Shinobi War PBF Naruto - Szukaj

Znaleziono 814 wyników

Wyszukiwanie zaawansowane

Znaleziono 814 wyników

Strona 1 z 55
- Przejdź do strony:
1
2
3
4
5
…
55
Następna

autor: Kujaku Haruka: 10 kwie 2026, o 18:16; Forum: [S2] Pola Tenran (天乱の原 – Tenran no Hara); Temat: Sztab Generalny Ryuzaku; Odpowiedzi: 90; Odsłony: 3085

Re: Sztab Generalny Ryuzaku

W głębi lasu
Misja B - Uchiha Hiromi & Yumiko
Posty
Kolejka 5/17
Chociaż pomysł z przedstawieniem się mógł wydawać się banalny i może dla niektórych spośród zgromadzonych osób niepotrzebny, to przyniósł Hiromi wymierne korzyści - podobnie jak raport, który przygotowała wczoraj wieczorem, a który już teraz wzbudzał pewne kontrowersje, chociaż na szczęście - przynajmniej nikt otwarcie nie poddawał w wątpliwość jego prawdziwości. Czy było to spowodowane szacunkiem dla rangi Hiromi, czy jej pokrewieństwem do shirei-kana nie było teraz istotne. Istotne było, że zaczęto myśleć nad pierwszymi, praktycznymi rozwiązaniami oraz na jaw wyszły pierwsze tarcia pośród podwładnych świeżo upieczonej trzysetniczki. Kiedy Hiromi wyjaśniła medykom ich zadanie, o dziwo pierwszy odezwał się... Mori.

- Dokładnie tak, nie możemy poświęcać lekką ręką ludzi tylko dla pewnych mrzonek medycznych nie znających jeszcze potwierdzenia w praktyce. - skomentował, jednocześnie przyklaskując słowom Hiromi i... zupełnie przekręcając ich wydźwięk. Głowy setników, a nawet Soty, odruchowo kiwnęły głowami, ale trudno było stwierdzić, czy kiwają się w zgodzie na słowa kunoichi, czy raczej jej adiutanta.

- Naturalnie, zadbamy o to, żeb... - skłonił się Sota Kobayashi, chcąc przyjąć najwyraźniej rozkazy, jednak w słowo wszedł ponownie jego brat, bardziej problematyczny z dwóch medyków.

- Jeśli problem jest tak głęboki, jak wynika z raportu, należy założyć, że nowe przypadki będą do nas trafiać także po tym, jak zbudujemy stosowne zaplecze do badań. Próba opieki nad takimi przypadkami w trakcie marszu może oznaczać ryzyko dla całej armii, zwłaszcza, że objęcie ich kwarantanną w drodze będzie o wiele bardziej problematyczne i będzie wymagać dodatkowych zasobów. Czy jesteśmy na to gotowi? -

- Z punktu widzenia zaopatrzenia, nie przewiduję problemów z zabraniem powiedzmy... trzech dodatkowych wozów na takie przypadki. Ryuzaku co prawda zapewne z chęcią wystawi dodatkowy rachunek, ale to co najwyżej problem na daleką przyszłość. Nie mogę się jednak wypowiedzieć z punktu widzenia medycznego. - odparł na to od razu Mori, tym razem kierując wzrok ku Hiromi.

- Moją rekomendacją byłaby cicha likwidacja, dopóki nie dotrzemy na miejsce i nie przygotujemy stosownych zabezpieczeń. -

Wyglądało na to, że medycy jeszcze nie byli tak do końca "z głowy". Co do chorób wenerycznych, komentarz na temat odpadającej kuśki spotkał się w większości z lekkimi uśmiechami, nie licząc skrzywienia się - a jakże - Riku, oraz lekkiej bladości na twarzy najmłodszego z setników. Co można było interpretować w dowolny sposób.

Kiedy rozmowa przeszła już do konkretnych informacji na temat samej osady oraz możliwości konkretnych oddziałów, Sakurai skinęła głową uprzejmie, przyjmując swoją rolę w nadchodzących pracach związanych z budową szpitala, kiedy już trzy setki żołnierzy koalicji Uchiha-Ryuzaku dotrą na miejsce. Kiedy pojawił się temat zwiadu, Hiromi jak i Yumiko mogły zauważyć, że głowa Sakurai automatycznie obróciła się w kierunku Ono, liczącego dalej pająki pod powałą, który to zauważył i oderwał się od swojego oparcia, zamierzając odpowiedzieć. Nie zdążył jednak, gdyż krok do przodu wykonała i wyprężył się na baczność Endo.

-Bardzo proszę o ten honor i wzięcie na siebie obowiązków zwiadowczych. Moi ludzie z pewnością temu podołają, mam kilku bardzo dobrych myśliwych wśród nich. - entuzjazm i chęć wykazania się wręcz ociekały z młodzika, co wywołało lekkie rozbawienie na twarzy Ono, który wzruszył ramionami.

- Pewny jesteś, Endo-k...san? Twoja setka dopiero niedawno się zebrała, poza tym masz raczej ludzi z bagien na północnym wschodzie... Moi są głównie z południa. To znaczy, nie wtrącam ci się oczywiście i chętnie sobie będziemy siedzieć w środku kolumny... ale zaznaczam tylko. -

-Możesz mi w takim razie użyczyć paru, Ono-san. - odparł na to nieco chłodnym, ale uprzejmym tonem młodzik. -Podzielą się swoim doświadczeniem. Poza tym, jeśli jest taka możliwość, moglibyśmy wziąć ze sobą kogoś z Sharinganem... - jego wzrok uciekł na ułamek sekundy w stronę Yumiko. -...to stanowiłoby dodatkowe zabezpieczenie dla oddziału na szpicy. -

Fujita Mori – Klik
Riku Kobayashi (Starszy medyk)
Sota Kobayashi (Młodszy medyk)
Yosuke Endo (Setnik młodzik)
Kanae Sakurai (Setniczka)
Takuya Ono (Setnik drwal)

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 10 kwie 2026, o 16:33; Forum: Hyuo; Temat: Wieś Nagiso; Odpowiedzi: 6; Odsłony: 263

Re: Wieś Nagiso

Misja Rangi C - "Pierwszy Krok"
10/14
Ryū

Opowieści z dzieciństwa waszego gospodarza nie były istotne - liczyło się to, co należy zrobić z obecną sytuacją. Dostrzegłeś, że Kaeda również napiął nieco mięśnie, zaciskając dłonie na kolanach i rozluźniając je dopiero po paru sekundach. Nie było wątpliwości, że podziela twoje zdanie. Pokręcił również głową, wyraźnie starając się opanować głos.

