Strona 1 z 1
Jezioro Shikotsu
: 23 lut 2026, o 21:17
autor: Uchiha Tsuyoshi
Lesie na południe od Sarufutsu . Jest to średniej wielkości zbiornik wodny (przepłynięcie go wpław wiąże się z bardzo dużym wysiłkiem i nie jest możliwe dla każdego). Głębokość wody jest zróżnicowana - najbardziej płytko jest od zachodu, a najgłębiej po wschodniej stronie jeziora. Jego tafla potrafi być dość kapryśna. Czasami jest bardzo spokojna, ale częste sogeńskie wiatry potrafią ją wzburzyć. Woda jest jednak czysta, o delikatnym, zielonkawo-błękitnym odcieniu, odbijającym korony drzew rosnących nad brzegiem.
Re: Jezioro Shikotsu
: 23 lut 2026, o 22:10
autor: Uchiha Tsuyoshi
Lato 396 roku Przepraszam, przepraszam... Yumiko. Tak to już ze mną jest. Czasem różne rzeczy dochodzą do mnie z opóźnieniem - zaśmiał się nerwowo. Kiedy usłyszał zdrobnienie swojego imienia, jakiego użyła, poczuł jak gdyby ktoś przyłożył mu do klatki piersiowej coś przyjemnie gorącego. Nikt nigdy (przed wczorajszym wieczorem) tak do niego nie mówił i brzmiało to jednocześnie ciepło, ujmująco i może nawet... uroczo? Cóż, Tsuyoshi nie miał doświadczenia w byciu traktowanym w ten sposób i trudno było mu nazwać to, co właśnie się w nim działo. Działo się to jednak po raz pierwszy - Dziękuję, w sumie to ja też spałem jak suseł - odrzekł w końcu, wyraźnie pogodniejszy. Kolejne pytanie było jednak trudniejsze.Yyy... no mieliśmy... mieliśmy wyjść razem z ryokanu, o ile dobrze pamiętam. Ale nie wiedziałem, że już miałem zaklepany u Ciebie wspólny spacer i trening. Widać wczorajszy Tsuyoshi spisał się na medal! Dzięki, wczorajszy Tsuyoshi! - powiedział i zaśmiał się, lecz od razu dodał - Oczywiście, chodźmy, bo jeszcze się rozmyślisz od mojego głupiego gadania. Będzie mi bardzo miło - trzeba było od razu wyjaśnić, że żarty żartami, ale on naprawdę chętnie spędzi z nią trochę czasu. Chwilę później zażartował jednak znowu:Nie wiem czy pamiętam wszystko. Jeśli bym nie pamiętał, to chyba nie miałbym jak Ci o tym powiedzieć, co? - zaśmiał się ponownie - Ale dobra, bo zaraz zaczniesz mnie wkręcać i powiesz, że robiłem jakieś dziwne rzeczy, których naprawdę nie pamiętam, typu tańczenie na stole, albo coś. Graliśmy tylko w pytania, bez wyzwań, prawda? Nie zrobiłem nic głupiego? - zapytał. Był pewien, że tak właśnie było, ale przecież nie zaszkodzi się trochę poprzekomarzać. To co? Chyba najlepiej będzie się przejść w przeciwnym kierunku, niż centrum Sarufutsu? Las wydaje się być dobrym pomysłem na trening. A właściwie to jezioro, jest tam więcej miejsca na tego typu rzeczy. Nigdy tam nie byłem, ale kiedyś widziałem je ze wzgórz nieopodal - zaproponował. Katony latające różne strony między drzewami może i brzmiały zabawnie, ale mogły być źródłem poważnego pożaru.Całkiem ładnie, prawda? - zapytał, spoglądając prosto w toń. Nie było tu może aż tak magicznie, jak nad "jego" wodospadem w lesie przy Hachimantai, ale jak na taką bliskość do Sarufutsu to niczego temu miejscu nie brakowało. Wręcz przeciwnie - doskonale nadawało się i do treningu i do wypoczynku.
Re: Jezioro Shikotsu
: 24 lut 2026, o 11:41
autor: Yumiko
Yumiko już myślała, że zaczyna wariować, gdy Tsuyoshi zreflektował się i przeprosił. Poczucie ulgi zaczęło malować się na jej twarzy. Nie chciała uchodzić za wariatkę, a przez chwilę właśnie tak o sobie myślała. Bardzo szybko jednak wrócili z rozmową na dobre tory. Czarnowłosa już nieco bardziej rozluźniona słuchała tego, co miał do powiedzenia jej towarzysz. Na fakt, że zaplanowała już wszystko uśmiechnęła się-Jeżeli masz inne propozycje to możemy zmienić plany, bo w sumie nie ustalaliśmy tego razem Gdy Tsu zaczął mówić o tańcach wytrzeszczyła oczy rozchylając nieco usta. Wyglądała jak ktoś, kto zobaczył ducha. Mimowolnie złapała go za przedramię i przysunęła się- Ty naprawdę nie pamiętasz... Były wyzwania. Hiromi... ona kazała wam biegać wokół źródeł... Przepraszam! -Jezioro? Prowadź. Zdaje się na Ciebie. Droga była spokojna, gdzie nigdzie widać było ludzi pogrążonych w swoich obowiązkach. Yumiko uśmiechała się niemalże do każdego. Miała dobry humor i chciała się nim podzielić z każdą napotkaną osobą. Sytuacja wyglądała zgoła inaczej, czy skręcili z głównej drogi i zaczęli przemieszczać się w stronę jeziora. Czarnowłosa bardzo skupiła się na tym by zapamiętać tą drogę. Zapewne tutaj wróci, jeżeli miejsce jej się spodoba... I tak właśnie było. Plaża, choć kamienista miała swój urok, a drzewa wokoło zapewniały nieco więcej prywatności. Przez chwilę stała w bezruchu przyglądając się temu widokowi. Wyglądało to tak, jakby Yumiko swoim umysłem robiła zdjęcia chcąc zapamiętać każdy szczegół. Dopiero po chwili odwróciła się w stronę chłopaka.-Całkiem ładnie? Tutaj jest przepięknie! Myślisz, że nikt tutaj nie przyjdzie? -A właśnie... Bo ja chciałam pomocy przy technice i założyłam, że wszyscy z rodu Uchiha władają katonem, a w sumie mogą zdarzać się wyjątki, prawda?
