Rodzinny Dom Minari

[Minari]

Tradycyjny, piętrowy dom w dzielnicy mieszkalnej Shiroi-iwy, otoczony kępami kolorowych krzewów i kwiatów. Obok budynku rośnie duża, rozłożysta Wisteria, która późną wiosną i latem obsypuje drzewo dużymi kiściami fioletowych kwiatów. Sam budynek został urządzony w eleganckim, choć minimalistycznym stylu. Na parterze znajduje się kuchnia z dużą ilością szafek i kamiennym piecem oraz schodami w dół, prowadzącymi do spiżarni, przestronny salon do spędzania wspólnie wolnego czasu, czy przyjmowania gości, oraz jadalnia z niskim stołem z ciemnego drewna i poduszkami, zamiast krzeseł. Piętro, to cztery sypialnie. Jedna należy do Minari, druga do jej matki, trzecia do dziadka, zaś czwarta jest typowo gościnna. Wszystkie cztery urządzone są skromnie, ale elegancko i tradycyjnie. Zamiast łóżek, są tu wygodne futony, trochę szafek na rzeczy osobiste, zielone kwiaty w donicach i kilka innych drobiazgów. Gdy wyjdzie się z budynku tylnym wyjściem, trafi się do dobrze utrzymanego ogrodu w typowym, japońskim stylu. Oprócz kwitnących drzew i krzewów, jest tu też oczko wodne z pływającymi w nim karpiami koi, oraz stojąca obok kamienna ławka. Obok domu stoi jeszcze jeden budynek, mniejszy. Jest to łaźnia z dobudowanym daszkiem na opał, którym podpala się zarówno w piecu w kuchni, jak i pod wanną w łaźni, aby podgrzać wodę do kapieli. Domownicy:

• Hyūga Minari - Dwudziestoparoletnia uzdrowicielka, o śnieżnobiałych włosach i bladobłękitnych oczach, pozbawionych źrenic. Czynna Kunoichi w służbie swojego Klanu, pracująca głównie w Szpitalu.
• Hyūga Kazuma [NPC] - Dziadek Minari i ojciec jej matki. Po śmierci ojca Kunoichi przejął obowiązki głowy rodziny. Osiemdziesięcioparoletni, emerytowany Kogō Klanu i były Mistrz Walki Wręcz, szkolący shinobich za czasów swej młodości. Kilka lat temu stracił wzrok.
• Hyūga Ayumi [NPC] - Matka Minari. Czterdziestoparoletnia Sentoki Klanu, obecnie w stanie spoczynku z zastrzeżeniem stawienia się do służby w sytuacji kryzysowej. Zajmuje się domem i opiekuje niewidomym ojcem.
• Hyūga Yamao [NPC] - Ojciec Minari i były Sentoki Klanu. W roku 385 zginął podczas wojny z rodem Yamanaka w wieku trzydziestu siedmiu lat. Na pamiątkę, został po nim w salonie niewielki ołtarzyk z portretem, bukietem zawsze świeżych kwiatów w wazonie i przyjemnie pachnącą świeczką.

[Minari]

Gdy Minari wróciła do domu po długiej nieobecności, została przywitana radością i ulgą, zarówno ze strony matki, jak i dziadka. Na ich pytania o jej misję odpowiedziała tylko, że wszystko poszło dobrze i wypełniła swoje zadanie. Nie wdawała się jednak w szczegóły, bo w sumie nie wiedziała, czy już mogła, czy nadal nie. Tak więc nie dowiedzieli się, gdzie przez cały ten czas była, ale i tak najważniejsze dla nich było to, że wróciła cała i zdrowa. Rozpakowując swoje rzeczy w pokoju, długo patrzyła na talizman, który dostała od Reiko, wspominając te wspaniałe chwile i czując przejmujący smutek, że to koniec. Ostatecznie talizman spoczął na łańcuszku obok odznaki ninja, którą nosiła na szyi. Blisko serca.