- Hachiko-san, czy wy sami siebie słyszycie? Mój przyjaciel słusznie mówi i w pełni się z nim zgadzam, zresztą - przecież słyszeliście moją opowieść. Nie widzieliście jednak tego, co ja widziałem. To, co tam było... to zło, czyste i obojętne krzywdzie ludzkiej. Powinno zostać zniszczone, nim więcej osób zginie! - poparł twoje słowa Kaeda, niemal podnosząc się - z was dwóch wyraźnie ty byłeś bardziej opanowany, chociaż widziałeś też, że wizyta tutaj chyba przywołała ponownie okropne wspomnienia tamtej nocy, gdy Kaeda natknął się na yokai.

- Spokojnie, drodzy goście, nie ma potrzeby podnosić głosu.- sołtys uniósł dłonie w uspokajającym geście. - Słuszność macie, że nie wiemy, kogo sobie upatrzy Wędrujący Pośród Lasów. Nie chciałbym też, żeby trafiło na moje dziecko, ni żonę. Niemniej... Kaeda-san, po pierwsze - pomnijcie na to, jak mi opowiadaliście swoją rozmowę z nim. Pasterza naszego zabrał, bośmy mu sami zapomnieli ofiarę stosowną złożyć. No prawdę tu mówił, od dawna rytuałów przodków nie dopełnialiśmy, ale nasi pradziadowie żyli tak i dobrze się wiosce wiodło...

Sołtys westchnął, wyraźnie popychając rozmowę dalej w kierunku, który nie podobał się żadnemu z was. Widział jednak, że jego słowa nie wzbudzają w was przekonania, dlatego mówił dalej.

- Panie... Ryu-san. Mówicie, że lepiej w trudności żyć, ale co ja mam powiedzieć, kiedy wioska z głodu przymiera zimą, bo lato nieurodzajne było, a Cesarstwo jedynie podatki większe nakłada, zamiast pomocy nam udzielić? Nie dalej jak trzy lata temu pochowaliśmy w czasie zimy blisko dwa tuziny, połowę z tego dzieciaków. Jeśli życie moje, lub kogoś z mojej rodziny wykupiłoby reszcie dobry żywot... To jako sołtys muszę to chociaż rozważyć. - jego głos nabrał intensywności i przekonania. Widać było, że ma całą sprawę już przemyślaną i chyba teraz rozmawialiście tylko i wyłącznie dla sztuki dyskursu, aniżeli po to, żeby kogokolwiek przekonać.

- Ale nawet gdyby tak było, to sam bym się nie ośmielił rzucić na szalę życia żadnego z mieszkańców, bez zgody całej społeczności. Długośmy rozprawiali na ten temat - wszyscy - aż uznaliśmy, że raz do roku, w zimie - tak samo, jak za dawnych czasów - zorganizujemy festiwal ku czci Wędrującego. Na jego końcu zaś ochotnik będzie mógł się zgłosić i przez tydzień niczego mu nie zabraknie, po czym do lasu się uda i poświęci swoje życie dla dobra wioski. Jeśliby zaś takowego brakło... to cóż, losowanie trza nam będzie zarządzić i ten, co pecha mieć będzie, tego się ofiaruje. Niezależnie, na kogo by padło. -

Kaeda patrzył na niego w niedowierzaniu, kręcąc głową.

- Hachiko-san... zaczynam żałować, że wam wtedy opowiedziałem moją historię. Zaczynam dostrzegać, że moja przewina sięga głębiej, niż zwykła ucieczka z pola walki. Moją winą jest, że w ogóle pomyśleliście, żeby dopuścić do czegoś takiego. -

Kaede
Gorō
Kōgen
Setsuna
Katsura
Nagabura Chirou
Sołtys Hachiko

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 10 kwie 2026, o 15:25; Forum: Sabishi; Temat: Kopalnia Srebra [Pod kontrolą Szakali]; Odpowiedzi: 47; Odsłony: 3395

Re: Kopalnia Srebra [Pod kontrolą Szakali]

Grupowe zlecenie specjalne - "Oblężenie Ningyō-shi" - Ranga D - "Plan nabiera kształtu"
7/7
Hikaito Kaguya

- Gówno wam powiem, psie syny! - Osamu jakoś udało się splunąć w twarz osiłkowi, za co został nagrodzony dodatkowym ciosem w brzuch.

Nie miałeś pojęcia, skąd ta dwójka - i czy ktoś jeszcze - znała wasze plany, jednak oczywiste było, że nie wiedzieli wszystkiego. Ba, nie wiedzieli nawet, że wasz plan zakładał obecność nie tylko Osamu, ale przede wszystkim - twoją. Dlatego też miałeś przewagę zaskoczenia, którą postanowiłeś dobrze wykorzystać. Na szczęście, szybkie zerknięcie dookoła upewniło cię, że na swoje nieszczęście, dwójka napastników wybrała ten punkt za barakami, który nie był zbyt widoczny. Miałeś zatem spokojnie pole do popisu.

Podkradłeś się za większego z osiłków przy czym - co ciekawe - oczy Osamu nie podążyły w twoim kierunku, chociaż musiał cię zauważyć chociaż kątem oka. Najwyraźniej jego trening był wystarczająco dobry, że nie chciał, aby nieopatrzne łypnięcie okiem ku tobie zdradziło twoją pozycję. Dzięki temu uderzyłeś bez większego problemu osiłka, który jednak nie upadł na ziemię od razu... jego postura oraz twój brak precyzyjnej wiedzy na temat anatomii ludzkiego ciała sprawił, że nie udało ci się go znokautować jednym ciosem.

