Północno - wschodnie wybrzeże

[Anzou]

Anzou sugerował Chino pewne rozwiązania, które w jego ocenie mogłyby w jakiś pozytywny sposób zoptymalizować jej sposób pracy, a przede wszystkim - ułatwić jej takie podstawowe zadania, takie, które ją irytowały i sprawiały, że nie do końca czuła się komfortowo w nowej roli, której została postawiona. Taki klon, ktoś, kto sprawia tylko pozory, ale z drugiej strony może samoistnie działać - to zbawienie. Chłopak nie znał tej techniki, raczej nie było to coś prostego, ale z drugiej strony - świat stoi przed nim otworem, a zwłaszcza teraz, gdzie jeden front się zamknął - być może będzie mieć nieco więcej czasu dla siebie.
- Pełnomocnik brzmi dobrze, w zależności od rangi podpisu - odpowiednie uprawnienia, wtedy na Tobie leżałyby te najważniejsze decyzje. Yai mógłby Ci w tym jakoś pomóc, ma chłopak łeb na karku.
Powiedział Anzou spokojnym głosem biorąc kolejny łyk napoju, tym razem postawił na zwyczajny napar ziołowy, którego ciepła temperatura przechodziła przez przełyk, a potem dalej była odczuwalna w brzuchu. Anzou siedział wyprostowany, jak przystało na Kaminari, ale nie był spięty. Rozmowa z Chino była specyficzna, może czasami trudna, ale nie była to dla niego osoba, która jakoś plątała mu ręce i język, która stresowała go tak, że nie wiedział co ze sobą zrobić. Kagada w najlepsze siłowała się z innymi demonstrując swoją siłę i dosłownie miażdżąc rywali. Była piekielnie silna, Bestia z Atarashi nie bierze jeńców.
- Siłą to chyba ciężko jej dorównać. Może kiedyś się jej zrewanżuję, a teraz... chyba Shirei-Kan klanu Pawia ma szansę, a przynajmniej... takie stwarza pozory.
Gość był potężny, nie tylko pod kątem wzrostu, ale również masy mięśniowej i takiej aury, która od niego biła. Był poważny, stonowany i zachowywał się jak należy. Kaminari powiedział to tylko do Chino. Anzou uważnie się mu co chwila przyglądał, gość posiadał odpowiednie maniery, jakby... w ogóle nie był zza Muru. W sumie... wychodzi na to, że wszystkie klany, które były za Murem posiadają jakieś swoje struktury, tradycje i kulturę, co tylko i wyłącznie świadczy o tym, jak niewiele o nich inni wiedzieli. Teraz może napisać się nowy, lepszy rozdział historii tego świata. Taki, gdzie ludzie względnie się szanują, docierają w imię lepszego dobra. Chino doprecyzowała swoje życzenia i padło na legendarny miecz. Wspaniała sprawa, lista została zamknięta, a Anzou miał jasne instrukcje co dalej. Wiedział, od czego zacząć. Sharingan, proteza i miecz. Taką wybrał kolejność. Front z Uchiha chyba dalej był otwarty, więc takie starania wojenne można połączyć z zadaniem specjalnym od Chino.
- Z takimi wzmocnieniami... zmieciesz wszystkich. Sharingan na pewno zaogni sytuację z Uchiha, oczywiście... jak się już kiedyś dowiedzą, w sumie na froncie ginie wielu ludzi, więc jedne zwłoki, które gdzieś zaginą... raczej nie powinny stanowić większego problemu, przynajmniej krótkoterminowo. A miecz... coś wymyślę. Sam też chciałem sobie taki zorganizować...
Anzou lubił walkę mieczem, a starcie z Fugatą, czy też obserwacja Shiry udowodniła mu jedno - broń też może stanowić OGROMNE zagrożenie. Czasami stawianie tylko i wyłącznie na techniki to proszenie się o śmierć. A co, gdy przeciwniki skróci dystans? Gdy nie będzie czasu na robienie pieczęci i używanie technik? Sama szybkość i percepcja to nie wszystko. Anzou musi się podszkolić również w tym elemencie i zdobyć do tego odpowiedni ekwipunek. Godny klanu Kaminari. Dla Chino, a potem może dla siebie. Rozmowy i zabawa trwała dalej w najlepsze, na środek wyszła jakaś kapela, która od razu zwróciła na siebie uwagę, Anzou znał część refrenu, ale nie porywał się do śpiewu. Nie czuł tego klimatu, ale naprawdę cieszył się, że inni się bawią. Niektóre z tekstów były zabawne, chłopak aktywnie reagował śmiechem i brawami, gdy uznał, że tekst go rozbawia. Zwłaszcza ten tekst, który zaczepił Zaku, Anzou tutaj zagwizdał dając upust swoim emocjom. I wtedy, zespół poszedł o krok dalej, co skomentowała Chino, twierdząc, że to o Władcy Piorunów jednocześnie szturchając go łokciem. Anzou nie wiedział co ma myśleć. Przy samym kontakcie fizycznym poczuł skrajne emocje, jedne to strach, a drugie... to coś miłego, coś pozytywnego, taką swego rodzaju radość. Chino chyba była delikatnie pod wpływem alkoholu, ale dobrze się bawiła, w pełni na to zasługiwała, zwłaszcza po tym czasie, gdzie ciągle musiała odpowiadać za jakieś rzeczy związane z wojną, po tym całym stresie z negocjacjami. Anzou sam też ją delikatnie szturchnął, nie tak zdecydowanie, w końcu to była Shirei-kan, powstrzymał się też od jakiejś reakcji, która skupiała się na lekkim przekąsie. Nie przystoi.
- Aż tak to nie, nie lubię ryb. Wolę ludzi, zdecydowanie.
Władca Piorunów się uśmiechnął, nie miał pojęcia w jaki sposób zareaguje Chino, zapewne zaraz się o tym przekona, ale tymczasem... Sama zabawa się rychło skończyła, ponieważ Kagada dość specyficznie zaznaczyła swoje niezadowolenie z tekstu i zakończyła jakże wspaniały występ artystyczny. Było miło, ale się skonczyło. Nie było też chętnego do siłowania na rękę. Kaminari spojrzał na Shirei-kan klanu Pawia, już chciał mu sugerować takie starcie, ale... powstrzymał się. Za cholerę nie wiedział, jaką siłą dysponuje, a co gorsza, jak zareaguje Bestia w przypadku potencjalnej porażki. Dla niej mogłaby to być największa ujma na honorze, co więcej - przy wszystkich, w trakcie środku wydarzenia. Lepiej nie tworzyć jakichś niedopowiedzeń, nieklarownych sytuacji, nie teraz, gdy sojusz dopiero powstał.

