Rodzinny Dom Minari

[Kaito Ishikawa]

Fabuła

Lato 396 roku Minari

Wieczorem do twojego domu zawitał Reiko, jak to miał ostatnio w zwyczaju przyjść do ciebie również i po swojej pracy. Służba zapowiedziała, że przybył do ciebie gość w postaci Shirei-kana, ale bez tego doskonale wiedziałaś kogo niesie wieczorny wiatr.

Czarnowłosy wszedł spokojnym korkiem, nie wyglądał na człowieka, którzy przyszedł złożyć uprzejmą wizytę. Spojrzenie Reiko zatrzymało się na twoich oczach, jednak tylko przez chwilę, skupił się na analizie całego twojego ciała chcąc ocenić czy nie doszło do innych uszczerbków na twoim zdrowiu. Dopiero gdy skończył podszedł do ciebie bliżej.
- Minari, słyszałem o twojej misji - głos był spokojny, to zwykły, nie podniesiony, jednak mogłaś wyczuć, że czai się gdzieś tam gniew.
Narzeczony spojrzał ci głęboko w oczy
- Pościg za członkami Senrankai, samodzielna decyzja, na zadaniu równowarte misji D, zadaniu, które dotyczyło czegoś kompletnie innego, aniżeli walka z członkami Senrankai ? - jego głos zdradzał co raz wyraźniej rozgniewanie, a jego spojrzenie po kilku sowach nabrało twardości.
Na moment zatrzymał się, ochłonął, przymknął swoje oczy, po chwili czule złapał za twoje ramiona, a kiedy ponownie otworzył swoje oczy, mogłaś ujrzeć jak szklą w świetle pokoju
- Czy zdajesz sobie sprawę, jak niewiele brakowało, żeby dzisiejszy raporty wyglądał inaczej ? - jego głos przycichł -...Gdybyś trafiła na oddział inny niż zwiadowczy... Moglibyśmy... Moglibyśmy dzisiaj już nie rozmawiać twarzą w twarz, a przy twoim nagrobku. - wypuścił powietrze z płuc, okazując przy tym sporą dawkę smutku i zmartwienia.
- Nie jestem zły dlatego, że walczyłaś, ale dlatego, że rzuciłaś się w pościg bez przygotowania, bez wsparcia i bez planu. - powiedział już zwyklejszym tonem, ale pełnym napięcia.
Mężczyzna wciąż się w ciebie wpatrywał, ale jakoś tak zachłannie, jakby w obawie, że ktoś zabierze mu to co tak bardzo kocha. Zbierając myśli, po chwili ponownie odezwał się
- Minari... Jeśli chcesz w przyszłości podejmować trudniejsze misje, musisz być od nich silniejsza, nie tylko odważna... - chwila skupienia zagościła na jego twarzy, jakby starał sobie coś przypomnieć - ..."Odwaga bez siły i rozsądku zabija shinobi szybciej niż wróg"....

Spojrzał na twoje dłonie, które delikatnie ujął, podnosząc je wraz ze swoimi do góry na wysokości twojej klatki piersiowej, przybliżył się do ciebie.
- Mówię to nie dlatego, że uważam cię za słabą, ale dlatego, że jesteś moją narzeczoną, za niedługo żoną, matką naszych dzieci, ja... nie chcę cię stracić... - powiedział czule, dodając jeszcze ciszej -... Proszę. Następnym razem wróć z misji tak, żebym nie musiał przychodzić tu w takiej sprawie... Damy radę ? - zapytał na koniec twój narzeczony

Przez chwilę jeszcze trzymał twoje dłonie w swoich, jakby upewniał się, że naprawdę stoisz tu przed nim cała i zdrowa. Czule delikatnie przesunął kciukiem po twojej dłoni
- Nie przyszedłem tu tylko po to, żeby cię upominać. Przyszedłem, bo się martwiłem... - Reiko przyciągnął cię do siebie - ...Chcę, żebyś wracała z każdej misji na którą pójdziesz, zawsze.