Mimo to, wystarczyło to, żeby puścił Osamu oraz zatoczył się w twoim kierunku.

- Co do chu... - zaczął mówić ten, który wymierzał ciosy, jednak Osamu wykorzystał dobrze szansę, jaką mu dałeś - pomimo grymasu bólu na twarzy, ruszył do przodu, podcinając swojego przeciwnika i obalając go na ziemię, po czym wymierzając mu kilka mocny ciosów w twarz, które były wystarczająco silne, żeby znokautować przeciwnika.

Ty sam jednak nie miałeś czasu, żeby nad tym się zastanawiać - osiłek, którego lekko ogłuszyłeś, dochodził do siebie. Na szczęście, twoje ciało pamiętało jeszcze treningi z ojcem i nawet jeśli nie byłeś w stanie wykorzystać pełni możliwości swoich kościanych tańców, twoja przewaga była oczywista. Zamiast przyjąć klasyczną postawę, zacząłeś krążyć wokół przeciwnika tanecznym krokiem - twoje ruchy były płynne, nielogiczne i trudne do przewidzenia. Kopacz zamachnął się brutalnym sierpowym, ale ty uchyliłeś się o milimetry, pozwalając, by wiatr po ciosie jedynie poruszył ci włosy. Kolejne ataki trafiały w pustkę, podczas gdy ty wykorzystywałeś każdy jego błąd, muskając go krótkimi, precyzyjnymi uderzeniami w żebra, kolana i szczękę. W pewnym momencie osiłek, rozeźlony i zziajany, ruszył do szarży, ale ty obróciłeś się na pięcie, wszedłeś w krok jak do kolejnej figury tańca i jednym obrotem zadałeś serię ciosów łokciem i kolanem. Górnik zachwiał się, próbując odzyskać równowagę na śliskim, pylistym kamieniu, lecz twój ostatni, idealnie wymierzony kopniak w skroń posłał go bezwładnie na ziemię. Zatrzymałeś się w pół kroku, jakby kończąc układ taneczny i obojętnie spojrzałeś na nieprzytomnego przeciwnika.

- Dobra robota! - Osamu klepnął cię w ramię, szczerząc zęby w uśmiechu i ocierając krew z twarzy. - Pasowałoby ich jakoś przypilnować... możemy użyć liny, ale wtedy ryzykujesz więcej przy wspinaczce. Zastanawiam się, czy nie powinienem ich popilnować, a ty się wespniesz, póki trwa akcja na dziedzińcu? -

Kaito Kaguya
Osamu - początkujący shinobi z Kaze-no-Iseki
Manjiro - dowódca kopaczy
Isamu Kaguya - wuj Kaito Kaguyi
Strażnik-shinobi
Kenshin - medyk obozowy
Kogane - małomówny syn zielarza
Tenshi - zgryźliwy kopacz
Ojciec Kogane
Sungoku

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 9 kwie 2026, o 17:54; Forum: Kinoko no rakuen; Temat: Kinoko no rakuen; Odpowiedzi: 170; Odsłony: 20966

Re: Kinoko no rakuen

Wykonanie Kai oczywiście nic nie dało, jednak... spodziewała się tego - wiedziała, że jeśli tkwi w genjutsu, to oboje znanych jej użytkowników - zarówno Waba, jak i Osanen - byli z pewnością dość mocni, aby tak prosty manewr nie przeszkodził im w zaburzeniu jej umysłu. Dlatego też musiała postawić na... agresję, na postawienie się i poszukanie jakiejś emocji, sprowokowanie którejś z nich tak, żeby mogła mieć przynajmniej umiarkowaną pewność co do prawdziwości ich samych w tym obrazie. Sądziła na początku, że to Wabę uda jej się sprowokować... ale nie.

Nagome.

Nagome wystrzeliła tak mocno, że chociaż Haruka mentalnie trochę się przygotowała na agresję, to i tak jej siła i intensywność ją zaskoczyły, prawie krzyknęła, kiedy ta zaczęła zmuszać ją do dźgania Rina raz za razem. Odczucia były tak realne, że Haruka drżała i próbowała tylko powtarzać sobie, że to iluzja... i rzeczywiście. Po chwili jednak okazało się, że jej tyrada sięgnęła chyba głębiej, niż sądziła. Nagome wzięła chyba absolutnie wszystko, co do słowa, za jej realne odczucia i obawy... i przycisnęła ją do ściany, sama oskarżając o brak wierności pozostałym Siostrom, co tym razem ukłuło Harukę, ale jednocześnie - poczuła ulgę, że to naprawdę jej Siostry, że nie tkwi teraz tutaj sama z Osanenem albo pozostałymi Królami.

Być może cień tej ulgi przemknął jej po twarzy nawet, kiedy walczyła o oddech.

Znosiła na razie ciosy bez słowa, widziała bowiem, że w tym momencie słowa niewiele zdziałają. Chyba, że nawet teraz Nagome grała, nawet taką furię? Nie miała pojęcia, ilość... zasłon dymnych, luster i półprawd była dla niej na ten moment zbyt duża, czuła fizyczne i psychiczne wyczerpanie całą sytuacją. Mimo to, kiedy Nagome skończyła mówić i nim jeszcze wyszła, powiedziała tylko jedno zdanie.

- Cieszę się, że to nie żadna z was siedziała na tym fotelu, a mojej dłoni nie prowadził Osanen. Albo jakaś Harpia. -

Nic więcej, bo wyraźnie sprawdzały co innego, niż zaprzątało myśli Haruki. Jeżeli teraz uważają, że oblała jakiś test wierności oddziałowi - trudno. Najważniejsze, że na rękach nie miała krwi ani ich, ani żadnej innej Siostry, ani samego Rina.

