powodzenie Twoich planów! -powiedziała zerkając też na Azumę. Ciekawe kiedy ten mężczyzna zdecyduje się na kolejny krok. Ślub były świetnym wydarzeniem, na którym z chęcią by się pojawiła.

W końcu przyszła kolej na odpowiedzi Tsu, zerkała w jego kierunku słuchając tego, co miał do powiedzenia i po raz kolejny uświadomiła sobie jak bardzo ta trójka była ze sobą zżyta. Nie przeszkadzało im mówienie o swoich zaletach, wręcz przeciwnie, potrafili docenić dobre strony drugiej osoby. Gdy mówił o wrogach ich klanu spojrzała na niego uważniej. Mówił coś, co Yumiko czuła od czasu przebudzenia, jednak ona otwarcie nigdy się do tego nie przyznała.

Pytanie do ogółu spowodowało, że Yumiko zaczęła się śmiać, Hiromi wcale nie ułatwiała dodając swój komentarz.-Nie dajesz nam wyboru, zapytałeś po tym jak Azuma ogłosił swój awans! I bez wątpienia wygrywasz!- powiedziała biorąc czarkę z alkoholem. Wznieśli kolejny toast i kontynuowali dalej.

-Oczywiście, że jako kobieta chciałabym zobaczyć jak to jest żyć w ciele mężczyzny!-w jej oczach pojawiły się zawadiackie iskierki. Ile mogłaby się dowiedzieć spędzając tak chociaż jeden dzien?-A z drugiej strony chciałabym móc zobaczyć wydarzenia z muru, ale nie jako ja. Nie potrzebuję wspomnień. Może bardziej jako obserwator z góry?-przypomniała sobie jak Shizaki pokazywał jej drogę podczas misji, było to fascynujące przeżycie.-Mogłabym wtedy zobaczyć ludzi, którzy mnie skrzywdzili. Zapamiętałabym każdą twarz, a później odnalazłabym ich. -na tym zakończyła. Nie planowała mówić, że pewnie pozbawiłaby ich życia, do tego potrzebowała czasu. Musiała nabrać siły i doświadczenia, by móc być wsparciem podczas wojny.

Spojrzała na Azumę, gdy ten odpowiadał na pytania. - Sześć lat?-na jej twarzy pojawiło się niedowierzanie, może szok. Jakim cudem w tak młodym wieku doszedł tak daleko? Był prawdziwym dzieckiem wojny... Ta myśl pojawiła się na krótką chwilę i nabrała całkiem innego znaczenia. Każdy z nich miał swoją historię i jak się okazało nie była ona usłana różami, a dzięki niewinnej zabawie mogła poznać swoich towarzyszy nieco bardziej.

Hiromi sprawnie odciągnęła jej myśli od przygnębiających tematów. Uśmiechnęła się wyobrażając sobie Azumę mieszkającego w Sakai. Czy życie w tamtym miejscu było takie beztroskie? Historie dziewczyny na temat tego miejsca powodowały, że chciała je odwiedzić i sprawdzić wszystko na własnej skórze.- Myślicie, że mamy realną szansę na odzyskanie tego wszystkiego? Nie żebym wątpiła, ale każda strona ma swój niecny plan na wygraną.-było to coś, o czym myślała od dłuższego czasu. Medal zawsze miał dwie strony i można by był rzec, że ta ich jest słuszna, ale czy na pewno? Była ciekawa co o tym myśleli ich przeciwnicy.

[Uchiha Tsuyoshi]

Lato 396 roku

---

To, co powiedziała Hiromi o swoim idealnym dniu było bardzo miłe. Uderzyło go to nawet tak, że mimo alkoholu we krwi na moment zamilkł i popatrzył na nią uważnie, czy aby na pewno nie żartuje. Nie wyglądało to tak, więc w odpowiedzi po prostu szczerze się uśmiechnął. Z kolei na jej wyznanie o swoim marzeniu, pokiwał z uznaniem głową. Nie był jednak ani zaskoczony ani specjalnie pod wrażeniem. Tsuyoshi był po prostu pewny, że tak się właśnie stanie. Że jeśli Hiromi nadal będzie z takim zaangażowaniem podchodziła do medycyny, to będzie skazana na wielkość (nie, nie taką jak u Akimichich).

