Shinobi War PBF Naruto - Szukaj

Znaleziono 82 wyniki

Wyszukiwanie zaawansowane

Znaleziono 82 wyniki

1
2
3
4
5
6
Następna

autor: Deku Orochi: 27 mar 2026, o 22:02; Forum: Atarashi (Miasto Rodów Soma, Orochi i Mateki); Temat: Centrum; Odpowiedzi: 46; Odsłony: 2019

Re: Centrum

Deku był nikim, więc niczym się nie przejmował. Jego istnienie było znane zapewne kilku urzędnikom i niewielkiej grupie strażników, z którymi do tej pory pracował. Właściwie to sam nie wiedział, czemu wezwanie dotarło również do jego drzwi. Z pewnością chodziło o to, że potrzebna jest jak największa siła ognia, a jego umiejętności również mogą się przydać. Orochi ruszył wolno między budynkami pozostawionymi przez byłych mieszkańców, czując delikatne mrowienie w głowie. Jego intuicja podpowiadała mu cały czas, że to miejsce nawet nie jest jego domem… Nie znał tych ulic i drzew, nie miał przeszłości związanej z tym miejscem. Jego przodkowie nie wychowywali się na tych ziemiach, a przyszłe pokolenia mogą nawet nie wiedzieć, że kiedyś przez chwilę walczyli o ten skrawek ziemi. Deku przypomniał sobie jednak noce na bagnach, gdy skowyt tego, co czaiło się w mroku wciąż dawało o sobie znać. Złe demony z przeszłości, które niczym szczury podążały za swym żywicielem. Deku parł przed siebie, mając te wszystkie wątpliwości w sobie. Nie bał się umierać, bo przecież to nic wielkiego. Kolejna przygoda, na którą każda istota musiała się przygotować… Bał się jednak tego, że może zaginąć jako ktoś, kto nie znaczy zupełnie nic. Kogo nikt nie zapamięta. Gdy wreszcie dotarł na plac było chwilę przed południem. Zebrało się tu sporo ludzi, jednak większości Deku nawet nie widział nigdy na oczy. Zatrzymując się gdzieś na uboczu spojrzał na kobietę, która weszła na podest, zdając sobie po chwili sprawę, że jej też za nic w świecie nie kojarzy. Deinara była rzeczowa i szybko wyjaśniła o co chodzi, a Deku jako świeżo upieczony wojak spojrzał na dwie sklepane na szybko budki. Przechylając głowę nieco w prawą stronę wybrał tę z lewej strony, jako że tak mu się po prostu podobało. Gdyby ktoś zapytał, czy wojna była dla niego czymś, czego należano unikać, z pewnością odpowiedziałby twierdząco. Sam jednak nie miał problemu z pozbawianiem innych życia, bez różnicy, czy są to dzieci, czy kobiety krzyczące o pomoc. Wróg to wróg, a jemu w zaszczycie przyszło iść do boju z dumą Orochi w sercu. Deku ustawił się w kolejce do rejestracji, starając się nie obijać zbytnio o innych. Nie bardzo lubił uskuteczniać kontakt fizyczny z innymi osobnikami, a zbyt długie przebywanie w zamkniętym pomieszczeniu z grupką ludzi działało na niego jak płachta na byka. Deku założył ręce za głowę, po czym ze swoją klasyczną wyniosłością spojrzał na człowieka, który siedział ze spisem gagatków.

– Deku Orochi, Akoraito szczepu Orochi… – Nie musiał chyba dodawać nic więcej, to nie był wieczorek zapoznawczy w jakiejś studenckiej pijalni sake. Bohater stał na swym miejscu, aż ktoś wreszcie nie powie mu, po co tu właściwie przybył. Rejony, o których mówiła tamta babka były mu całkowicie obce, a świat był przecież jedną wielką niewiadomą. Czego oni się kurwa spodziewali, bo kimś, kto całe życie przesiedział pod kamieniem. Gdy dostał znak że może przejść na drugą stronę placu powoli ruszył w tamtym kierunku, wybierając sobie jakieś miłe i spokojne miejsce w cieniu drzewa.