Poczłapała za Wabą, która pokazała jej... Rina. Tego samego, całego i zdrowego Rina. Ulga, jaką poczuła na jego widok była porażająca. Przez moment nie mówiła nic, po czym... po prostu podeszła i pocałowała go mocno i namiętnie, przez jakieś kilka sekund i przytuliła, dopiero wtedy bez słowa oderwała się od niego i wróciła do starszej Siostry, słuchając jej wyjaśnień.

- Rozumiem. Czyli... sprawdzałyście, czy bez żadnych skrupułów wykonam wasze polecenie, nie sprawdzając i nie myśląc o żadnych innych okolicznościach? - spytała, unosząc brwi, być może jednak dalej nie pojmując w pełni intencji Waby i Nagome. - Możecie we mnie wątpić, możecie uważać, że się nie nadaję, ale... nie zamierzam podziękować za służbę. Przeciwnie, mam zamiar podnieść swoje umiejętności i jeśli będzie trzeba, rzucić swoje życie na szalę za was tak samo, jak wy za mnie. Ale na razie nie mam siły woli, odporności psychicznej, żeby działać całkiem bezmyślnie w sytuacji, gdzie mam podejrzenie, że tkwię w czyimś genjutsu. Nie w momencie, kiedy naszym celem będą yokai specjalizują się w genjutsu. To wszystko. -

Westchnęła, po czym sama miała się odwrócić, kiedy ujrzały Fugatę. Skłoniła jej się uprzejmie.

- Z przykrością muszę się przyznać do... oblania ostatniego sprawdzianu. Waba-san chyba będzie w stanie podać więcej szczegółów. Sama mogę postarać się poprawić przy najbliższej okazji. -

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 9 kwie 2026, o 14:27; Forum: Kinoko no rakuen; Temat: Kinoko no rakuen; Odpowiedzi: 170; Odsłony: 20966

Re: Kinoko no rakuen

- Mam... mam taką nadzieję. Chyba po prostu boję się tylko o moment, kiedy ta kalkulacja zawiedzie. Ale... dziękuję, czuję się trochę lepiej. Skupię się na treningu. - odparła Haruka, wysłuchawszy wyjaśnień swojej mentorki. Starała się pamiętać, że Fugata o wiele lepiej znała Shirę, jak i pozostałe Siostry. Może faktycznie był to po prostu element, który potrzebowała rozegrać tak, a nie inaczej, jednak za każdym razem, kiedy pojawiała się ta "Chishibia" strona Shiry, Haruka czuła się bardzo nieswojo. Tak samo zresztą, kiedy widziała brak opamiętania w oczach i czynach Muwary. Dobrze przynajmniej, że... po wszystkim sama poskładała Urasano.

Potem przyszedł czas treningu, jednak jej wstępny plan nie zadziałał - i tak czy inaczej huknęła o ścianę. Pozbierała się jednak jak najszybciej, po czym zaczęła powtarzać ćwiczenie, skupiając się na tym, by zrealizować jego podstawowy cel - i wzmocnić swoje fizyczne możliwości oraz siłę samych skrzydeł.

Obudziła się w ciemnym pomieszczeniu, obok... Waby i Nagome. Haruka spojrzała na nie w szoku, próbując dojść do tego, co się dzieje, ale wspomnienie o dzieciach momentalnie ją otrzeźwiło i wyostrzyło jej zmysły. Sama zmrużyła oczy podejrzliwie, ruszając za oboma Siostrami, chociaż jej umysł pracował teraz na najwyższych obrotach - chociaż nie była skrępowana, sytuacja była... co najmniej podejrzana. Kiedy przeszły do drugiego pokoju, odkryła w nim Rina w... absolutnie koszmarnym stanie.

Haruka wciągnęła głośno powietrze, jak do krzyku, ale szybko zasłoniła sobie usta, ostatecznie nie wydając z siebie dźwięku. Stała przez parę sekund jedynie i patrzyła, stopniowo rejestrując kolejne elementy "wystroju" pomieszczenia, a po jej policzku spłynęła łza, którą jednak szybko otarła, robiąc kilka wdechów na uspokojenie się. Słuchała, co mówiła do niej Waba, patrząc w puste oczodoły Rina. Bez słowa wyciągnęła dłoń i chwyciła list, czytając jego treść, z niepokojem także rejestrując wspomnienie na temat kuzynki. Rin był zdrajcą? Czy raczej... szpiegiem? Nie umiała w to uwierzyć, nawet, jeśli podejrzewała, że Nagome i Waba mogą go przesłuchiwać, to żeby zostawić go w takim stanie... I czemu jego sharingan miał zostać u nich?

Zaraz, czy to oznaczało, że jej pytanie do Muwary, które zostało wtedy zbyte... było zasadne? Da się przeszczepić wraz z okiem - zdolności klanowe Uchiha? Bo czemu innemu miałoby służyć takie, a nie inne stwierdzenie? Niemniej, był to teraz dla niej tylko marginalny problem. Cały czas milczała, próbowała ułożyć sobie w głowie wszystko. Poświęciła tyle czasu i energii na trening, na szczerze złożoną przysięgę wobec Sióstr, a teraz została postawiona przed takim wyborem? To nie... nie działo się naprawdę. Znała Rina, znała siebie... nie wierzyła, że nim ostatecznie podjęła decyzję co do własnych uczuć - chociaż teraz, po tym, jaka burza emocji nią targała, czuła, że to uczucie chyba naprawdę było prawdziwe - to będzie musiała podjąć decyzję, czy zabija Rina, czy odchodzi z klanu wraz z nim.

Chwyciła kunai drżącą dłonią, po czym podeszła na chwiejnych nogach do Rina, delikatnie kładąc dłoń na jego policzku i czule go głaskając.

Podniosła kunai.

Zamknęła oczy, czując, jak kolejna łza spływa po jej policzku...

Po czym wykonała pieczęć Kai i otworzyła je ponownie. Nie miała pojęcia, czy to coś da, ale sytuacja była wystarczająco abstrakcyjna i zbyt wiele szczegółów się nie zgadzało, żeby miała ją przyjąć ot tak.