- No to z odpowiedzialnością kogo? - zapytał ją, gdy ta powiedziała coś o żołdzie akoraito. No niestety, po tylu wypitych czarkach czasem mógł coś źle zrozumieć, i tak było właśnie tym razem.

Niestety jednak, stan upojenia miał nie tylko dobre strony. Rozmawiali dużo o marzeniach, w tym Tsuyoshiego. Hiromi, jak wspomniano wyżej, powiedziała "kogo". No i niestety, to wystarczyło żeby Uchiha pomylił sobie jedno słowo w żarcie i... no właśnie, tak jak podsumowała to Hiromi, sam urządził sobie błotny awans. Przez moment Tsuyoshi nie wiedział do końca o co chodzi, ale gdy zdał sobie sprawę ze swojej gafy, jego twarz stała się czerwona jak godło Uchiha. Powoli zanurzył się ze wstydu w błocie, prawie aż do nosa. Patrzył tylko raz na jedno, raz na drugie, raz na trzecie i miał nadzieję, że nie pomyślą sobie o nim jak o kimś, kto tylko czyha na awans.

Na pozostałą część wypowiedzi Hiromi pokiwał tylko głową, choć oczywiście wysłuchał ją z uwagą. Nawet mu ona zaimponowała. Ta dziewczyna była nie tylko rozważna, ale i mądra. Nic dziwnego, że zdobyła serce Seinina klanu.

Sytuacji z jego wstydzeniem się z powodu tego lapsusu nie poprawiło to, że Azuma również nawiązał do jego rangi. Tsuyoshi zamrugał oczami, po czym wynurzył się nieco z błota, ocierając ręką usta.

- Sentokim jestem od wiosny zeszłego roku. Nie wiem, czy to długo. Chyba nie, ale z drugiej strony... jest wojna - wzruszył ramionami, czego nie było widać spod borowiny. Wysłuchał również tego, co Azuma mówił o Shi no Geto. Wydało mu się to bardzo ciekawe, ale z oczywistych względów nie drążył tematu. Śmierć przyjaciół to zawsze wielka tragedia, a to nie było dobre miejsce, żeby o tym rozmawiać. Może kiedyś, w innych okolicznościach, przy jakimś ognisku przed albo po jakiejś bitwie... albo nawet zwyczajnej misji. Ale teraz nie.

Zaintrygowała go natomiast odpowiedź Yumiko na jego własne pytanie. Szybko jednak zripostował:

- Yumiko-san, to byłaby niepowetowana strata dla świata, gdybyś została mężczyzną - było to może dość enigmatyczne, ale chyba jednak wciąż na tyle czytelne, żeby się domyślić, o co mu chodziło. Jeśli natomiast chodziło o mur, to... sam chętnie by to zobaczył. Zniszczenie tak wielkiej konstrukcji musiało się wiązać z przepotężną siłą. Oglądanie tego tragicznego widoku byłoby jednak fascynujące. To jak oglądać zmagania bogów. To ciekawe, że dziewczyna pomyślała właśnie o tym. Jeszcze bardziej zainteresowało Uchihę to, że jego koleżanka chciałaby zemścić się na tych, którzy wyrządzili jej krzywdę. Tsuyoshiemu aż błysnęły oczy. Tego właśnie chciałaby prawdziwa Uchiha!

Yumiko udało się też sprawić, by nadal jeszcze lekko speszony Tsuyoshi zapomniał już kompletnie o całym ambarasie ze swoją rangą sprzed chwili. Zapytała ona, czy w opinii reszty ich klan miał realną szansę na odzyskanie swoich ziem. Sentoki nie czekając na odpowiedzi reszty poderwał się na równe nogi, zapominając o całym świecie wokół. Podniósł zaciśniętą pięść w geście determinacji i popatrzył na Yumiko. Jeśli jednak wcześniej oczy chłopaka błysnęły, to teraz wyglądało to tak, jakby paliły się żywym ogniem. Całe szczęście, błoto wciąż zakrywało go od pasa w dół.