Hyūga Reiko - KLIK

[Minari]

Gdy wraz z Sumire, Białowłosa wróciła do domu, od razu zaczęły się podekscytowane pytania, jak jej minął dzień i czy wszystko w porządku. Ayumi momentalnie zbladła, widząc przygnębienie na twarzy córki, a gdy ta oznajmiła tylko, że potrzebuje się wykąpać i zniknęła bez dalszych wyjaśnień w głębi domu, kobieta spojrzała pytająco na opiekunkę. Sumire wyjaśniła zarówno jej, jak i Kazumie, co zaszło na przedmieściach, oraz to, że Minari zdaje sobie sprawę z popełnionego błędu i czuje się winna. Wspólnie uradzili, że nie było sensu jej dokładać i robić kolejnych wykładów. Przynajmniej nie w tej chwili.

Sama Minari, mając na względzie kontakt z wszami u dzieci, zdecydowała się na porządną kąpiel i solidne mycie włosów, a także nałożenie zapobiegawczo leku, żeby uchronić się przed tym przykrym problemem. Zazwyczaj kąpiele w gorącej wodzie dawały przyjemne odprężenie, jednak tym razem nawet gorąca woda nie podziałała na przykre myśli Białowłosej, które ciążyły jej jak kamień. Tak bardzo cieszyła się, że zrobiła tak znaczne postępy podczas treningów z Dziadkiem i nauczyła się naprawdę przydatnych technik, a wszystko to okazało się nic nie warte. Została wdeptana w ziemię i nie była w stanie nawet zareagować. Mogła zginąć... Ta sytuacja skutecznie podcięła jej skrzydła, które dopiero co zaczęła rozwijać. Kompletnie straciła chęci do dalszej walki, bo najwyraźniej zwyczajnie się do tego nie nadawała...

Wyszorowana i z umytymi włosami, wróciła do swojego pokoju, przebrana w białe, nocne kimono. Podeszła do komody, gdzie leżała mała poduszeczka i złożyła na niej kanzashi i złoty grzebień. Zabrała się za porządne rozczesywanie włosów, cały czas rozmyślając o tym, co się dzisiaj wydarzyło. A to zapewne nie był jeszcze koniec. O ile rodzina najwyraźniej dzisiaj jej odpuściła, o tyle Reiko może już nie być taki wyrozumiały, gdy dotrze do niego raport. Kiedy uporała się z włosami, którym pozostało już tylko schnąć, założyła na siebie dodatkowe okrycie w kolorze jasnej zieleni i przysiadła przy biurku. Jej wzrok padł na rzecz, która znów ciążyła jej tak mocno, że przygniatała o ziemi. Wzięła w dłoń złotą odznakę shinobi i przyglądała się jej przez chwilę, coraz mocniej utwierdzając się w przekonaniu, że nie jest jej godna. Skoro już teraz, na początkowym etapie było tak źle, to wyżej będzie nie tylko ciężej i gorzej, ale może ją to kosztować życie.

- Panienko? Przybył Reiko-sama. - Z zamyślenia wybudziły ją słowa opiekunki. - Czy może wejść?

- Tak, dziękuję Sumire-san. - Odpowiedziała, dając znak, że wszystko jest w porządku i że jest ubrana.

Starsza Pani otworzyła przed Liderem drzwi pokoju Minari i zamknęła za nim, gdy przekroczył próg. Sama Białowłosa podniosła się na równe nogi, zaciskając w dłoni odznakę i spojrzała na ukochanego, który w tym momencie najwyraźniej sprawdzał, czy nic jej nie jest. Tak jak się spodziewała. Pod tym pozornym spokojem czaił się gniew i zmartwienie. Pozwoliła mu mówić, nie mając nawet chęci i siły się bronić. Nie spuściła wzroku, ale Reiko mógł dostrzec w jej oczach kompletną pustkę i niesamowite zgnębienie. Widać było, że jest świadoma swojego błędu, ale mimo to przyjęła w milczeniu dalsze upomnienia i wyrzuty, a gdy Lider wszedł na kwestię bardziej emocjonalną, po jej policzkach zaczęły spływać łzy.

- Tak, zdaję sobie sprawę i błagam o wybaczenie... - Powiedziała cicho.