[Kujaku Haruka]

Haruka w pierwszej sekundzie nie zrozumiała co do niej Shira powiedziała. Po prostu skinęła głową, jakby było to coś całkiem oczywistego. W zasadzie dopiero kiedy Shira dotarła do wspomnienia o Urasano i jej towarzystwie, Haruka opamiętała się i w tym samym momencie co Urasano powiedziała:

- Eee... ja? -

Dopiero po kolejnych paru sekundach się poprawiła, prostując nieco.

- To znaczy... oczywiście, liderko. Tylko chyba przyda nam się mapa, albo instrukcje jak tam dotrzeć. Na wypadek, gdyby coś nas rozdzieliło, żebym była w stanie też sama dotrzeć. Chociaż.. chociaż to oczywiście tylko ostateczność. - wymamrotała, po czym już się uciszyła, bo przecież szczegóły będą mogły dopiąć jutro, kiedy już będzie po imprezie. Tym bardziej, że Shira zaczęła wyjaśniać, czemu to Drugie Pióro, a nie jej mentorka z nią poleci. Jak się okazało, powód był bardzo prosty i w pełni sensowny - katana. Rozjemca Umarłych, dopóki nie zdobędą... chuja... był jedynym pewnym sposobem walki i ostatecznej eliminacji Harpii. Reszta Sióstr także otrzymała swoje zadanie i wszystkie... cóż, wszystkie były potrzebne. Rzeczywiście, ona i Urasano chyba najlepiej się nadawały do takiego zadania - tym bardziej, że w razie czego nawet nie muszą i wręcz pewnie nie powinny, angażować się w konflikty po drodze, ale wykorzystać w pełni swoją mobilność do jak najszybszego dotarcia i powrotu z zamku. Haruka była tak skupiona i przejęta teraz, że nawet nie roześmiała się na żart o zaschniętej krwi. Poczuła jedynie ukłucie żalu, że nie będzie mogła dołączyć do Shiry i pobyć z pumami, które były - po Yeny - najsłodszymi zwierzakami, jakie znała. Trudno jednak - ten temat będzie musiał poczekać. Wiedza na temat walki z Harpiami była w tym momencie ważniejsza.