- Oczywiście, że mamy szansę! Ba, w końcu to zrobimy! Zobaczysz, nawet jeśli teraz nie widać postępów, to w końcu ich złamiemy! Jak nie tym sposobem, to jakimś innym! Jeszcze będziemy jeść śledzie z Morza Lazurowego! - powiedział z zapałem i energią godnymi lepszej... cóż, nie, nie było lepszej sprawy. To była najlepsza sprawa i stąd właśnie ta żywiołowa reakcja. Może nawet trochę zbyt żywiołowa, ale chyba cała trójka mu to wybaczy. Był teraz po prostu sobą, był autentyczny - bo na misjach i w obliczu wroga najczęściej chował swoje prawdziwe uczucia.

Kiedy zorientował się, że chyba znowu przesadził z reakcją, ponownie klapnął do błotka i westchnął.

- Przepraszam, mam nadzieję że Cię... Was... nie wystraszyłem. Rzadko sobie pozwalam na tyle swobody, i później... o. W każdym razie, sądzę że tak, możemy. Tylko to wymaga wysiłku całego klanu - dodał już zdecydowanie spokojniej, ale i pogodniej.

W pewnym momencie dołączyła do nich Miruki. Sądząc po tym, co powiedział Azuma, rozmawiali o tym, że ich pokoje są gotowe. Wieczór upływał bardzo szybko, a oni siedzieli tu już dłuższy czas, był to więc delikatny sygnał do tego, że trzeba chyba powoli myśleć o ewakuowaniu się. Tsuyoshi czuł, że nie powinien wznosić więcej toastów, więc nie miał problemów z podjęciem decyzji.

- No, to ten... ja chyba będę musiał was przeprosić i powoli będę się kierował do łaźni i do pokoju - zakomunikował i podniósł się znowu z wygodnego miejsca, tym razem już na dobre. Obrócił się do nich plecami i wyszedł na brzeg (zupełnie stabilnie, mimo jego stanu), po czym sięgnął po ręcznik, którym obwiązał się w pasie. Sandały wziął do ręki i pewnym krokiem ruszył do miejsca, w którym mógł zmyć z siebie błoto. Całkowicie spokojny i wyluzowany, bardzo dokładnie wyczyścił ciało z borowiny. Następnie, po ubraniu się, wyszedł przed łaźnie, by zaczekać na resztę. O ile był pierwszy, bo tym razem wcale nie było to takie pewne.

[Uchiha Hiromi]

Uchiha Hiromi
Rok 396

---

Wieczór obfitował w wiele emocji. Hiromi śmiała się i słuchała poważnych słów wypowiadanych przez towarzyszy. W głowie jej przyjemnie szumiało, chwilowo niczym się nie martwiła. Poważne tematy były rozwiewane żartami i było… dobrze. Swojsko. Jak w domu. Tak, jak być powinno.

Miło, że mogli przez chwilę być pozbawieni tego całego… ciężaru, który na nich spoczywał.

- Sprostasz oczekiwaniom i jeszcze je przewyższysz - powiedziała do Azumy, kiedy ten wyjawił swój największy strach. - Zobaczysz. Nie będzie łatwo, ale zobaczysz.

Wspierali się. To było bardzo ważne.

Azuma opowiadał o Shi no Geto. Znała tę historię. Nie z punktu widzenia Azumy, ale opowiadał jej Masahiro. Uchiha atakujący Mur, żeby go przejąć, aby wpuścić Dzikich na kontynent. Uchiha z Kotei przeciwko Uchiha z Muru. Mnóstwo śmierci. Wojna, która nastąpiła potem. W głowie przeszedł przez nią cały ciąg przyczynowo-skutkowy, który spowodował, że byli tutaj, teraz. Uchiha mieli pomóc dzikim, ale Katsumi skłamała i nie dała im domu.