Re: Jezioro Shikotsu
: 24 lut 2026, o 14:01
autor: Uchiha Tsuyoshi
Lato 396 roku Cieszę się - odpowiedział, gdy Yumiko przyznała, że podoba jej się nad jeziorem. Sogen skrywało z pewnością znacznie więcej takich urokliwych miejsc, ale niestety wiele z nich zostało zagarniętych przez siły wroga. Nie była to jednak pora, żeby się tym przejmować. Z pewnością przyjdzie jeszcze czas, gdy i reszta ich ziem stanie przed nimi otworem. Nie mogę dać takiej gwarancji. To miejsce jest raczej dzikie, więc nikt tu nie przyjdzie. Ale dalej, po drugiej stronie jeziora mogą pojawić się jacyś rybacy czy wędkarze - odparł, uważnie się jej przyglądając, jakby chciał wyczytać intencje stojące za tym pytaniem - ale jeśli będzie potrzeba, to na pewno znajdzie się jakiś całkiem odludny zakątek - uśmiechnął się i dodał - Na razie jednak jesteśmy sami. Tak, z tego co mi się wydaje, to mogą zdarzać się wyjątki - odpowiedział i odwrócił się się plecami do dziewczyny, a twarzą ku wodzie. Chwilę później złożył serię pieczęci: węża, barana, małpę, świnię, konia i tygrysa. W następnej sekundzie z jego ust wystrzeliła sporych rozmiarów kula ognia, która pomknęła nad niebieską tonią. Lecąc tuż nad powierzchnią, rozpychała wodę na boki, jakby rozcinała ją niewidzialnym ostrzem. Po kilkudziesięciu metrach kula zwolniła nieco i wytraciła energię, rozpływając się w powietrzu.Ale ja do nich nie należę - odwrócił się z powrotem do Yumiko.
Re: Jezioro Shikotsu
: 24 lut 2026, o 16:45
autor: Yumiko
Czarnowłosa chcąc schować owoce do torby, uświadomiła sobie, że przecież zostawiła ją w domu. Wyszła bez niczego, a to nie zdarzało się zbyt często. Wychodziła z założenia, że powinna być przygotowana na każdą ewentualność, ale tutaj będąc z Tsuyoshim czuła się bezpiecznie. Wiedziała, że mężczyzna miał o wiele większe doświadczenie w walce, a ona sama również starała się rozwijać w tym aspekcie. Szybko jednak zbyła mroczniejsze myśli, odkładając owoce na większy kamień, który w tym momencie miał służyć jako ich stolik. Słuchając dalszych słów mężczyzny znowu poczuła dziwną iskrę biegnącą wzdłuż jej kręgosłupa. To nie było normalne, wczoraj mogła zwalić wszystko na alkohol, tym razem jednak była w pełni świadoma. Zamrugała kilkukrotnie patrząc na niego. Miała nadzieję, że nie dostrzegł tego jak delikatnie się wzdrygnęła.-O jakiej potrzebie mówisz? Bo ja miałam na myśli zwykły spokój. Spinam się przy obcych, a lubię TĘ swobodę. Obserwowała go gdy podszedł do wody. Zastanawiała się, jaki będzie jego kolejny krok. Bardziej obstawiała, że po prostu do niej wejdzie, ale on całkowicie ją zaskoczył. Odwrócił się do niej plecami, trwało to dosłownie chwilę, gdy pojawiła się sporych ilości kula ognia. Mknęła nad wodą nie tracąc swojej mocy. Wręcz przeciwnie, jezioro jakby rozstępowało się pod wpływem ognia. Yumiko patrzyła na to jak zaczarowana. Nawet wtedy gdy Tsu odwrócił się w jej kierunku dalej patrzyła.-Czy to było Gōkakyū? Możesz mnie tego nauczyć? Próbowałam wielokrotnie, ale coś mi nie wychodzi. Znaczy... Wytłumaczysz mi ją, proszę? Jak ciężko przychodziło jej proszenie o pomoc! Do tej pory zawsze radziła sobie sama, jednak perspektywa nauki w czyimś towarzystwie była bardzo kusząca, a Tsuyoshi wydawał się do tego idealną osobą. Nie przeszkadzał jej nawet fakt, że miałby patrzeć na jej każdą próbę, nawet tą, zakończoną niepowodzeniem.