Słysząc o chęci brania w przyszłości trudniejszych misji i konieczności stania się silniejszą, Minari momentalnie zacisnęła mocniej dłoń na odznace, aż poczuła ból wewnątrz dłoni. To była kwestia, o której też myślała, a ta perspektywa nie wyglądała zbyt zachęcająco.

- Nie chcę... - Odpowiedziała głucho. - Dzisiejszy dzień uświadomił mi, że mimo ostatniego wysiłku, jaki włożyłam w treningi i sporych postępów, jakie zrobiłam...to wszystko i tak nie zdało się na nic. Mimo tego, jak bardzo rozwinęłam swoją szybkość i czas reakcji, nie zdążyłam skryć się przed atakiem...

Gdy chwycił za jej ręce, mógł dostrzec złotą odznakę shinobi, która odbiła wewnątrz jej dłoni wyraźny odcisk, gdy wcześniej zaciskała pięść. Kolejne słowa Reiko tylko utwierdziły ją w przekonaniu, że nie powinna dłużej jej nosić. Nie chciała iść w ślady ojca, zostawiając rodzinę w bólu i cierpieniu. Świadomość, że mogłaby kiedyś osierocić własne dzieci, była przerażająca, tak samo jak smutek samego Reiko, który już raz przecież przeżył tragedię. Po policzkach Minari spłynęło jeszcze więcej łez.

- Czy to będzie samolubne z mojej strony, jeśli wybiorę swoje własne życie i naszą wspólną przyszłość, kosztem odznaki? - Zapytała po chwili. - Nigdy nie zależało mi na awansach, tytułach i uznaniach, a im wyższy szczebel, tym większe ryzyko, że w końcu nie wrócę, bo tak jak dzisiaj, mimo dobrego przygotowania okaże się, że to będzie za mało. Zależało mi tylko na tym, żeby być potrzebną i żeby Klan mógł na mnie polegać, jednak nie muszę być wybitną kunoichi, żeby być świetnym medykiem...Byłabym szczęśliwa, mogąc spokojnie pracować w Szpitalu i pomagać ludziom, bez konieczności ryzykowania własnym życiem...

Widać było, że jest jej w tym momencie bardzo ciężko, a słowa Reiko wcale nie pomogły. Wręcz przeciwnie. Ciężar, który teraz spoczywał na jej dłoni, był jeszcze bardziej dotkliwy. Chciała żyć, być szczęściwa u boku ukochanego, mieć pracę, którą uwielbiała. Nie widziała innej możliwości, żeby to osiągnąć, jak tylko pozbyć się ryzyka, które mogło w jeden chwili zniszczyć to wszystko. Próbowała. Naprawdę się starała, mając nadzieję, że tym razem będzie silniejsza, lepsza. Że Takamine tylko ją wzmocni. Niestety, los dzisiaj boleśnie ją zweryfikował.

Kasari Sumire - Klik!

[Kaito Ishikawa]

Fabuła

Lato 396 roku Minari

Reiko nie odzywał się, dając ci możliwość wypowiedzenia się w całości, dopiero wtedy, gdy już wyrzuciłaś z siebie wszystko, spokojnie przeszedł do odpowiedzi.
- Minari... - zaczął, delikatnie ujmując twoją dłoń, która zaciśnięta była na odznace. Rozluźnił twoje palce, lecz nie użył do tego siły, a zwykłej cierpliwości -... to nie jest tak, że dzisiejszy dzień pokazał, że się nie nadajesz, on tylko pokazał ci jak niebezpieczny może być otaczający nas świat, świat shinobi. - w jego głosie nie choćby grama gniewu, usłyszeć mogłaś jedynie zmęczenie i ogromną troskę.
Twój narzeczony subtelnym ruchem ręki otarły twoje łzy z polików.
- Każdy... Powtarzam każdy shinobi przechodzi przez ten moment, kiedy zdaję sobie sprawę, że może zginąć... - mówił spokojnie -... Nawet nie wiesz jak wielu ucieka od świadomości z tego faktu, ilu okłamuje samych siebie, że nic się nie stało. Twoją siłą w tym przypadku jest ta odwaga, która pcha cię do przodu, ponieważ nie boisz się do tego przyznać.