- Ummm... Shira... jeszcze nim wrócimy, to może dobrze by było chyba sprowadzić może jakiegoś Gazo do nas? Takiego kogoś, kto specjalizuje się w szybkim kopiowaniu zwojów i ksiąg. Jeżeli Harpie wróciły, to chyba dobrze by było móc podzielić się przynajmniej częścią wiedzy na ich temat z Atarashi, prawda? Skoro oni pierwsi się na nie natknęli. Głupio by było, gdyby byli skazani w walce z nimi tylko na nas. - zasugerowała nieśmiało. Oczywiście wiedziała, że pewnie taktyki Chishiby były dedykowane stylowi walki Sióstr oraz miały na celu osiągnięcie przewagi nad Harpiami także w ich naturalnym żywiole - powietrzu - ale chociażby same, podstawowe informacje na temat tego, czego można się po Harpiach spodziewać powinny zostać przekazane shinobim z Atarashi, żeby mogli zacząć pracować nad własnymi taktykami.

Potem jednak dyskusja na temat Harpii ucichła, zastąpiona pokazem muzycznym. Haruka, słysząc pierwsze dźwięki piosenki uniosła brwi, ale już po chwili zachichotała, kiedy dotarło do niej, jakiego rodzaju będzie to piosenka. Prostacka, ale z żywiołowym rytmem i całkiem... kreatywnymi strofami. Czuła, że łatwo do niej wymyślić kolejne, i to na poczekaniu. Co momentami wydawał się robić śpiewak na scenie. Tak czy inaczej, nie minęło wiele czasu, kiedy razem z tłumem śpiewała:

- Hej Hej, ha! Kolejkę nalej! Hej, ha! Kielichy wznieśmy! To zrobi doskonale morskim opowieściom!
-

Kiedy pojawił się Zaku, pomachała mu radośnie, zmuszając do wypicia z nią jednej czarki w ramach świętowania sukcesu negocjacji. To, co ją jednak zdziwiło, to wzrok wszystkich dziewczyn skierowany na Yadasu, kiedy padły słowa o "mistrzyni w minecie". Tego się jakoś nie do końca spodziewała, chociaż oczywiście sama skierowała zaciekawiony i spragniony plotek wzrok na Pierw... nie, teraz już Drugie Pióro. Było oczywistym, że nie przepuści Siostrze tej historii, skoro sama podzieliła się swoją z Shirą i Fugatą.

- Co to za historia? To muszę usłyszeć! - rzuciła do Yadasu, szczerząc zęby. - A, i co chcesz zaśpiewać? Może ja i Urasano albo Niyomi byśmy ci zrobili chórki? I możemy być tancerkami z tyłu, weźmiemy pierwsze cztery układy z tego, co na plaży ćwiczyłyśmy, te proste, żebyśmy się nie zabiły. Tylko bez chakramów, zamiast tego możemy jakoś dłonie zaplatać, o tak, to powinno dobrze wyglądać. Co myślicie? -

Szturchnęła pozostałe dwie młode Siostry, mając nadzieję, że poderwie je w ten sposób do wspólnej aktywności. Niewiele miała okazji, żeby z nimi poprzebywać, w zasadzie chyba Niyomi była tą, z którą rozmawiała do tej pory najdłużej. To jednak mogło poczekać. Potem przyszła kolejna Shirę - co oczywiście bynajmniej nie uraziło, a raczej przeciwnie - zachwyciło ich liderkę. Na koniec jednak śpiewak popełnił kardynalny błąd... i pojawiła się zwrotka o Kagadzie.

Słysząc "sześciu było na nią", Haruka prychnęła, w ostatniej sekundzie odwracając głowę na bok, by nie opryskać alkoholem którejś z towarzyszek. Niestety, to było koniec imprezy dla grajka - krzesło trafiło go centralnie w czoło. Widząc go nieprzytomnego, pociągnęła Muwarę za rękaw.

- Wiem, że impreza, ale... zerkniesz na niego, czy nie odleciał całkiem po tym? Przecież mu mogła kark skręcić tym krzesłem... Mogę ci pomóc. - mruknęła do medyczki, w razie potrzeby podnosząc się z krzesła, chociaż zaraz przystanęła, słysząc co takiego ma zrobić Nagome.

Jedenasta Siostra.

- Co takiego? - uniosła brwi, tym razem kompletnie zaskoczona, patrząc po reszcie. - Kto taki? Chyba nie Ebiro, prawda? -