Re: Jezioro Shikotsu
: 24 lut 2026, o 18:05
autor: Uchiha Tsuyoshi
Lato 396 roku O palącej potrzebie - i puścił do niej oczko, nawiązując lekko do tego, co mieli trenować, czyli właśnie do Katonu - Ale rozumiem, rozumiem, oczywiście. Ja sam też unikam treningów w miejscach, gdzie obserwują postronni. Kiedy jestem w domu, to chodzę ćwiczyć do lasu, nad wodospad, na wzgórzach niedaleko mojej rodzinnej osady. Czasem mam wrażenie, że tylko ja wiem o jego istnieniu. I dlatego to kapitalne miejsce do treningów. Szum wody, śpiew ptaków i nic więcej. Sam na sam ze swoimi myślami, ciałem i chakrą - opowiedział jej o najlepszym miejscu do treningów, jakie znał - ale tutaj też jest naprawdę dobrze. Myślę, że na dzisiaj nam wystarczy - dodał. Tak, to właśnie było Gōkakyū. Sztandarowa technika naszego klanu. Gdzie Uchiha, tam Gōkakyū. Gdzie Gōkakyū, tam Uchiha. Usłyszałem kiedyś od ojca, że każdy Uchiha, który ją opanował, zostawia w płomieniach ślad własnej natury. Prawdę mówiąc, będę zaszczycony, mogąc Ci pomóc się jej nauczyć, Yumiko - powiedział i delikatnie skłonił głowę. Miał ku temu powody - całkiem serio traktował przecież sprawy klanowe, a to jutsu było naprawdę potężne i kiedy był młodszy, niejeden raz wygrywało dla niego konfrontacje. Także te na śmierć i życie, a może właśnie głównie takie.Generalnie, wykonanie tej techniki, tak jak wielu innych technik Katonu, należy podzielić na trzy etapy. Pierwszy etap to wykonanie pieczęci, które na pewno znasz i właściwe skoncentrowanie chakry w płucach - powiedział i podszedł bliżej, po czym delikatnie klepnął ją pod obojczykiem, uważając jednak żeby nie pozwolić sobie na zbyt wiele. Był teraz w stu procentach skoncentrowany na tym, żeby przekazać jej jak najwięcej wiedzy - musi być jej naprawdę dużo. Ja zawsze czuję wtedy delikatne mrowienie w klatce piersiowej i to niezależnie od tego, czy chodzi o Endan czy o Gōryūkę. Teraz, podczas treningu, nigdzie się nie spiesz. Musisz to zrobić dobrze, a dopiero potem możesz próbować robić to szybko - tłumaczył jej i zrobił chwilę przerwy, żeby miała czas na przetrawienie informacji.Drugi etap to nabranie powietrza w płuca. Niby proste, ale nie do końca, bo trzeba cały czas utrzymać skupienie i nie dać się rozlać chakrze, którą skoncentrowałaś w płucach. Im więcej powietrza, tym lepiej, tak sądzę. Choć prawdę mówiąc, nie jestem pewien czy to koniecznie, czy to tylko mój nawyk - wyłożył i znowu zrobił chwilę przerwy. Nadal jednak była to tylko teoria. No i trzeci etap. Wypuszczenie powietrza wraz ze skumulowaną chakrą, ale już w formie żywiołu ognia i posłanie jej prosto przed siebie. Jednostajnym wydechem, równomiernie. Możesz ograniczyć siłę kuli ognia albo ją zwiększyć, ale teraz po prostu skup się na tym, żeby ją faktycznie wytworzyć. Na tego typu rzeczy przyjdzie czas później, jak będziesz miała więcej swobody w wykonaniu techniki - powiedział, po czym odsunął się o dwa kroki i znowu skierował twarz ku jeziorze. Potem sam zrobił w zwolnionym tempie to, o czym mówił. Najpierw powoli i spokojnie złożył pieczęcie, potem zgromadził chakrę w płucach i nabrał w nie sporo powietrza. Wreszcie wypuścił je, tworząc pokaźnych rozmiarów ogień, który znowu pomknął nad wodą, niknąc gdzieś daleko od brzegu. Spróbuj. Na Twoim miejscu robiłbym to z aktywowanym sharinganem, to trochę pomaga - dodał. W przeciwieństwie do oczu Azumy czy Hiromi, jej sharingana jeszcze nie widział, więc popatrzył prosto w jej bursztynowe oczy, żeby być świadkiem tego, jak czerwienieją one i pojawią się charakterystyczne znaczki. Ile łezek zobaczy?
Re: Jezioro Shikotsu
: 25 lut 2026, o 13:02
autor: Yumiko
Yumiko uważnie słuchała o miejscu, w którym zazwyczaj trenował jej towarzysz. Starała sobie je wyobrazić, co wcale nie było takie trudne. Tona książek, którą czytała ułatwiała sytuację. Przez chwilę patrzyła się na niego wyobrażając sobie jak ćwiczy na łonie natury. Była ciekawa czy takowe treningi sprawiają mu trudność, czy może jednak wszystko robił z taką lekkością, jaką zaprezentował jej przed chwilą.-Dobrze jest mieć takie miejsce. Tylko Twoje... ale zachowaj je w sekrecie, bo po Twoich opowieściach sądzę, że zaraz straciłoby swój urok, gdyby ludzie zaczęli tam przychodzić. Szanowana technika, której nie umiała. To nie za dobrze o niej świadczyło, ale i to wkrótce się zmieni. Widząc jak Tsuyoshi wypowiada się o ich klanie uśmiechnęła się. Wydawał się w tym momencie całkiem innym człowiekiem. Wkładał dużo serca w to co chciał przekazać, a gdy wspomniał o ojcu pokiwała głową. Wydawałoby się, że jej towarzysz ma naprawdę cudowne życie. Rodzinę, która go wspiera i przekazuje wartości, o których ona nie miała zielonego pojęcia.- Och... Nie wiedziałam... To cenne informacje i od teraz całkiem inaczej będę patrzeć na tą technikę. Dziękuję. Po chwili nadeszła kolejna zmiana. Tsuyoshi bardzo skupił się na zadaniu by wszystko szczegółowo jej opowiedzieć. Słuchała nie odzywając się i przyswajając wiedzę, którą chciał jej przekazać. Nie ruszyła się nawet wtedy, gdy jego dłoń dotknęła miejsca pod obojczykiem. W innych okolicznościach, może zwróciłaby na to uwagę, teraz jednak była wręcz zahipnotyzowana tym, co miał jej do powiedzenia. W zwojach nie było tylu informacji odnośnie tego jak wykonać daną technikę, a teraz to wszystko wydawało się znacznie prostsze, żeby nie powiedzieć, że banalne. Gdy skończył ponownie się od niej odsunął, by jeszcze raz, jakby w zwolnionym tempie pokazać jej technikę. Przyglądała mu się uważnie, przypominając sobie kolejność pieczęci. Przy każdym jego kolejnym ruchu przypominała sobie słowa wypowiedziane przed chwilą.-W Twoim wykonaniu wydaje się to bardzo proste. I dziękuję za te wszystkie wskazówki, na pewno ułatwią mi naukę. Wcześniej chyba nie analizowałam tego, aż tak dobrze. -Naprawdę? Później będę chciała zobaczyć Twoje... Dobrze? Czas poćwiczyć, bierzmy się do pracy Ukryty tekst
Po udanej próbie odwróciła się w stronę Tsu. Na jej twarzy widniały rumieńce, które niemalże mogłyby się zlewać z kolorem jej oczu.-Widziałeś!? Udało mi się! Dziękuję! Gdyby nie Twoje wskazówki na pewno trwałoby to dłużej.