Przejdź do posta

autor: Deku Orochi: 27 mar 2026, o 08:34; Forum: Daishi; Temat: Polana przy drodze; Odpowiedzi: 123; Odsłony: 20942

Re: Polana przy drodze

Dokąd nogi poniosą

Misja: C
Uczestnik: Izuro
Posty: 9/14
Czas: Wieczór/pogodnie i ciepło

Kobieta spojrzała na Izuro, gdy ten zadał nagle swoje pytanie o jej męża. W pierwszej chwili jej mina stała się badawcza, jak gdyby starała się odkryć motyw, którym kierował się bohater. Przez moment nie odezwała się słowem, jednak wreszcie udzieliła swej odpowiedzi.

– Zniknął tylko jeden obrazek… Kiedyś do osady przyjechali artyści, a jeden z nich namalował naszą rodzinę… Było to zrobione dość komicznie, jednak ta pamiątka była dla nas szczególnie ważna. Tego dnia byliśmy bardzo szczęśliwi… – Kobieta lekko się zaczerwieniła, po czym poprawiła kosmyk włosów, który opadał jej na twarz. Gdy wreszcie dodarli do willi Izuro rzucił swoje ostatnie słowa zapewniające, że wszystkim się zajmie, na co kobieta z uśmiechem kiwnęła głową. Gdy podeszli do osoby, która sprawdzała listę gości, tamten spojrzał na swoje notatki, po czym wpuścił parę, zatrzymując swój wzrok nieco dłużej na Izuro… Widać było, że nie zna on bohatera, jednak czuje delikatne napięcie, gdy tamten przekroczył próg domu jego pana. W środku było tak, jak można było sobie wyobrazić. Przepych, przesyt, ogólnie zbyt dużo wszystkiego, co drogie by dobitnie pokazać własną pozycję społeczną. Puchate dywany, rzeźbione meble, wszędzie stały lampy i ciepłe akcenty dekoracyjne, które miały temu miejscu nadać klimat, którego tutaj z pewnością się nie ujży. Po przeciwległej sali do której zostali zaproszeni goście siedziała orkiestra wynajęta na ten jeden wieczór, a każdy z nich, dzierżąc inny instrument przygrywał spokojne melodie do rozmów. Wszędzie krzątali się ludzie, każdy był naskakiwany przez armię służących podających przekąski i alkohol. Izuro wszedł przez otwarte szklane drzwi do środka, widząc to wszystko i jeszcze więcej. Na balkoniku, który znajdował się piętro wyżej siedział gruby gospodarz w towarzystwie niezwykle szpetnej damy, która dawno już przesadziła z odchudzaniem. Oboje spoglądali na swych gości, niczym bogowie zajmujący się swymi wiernymi. Gdy Kamaki ruszyła za Izuro Tadaoki zauważył ją w sekundę, po czym szepnął coś do swej partnerki, która zniknęła w jednej sekundzie… Każdy się bawił i nikt nie zwracał uwagi, w pewnej chwili gospodarz uniósł swoje dłonie, po czym krzyknął do zebranych, tak by każdy go usłyszał.

– Witam moich drogich gości, zanim zaczniemy opychać się tymi wszystkimi wspaniałościami, które przygotował dla nas szef kuchni, zapraszam na parkiet – Sam zeskoczył ze swego miejsca, robiąc to zręcznie jak ktoś, kto całe życie był szkolony w sztukach nindża. Było to o tyle dziwne, że gość ważył, tyle że podobne akrobacje powinny być dla niego niemożliwe. Przywódca wioski uśmiechnął się szeroko, po czym klasnął w dłonie, a już po chwili muzycy zaczęli grać żywiej. Wszyscy otoczyli wodza w kółku, uśmiechając się jak muchy do gówna. Każdy z tych ludzi był tu jedynie, po to by ugrać coś dla siebie… Typowa banda. Tańce wreszcie się zaczęły, a kobiety zaczęły, odchodząc o dwa kroki od swych partnerów. Kamaki zrobiła minę nieco skonfundowaną, jednak wreszcie uśmiechnęła się do Izruo, ruszając za innymi. Chłopak musiał się ruszyć, zwłaszcza że w tym miejscu tańczyło się z partnerami, którzy rotacyjnie przechodzili płynnie od jednej osoby do drugiej… Zabawa się zaczęła.