Dłoń z kunaiem opuściła, odwracając się ku Nagome i Wabie i wbijając w nie twardy wzrok.

- Gówno muszę, a nie dokonać teraz wyboru. Odurzyłyście mnie i zaciągnęłyście cholera wie gdzie i oczekujecie, że zrobię wszystko, jak mówicie? - oświadczyła chłodnym tonem. Postąpiła krok do przodu, w stronę Sióstr.

- Po pierwsze, po takiej terapii jaką mu zastosowałyście, to zdziwiłoby mnie, gdyby nie przyznał się do bycia latającą świnią, a co dopiero szpiegiem. Ale czego ja się spodziewałam, przecież wiadomo, że metody suki Chisibki najlepsze, prawda? Jak trwoga, to za nóż i jazda, albo zbić do nieprzytomności? Najłatwiej tak jechać, a potem sobie robić dobrze, że jesteście kurwa weterankami, że kiedyś to był twardy chów, a nie to, co teraz. Żal mi was, naprawdę. Dobrze, że starą kurwę ktoś wreszcie zajebał, nie wiem, czy to był Musan, Królowie czy zwykła choroba, ale przynajmniej jeden pasożyt klanowy z głowy. - warknęła, stawiając wszystko na jedną kartę. To, co mówiła, było częściowo szczere - musiało być, żeby brzmieć przekonująco - ale podczas tej tyrady obserwowała uważnie obie Siostry, zwłaszcza Wabę. Wiedziała, że tamta zawdzięcza chyba najwięcej Chishibie i to był od samego początku ich punkt sporny. Jeżeli by zareagowała... emocjonalnie... na to, co teraz Haruka wygadywała - przynajmniej miałaby większą pewność, że to faktycznie jej Siostra stoi przed nią, a nie fantom stworzony przez jakiegoś użytkownika genjutsu. Oczywiście liczyła się z tym, że zaraz sama skończy przynajmniej ze złamaną szczęką, ale było to ryzyko, które teraz musiała ponieść. Zwłaszcza, jeśli to faktycznie Rin był obok.

Postąpiła kolejny krok do przodu.

- Po drugie, macie go już unieszkodliwionego. Możecie go związać, zakneblować, a potem mi na spokojnie wyjaśnić wszystko po kolei. Jakie dokładnie mamy dowody na jego zdradę. List, to wszystko? Poza tym, w jakich okolicznościach go przejęłyście? Skąd pewność, że nie został on jakoś podłożony i skąd pewność, że Ryuzaku lub Uchiha podejmowali na podstawie tych informacji decyzje? - mówiła dalej, nawet jeśli oberwała, to spróbowała podnieść się i mówić dalej, na ile była w stanie.

I znowu pójść krok do przodu.

- Po trzecie, jak się ma do tego wszystkiego Misuno? -

Krok bliżej.

- Po czwarte, czemu nie można z tym poczekać na powrót Shiry? Bo to ma być test mojej wierności? Czy raczej łatwowierności? -

Krok bliżej. Stanęła dokładnie przed Wabą.

- Po piąte i ostatnie... mam szczerą nadzieję Wabo, że przez przesłuchiwanie dzieciaków masz na myśli zadawanie im spokojnie pytań, bez wiązania ich ani tym bardziej robienia czegokolwiek z tego, co widzę tutaj dookoła, bo wtedy możesz od razu zedrzeć sobie sama zedrzeć pióra z pleców i wypierdalać z powrotem za Mur. "Siostry Nocy powstały, by chronić ludzi przed Yokai, a przede wszystkim dawać im nadzieję, gdy wszystko inne zawiodło." To nam przekazała Shira podczas walki z Sanbim i to jest misja, za którą mogę i chcę szczerze poświęcić własne życie. Jeśli potencjalna opiekunka meteorytu ma inne zdanie, to równie dobrze można pozwolić Sanbiemu rozwalić meteoryt. -

Zamilkła, wewnątrz cała drżąc, ale starając się nie złamać. Cokolwiek się stanie, na pewno nie godziła się, żeby ot tak poderżnąć gardło mężczyźnie, o którym myślała jako o potencjalnym mężu.

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 8 kwie 2026, o 23:39; Forum: [S2] Pola Tenran (天乱の原 – Tenran no Hara); Temat: [7] Mokuzai-shō (木材所) - Wielki Tartak; Odpowiedzi: 3; Odsłony: 184

Re: [7] Mokuzai-shō (木材所) - Wielki Tartak

Misja Wojenna Rangi A - "Gdzie drwa rąbią, tam głowy Uchiha lecą."
9/19

Anzou

Początek zadania i oto napotkaliście pierwsze problemy. Niemniej, nie popadałeś od razu w panikę, skupiłeś się raczej na możliwych rozwiązaniach problemu - tym bardziej, że przecież nawet nie doszło jeszcze do walki, a ostatnie deszcze mogły podnieść poziom wody i doprowadzić do zerwania się mostu. Dopytałeś najpierw o alternatywy zwiadowcę, który skinął głową.

-Rozpytaliśmy się w pobliskiej wiosce, powiedzieli nam, że na wschód niedaleko - godzinę stąd - znajduje się bród, a jeśli by nam się chciało nadrobić dodatkowy dzień drogi - most. Sprawdziliśmy tę pierwszą informację, rzeczywiście jest, niemniej - po drugiej stronie jest dość gęsty las i krzaki. Nie widzieliśmy tam ruchu, ale nie można wykluczyć obecności jakichś wojsk. Poza tym, rzeka wezbrała nieco, nurt jest silniejszy, niż zazwyczaj - dla większości raczej do pokonania, ale wozy mogą mieć trudność. Nie wiemy, jak sytuacja z mostem, mógłbym kogoś wysłać, ale nawet konno będziemy czekać pewnie cały dzień na jego powrót. -

Jeden z twoich setników, około czterdziestoletni, pozbawiony oka Ito, słuchał tego jadąc obok ciebie, podobnie jak Morimoto.