Re: Jezioro Shikotsu
: 25 lut 2026, o 16:03
autor: Uchiha Tsuyoshi
Lato 396 roku Ukryty tekst
Chwilę później zauważył, jak Yumiko podejmuje udaną próbę wykonania Gōkakyū no Jutsu. Tsuyoshi ucieszył się z tego równie mocno, co ze swojego sukcesu.Pięknie! – powiedział, wyraźnie podekscytowany i spojrzał na Yumiko swoim w pełni już rozwiniętym sharinganem (a przynajmniej patrząc na stan wiedzy, jaki sam posiadał). On również go używał, żeby sobie pomagać w opanowaniu tego, co sobie zamierzył. Kiedy już wymienili radosne spojrzenia, oboje dezaktywowali swoje kekkei genkai. W pewnym momencie nawet zrobił odruchowo krok, żeby przytulić Yumiko, ale chyba zabrakło mu jeszcze animuszu. Gratuluję, bardzo ładna kula ognia – powiedział, nieco zmieszany. Było już późne popołudnie, a słońce powoli i nieubłaganie zbliżało się w kierunku horyzontu, by skryć się za wzgórzami. To był intensywny dzień. Miło się z Tobą trenuje, Yumiko – powiedział pogodnie, zupełnie zadowolony z tego, jak to wszystko się potoczyło, po czym rozmasował sobie szyję. Takie dni potrafiły dać w kość, ale obecność dziewczyny bardzo go motywowała. Nie mógł też okazać przy niej słabości, więc otarł tylko ramieniem pot z czoła i się uśmiechnął. Rozglądnął się też wokół po drzewach, i dostrzegł takie, które go zainteresowało. Skoro nie było tu miękkiego piasku i i tak musieliby siedzieć na twardych kamieniach, to wskoczył na grubą gałąź jednego z drzew, które pochylało się nad wodą. Była na tyle szeroka, żeby sobie na niej usiąść i na tyle solidna, żeby nie obawiać się o jej wytrzymałość. Zaraz potem popatrzył na Yumiko ciekawie, zastanawiając się czy do niego dołączy.Jakie masz plany na najbliższy czas? – zapytał, jeśli się na to zdecydowała. Pytanie było zadane z czystej ciekawości i bez drugiego dna. Był ciekaw, jak układa sobie życie i obowiązki. Po tej niemalże dobie, którą z nią spędził, wydawała się być dobrą osobą, dlatego chciał co nieco się o niej dowiedzieć. Całkiem tu fajnie, i jednak nikt nie mącił nam spokoju. Mówiąc szczerze, myślałem że będzie gorzej, a tu proszę. Miłe zaskoczenie – stwierdził i wzruszył ramionami, rozsiadając się wygodniej, po czym spoglądnął w znajdującą się pod nim taflę wody.
Ukryty tekst
Re: Jezioro Shikotsu
: 25 lut 2026, o 23:54
autor: Yumiko
Podczas treningu widziała, że Yoshi również nad czymś pracował. Była to miła odmiana, od samotnych wieczorów kiedy to próbowała nauczyć się nowej techniki. Nawet jeżeli nie rozmawiali, to sama jego obecność była motywująca. Skoro on próbował, ona nie mogła być gorsza. Tak też po wielu próbach, niemalże w tym samym momencie, skończyli mając na koncie kolejny sukces! Nie musiała nawet pytać, czy opanował technikę, której się podjął. Widziała jak ogień sunie na powierzchni jeziora, i nie był to ten wytworzony przez nią! -Tobie też wyszło! Skoro tak, to mam nadzieję, że jeszcze to powtórzymy, bo w sumie to było ciekawe doświadczenie. Yumiko patrzyła na Tsu, gdy ten szukał miejsca by posiedzieć, jednak tego że wejdzie na drzewo w ogóle się nie spodziewała. Było tutaj tyle kamieni, które mogłyby uchodzić za krzesło, ale on wybrał gałąź! Całe szczęście wyglądała na stabilną, dlatego też Yumiko wzięła, wcześniej przywłaszczone, owoce i podeszła do niego.-Z Tobą nie może być nudno, prawda? Tylko złap! W innym przypadku zapewne nie weszłaby na drzewo, jednak w obecności mężczyzny robiła już tak wiele dziwnych rzeczy, że to nie wydawało się takie złe. W końcu usiadła i odebrała od niego jedną z brzoskwiń.-Tamta jest dla Ciebie. Mężczyzna wyrwał ją z chwilowego zamyślenia.-Muszę jeszcze trochę potrenować, uzupełnić braki, a później zobaczymy, może pojawią się jakieś misje... Wojna jest wszechobecna, a ja chyba chciałabym brać w niej czynny udział. Wiesz... po misji z Azumą uświadomiłam sobie, że nawet Doko może się do czegoś przydać -A Ty? Jakie masz plany, oprócz tego, że będziesz w centrum wydarzeń? -Tak. Bardzo miłe. Nie zniosłabym gapiów, wtedy już w ogóle bym się nie skupiła Jak to jest mieć rodzinę, Yoshi? W sensie wydajesz się z nimi bardzo zżyty, a to jak mówiłeś o tacie sugeruje, że macie świetny kontakt. Opowiedz mi coś proszę.