Legenda:
Tobi
Kamaki Saburo
Tadaoki Samara

Przejdź do posta

autor: Deku Orochi: 26 mar 2026, o 19:10; Forum: Antai; Temat: Przydroża; Odpowiedzi: 110; Odsłony: 16978

Re: Przydroża

Misja Wojenna B
Nobuo
Rok. 396
Poranek: 3/?

Zawarcie nowej znajomości poszła szybko i gładko… Nobuo zachowywał się jak zawsze, tak by niczego nie żałować. Spokojnie usiadł między nowymi znajomymi, zapominając, że dzień wcześniej obronił wioskę przed dzikimi bandytami. Kobieta, która w jego oczach okazała się prostym pustakiem uśmiechnęła się, gdy ten wspomniał o szastaniu życiem innych ludzi…

– Nawet nie wiesz jak bardzo się mylisz… Widzisz dla mojego przyjaciela śmierć jest jedyną formą ucieczki od służby, którą mi ofiarował. Tak to już z tymi samurajami jest, że jak im życie uratujesz to później zawsze stawiają sobie jakieś szlachetne ultimatum z dupy – Dziewczyna dopiła to, co miała w swoim naczyniu, po czym, nie mając nic lepszego do roboty westchnęła cicho zamykając dłoń, na której tańczyła lalka.

– Kami to idioci… Zresztą jak wszyscy. – Jej towarzysz burknął coś pod nosem, jednak pozostawił bez większego komentarza jej szorstkie słowa.

– Wojska z Atarashi i ryuzaku ruszyły… Klan Uchiha postanowił odzyskać swój dom i z jakiegoś nieznanego mi powodu inni postanowili mu pomóc. Zawsze mówiłam, że Uchiha szukają zbyt pewnie kolejnego guza, a bratanie się z nimi to nigdy nic pewnego – Kobieta przeciągnęła się szeroko, po czym spojrzała na nowego towarzysza.

– Będzie to najgłośniejsze wydarzenie tego stulecia… Krew, którą tam przeleją mogłaby zasilić nowe jeziora… Jeśli sądzisz, że moje postępowanie jest gorsze od przywódców wysyłających młodych na żeś to widocznie nasza wizja świata jest mocno pokręcona – Dziewczyna tym razem zwróciła się do swego przyjaciela, który dalej siedział w milczeniu.

– Hamaru stracił dom, pana, dzieci i ukochaną… Jego ciało nosiło rany, których medycyna nie była w stanie załatać. A jednak, jak widzisz ten człowiek siedzi tutaj i mimo tego, że dostał kolejną szansę chce umrzeć by wszystko zaprzepaścić… Czy moja chęć wzbogacenia robi ze mnie gorszą osobę? – Kamiko podparła brodę na wyciągniętych ramionach, po czym przeniosła swój wzrok na Nobuo.

– Nasza misja może być skazana na porażkę, ale jeśli chcesz możesz ruszyć z nami… Przejście przez granicę będzie trudne, jednak chyba klany nie powinny robić problemów, jeśli, tylko nie będziemy zbytnio rzucać się w oczy – Kobieta ponownie spojrzała na samuraja, który teraz oceniał szybkim spojrzeniem nowego bohatera…

– A umiesz coś poza gadaniem? – Zapytał ozięble, nie spuszczając spojrzenia z nietypowego nowego kamrata.