Czarnowłosy przytulił cię do siebie, wciąż wspólnie trzymaliście twoją odznakę.
- Jeśli naprawdę nie chcesz walczyć, nie zmuszę cię do tego, klan potrzebuję nie tylko wojowników, potrzebuję też uzdrowicieli, wykwalifikowanych, którzy zawsze będą do ich usług, którzy w ciągu chwili dotrą w najciemniejsze czeluścia, najmroczniejszego lasu w Kyuzo. Bycie uzdrowicielem z dala shinobijskiego rzemiosła nie jest ucieczką, a inną drogą... - mówił to wszystko spokojnie, pewnie, płynnie, a nawet mogłaś wyczuć, że teraz mówi do ciebie Reiko-lider -... Jednak nie podejmuj decyzji dzisiaj, nie wtedy kiedy w twojej głowie wciąż jest tyle emocji związanych z dzisiejszym dniem, walka, strach i jeszcze na koniec rozmowa ze mną.
Mężczyzna subtelnie zamknął twoją rękę na odznace.
- Dzisiejszy dzień był ciężki, to wszystko. Wolałbym żebyś podejmowała decyzję o swojej przyszłości jak już twoje serce będzie znacznie spokojniejsze, a głowa bardziej wyciszona... - powiedział jeszcze ciszej składając pocałunek na twojej głowie - ...Niezależnie od tego jaką decyzję podejmiesz, dla mnie najwazniejsze jest, żebyś bezpiecznie wracała do domu. - zakończył


Hyūga Reiko - KLIK

[Minari]

Słuchała tego wszystkiego ze zgnębioną miną, będąc w tym momencie totalnie zagubiona. Z jednej strony perspektywa spokojniejszego życia była jej marzeniem, jednak z drugiej nadal chciała próbować walczyć o siebie. Niestety, tak jak wcześniej Takamine, tak teraz dzisiejszy dzień, skutecznie blokowały ją i nie dawały w pełni rozwinąć skrzydeł. Miała wrażenie, że po prostu nie jest jej to pisane, a ona uparcie próbuje sobie wmówić, że da radę. Ile jednak będzie w stanie jeszcze znieść? Jak długo będzie kusić los, dopóki nie podzieli go jak ojciec?

Gdy Reiko przytulił ją, wtuliła się mocno, opierając głowę o jego pierś, szukając wsparcia i poczucia bezpieczeństwa. Wiedziała, że dzisiaj zawiodła, jednak nie tylko ona. System bezpieczeństwa także zawiódł, bo pozwolił Senrankai wejść aż na przedmieścia Shiroi-Iwy, stwarzając zagrożenie dla okolicznych mieszkańców. Zapewne Lider zdawał sobie z tego sprawę i podejmie odpowiednie kroki, żeby lepiej zabezpieczyć okolicę. Gdyby dzisiaj miała wsparcie w postaci doświadczonych wojowników, zapewne sprawa potoczyłaby się inaczej. Skończyło się na strachu i zatroskaniu, ale wyszło z tego też coś dobrego. Dzięki temu Minari znalazła dowody, które mogą zaprowadzić prosto do miejsca spotkania Senrankai, a także uświadomiła, że mają poważną lukę w zabezpieczeniach najbliższego otoczenia.

- To nie tak, że nie chcę. - Odpowiedziała, nadal wtulona w ukochanego. - Po prostu boję się. Po dzisiejszym dniu jeszcze bardziej. Nigdy nie jesteśmy w stanie przewidzieć, czy nie trafimy na silniejszych od siebie albo wydarzy się coś niespodziewanego, co kompletnie przechyli szalę na drugą stronę. Nie ma żadnej gwarancji, a ryzyko jest ogromne. Nie chcę podzielić losu ojca. Był Sentokim, doświadczonym shinobim, a mimo to sytuacja w końcu go przerosła...

Nie chciała zabijać, ale nadal chciała próbować walczyć, jednak trafiła na kolejną barierę, którą trudno było przekroczyć. Nie zamierzała kolejny raz kłaść na szali własnego życia. Zbyt wiele razy cudem udało jej się wyjść z najgorszego. Pierwszy raz ocalił ją Raikuro, chroniąc przed zamachowcem. Drugi raz mało brakowało, a wypad do lasu po grzyby skończyłby się tragicznie. Trzeci, Takamine i zamach na nią samą. A teraz czwarty, próba pojmania wrogich zwiadowców, która skończyła się kompletną klęską. Jak miała bezpiecznie wracać do domu, skoro sama ledwo potrafiła o siebie zadbać?