Re: Jezioro Shikotsu
: 26 lut 2026, o 10:25
autor: Uchiha Tsuyoshi
Lato 396 roku Dziękuję, to miłe usłyszeć coś takiego. Choć chyba spora w tym Twoja zasługa, bo normalnie nie przychodzą mi do głowy takie pomysły - tak, czuł się teraz po prostu swobodnie. Czy był to skutek rozluźnienia się wczorajszego wieczoru? Na pewno po części, ale wszystkiego nie dało się tym wytłumaczyć. Tu na rzeczy było jeszcze coś innego. Czy też raczej ktoś inny. A na wspólne treningi jestem zawsze chętny. Chyba nie przypominam sobie takiej sytuacji, że trenowałem z kimś kiedyś i ten trening był gorszej jakości, niż w pojedynkę, jeśli dwie osoby są na nim skupione - do głowy przyszedł mu chociażby ostatni trening z wujkiem Sosuke, podczas którego poznał swoje niedociągnięcia jeśli chodzi o walkę wręcz. Zresztą, dzisiejszy trening też był szalenie efektywny. Dodatkową motywacją i paliwem napędowym dla Uchihy była obecność młodszej koleżanki, przy której... no cóż, trzeba się było dobrze zaprezentować jeśli chodzi o umiejętności. Pewnie nie pomyślałaby sobie nic złego, gdyby poniósł porażkę w swojej nauce, ale mimo wszystko - to było silniejsze od niego.To dobrze, że chcesz wziąć udział w działaniach wojennych - powiedział. Faktycznie, szczerze mu to imponowało - Bardzo to szanuję. Tym bardziej, że pewnie nie miałabyś problemu w znalezieniu sobie jakiejś bezpiecznej pracy na tyłach albo papierkowej roboty w Sarufutsu. Oczywiście, tacy ludzie też są potrzebni - pomyślał o Orochim - ale z mojego doświadczenia wynika, że prawdziwe hartowanie charakteru ma miejsce właśnie tam, na północy - pokiwał głową z uznaniem. Pomyślał sobie, że bardzo fajnie byłoby zobaczyć, jak jego rozmówczyni walczy i jak radzi sobie w sytuacjach, gdy na szali znajduje się życie własne i towarzyszy. Nie dlatego, że miał jakąś sadystyczną potrzebę oglądania krwawych walk - Dopiero na froncie z człowieka wychodzi prawdziwe "ja" - wyjaśnił już na głos. Starał się jednak nie nadawać swojej wypowiedzi niepotrzebnie patetycznego tonu. Miał nadzieję, że rozmowa nadal będzie przebiegała w swobodnym tonie, bo był ciekaw jej zdania na wiele tematów, w tym na ten. Już nie mówiąc o tym, że jeszcze z raz poradzisz sobie z jakimś zadaniem wymagającym prawdziwej walki i Cię awansują. Będę tam, gdzie mnie rzucą na froncie, bo pewnie wkrótce znowu tam wyruszę. Tyle wiem, czyli w sumie niewiele. To wszystko się zmienia i mam wrażenie, że jakiś czas temu przestałem być panem swojego losu, może poza chwilami taka jak ta - zerknął na moment na Yumiko i znowu popatrzył w wodę - tak naprawdę to nawet nie wiem co się teraz szykuje. Czy będzie stagnacja, czy dowództwo planuje jakieś większe ofensywy. A może to Dzicy będą chcieli wyjść z jakimś atakiem? Nie wiem. Więc pewnie to wszystko będzie wyglądało jak u Ciebie. Treningi, walka. Prawdę mówiąc, to chętnie byłbym świadkiem jakiegoś przełomu. Coś w tej wojnie... powinno się zmienić - podzielił się swoimi przemyśleniami, które może nie były specjalnie precyzyjne, ale przynajmniej były szczere.Trudno jest tak po prostu powiedzieć, jak to jest mieć rodzinę. To takie... naturalne. Po prostu byli ze mną od zawsze i nie wyobrażam sobie świata bez nich. Rodzice, rodzeństwo, nawet kuzynostwo. Mój tata jest shinobim, który cieszy się szacunkiem w klanie, mama jest kunoichi, ale teraz to głównie zajmuje się posiadłością i Katsumi, moją dwuletnią siostrą. Moje relacje z nimi są dobre, chociaż wiadomo, z tatą to raczej konkretnie, bez wylewności. No i tak w ogóle to ja to mam akurat całkiem dużą rodzinę. Mam starszą siostrę, Harumi, która jest komendantem straży tutaj, w Sarufutsu. Młodszy ode mnie jest Hiroto, który też służy w straży, ale w niższej randze. Dalej jest Yumi, z którą świetnie mi się trenuje genjutsu, później Kaito i Hana. No i Katsumi. Poza tym mam sporo wujków i cioć i kuzynów. Nie będę Ci o wszystkich opowiadał, bo... pewnie i tak Ci się pomiesza - zaśmiał się - ogólnie wszyscy mnie czasem albo strasznie denerwują albo są do rany przyłóż. No może poza moim kuzynem Kenjim, z którym... cóż, miałem bardzo dobre relacje, ale ostatnio... strasznie się popsuło - powiedział nieco zasępiony - no ale za każdym poszedłbym w ogień - dodał, choć z pewnym smutkiem w głosie, który... trudno powiedzieć, skąd się pojawił. Żeby to zamaskować, również zadał Yumiko pytanie:A Ty? Jak sobie radzisz po tym... incydencie? Czy był ktoś, kto Ci pomógł po tamtych wydarzeniach? I czy jest jakaś szansa... czy masz jakiś trop, który prowadziłby Cię do Twojej rodziny?