Legenda:

Hamaru
Kamiko

Przejdź do posta

autor: Deku Orochi: 26 mar 2026, o 18:47; Forum: Rozliczenia PH; Temat: Deku; Odpowiedzi: 6; Odsłony: 405

Re: Deku

Przejdź do posta

autor: Deku Orochi: 26 mar 2026, o 18:44; Forum: Atarashi (Miasto Rodów Soma, Orochi i Mateki); Temat: Centrum; Odpowiedzi: 46; Odsłony: 2019

Re: Centrum

Po swoich ostatnich przygodach Deku przespał dwa dni… Przez ten czas praktycznie nie wstawał z łóżka, wymiotując żółtą mazią do podstawionej blaszanej miski. Nie był w stanie nic jeść ani myśleć racjonalnie w czasie, gdy jego ciało niemal płonęło z bólu. Dopiero trzeciego dnia otworzył swoje żółte oczy, przekonując się, że dziwna przypadłość całkowicie zniknęła. Chłopak czuł się jak nowo narodzony, ciesząc się tym, że wreszcie może wstać o własnych siłach. Deku rozejrzał się po zniszczonym pomieszczeniu, które było świadkiem ostatniej wojny. Nie ruszał w tym miejscu niczego, wszystko było tak, jak zostawili to poprzedni właściciele. No może poza kilkoma skórami węży, które pojawiły się wraz z jego przybyciem. Nagłe pukanie do drzwi zwróciło oczy bohatera w stronę wejścia do mieszania, a po krótkim przeciągnięciu ruszył w stronę wejścia, porywając po drodze swój płaszcz. Deku przewiesił go przez ramię, gdy wreszcie wpuścił do tego ciemnego miejsca odrobinę światła przez otwarte drzwi. W wejściu pojawił się starszy jegomość, który przypominał wysuszonego urzędnika z jakiejś antycznej biblioteki. Orochi spojrzał na niego z zainteresowaniem, gdy tamten po prostu szybko wręczył swoją przesyłkę. Bohater jeszcze stojąc w drzwiach rozerwał list, po czym wczytał się w pochyłe urzędnicze pismo… A więc to już czas. Deku zdawał sobie sprawę z tego, że jego życie może być krótkie i bardzo bolesne. Mieszkał w wiosce która jeszcze nie ostygła po ostatnich właścicielach… A ci stali u bram swego domu, domagając się oczywistego zwrotu. Deku nawet to rozumiał, jednak zdecydowanie nie chciał uczestniczyć, gdyby nie to, że był Orochi. Jako członek klanu był zmuszony do walki, a hańba dezercji była o wiele gorsza niż śmierć. Dla wyrzutków społeczeństwa nie było miejsca na świecie. Chłopak spojrzał ostatni raz na umykającego kuriera, po czym wrócił do siedziby by przygotować się do tego, co na niego czekało. Gdy słońce wzeszło na niebie, Deku zebrał swoje rzeczy, po czym ruszył do wyznaczonego miejsca. Wiedział, że może nie wrócić zbyt szybko do domu, dlatego, zanim oddalił się od domu rzucił ostatnie spojrzenie na miejsce, które z jakiegoś powodu stało mu się bliskie. Rana na piersi wciąż dawała o sobie znać, gdy odwrócił się na pięcie by dotrzeć do miejsca zbiórki. To tam miał otrzymać swoje przyszłe rozkazy, które raz na zawsze zmienią jego postrzeganie świata… Wojna rodziła mocne charaktery albo wbijała w glebę te, które okazywały się zbyt słabe. Gdy już dotarł na miejsce miał zamiar się przedstawić, po czym wyjawić powód swej wizyty.

Przejdź do posta

autor: Deku Orochi: 26 mar 2026, o 18:39; Forum: Atarashi (Miasto Rodów Soma, Orochi i Mateki); Temat: Centrum; Odpowiedzi: 46; Odsłony: 2019

Re: Centrum

Przejdź do posta

autor: Deku Orochi: 26 mar 2026, o 12:16; Forum: Pomysły; Temat: Orochi; Odpowiedzi: 2; Odsłony: 124

Re: Orochi

A mi tam pasuje i jeśli ktoś to ma zamiar zmieniać to proszę dojechać inne klany które już dawno powinny trafić pod młotek

Przejdź do posta

autor: Deku Orochi: 25 mar 2026, o 10:37; Forum: Antai; Temat: Przydroża; Odpowiedzi: 110; Odsłony: 16978

Re: Przydroża

Misja Wojenna B
Nobuo
Rok. 396
Poranek: 2/?