- Reiko-sama... - W tym momencie zwracała się do Lidera. - Czy to będzie zbyt wiele, jeśli poproszę Cię o przydzielenie mi dobrze wyszkolonego towarzysza na czas wykonywania misji? Kogoś, kto wprowadzi mnie do tego świata i nauczy odpowiedniego postępowania, jednocześnie będąc wsparciem w razie sytuacji kryzysowej?

Jeśli miała nadal próbować walczyć, potrzebowała mieć obok siebie osobę, która jej doradzi, nauczy postępowania w konkretnych sytuacjach i w razie najgorszego, przyjdzie zwyczajnie z pomocą, aby uchronić od pewnej śmierci. Dzięki temu będzie trochę spokojniejsza, a i Reiko zapewnie trochę odetchnie, mniej się o nią martwiąc.

[Kaito Ishikawa]

Fabuła

Lato 396 roku Minari

Lider wysłuchał cię i twojej prośby w milczeniu, bez przerywania czy komentowania, dopiero jak padło z twoich ust ostatnie słowo, Reiko odczekał chwilę w zamyśleniu, w końcu samemu zabierając głos:
- Strach nie jest słabością, słabością jest dopiero udawanie, że się go nie czuje... - na chwilę urwał patrząc gdzieś za okno, jakby starał się cofnąć wspomnieniami do swoich pierwszych kroków na ścieżce shinobi -... Żyjemy w takich czasach, że każdy komu przyszło żyć wystarczająco długo na tym świecie, z pewnością nauczył się jednej rzeczy, że nie istnieje coś takiego jak całkowite bezpieczeństwo, gdyż czasem nawet najsilniejsi przegrywają...- chwila przerwy, chrząknięcie -... Twój ojciec doskonale zdawał sobie z tego sprawę, a pomimo tego dalej chronił innych. - dokończył ciszej, delikatnie, z wyraźnym zaznaczonym szacunkiem w głosie.

W momencie gdy zwróciłaś się do niego słowami "Reiko=sama", delikatnie zesztywniał, może tego nie wiedział, ale jego postawa zmieniła się. W spojrzeniu czarnowłosego jawił się spokój i siła lidera.
- Rozumiem... - powiedział bardziej do siebie niż do ciebie -... Prosisz o towarzysza na misjach... - powtórzył twoje słowa, mieląc je w ustach, jakby chciał rozważyć wszystkie ewentualne scenariusze, wypływające z potencjalnie podjętych przez niego decyzji. -... To rozsądna prośba, zwłaszcza, że Senrankai coraz śmielej sobie pozwalają, a chcemy aby nasi uzdrowiciele spokojnie byli w stanie dotrzeć w każde zakamarki Kyuzo... - jeszcze chwila zastanowienia - ... Dobrze więc, przystaje na to, a nawet pomyślę o rozszerzeniu twojej prośby, aby uzdrowiciele pracujący poza terenami osady zawsze mogli liczyć na wsparcie w postaci zbrojnego ramienia naszej osady.
Reiko zrobił chwilę przerwy jakby jeszcze się nad czymś zastanawiał, nad czymś co przyszło mu do głowy.
- Jest jedna rzecz o której musisz pamiętać Minari, towarzysz nie jest po to, żeby za ciebie walczyć, jest po to, żebyście mogli razem wrócić z misji. Nie chciałbym, żebyś zaniedbała treningi, myśląc, że silny shinobi rozwiąże każdy napotkany problem, będą takie sytuację, że będzie do tego potrzebna wasza dwójka. - powiedział cieplejszym głosem

Po krótkiej chwili, gdy byliście w siebie wtuleni, lekko zawstydzony Reiko podjął
- Emmm... Czy jeśli wszystko mamy już omówione, mógłbym liczyć na kolację ? Przyznam, że nic nie jadłem od ostatnich kilku godzin, a później popędziłem do ciebie najszybciej jak tylko mogłem.