- Nie podoba mi się to, oba punkty są newralgiczne i łatwo się na nas zasadzić, ale most na pewno będzie jednak bezpieczniejszy - nie sądzę, żeby nawet byli w stanie go wysadzić notkami wybuchowymi - to solidna robota kamieniarzy z Takamori, a do tego łatwiej na nim postawić mur tarcz albo inaczej się osłonić. -

- Zgadza się, ale wtedy tracimy wiele cennego czasu na obejście. Główna część wojsk będzie na nas czekać i może się niepokoić. Trzeba by wysłać do nich chociaż posłańca z wiadomością. - odparł na to Morimoto, który też był w pobliżu. Potem przeniósł wzrok na ciebie. - Sprawdzę teren. Na razie utrzymujcie kurs, powinienem się uwinąć szybciej niż nasza kolumna. -

Klepnął cię po przyjacielsku w ramię, po czym oddał swój plecak jednemu z przybocznych i złożył pieczęć. Na jego plecach wyrosły różowawe, podobne do ważki skrzydła skrzące się znajomym ci Blaskiem. Następnie wzbił się w powietrze, choć zauważyłeś, że deszcz i podmuchy wiatru nieco utrudniają mu nawigację. Szybko zginął jednak pośród chmur - wyglądało na to, że rzeczywiście deszcz ułatwiał mu infiltrację, nawet jeśli ograniczał widoczność jemu samemu.

Minęło... około czterdziestu minut, po czym na niebie ujrzałeś ponownie różową plamę, nagle przebijającą się z powały i szarości nad wami. Kiedy wylądował, zauważyłeś, że jest kompletnie przemoczony. Parsknął i otrzepał się, niczym pies, kichając dwa razy.

- Psiakrew, mogłem chociaż spróbować lepszy strój wziąć... Albo gogle... - zaklął, nim się wyprostował i zbliżył złożyć raport. - Prawdopodobnie możemy spodziewać się zasadzki przy brodzie. Krzaki i listowie są gęste, nie byłem w stanie wiele dostrzec w tych warunkach, a nie chciałem ryzykować zejścia zbyt nisko, ale w okolicy - dosłownie sto, dwieście metrów dalej, przy drodze - dostrzegłem mały obóz. Myślę, że nie więcej, jak... czterdziestu ludzi, ale jeśli mają łuki i dobrą pozycję, to mogą nam napsuć krwi, przynajmniej w razie frontalnego ataku.-

Sanda Kaminari - klik
Sengoku - tysięcznik
Hiroto - pięćsetnik
Kujaku Morimoto
Ito - setnik -

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 8 kwie 2026, o 21:59; Forum: [S2] Pola Tenran (天乱の原 – Tenran no Hara); Temat: Sztab Generalny Ryuzaku; Odpowiedzi: 90; Odsłony: 3085

Re: Sztab Generalny Ryuzaku

W głębi lasu
Misja B - Uchiha Hiromi & Yumiko
Posty
Kolejka 4/17
Zdolności najnowszego adiutanta... no, prawie najnowszego – w końcu właśnie Yumiko została świeżo awansowana na to samo stanowisko – w każdym razie, zdolności Moriego do przebywania w danym miejscu i przygadywania własnej przełożonej były niezwykłe i wykraczały potencjalnie poza zwykłe ninjutsu. Być może jedynie jego zdolności kopiowania w krótkim czasie dość detalicznego raportu były większe. Niemniej, w końcu naprawdę zostawił kobiety same i pozwolił im zamienić kilka słów bez swojego udziału. Choć to, co miał – a raczej chciał powiedzieć – powiedział. Nie zauważając (źle?) albo celowo ignorując (gorzej?) wymowne spojrzenie Hiromi.

Ostatecznie jednak stanęłyście przed niewielką grupką podwładnych Hiromi, ta zaś po kolei wyjaśniła, na czym polega zadanie, jakie postawiono przed nimi. Na wspomnienie o raporcie dostrzegła parę skinięć głową, chociaż długowłosy mężczyzna wzruszył ramionami i pokręcił głową na to stwierdzenie. Reszta przemowy spotkała się póki co z kiwnięciami głowami i pomrukami aprobaty lub zrozumienia. Pierwsze pytanie pojawiło się od jednego z medyków.

- Riku Kobayashi, Hiromi-sama. Ja i mój brat – Sota – służymy jako lekarze, mieliśmy swego czasu niewielką praktykę w Kotei, którą z oczywistych powodów musieliśmy opuścić... – odezwał się pierwszy z nich, wyprostowany i nad wyraz rzeczowy. – Do Sarufutsu zgłosiliśmy się jako medycy dla armii, od tamtej pory służymy tam, gdzie dowództwo wyższego szczebla uzna to za stosowne. Co do waszych rozkazów... mówicie, że macie praktykę medyczną i wiedzę – zapewne nie będzie dla was zatem niczym dziwnym, że najlepszy nawet protokół sanitarny ginie w starciu z najgłupszym, najbardziej leniwym lub po prostu rozkojarzonym członkiem danego oddziału.

Słowa te wywołały nieco chłodne spojrzenia ze strony obecnej kobiety oraz młodzika, a także krótki uśmiech rozbawienia na twarzy długowłosego setnika. Brat medyka, Sota, chyba wyczuł gęstniejącą atmosferę, ponieważ odchrząknął i wszedł Riku w słowo, starając się złagodzić ton wypowiedzi.

- Oczywiście obaj z bratem mamy duży szacunek i wdzięczność dla naszych chłopców i dziewcząt, walczących w pierwszej linii. – dodał Sota, choć w jego głosie wciąż brzmiała pragmatyczna nuta. – Niemniej, musimy zaznaczyć, że dyscyplina sanitarna nie była nigdy ich specjalnością, patrząc chociażby po zgłaszanych nam przypadkach chorób wstydliwych, jakie pojawiają się podczas każdej kampanii. Do czego jednak zmierzamy – to prośba o dobranie sobie grupy powiedzmy... dwudziestu żołnierzy i upoważnienie ich do przeprowadzania regularnych kontroli medycznych oraz podjęcie decyzji, co należy uczynić z osobami zainfekowanymi tą... Mazią. Czy próbować ich poddawać kwarantannie czy może...