Kobieta spojrzała na Nobuo, kiedy ten bez większych oporów postanowił przerwać impas między nimi. Jej wzrok zawieszony na jego osobie zachęcił go na tyle, by szybko pociągnąć temat ich rozmowy, której się przez chwilę przysłuchiwał. Samuraj w czerwonej zbroi nie odezwał się słowem, jednak bohater mógł dostrzec, jak tamten powoli kładzie rękę na rękojeści jednej z katan, które wciąż trzymał przy swym boku. Wojownik ze szczepu Kami uśmiechnął się do swej, nowej, znajomej, a ta na jego słowa jedynie uniosła kąciki ust, jak gdyby nie pierwszy raz spotkała się z podobnym wnioskiem o swojej własnej osobie.

– Bardzo miło z twojej strony chłopaczku, ale nie musisz się martwić o moje bezpieczeństwo… Dopóki nie zarobię, tyle żeby mieć dość nie mam zamiaru umierać – Dziewczyna przeciągnęła się zmysłowo, eksponując elementy cała, które zdecydowanie rzucały się w oczy.

– Ale skoro nie słyszałeś o ostatnich zmaganiach między dzikimi i Ryuzaku to musiałeś siedzieć pod jakimś kamieniem przez dłuższy czas – Ślicznotka zaśmiała się krótko, po czym wskazała paluszkiem na siedzącego towarzysza.

– Dodatkowo mam do swojej dyspozycji mojego milczącego przyjaciela, który z pewnością chętnie odda życie, jeśli przyjdzie mu za mnie umierać… Prawda Ko Hamaru? – Mężczyzna cicho warknął, po czym przeniósł swój wzrok na Nobuo.

– Też szukasz chwały, czy po prostu, tak jak moja towarzyszka kusi cię złoto? – Samuraj odezwał się głosem spokojnym, jednak można było w nim wyczuć nutę zainteresowania… Jak gdyby od samego początku oceniał nowego gościa. Po pewnym czasie karczmarz dostarczył zamówienie, niosąc dzbanek z sake oraz kilka smacznie wyglądających łakoci umieszczonych na drewnianej tacce. Nobuo zajął swoje miejsce gdzieś przy barze, po czym zwrócił się ponownie w stronę kobiety. Tym razem jednak to ona zadała swoje pytanie.

– Nazywam się Kamiko, przybyłam tu na rozkaz swojego szczepu… Jednak oni wszyscy są strasznie nudni, chcą tylko wpływów i mataczenia, nie przejmują się, ilu zginie, byle tylko sprawy szły dobrym torem… – Kobieta na chwilę przerwała, po czym podparła głowę na ramieniu wyciągnąć drugie przed siebie. Na jej otwartej dłoni po chwili zaczęła tańczyć mała papierowa laleczka, która obracała się wolno niczym w pozytywce… Kobieta uśmiechnęła się ponownie w stronę Nobuo, po czym rzuciła ostatni raz.

– No więc bohaterze, co cię tu sprowadza – To był jego czas…

Legenda:

Hamaru
Kamiko

Przejdź do posta

autor: Deku Orochi: 24 mar 2026, o 08:39; Forum: Rozliczenia PH; Temat: Deku; Odpowiedzi: 6; Odsłony: 405

Re: Deku

Przejdź do posta

autor: Deku Orochi: 24 mar 2026, o 08:36; Forum: Własne Techniki; Temat: Yamata no Jutsu; Odpowiedzi: 2; Odsłony: 331

Re: Yamata no Jutsu

Ukryty tekst

Przejdź do posta

autor: Deku Orochi: 24 mar 2026, o 08:26; Forum: Atarashi (Miasto Rodów Soma, Orochi i Mateki); Temat: Centrum; Odpowiedzi: 46; Odsłony: 2019