Hyūga Reiko - KLIK

[Minari]

Wtulona w Reiko, czuła przyjemne ciepło, a jego silne ramiona, które ją oplatały, dawały poczucie spokoju i bezpieczeństwa. Pomimo tego, że dopiero co stanowczo ją upomniał, to po jego gniewie nie było już śladu. Zamiast tego Lider emanował troską i opiekuńczością. Wiedziała, że się zmartwił i miał do tego pełne prawo, dlatego też bez słowa skargi przyjęła wszystkie jego słowa, bo zwyczajnie jej się należało, nawet jeśli była świadoma swojego błędu. Słysząc o tym, że strach nie jest słabością, skinęła tylko lekko głową, co mógł odczuć na swojej piersi. Nie zamierzała oszukiwać siebie, ani tym bardziej jego, że zwyczajnie się bała. Bała się o swoje życie, które w jednej chwili mogła stracić. Tak jak ojciec.

I właśnie dlatego postanowiła poprosić o kogoś, kto będzie jej towarzyszyć na misjach, uczył postępować w danej chwili, udzielał rad i przede wszystkim wkroczył, gdyby jej życie było zagrożone. Dzięki temu czułaby się trochę pewniej i mogła spokojnie rozwijać, bez paraliżującego strachu, że jest zdana tylko na siebie i już nigdy nie wróci do domu. Zapewne Reiko też byłby spokojniejszy, gdyby wiedział, że w razie kłopotów, ktoś zadba o jej bezpieczeństwo, więc było to z korzyścią dla nich obojga. Lider chwilę rozważał to, co właśnie usłyszał, ale ostatecznie uznał to za rozsądną prośbę i zgodził się na to. Co więcej, postanowił zadbać nie tylko o nią, ale też o pozostałych medyków, gdyby przyszło im poruszać się w terenie. Minari uniosła głowę i spojrzała prosto w twarz Reiko, opierając brodę o jego pierś. Na jej twarzy malowała się ulga i wdzięczność.

- Dziękuję. - W tym jednym słowie mógł wyczuć całą masę ciepłych uczuć bijących od Białowłosej.

Wysłuchała tego, o czym miała pamiętać i skinęła głową na znak, że rozumie. Nawet przez myśl jej nie przeszło, że mogłaby postąpić w ten sposób. Nie zamierzała rezygnować z treningów, bo zwyczajnie potrzebowała stać się silniejsza. Zależało jej tylko, żeby zwiększyć swoje szanse na szczęśliwy powrót z misji i na cenne nauki, jakie mógł jej przekazać bardziej doświadczony shinobi. Dziadek był w stanie wiele ją nauczyć, ale ze względu na swoją ślepotę, nie mógł iść z nią w teren i szkolić podczas misji.

- Nie zaniedbam. - Zapewniła. - Obiecuję.

Słysząc pytanie o kolację i fakt, że Reiko nie jadł od kilku godzin, a od razu po pracy przygnał tutaj, na twarzy Minari wreszcie zagościł ciepły uśmiech. Po złych i przykrych emocjach nie było śladu, za to znalazło się coś innego. Miłość.

- Oczywiście, Kochany. - Odpowiedziała czule.

Korzystając jeszcze z okazji, że byli sami, wtuleni w siebie, Minari wspięła się lekko na palce i złożyła na ustach Reiko czuły i ciepły pocałunek. Dopiero po tej odrobinie czułości odsunęła się z uśmiechem, wzięła go za rękę i oboje zeszli na dół, aby dołączyć do Matki i Dziadka przy wspólnej kolacji.

[Kaito Ishikawa]

Kampania 1/...

Lato 396 roku Minari Kampania D - Czysta woda, spokojny sen

Reiko oddał pocałunek, a nawet przytrzymał cię trochę dłużej, delikatnie, ale stanowczo. Dopiero po chwili wyszliście z twojego pokoju kierując się na wspólną rodzinną kolację.

---------------------------

Kilka dni zanim jeszcze wyszłaś dotarł do ciebie list, przysłany przez twojego narzeczonego, który wykorzystał do tego swojego jastrzębia. Wiadomość była krótka i tajemnicza

Zerknij na tablice ogłoszeń

-Reiko

Jednak w drodze do szpitala, czemu miałabyś nie zerknąć ?