Re: Jezioro Shikotsu
: 26 lut 2026, o 12:45
autor: Yumiko
-Niemożliwe, ciężko będzie mi uwierzyć, że na co dzień taki nie jesteś, skoro ja znam tylko tą wersję Ciebie W takim razie jak czas Ci pozwoli, odwiedź mnie, a wtedy będziemy mogli znowu wspólnie potrenować, albo po prostu spędzić czas na wygłupach Słysząc o papierkowej robocie uśmiechnęła się. Mimo, że jej usposobienie było raczej spokojne, to nie wyobrażała sobie całymi dniami siedzieć przy papierach. To chyba nie był kierunek, w którym czułaby się dobrze.-Dlatego też chce spróbować, zdaje sobie sprawę, z tego, że misje wykonywane w osadzie są bezpieczniejsze, ale one... przestają mnie satysfakcjonować. A jakie jest Twoje prawdziwe "ja"? Jaki jesteś tam, na froncie? Ważniejsze jest dla Ciebie wykonanie zadania czy może jednak ochrona Twoich towarzyszy? O awansie jeszcze nie myślę, chyba za długa droga przede mną, by teraz zaprzątać sobie tym głowę Jego plany niewiele różniły się od jej własnych. Każdy chciał wykonywać swoje obowiązki w mniejszym lub większym stopniu. To jednak zaczęło jej uświadamiać, że droga którą podążali była ulotna. Dzisiaj siedzieli rozmawiając o rzeczach, które były dla nich ważne, ale jutro... było niewiadomą. Pytaniem bez odpowiedzi, a nawet czystą kartką, która mogła być splamiona krwią. Yumiko ożywiła się jednak, gdy Tsuyoshi zaczął opowiadać o swojej rodzinie. Przekręciła się tak, by móc siedzieć przodem do niego. To jak mówił o swoich bliskich było wyjątkowe. Miał w swoim życiu osoby, które kochał, a to było ważne. Rozmarzyła się wyobrażając sobie każdego z nich. Czy byli do siebie podobni? To na pewno, przecież ród Uchiha miał dość specyficzny rodzaj urody. Dopiero przy ostatniej osobie zobaczyła delikatną zmianę w wyrazie jego twarzy, jakby w tym jednym aspekcie życia, coś nie szło tak jak należy. Jednak nie zapytała. Uszanowała to, że nie rozwinął myśli na temat Kenjiego. Kiedyś zapewne zapyta, ale teraz to co usłyszała musiało jej wystarczyć.-Przepięknie to brzmi... Chociaż pewnie bywa ciężko, skoro wszyscy kroczycie tą samą ścieżką, co? I dziękuję, że mi o tym powiedziałeś, to dla mnie ważne. W przeciągu ostatniej doby podobne pytanie pojawiło się już drugi raz, tylko Tsuyoshi był bardziej dociekliwy, chciał poznać więcej szczegółów.-Incydencie... Ciekawe stwierdzenie, zważywszy na, to że tak naprawdę nie wiem co się tam wydarzyło. Znalazła mnie Tamiko u której teraz mieszkam, to ona mnie stamtąd wyciągnęła i zaopiekowała się mną. Długo nie potrafiłam się wybudzić, jakbym chciała zdecydować w którą stronę mam iść. W sumie... wiesz, że nawet nie wiedziałabym jak mam na imię, gdyby nie ona? Problem polega na tym, że w Kotei nie mieszkaliśmy zbyt długo, więc Tamiko kojarzyła tylko moją matkę i mnie, o ojcu całkowicie nic nie wiem. Jakby rozpłynął się w powietrzu. Może walczył, a może nas zostawił. Nie mam żadnego tropu, więc przestałam szukać. Teraz Hiromi zaoferowała mi pomoc, ale... chyba się boje, wiesz? Bo jeżeli ktoś tam jest, to czemu mnie nie szukał? Nie wiem jakim byłam człowiekiem, a jeżeli okazałoby się, że jestem inna niż kiedyś? Jeśli nie sprostałabym ich oczekiwaniom?
Re: Jezioro Shikotsu
: 26 lut 2026, o 14:24
autor: Uchiha Tsuyoshi
Lato 396 roku Chętnie. Mieszkasz w Sarufutsu, tak? - zapytał. Cóż, musiał mieć jakieś namiary, jeśli miał ją kiedyś odwiedzić. Choć istniała też niezerowa szansa na to, że wpadną na siebie gdzieś wcześniej. W jakimś obozie, podczas jakiejś misji wojennej. No ale gdyby tak sie nie stało, to musiał mieć jakiś punkt zaczepienia. Nie chciałby, żeby przez przypadek urwał im się kontakt - ja, jak wspominałem, mieszkam w Hachimantai. Nasz dom jest duży, choć stoi na uboczu. Kiedy zapytasz o posiadłość Uchihów, to w Hachimantai każdy wskaże Ci do niej drogę - wyjaśnił zawczasu. Wiesz... to zależy od charakteru misji. Kiedy robię coś sam, albo w małej grupce, to zazwyczaj po prostu staram się jak najściślej trzymać celu misji i jak najszybciej wykonać to, co mi powierzono - choć zdarzają się odstępstwa. Co innego jednak, gdy dowodzę ludźmi, jak na moście Teppu. To uczucie... tego nie da się opisać słowami. Wiesz w ogóle jak to było z tamtą bitwą? Pewnie nie, pewnie kojarzysz tylko że udało się zdobyć tamten most. Cóż, tamto doświadczenie mocno mnie ukształtowało. Przełamałem swoje bariery, a przynajmniej niektóre z nich. To było na wiosnę, ponad rok temu, a ja byłem wciąż Akoraito. Cała armia była w impasie, a front był zamrożony po obu stronach. I wtedy dostałem przydział jako dowodzący garnizonu Uchiha na moście Teppu, na bagnach. Wiesz co mnie tam przywitało? Nasi ludzie ponabijani na pal i wystawieni przez Dzikich na nasz widok. I wśród tych ciał była poprzednia dowodząca tym obozem. Nieźle, nie? - przerwał i pokręcił głową. Już od dawna nie przypominał sobie tego wszystkiego krok po kroku, tak jak teraz. Jak on w ogóle wtedy to