Re: Centrum

Deku opuścił sklep, ruszając w swoją stronę, nie myślał więcej nad tym, co wypadało zrobić. Bo to wcale nie był aktualnie jego problem. W swoim życiu musiał podejmować niewiele moralnych decyzji, jednak dziadek zawsze powtarzał, że najważniejsze jest życie jednostki. W tym świecie był jedyną jednostką, o którą się martwił i w najbliższym czasie nie miał zamiaru tego zmieniać. Deku przeskoczył między kolejnymi drzewami, udając się po kilku chwilach do swego domu, który zajmował w dzielnicy, gdzie osiedlił się jego szczep. Wojownik z wężowego rody był zdezorientowany przez to, co stało się raptem kilka godzin temu… Rana na piersi cały czas paliła, a coś, czego nie potrafił opisać, jakby na chwilę usnęło w jego wnętrzu gotowe, by ponownie wyjść na światło dzienne. Orochi postanowił olać dwójkę, która wciągnęła go w to zadanie… Podejrzewając, że mogli służyć za wabik kolejnych. Zły na siebie nawet nie myślał o tym by zgłosić całe zajście do władz miasta. Co by mu to dało, gdy wojna praktycznie pukała do ich drzwi. Wciąż byli uchodźcami na ziemiach, które nawet nie należały do nich. Uchiha pragnęli odzyskać swoje siedziby, a jedyną przeszkodą na drodze miały być właśnie szczepy, które przybyły z nienanych ziem. Upadek wielkiego muru zmienił całą politykę… Świat stał na granicach właściwego funkcjonowania. Deku wślizgnął się do swego lokum przez okno, po czym padł na łóżku, przenosząc się momentalnie w głębokim śnie. Musiał dowiedzieć się co takiego mu zrobili i dlaczego czuł, że będzie chciał tego więcej…

Przejdź do posta

autor: Deku Orochi: 23 mar 2026, o 23:51; Forum: Antai; Temat: Przydroża; Odpowiedzi: 110; Odsłony: 16978

Re: Przydroża

Misja Wojenna B
Nobuo
Rok. 396
Poranek: 1/?

Nobuo sprostał wyzwaniu, dostosowując swoje umiejętności do sytuacji, która w tym przypadku wymagała jego całkowitego skupienia się na walce. Przeciwnicy dawno zostali spaleni za jego plecami, gdy samotnie ruszył w stronę, z której wcześniej przybyli. Goro postanowił zostać w osadzie uratowanych ludzi, by jeszcze przez kilka dni nadzorować, czy dadzą sobie radę. Mimo że prawda była zupełnie inna… Chłop najzwyczajniej w świecie postanowił skorzystać z darmowego jedzenia i picia, obiecując bohaterowi, że spotkają się, jeśli tylko Nobuo nie zniknie gdzieś w świecie. Przyjaciele pożegnali się bez zbędnych łez, po czym każdy ruszył w swoją stronę. Nobuo trafił do karczmy trzydziestego dnia lata, roku 396. Nowe stulecie nadchodziło wielkimi krokami, a świat wciąż się zmieniał. Blondyn, popijając swój ulubiony płyn przy wolnym stoliku pospolitej karczmy, zerknął w pewnej chwili na niecodzienną parę różniącą się od reszty. Jeden był ubrany w czerwony pancerz, na którym wymalowano wzory, które nie oznaczały zupełnie nic... Samuraj uzbrojony był po same uszy, a jego głównym orężem były dwie katany, które trzymał przy lewym boku. Jego oblicze było odsłonięte, ukazując człowieka w średnim wieku. Czarne oczy i włosy z długą kitą oraz gęsta broda, która teraz nosiła ślady wielu dni w drodze bez pielęgnacji. Jego bystre spojrzenie wpatrywało się właśnie w kobietę, która siedziała w dość luźny sposób, popijając zimną sake. Jej oblicze było słodkie i niewinne, jak dziewczynki, która właśnie przechodziła do klasy średniej. Efekt psuła jednak para sztyletów widoczna w cholewach butów. Całe jej ciało było gibkie i skryte za zielonkawym materiałem ubrań, które przylegały niemal idealnie. Na wąskich ramionach miała zarzuconą niewielką pelerynę, pod którą Nobuo mógł dostrzec mały kołczan na bełty. Przy prawym boku krzesła stała oparta poręczna kusza. Jej kruczoczarne włosy opadały na twarz, gdy w pewnej chwili przemówiła do swego towarzysza. Jej głos był tak samo słodki, jak i oblicze, a bohater słyszał wszystko dzięki temu, że o tej godzinie nie było tam wielu ludzi…