- Nie byliście głupi - powiedziała krótko, poważnie na słowa Azumy. - Robiliście, co do was należało. Wykonywaliście rozkazy. To nie jest głupie. To bardzo odważne. Szczególnie, że byłeś wtedy tak młody. I… staraliście się zrobić coś dobrego. Gdyby nie Kaminari… wszystko teraz wyglądałoby inaczej. Uchiha nie straciliby Sogen. Może żylibyśmy w pokoju.

Zamrugała.

- Przepraszam - wyszeptała, odganiając myśli i pozwoliła rozmowie toczyć się dalej.

Były w niej góry i doliny. Śmiech i powaga.

Rumieniła się, kiedy wszyscy życzyli jej dobrze przy jej marzeniu i czuła się zakłopotana. Wspierano ją, wierzono. A ona sama nie była tego wszystkiego taka pewna. W sensie, wiedziała, co chce, do czego będzie dążyć. Ale nie była pewna, czy byłaby w stanie to osiągnąć. Tutaj, w Sogen (bo to było Sogen!). Nie miała zamiaru jednak się poddawać, ani niczego negować. Musiała być silna.

Z Yumiko też już poczuła więź. Cieszyła się, kiedy dziewczyna śmiała się na żarty, które rzucała Hiromi i ładnie zgadzały się w wielu kwestiach. Kiedy rzuciła, że zobaczenie świata w ciele mężczyzny byłoby ciekawe, a Tsuyoshi zaprotestował, Hiromi nie mogła się powstrzymać, śmiejąc się szczerze. Dla osoby, która siedziała obok, zauważenie, że oboje mają się za atrakcyjnych - Yumiko z Tsuyoshim - było oczywiste, ale oni sami mogli jeszcze nie podłapać tego. Cóż, miała nadzieję, że znajdą sposób, żeby się znaleźć, jeżeli faktycznie będą mieli się ku sobie. Jakby co, mogła zaplanować jakieś spotkanie czy dwa.

Może odpowiedziałaby też na pytanie Yumiko o odzyskanie straconych ziem, ale Tsuyoshi zrobił to za wszystkich. Łącznie z obiecaniem śledzia. Z uznaniem skinęła do niego głową.

- Tsu-kun, oczywiście, że byśmy się bali, gdybyśmy byli wrogami klanu - powiedziała. - Ale my, twoi przyjaciele, bardzo lubimy cię takim, jakim jesteś - zapewniła.

Kiedy okazało się, że Tsuyoshi ma dosyć i chciałby już iść, Hiromi patrzyła na niego. Jak wychodził z basenu i jak się owijał ręcznikiem. Była bardziej zainteresowana jego plecami niż czymkolwiek innym i z uznaniem pokiwała głową. Jednak zanim się schował, zawołała za nim.

- Daj znać, jeżeli będziesz potrzebował pomocy! - i parsknęła. - To co? Też idziemy? Azuma, może powinieneś zobaczyć, czy nic mu się nie stanie, co? Trochę mu uderzyło - powiedziała do Azumy i sama się podniosła, a świat lekko zawirował. - Mnie też - i zachichotała. - Yumiko-chan, to co, będziemy się wspierać nawzajem? - zapytała i miała zamiar pomóc jej wstać oraz, żeby obie wydostały się z błota (Hiromi już całkowicie bezwstydnie). Pochyliła się jednak do Azumy i pocałowała przed wyjściem. - Widzimy się za chwilę.

Wtedy podała dłoń Yumiko, żeby pomóc jej wstać, wziąć swoje rzeczy i razem oddalić się do łaźni - być może trochę zbyt przyjaźnie, bo obejmując drugą dziewczynę w pasie i przyjacielsko wspierając się na niej.