- Zlikwidować, nim zaraza się rozniesie. – przerwał mu tym razem brat, a jego wzrok był dość twardy i beznamiętny, gdy omiatał zebranych. – Nawet jeśli na razie nie ma potwierdzonych przypadków przeniesienia się jej między ludźmi, przy tego rodzaju nowym fenomenie nie należy przyjmować, że choroba nie zmutuje. Pomijając, że opieka nad takimi przypadkami w trakcie drogi może być problematyczna.

- Wydawało mi się, Riku-san, że przysięgaliście chronić życie naszych wojowników, a nie je kończyć tylko i wyłącznie dla własnej wygody? – odezwał się wtedy młodzik, dalej patrzący zimnym wzrokiem na medyka. Potem chyba zorientował się, że wypadałoby dopełnić etykiety, dlatego też ukłonił się nisko w stronę Hiromi oraz posłał kątem oka dość przeciągłe spojrzenie Yumiko, tylko po to, żeby się natychmiast spłoszyć i wbić wzrok w ziemię. – Ekhm, proszę wybaczyć. Yosuke Endo. Także brałem udział w walkach o Kotei i byłem odpowiedzialny za eskortę jednej z grup cywili zmierzających do Sarufutsu. Zostaliśmy zaskoczeni przez Dzikich i mój dowódca został zabity, jednak wtedy przejąłem dowodzenie i udało mi się skoordynować obronę z minimalnymi stratami wśród cywili. Od tamtej pory powierzono mi dowodzenie, a w zeszłym tygodniu awansowano do rangi setnika.

Riku Kobayashi nie wydawał się pod wrażeniem tego wybuchu. Poprawił tylko mankiet swojego ubrania i odpowiedział z lodowatym spokojem:

- Wspaniale, Yosuke-san. Piękny opis dotychczasowej służby... a odpowiadając na pańskie pytanie, moim zadaniem jest chronić jak najwięcej żyć i nie narażać naszych sił na niepotrzebne ryzyko zakażenia. Lepsza jedna lub kilka śmierci, niż utrata kilkudziesięciu istnień, chyba się pan zgodzi? Wydawało mi się, że nawet żołnierski umysł – może zwłaszcza żołnierski – powinien to rozumieć.

Sytuacja między dwójką wydawała się zaostrzać, gdyż młodzieniec postąpił parę kroków do przodu i otwierał już usta, żeby odpowiedzieć, jednak wtedy drogę zagrodziła mu postawna setniczka, kładąc dłoń na rękojeści miecza, by przywołać ich do porządku.

- Nie musicie być tak sarkastyczni, rozumiemy zagrożenie, Riku-san. Po prostu chciałabym mieć pewność, że w razie czego moi ludzie nie będą obawiali się przed zdradzeniem wam objawów choroby i ufać, że otrzymają stosowną opiekę. – stwierdziła opanowanym głosem, po czym zwróciła się do Hiromi. – Kanae Sakurai. Zarówno ja, jak i mój brat służymy w armii od czasów niefortunnego i niedoszłego wesela między nami a zdradzieckimi psami z klanu Kaminari. W roli setniczki służę od dziesięciu lat, znam wszystkich moich ludzi osobiście, przy czym do tej pory naszą specjalizacją jest umacnianie i zabezpieczanie zdobytych pozycji. Mam paru chłopaków, którzy znają się na pracach ziemnych i umieją to wykorzystać do obwarowania obozu. Takuya?

Jej wzrok powędrował w stronę rozkojarzonego chyba nieco i wgapionego w pajęczynę pod sklepieniem namiotu długowłosego mężczyzny.

- Hmm? – mężczyzna wydawał się zostać wyrwany z głębokiego zamyślenia. Nieco wyprostował się wtedy i popatrzył po reszcie, drapiąc się po karku. – Ach, tak. Eee... Takuya Ono, setnik od dwóch lat... byłem drwalem, ale los chciał, że zaczęliśmy się nawalać z Kaminari i Inuzuka, więc mnie zaciągnięto. Przeżyłem jakimś cudem kilka pierwszych starć, okazało się też, że częściej niż rzadziej robię coś głupiego i ludzie rzadziej przy mnie pyskują, to mi dali dowodzenie.

Po tym raczej lakonicznym przedstawieniu się, cofnął się o pół kroku i oparł o jeden z pali podtrzymujących namiot, wracając wzrokiem do swoich myśli. Jako ostatni wystąpił asystent Hiromi, przekładając trzymany do tej pory notes do drugiej ręki z wprawą godną skryby.

- Fujita Mori. Adiutant Hiromi-sama. – zaczął, a w jego głosie słychać było rutynę i pewność siebie. – Służba od dwudziestu lat, od czasów wojny z klanami Kaminari i Inuzuka przesunięty do logistyki, mam jednak doświadczenie frontowe. Zresztą, większość z was i tak mnie już zna. – podniósł notes tak, by móc na niego zerkać, choć zmrużył oczy, jakby litery tańczyły mu przed wzrokiem. – Skoro Hiromi-sama już o tym wspomniała, przypomnę najważniejsze informacje, jakie mamy na temat naszego celu, dane pochodzą ze starego spisu.