– Wiesz, ile płaci Ryuzaku za każdego sojusznika? Musimy tylko dostać się jakoś przez granice… Słyszałam, że aktualnie nie jest tam wesoło – Kobieta złapała kolejnego łyka, po czym odwróciła swój wzrok, przecinając go nagle z tym należącym do Nobuo. Dziewczyna uśmiechnęła się ciepło, po czym z widocznym rozbawieniem spojrzała na samuraja, który postanowił włączyć się wreszcie do dyskusji.

– Bez różnicy, ważne, że będę mógł wreszcie umrzeć z honorem… – Jego niski głos był niemal przesiąknięty fanatyzmem, z którym rodził się i umierał prawie każdy posiadać bushido. Boahter mógł zostać, a mógł też słuchać dalej… Jego butelka powoli stawała się pusta, gdy kobieta ponownie odezwała się do towarzysza.

– Jesteś głupi, ale przydatny… Śmierć jest nudna i jeśli ma być tam tylko rajski spokój i zero możliwości na zabawę, to po co umierać? – Dziewczyna zaśmiała się głośno, a reszta sali zwróciła się w jej stronę.

– Uchichy będą chciały odzyskać swój dom, a w Atarashi dzicy już się zadomowili… Myślisz, że Yamanaki i cała reszta Ryuzaku będzie tylko się przyglądać w czasie jak inne klany zyskują na wpływach z tego, co najbardziej napędza ten świat… Zaczęła się wojna przyjacielu, nie mam zamiaru zdechnąć, zanim nie stanę się na tyle bogata i próżna by znudzić się tym miejscem już do końca – Kobieta dopiła swojego drinka złożonego z sake i miski, po czym wstała od stołu z widocznym zamiarem opuszczenia tego miejsca… Jego towarzysz milczał, jednak uczynił podobnie jak ona.

Legenda:

Samuraj
Kobieta z kuszą

Przejdź do posta

autor: Deku Orochi: 23 mar 2026, o 11:21; Forum: Wspomagacze graczy; Temat: Deku I; Odpowiedzi: 1; Odsłony: 193

Deku I

Przejdź do posta

autor: Deku Orochi: 21 mar 2026, o 22:27; Forum: Daishi; Temat: Polana przy drodze; Odpowiedzi: 123; Odsłony: 20942

Re: Polana przy drodze

Dokąd nogi poniosą

Misja: C
Uczestnik: Izuro
Posty: 8/14
Czas: Wieczór/pogodnie i ciepło

Izuro był gotowy do rozpoczęcia maskarady, towarzysząc Kamaki w drodze do rezydencji. Kobieta stała się bardziej żywa, gdy wreszcie zaczęli ze sobą rozmawiać. Słowa Izuro miały nieco wyjaśnić jego wcześniejsze życzenie, co w gruncie rzeczy spotkało się z kolejnym rumieńcem na twarzy kobiety. Nawet jej biały puder, którym teraz zdobiła swe oblicze, nie był w stanie przykryć całego zakłopotania.

– Ja również mogłam zareagować zbyt szybko… Myślę, że nagroda należy się za takie poświęcenie – Po tych słowach spojrzała prosto w jego oblicze, uśmiechając się przy tym zalotnie. Bóg jeden wie, co też siedziało w tej jej pięknej główce… Gdy padło kolejne pytanie z oczywistych powodów odwróciła swój wzrok, idąc wydeptaną ścieżką między szerokimi polami sąsiadów.

– To nie tak… Mój mąż pracował w dworze Tadaokiego. Znał się na zwierzętach, więc zajmował się również tymi, które znajdowały się właśnie w rezydencji. Pewnego dnia po prostu wyszedł do pracy i nie wrócił… – Kobieta spuściła wzrok, po czym na chwilę przerwała swą opowieść… Jak gdyby zbierała w sobie wciąż umykającą odwagę.