[Azuma]

Gdy Tsuyoshi wyjawił, że od zeszłego roku dzierży rangę Sentokiego, Seinin pomyślał że nie było to długo. To tak jak w jego przypadku, rok po roku awansował. Od Sentokiego do Seinin w zaledwie dwa lata. Jeżeli Tsuyoshi nie zwolni – a na to się nie zapowiadało, było wielce możliwe, że jeszcze w tym roku awansuje na Kogo. – Myślę, że to kwestia miesięcy Tsuyoshi-kun. Na tyle na ile Cię już zdążyłem poznać, wiem że to się stanie – odpowiedział, a następnie wspólnie z przyjacielem wzniósł do góry czarki – dopiero co napełnione. Wznieśli toast. – Za awanse! Niech się gęsto ścielą. Jak wrogowie! – Wznieśli i wypili.

Rzeczywiście, tego wieczora były wzloty i upadki jeżeli chodziło o towarzyszące im emocje. Azuma z uwagi na swoje doświadczenie miał trochę traumatycznego bagażu – dlatego z wdzięcznością przyjmował słowa otuchy od przyjaciół. Były także chwile wesele – choćby ta gdy Tsuyoshi z całkowitym przekonaniem stwierdził, że zamian Yumiko w mężczyzne była niepowetowaną strata dla swiata. Azuma uśmiechnął się półgębkiem spoglądając na Hiromi. Nie ulegało wątpliwości że nowo poznana znajoma, komuś wpadła w oko.

Yumiko mogła też szybko się przekonać, jak towarzystwo głęboko wierzyło w sprawę zwycięstwa. Choć wszyscy zdawali sobie sprawe z trudnej sytuacji, żadnemu nie brakowało odwagi, wiary i zapału do działania. Ten wieczór, stanowić miał chwilę przerwy, wytchnienie w gąszczu wojennych zawirowań. Chwilę potem pojawiła sie Miruki, która poinformowała o posłaniach jak i możliwości dalszego ucztowania. Zarówno jednak Tsuyoshi jak i Hiromi, czuli jednak, że pora to kończyć. Azuma przyjął to z pełnym zrozumieniem.

– Pewnie, rozumiem. Było jednak warto to przeżyć – powiedział, a gdy się podniósł poczuł z pełną mocą to ile tego dnia wypił. Seinin rzadko spożywał alkohol i teraz z pełną mocą mógł poczuć brak doświadczenia w tej materii – Mhm… Trening czyni mistrza… – mruknął bardziej do siebie niż do pozostałych, dostrzegając że Tsuyoshi już czmychnął z basenu i owinął się ręcznikiem. Podobnież uczyniły ich towarzyszki, ale dodatkowo się wsparły w objęciach. Seinin skwitował to pobłażliwym uśmieszkiem. A potem ruszył do szatni.

Tam w ślad za Tsuyoshim, wziął się za szorowanie i polewanie wodą. Zadbał dokładnie o zmycie borowiny, zwracając uwagę na wszystkie części ciała. Gdy był już pewny, że jest czysty, przywdział świeżą yugatę, a także pozbierał wszystkie rzeczy – w tym ubranie, podręcznik wojenny od Tsuyoshiego i awamori od Hiromi. Dołączył do Tsuyoshiego na zewnątrz, czekając aż wyjdą jeszcze ich towarzyszki. I wtedy właśnie Azuma sobie coś przypomniał.

– Słuchajcie, bo bym zapomniał… – Seinin przez chwilę grzebał i spośród swoich rzeczy wyciągnął nieduży flakonik. Wyciągnął pokazując wszystkim, w szczególności Hiromi – Pamietasz jak mi to dawałaś? Na wzmocnienie, odgania zmęczenie… Myślę, że powinniśmy wypić. Ominie nas jutrzejszy ból głowy – to odrzekłszy pociągnął jeden, dwa małe łyczki dla przykładu, a potem podsunął naczynko własnie Tsuyoshiemu i Hiromi, a potem i Yumiko. W sam raz by całośc opróżnić. – Mimo wszystko… dziwnie smakuje. Jeśli jesteście głodni, możecie się jeszcze częstować ze stołu. Podobno ugina na nowo od jedzenia. Jeśli nie, na górze są naszykowane pokoje.