zniósł? - Ale od razu przeszedłem do działania, bo wiedziałem, że teraz życie tych ludzi jest zależne ode mnie. I że ja jestem odpowiedzialny za to, żeby już ani jeden z naszych nie został w ten sposób zamordowany. Szybko opracowałem plan. Rano zebrałem żołnierzy na placu i obiecałem im, że ja, Tsuyoshi Uchiha, powiodę ich do zwycięstwa. Choć tak naprawdę użyłem innych słów. Takich, które bardziej do nich przemawiały. Że tego dnia skończy się ich męka, gnicie w bagnach, jedzenie tamtego świńskiego żarcia i patrzenie, jak męczą naszych towarzyszy. I że tego dnia będziemy ucztować na zapasach Dzikich - przerwał, na jego ramionach pojawiła się gęsia skórka gdy przypomniał sobie reakcję żołnierzy na te słowa - No i zaatakowałem godzinę później, tego samego ranka. Ta bitwa to była straszna jatka, a w jej trakcie musiałem szybko podejmować trudne decyzje. Bardzo trudne. I bardzo szybko. Na przykład jak ustawili na moście tarcze z naszymi, okaleczonymi jeńcami. Niektórzy z moich ludzi mieli obiekcje co do tego, ale sam własnoręcznie zakończyłem życie zarówno tych biedaków od nas, jak i zbrodniczych obrońców - ostatnie słowa wypowiedział z pewnym trudem - Koniec końców jednak, udało nam się. Most padł, tak samo jak obóz Dzikich. Zwycięstwo było pełne - przerwał na moment. Przez cały czas, kiedy opowiadał, siedział bokiem do towarzyszki, nadal zapatrzony gdzieś w dal. Na jego spokojnej zazwyczaj twarzy odmalowywały się różnorodne emocje - od smutku, przez podekscytowanie, po nostalgię. Nie ma drugiego takiego uczucia, gdy widzisz kilkuset ludzi, których życie zależy od Ciebie, a Twoje życie od nich, i oni wykrzykują Twoje imię, ufając Ci, gotowi do zrobienia tego, co im powiesz. Albo gdy niszczysz pozycje wroga i słyszysz, jak zza pleców dobiegają Cię radosne wiwaty tych ludzi, którzy zaczynają mieć nadzieję, że tym razem naprawdę wyrwą się z tego piekła. Najważniejszym talentem dowódcy jest poznanie umysłu żołnierza i zdobycie jego zaufania. Dowodzenie to... hah... brakuje mi słów - powiedział i popatrzył na Yumiko, już mniej oderwany od rzeczywistości. Zamrugał kilka razy oczami - chyba znowu mnie poniosło, jak w błocie. Wybacz. W każdym razie... chciałbym dowodzić swoim własnym oddziałem - wyjaśnił i wzruszył ramionami. Trochę mu było głupio, że tak długo gadał i to jeszcze o takich rzeczach, ale cóż. Taki już był. Czasem naprawdę się zapominał, niezależnie od tego, z kim rozmawiał. Miał tylko nadzieję, że nie wyjdzie na nudziarza. Ale będąc bardziej precyzyjnym, to najważniejsze jest zadanie. Wszyscy musimy się liczyć z najgorszym na misji, ale tak to już jest. Choć nie wiem czy gdyby osobami, których by to dotyczyło był ktoś z mojej rodziny, to... potrafiłbym się zachować zgodnie z tą zasadą - zrobił chwilę przerwy i szybko dodał - Nie, raczej bym nie był w stanie. Ale nikomu o tym nie mów. Pięknie to brzmi, tak. Do momentu, w którym młodszy brat próbuje Cię okantować na obowiązkach, albo ktoś nie złoi Ci tyłka na sparingu, a reszta się z tego śmieje - sam się zaśmiał - cóż, sądzę że na pewno ich poznasz. Harumi, mojego tatę, któregoś z wujków. Podczas którejś z misji z pewnością na kogoś trafisz. Za dużo ich - zaśmiał się. Docenił jednak to, co powiedziała - że to dla niej ważne, że się z nią tym podzielił. Nie skomentował, ale zrobiło mu się z tą wiedzą jakoś lepiej. Yumiko wyglądała na bardzo empatyczną. To wszystko musiało... i musi być bardzo trudne. Ale wygląda na to, że bardzo dobrze sobie z tym radzisz. Ja na pewno nie byłbym w stanie - powiedział i się zamyślił, a po chwili dodał - ta Tamiko... znała Twoją mamę, tak? Opowiedziała Ci, jak wyglądała? Albo jak miała na imię? I z której części Sogen pochodzicie? Wiesz, zważywszy na to, że jest już dwa lata po ataku Dzikich, to gdyby była na terenie Wolnego Sogen, to mama na pewno już by Cię znalazła. Możliwe, że ukrywa się gdzieś na okupowanych terenach. Takich historii jest sporo i ciągle ktoś kogoś znajduje, mimo upływu czasu, przynajmniej tak słyszałem. Pewnie tego próbowałaś, ale może w Sarufutsu są jakieś papiery, które dawałyby choć jakąś małą poszlakę co do Twojego prowadzenia? Gdybyśmy znali imiona Twoich rodziców, to na pewno udałoby się w końcu ustalić, gdzie mogą teraz być - powiedział. Słowa o tym, że to dziwne, że nikt jej nie szukał, skłoniły go do kolejnej refleksji. To była trafna uwaga. Co więc się tam faktycznie wydarzyło? Najgorszą ewentualnością było to, że żadne z rodziców już nie żyje, ale Tsuyoshi oczywiście nie podzielił się tą myślą. Szczególnie, że to wcale a wcale nie musiała być prawda. Nie wydaje mi się, żebyś się musiała o to obawiać. Nie przejmuj się, na pewno oni w ten sposób nie myślą. Zresztą, o jakich w ogóle wymaganiach mówimy. Niczego Ci przecież nie brakuje - powiedział zupełnie szczerze i popatrzył jej w oczy - I jeśli będę mógł jakoś pomóc, to pamiętaj, że zawsze to zrobię.