--------------------------

Na miejscu spotkałaś spory tłum mieszkańców, którzy pokazywali sobie ogłoszenie głośno je komentując
- Ale im się teraz oberwie ! - krzyknął pierwszy mieszkaniec
- Jednak czy to nie znaczy, że Senrankai jest poważnym zagrożeniem ? - zapytała na głos pierwsza mieszkanka, lekko zlęknionym głosem
- Po zlocie to raczej była kwestia czasu, dobrze, dobrze, niech dotrze do nich, że nie będą bezkarni. - stanowczo powiedział drugi z mieszkańców
Ogłoszenie:

ogłoszenie

Choć pierwsze ogłoszeni zrobiło niesamowitą furorę, mogło też zaintrygować cię również drugie ogłoszenie. Wisiało ono już jakiś czas, ale dopiero teraz dostrzegłaś, że jedna z osób, która się na nim znajdowała była ci znajoma.

ogłoszenie numer dwa

----------------

Zmiany w szpitalu nastąpiły od razu. Jak dowiedziałaś się od Hattori`ego w budynku znajdował się od teraz specjalny oddział shinobi, który w mniejszym stopniu miał odstraszać potencjalnych wrogów, a w większym znaczeniu to właśnie z niego "brało" wojownika z którym szło się na misję.

Dzisiaj miałaś wraz Kudo oraz z czerwonowłosą wojowniczką o imieniu Hana udać się do osady Mizunomura1

Pierwszy mieszkaniec
Drugi mieszkaniec
Pierwsza mieszkanka

Słowniczek

1Mizunomura (水の村) – "wioska nad wodą"

Z/T

[Minari]

Gdy Minari przyniosła do domu młodą Pandę Rudą, futrzak został przywitany ze sporym entuzjazmem. Ayumi i Sumire rozpływały się nad jego słodkim pyszczkiem, wyglądającym z tobołka ręcznika i szybko zorganizowały mu solidny poczęstunek w postaci bambusa i owoców. Zaś sam Kazuma był z początku lekko zaskoczony z wyboru pupila przez Białowłosą, ale szybko dał do zrozumienia, że nie ma nic przeciwko zwierzęciu pod warunkiem, że zostanie dobrze wychowany i przypilnowany. Maluch dostał imię Kizuru i po solidnym posiłku znalazł sobie wygodnie miejsce na kolanach Minari, dając się głaskać i szybko zapadając w sen. Białowłosa zaś opowiedziała rodzinie o swojej misji, z której wróciła i wyraziła swoje zaniepokojenie co do trucizn Senrankai.

Wieczorem zjawił się na kolacji Reiko, okazując z początku zdumienie obecnością dzikiego stworzenia, jednak szybko przerodziło się to w sporą fascynację i akceptację, na widok łagodnego usposobienia rudego futrzaka. Tym samym Minari zyskała aprobatę wszystkich, którzy mieli tutaj coś do powiedzenia w tej sprawie, a Kizuru został ostatecznie zaakceptowany i ciepło przyjęty. Szybko okazało się, że był naprawdę wdzięcznym pupilem i nie sprawiał zbyt wielu kłopotów. Był aktywny rano i wieczorem, zaś w pozostały czas po prostu znajdował sobie przyjemne miejsce i przesypiał, nie przeszkadzając nikomu.

Minari, zgodnie z obietnicą daną Reiko, nie zaniedbywała treningów i nadal w wolnym czasie ćwiczyła z Dziadkiem, ucząc się nowych technik i stopniowo poprawiając swoją sprawność fizyczną. Postępy były widoczne gołym okiem, a i niewidomy Kazuma wyczuwał różnicę, że podczas wspólnych sparingów, Białowłosa reaguje szybciej i efektywniej. Mogła więc spokojnie poznać wyższe tajniki klanowych umiejętności, które z pewnością jej się przydadzą, gdy przyjdzie jej stanąć twarz w twarz z wrogiem.

  Ukryty tekst

[Minari]

  Ukryty tekst