– Byłam wtedy bardzo chora, więc na jego głowie leżało całe utrzymanie farmy… Tadaoki twierdził, że tego dnia, gdy mój mąż zniknął, był w pracy jak zawsze i wracał po zmroku – Kobieta uniosła wzrok, po czym wbiła go w oświetlony dom, który zbliżał się z każdym kolejnym krokiem.

– Ludzie szybko zaczęli mówić, że miał dość i po prostu nas zostawił… Że skręcił lejce i pojechał w świat szukać lepszego życia. Tobi jednak nie chce tego przyjąć do wiadomości, twierdząc, że jedyne, co zatrzymało by jego ojca przed powrotem jest śmierć – Kobieta była twarda, nawet mimo ciężkich rzeczy, o których aktualnie mówiła, wciąż dawała radę.

– On bardzo kochał swojego ojca… A my, cóż, może faktycznie byliśmy zbyt młodzi i zakochani by to miało się udać – Kamaki uśmiechnęła się pierwszy raz od początku ich rozmowy, po czym przeniosła swój wzrok na Izuro.

– To cała moja historia Izuro-kun, jeśli chcesz wiedzieć więcej to pytaj… Myślę, że niebawem nie będzie już tak swobodnie – Kobieta wskazała swą smukłą dłonią rozświetloną rezydencję, do której przestali zjeżdżać goście. Wszyscy właśnie skończyli wchodzić do środka, a ich dzieliło od posiadłości jakieś trzysta metrów… Wkrótce rozpocznie się przedstawienie. Przed wejściem do rezydencji stał gość w czarnym kimonie, który sprawdzał na liście wszystkie nazwiska. Tylko Izuro widział go z tej odległości, dzięki swemu wyszkoleniu, które zdobył na drodze wojownika.

Legenda:
Tobi
Kamaki Saburo
Tadaoki Samara

Przejdź do posta

autor: Deku Orochi: 21 mar 2026, o 11:01; Forum: Misje i Fabuły; Temat: Wynagrodzenie za misje; Odpowiedzi: 4236; Odsłony: 878344

Re: Wynagrodzenie za misje

Nick prowadzącego: Kori/Deku
Nick biorącego/biorących udział: Nobuo
Rodzaj misji: B
Streszczenie misji:
Nobuo w czasie swej podroży trafia na awanturę w starej karczmie. Postanawia pomóc muzykowi który w nagrodę postanawia uraczyć bohatera swoją opowieścią. Nobuo zostaje zaprowadzony do miejscowego szpitala gdzie odkrywa że grajek był kiedyś kapitanem straży, jednak obecnie stracił swoje powołanie. Zamierzając stworzyć nową organizację pokojową ruszają na szlak by trafić na pierwsze kłopoty jeszcze tego samego dnia. Okazuje się że w niedalekiej odległości znajduje się niewielka osada, której ludzie nękani są przez dziwne istoty. Bohaterowie postanawiają pomóc, wcześniej zaopatrując się w alkohol. Nad ich głowami pojawiają się burzowe chmury, co zmusza wycieczkę do rozbicia obozu. Dwójka samozwańczych herosów upija się w sztos i pada na ryje tracąc kontakt... Rano okazuje się że zabito szefa osady, a jedyna kobieta która z nimi była zniknęła. Szybko dochodzą do siebie rozpoczynając bieg w stronę jaskiń, gdy niebo znowu staje się mroczne na horyzoncie pojawiają się bestie zmierzające w stronę osady... Nobuo podejmuje walkę, a wkrótce dołączają do niego mieszkańcy którzy walczą o swą wolność. Bohater w formie szybowca wybija wszystkich, zostając lokalnym hirosem.
Link do misji:
Start misji
Ilość postów:
Deku- 18
Nobuo- 17
Rozpoznawalność po misji*: - TAK
Prowincja: - Antai
Prośba o podwyższenie uprawnień*:TAK

Przejdź do posta

Znaleziono 82 wyniki

1
2
3
4
5
6
Następna

Wyszukiwanie zaawansowane