Re: Jezioro Shikotsu
: 26 lut 2026, o 16:31
autor: Yumiko
-Tak, w Sarufutsu. Dokładniej na obrzeżach od strony lasu... Będziesz mijał domy, później długo nic i wtedy trafisz do mnie Zapamiętam... Jeżeli dłuższy czas nie natrafimy na siebie, to wpadnę zobaczyć gdzie się podziewasz Yumiko słuchała opowieści i nawet wtedy gdy Tsuyoshi robił chwilową przerwę nie odzywała się. To musiało być traumatyczne, a sam fakt, że się z nią tym dzielił, był dla niej ważny. Mało kto potrafi rozmawiać o takich sprawach z niemalże obcą osobą, ale czy tak naprawdę byli dla siebie obcy? Wiadomość o tym, jak zostali potraktowani ludzie z ich klanu szczerze ją zasmuciła. Nie w taki sposób powinno się zabijać, nie tak wyobrażała sobie śmierć. Gdzie kończyło się człowieczeństwo, a pojawiał się potwór? Czy wszyscy dzicy, byli tak okropnymi stworzeniami? Nawet jak walczyli po różnych stronach barykady, wszyscy powinni zachować odrobinę dobroci. -Przykro mi, że musiałeś podjąć tak ciężkie decyzje... Po chwili zabrała dłoń, pozwalając by słowa dalej płynęły z jego ust.-Po tym co mi powiedziałeś, uważam, że będziesz dobrym dowódcą. Doprowadziłeś do zwycięstwa na moście, uwolniłeś tych ludzi. Nawet jeżeli musiałeś kogoś poświęcić, to nie obarczyłeś tym zadaniem nikogo innego... Wziąłeś to na swoje barki, a to tylko pokazuje jak dobrym człowiekiem jesteś. Jeżeli będziesz miał już swój oddział, a ja będę nieco silniejsza, to nie zapomnij o mnie, z kimś takim na czele, mogę iść na wojnę Nie musisz się martwić, nikomu nie powiem, bo na Twoim miejscu też wybrałabym bliskich. Chyba powinna zanotować sobie imiona jego rodzeństwa, a może całej rodziny. Jeżeli miałby kogoś spotkać na misji, to wolałby wiedzieć kim są. Kto wie, może mogłaby się wtedy podpytać, o to co słychać u Tsu? -Życie z rodzeństwem przecież nie może być takie cukierkowe, tym bardziej jak masz malutką siostrę! Wyobrażam sobie, jak was wodzi za nos. -Jeżeli nie pamiętasz nic, to nie masz za czym tęsknić, a jak nie tęsknisz, to nie rozpaczasz. Tak, Tamiko, może nie tyle co znała moją matkę, a ją kojarzyła. To ten etap, gdy pojawiają się nowi sąsiedzi, wiesz, jak wyglądają jak mają na imię, ale nie utrzymujesz z nimi przyjacielskich relacji. Tak jest w tym przypadku. Moja matka miała na imię Mizuki, zginęła tamtego dnia. O ojcu nie wiem nic. Problem w tym, że Tamiko nigdy nie widziała żadnego mężczyzny przy mnie. Jakby w ogóle nie istniał. Nie szukałam, nie byłam gotowa... Długo mi zajęło pogodzenie się z tą sytuacją, tym bardziej, kiedy dawali mi nadzieję, że sobie przypomnę. Czekałam miesiącami, a później musiałam nauczyć się żyć z myślą, że nie będę pamiętać. Towarzyszyło jej wiele emocji, jednak słysząc o tym, że nic jej nie brakuje, uśmiechnęła się z wdzięcznością. -Dziękuję, to wiele dla mnie znaczy. Jak już zaoferowałeś pomoc, to na pewno to wykorzystam, na początku przy nauce technik, bo nie wiem jak po dzisiejszym dniu będę uczyć się sama? Kto mi będzie tak ładnie opowiadał o tym co powinnam zrobić? Będziesz pisał do mnie listy! Opisywał technikę, a ja będę się uczyć, będę odpisywać kiedy się nauczę i opowiadać co się tutaj dzieje. Cóż to za genialny pomysł.
Re: Jezioro Shikotsu
: 26 lut 2026, o 17:27
autor: Uchiha Tsuyoshi
Lato 396 roku Dziękuję - odpowiedział - chętnie zobaczę, jak radzisz sobie na polu bitwy. Jak tylko będziesz gotowa na trudniejsze misje, to na pewno z łatwością się odnajdziemy. Kwatera główna nie robi problemu, gdy zgłasza się na przydział w parach albo nawet w grupach. Kto wie, może nawet powalczymy u boku Azumy-san i Hiromi-san. Im też ufam. To bardzo zdolni wojownicy - wyjaśnił - i... jesteś dla mnie stanowczo zbyt łaskawa w tych komplementach, ale... dziękuję za te miłe słowa. Tak, Tsumi-nee jest super. Lubię jej pokazywać, jak się rzuca kunaiami. Oczywiście takimi drewnianymi, treningowymi. Moim zdaniem jest bardzo zdolna. Przebywanie z nią to sama przyjemność - uśmiechnął się na samo wspomnienie o młodszej siostrze - na pewno ją kiedyś poznasz! Bardzo mi przykro z powodu Twojej mamy, Yumiko - powiedział krótko i rzeczowo, nie chcąc sprawić wrażenia, że mówi to na pokaz (bo nie mówił) - no dobrze, wszystko w swoim czasie. Zrobisz to, na co będziesz gotowa i tylko wtedy, gdy będziesz gotowa. Nie czuj presji. To musi przyjść samo. Jestem pewien, że Hiromi-san nie będzie naciskała. Jest co najmniej tak samo wrażliwa i empatyczna, jak Ty. Nie zrobi nic bez Twojej wyraźnej zgody - przedstawił swój punkt widzenia, ale znowu: starał się, żeby nie zabrzmieć protekcjonalnie. Nie był w centrum problemu i nie chciał uchodzić za wszechwiedzącego. Chciał po prostu przekazać, że w swoim niewielkim zakresie, kiedyś tam, w przyszłości, może pomóc - jeśli będzie chciała, oczywiście.Hej, pisanie listów to super pomysł! Jak utknę znowu gdzieś na bagnach to możemy się nie widzieć przez dłuższy czas, więc to będzie świetny sposób na porozumiewanie się! - powiedział żywiołowo - Tak, obiecuję, że będę pisał listy. I opisywał techniki. Tylko masz na nie opowiadać i raportować, co u Ciebie! - zakomunikował, gdy go szturchnęła. Popatrzył na dłoń, którą to zrobiła, a później na nią samą, a następnie przeniósł wzrok na dół, na wodę, nad którą wznosiła się gałąź, na której siedzieli. Później znowu na Yumiko i znowu na wodę, by ostatecznie popatrzyć na dziewczynę. Na jego twarzy pojawił się zawadiacki uśmieszek.Nie no, dobra. Nie zrobię tego - zaśmiał się, nie zdradzając swoich intencji. Yumiko i tak pewnie się domyśli.