Powrót do codzienności był bardzo trudny. Tak przywykła do obecności Reiko, Staruszka Watanabe i Kushina, że teraz odczuwała przejmującą pustkę i nie mogła zwyczajnie znaleźć sobie miejsca. Matka Minari bardzo szybko wyłapała tą zmianę, jednak niewiele była w stanie się od niej dowiedzieć, bo sama Białowłosa zapewniała, że jest dobrze, tylko jest trochę przemęczona. Dzięki temu zyskała sobie więcej chwil w samotności, gdzie zwyczajnie leżała na posłaniu zwinięta w kłębek i rozpamiętywała wszystko z przygnębieniem. Wiedziała, że sama zrobiła sobie krzywdę poddając się uczuciom, ale nic na to nie mogła poradzić. To był Lider Klanu, który za dzień, dwa, zapomni o wszystkim i znowu zostanie pochłonięty przez swoją pracę. Nawet nie śmiała oczekiwać, że miałoby być inaczej.

W Szpitalu trzymała się trochę lepiej, bo mogła całkowicie skupić się na pacjentach i dzięki temu nie myśleć o tym wszystkim, ale i tak Hattori’emu nie umknęła nawet najdrobniejsza zmiana, więc ostatecznie wylądowała w jego gabinecie na rozmowie. Nie miała więc wyboru i przyznała się, że po prostu przyzwyczaiła się do codziennej obecności Lidera, Watanabe i Kushin’a, a teraz gdy ich już nie ma, czuje się po prostu trochę zagubiona. Ale to zapewne niedługo minie. Nie powiedziała nic więcej, utrzymując, że to po prostu zwykłe przywiązanie się do dobrych ludzi, z którymi miała możliwość współpracować i musi się z tym uporać. Gdy jednak Przełożony w odpowiedzi przywołał na moment Jedwabnika, Minari aż rozpłakała się z radości, przytulając robaczka do siebie i dziękując za to.

Dni mijały powoli, zmieniając się w tygodnie, a wewnętrzny ból, który czuła Minari wcale się nie zmniejszył. Nie była też w stanie tak po prostu o wszystkim zapomnieć. Zaniedbując przez to samą siebie, w końcu sama się pochorowała i z medyka stała się pacjentem w Szpitalu. Na szczęście było to tylko silniejsze przeziębienie, a nie nic bardziej groźnego, więc po dwóch tygodniach kompleksowej opieki mogła wrócić do swojej normy. Tak wreszcie przeminęła zima i nastała wiosna, powoli budząc wszystko do życia.

Kończąc dwadzieścia cztery lata, Minari otrzymała od matki nowe kimono, jednak to dziadek kompletnie ją zaskoczył, przekazując jej prostą szkatułkę z pięknym, złotym grzebykiem w środku.

- Dałem go Twojej babci w prezencie zaręczynowym. Szkoda, żeby dalej tak leżał i się kurzył. - Wyjaśnił Kazuma. - Niech Ci przyniesie szczęście, bo jak tak dalej pójdzie, to Twoja matka powiesi mnie na suchej gałęzi naszej Wisterii.

Minari przyjęła podarek i rozpłakała się, padając dziadkowi w objęcia i dziękując, jednak ten niczego nieświadomy, uznał to po prostu za zwyczajne wzruszenie, tuląc wnuczkę i kołysząc uspokajająco. Od tamtej pory Białowłosa cały czas nosiła ozdobę wpiętą w nasadę warkocza lub koka, starając się dalej żyć swoim życiem i mieć nadzieję, że ból w sercu w końcu ustanie, a ona znów będzie się cieszyć, nawet z tych najmniejszych rzeczy.

Hyūga Kazuma - Klik

[Kaito Ishikawa]

Kampania 1/...

Wiosna 396 roku Minari Zlecenie Specjalne D - Klanowe pęta

Z/T