Odchrząknął znacząco i zaczął odczytywać treść raportu:

- Morikiba, położenie – głęboka dolina leśna, na skraju boru liściasto-iglastego. Szacowana populacja – około czterystu dusz, głównie drobni rolnicy, drwale, zbieracze, a także garść rzemieślników. Brak stałego garnizonu wojskowego. Starszy wioski to niejaki Inamori Genzo, obecnie powinien mieć około... siedemdziesięciu lat. Poza nim wioską rządzi grupka starszyzny, złożonej głównie z bogatszych i bardziej poważanych właścicieli ziemskich w okolicy oraz lokalna zielarka. Główna produkcja... rolnictwo – proso, jęczmień, soja, do tego śliwy i morele. Leśnictwo – wyrób drewna opałowego i budulcowego, ale w niewielkich ilościach, to nie jest pełnoprawny tartak... Miód leśny. Hodowla nielicznego bydła i trzody chlewnej oraz drobiu. Podatki raz na kilka lat odprowadzane głównie w naturze, z uwagi na odosobnienie lokalizacji. Brak odnotowanych buntów lub aktywności bandytów w okolicy, jedynie zgłaszano parę razy napady wilków i dzikich zwierząt.
Fujita Mori – Klik
Riku Kobayashi (Starszy medyk)
Sota Kobayashi (Młodszy medyk)
Yosuke Endo (Setnik młodzik)
Kanae Sakurai (Setniczka)
Takuya Ono (Setnik drwal)

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 6 kwie 2026, o 00:22; Forum: Hyuo; Temat: Wieś Nagiso; Odpowiedzi: 6; Odsłony: 263

Re: Wieś Nagiso

Misja Rangi C - "Pierwszy Krok"
9/14
Ryū

Sołtys pokiwał głową w zamyśleniu, uważnie słuchając was obu. Wydawało się, że nie traktuje was wcale jak szalonych, wręcz przeciwnie. Przy twej krótkiej opowieści o pajęczej istocie, która wciągnęła jednego z banitów do lasu, pokiwał jedynie głową. Uśmiechnął się też słysząc pochwałę dla herbaty.

- A dziękuję. To jeden z naszych niewielu, ale cennych skarbów. Dbam, żeby zawsze była w domostwie. Zwłaszcza zimą. - odparł, nim jednak kontynuował w kwestii najbardziej istotnej, podniósł dłoń jakby powstrzymując Kaedę przed mówieniem dalej. Odwrócił się zamiast tego na moment za siebie, plecami do was, krzycząc do synowej, aby zabrała dzieciaki i zamknęła drzwi do izby, bo teraz będzie mowa o sprawach dla uszu dorosłych mężów, a nie dziatwy. Kiedy ciekawska dzieciarnia została zabrana i zostaliście sami w trójkę, sołtys mówił dalej.

- Pamiętam jeszcze waszą wizytę, Kaeda-san. I jakżeście mi o swym spotkaniu z Tym-Który-Nie-Ma-Twarzy opowiedzieli. Paskudna to sprawa i żal było dowiedzieć się, że Hachiko żonę i dwójkę dzieciaków ostawił po sobie samych. Bo żeby było jasne, nie wrócił on już z wypasu wtedy. Poszlimy też potem kupą i znaleźli... no, kości jeno wraz z dobytkiem jego i wypalone ognisko. - westchnął, popijając swój własny trunek.

- To jeno, co mnie tknęło, to... że prababka mi dawno temu, jak jeszczem gówniarzem był i po polach z patykiem latał, udając, że to miecz - to mi historie o duchach różnych i starych opiekunach lasu opowiadała. Uwielbiałem je, zresztą - nie tylko ja, bo w całej wiosce je powtarzano. Dlatego jestem też niemal pewny, że wyście Jorōgumo jakiego mogli ujrzeć, one też lasy lubią, ale bardziej jaskinie. Chociaż z jednym handlarzem co przez wioskę przejeżdżał jak rozmawiałem, to się zarzekał, że i w stolicy taką widział i cudem tylko z jej uścisku się wyrwał, gdy go usidlić chciała. No, ale to akurat tylko gadanie mogło być takie, bo kupcy to wszyscy wiedzą, że plotą co im ślina na język przyniesie, jeśli tylko zysk jaki - w tym wypadku trunek i opiekę na koszt wioski - uzyskają. -

- Wybaczcie, ale teraz byśmy chcieli jeden problem rozwiązać, nim do duchów-pająków powrócimy. Noppera-Bo trza nam usiec, dlatego radzi byśmy byli, jeśli nam powiecie, czy jakiś trop dla nas macie. - wtrącił twój towarzysz, próbując trzymać sołtysa skupionego na pierwotnym temacie.

- No już, już, nie niecierpliwcie się. Po prostu zastanawiam się, jak w słowa ująć to, czego jesteśmy ostatnio świadkami. Bo widzicie, jako sołtysowi, to moim obowiązkiem jest dbać o dobro całej naszej społeczności. A odkąd... odkąd Hachiko zabrakło to... widzimy, że po lasach jest więcej zwierzyny, niż kiedykolwiek. Pomór, co w wioskach na południe od nas szalej - do nas, ani do najbliższych nam osiedli nie dotarł. Nawet pierwsze rośliny, co je zasadzilim rosnąć zdają się szybciej, niż kiedykolwiek wcześniej i... -widać było, że sołtys trudzi się z konceptem, który wam chciał przekazać, wbijając wzrok w blat przed sobą.

- Pierwszy raz w życiu nie wiem, jak ludzi poprowadzić. Część szepta, że błogosławieństwo ducha lasu to rzecz dobra, że teraz - kiedy daninę swą odebrał - to reszta z nas może żyć w spokoju. I prawdą jest, że od tamtej pory nikt z nas problemów nie miał. Z drugiej strony, część - w tym ja sam - obawia się, jak często daniny takiej duch ów może żądać. I czy w ogóle mam prawo w razie czego świadomie poświęcić jednostkę, aby reszcie żyło się spokojniej i dostatniej? Jeśli dzięki temu unikniemy głodu albo chowania zmarłych, których odebrała nam choroba - może nie jest to wielka cena za taki spokój? A może duch po prostu szczęście miał do sprzyjających okoliczności i lżejszej wiosny tego roku? - sołtys przeczesał włosy, po czym dopił herbatę.

- Ech, wiem, że mówię dookoła i jakbym sam nie wiedział, co chcę rzec, ale chyba chodzi o to, że... że nie wiem, czy chcemy na pewno, aby kres temu bytowi położyć. -

Kaede
Gorō
Kōgen
Setsuna
Katsura
Nagabura Chirou
Sołtys Hachiko

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 5 kwie 2026, o 23:16; Forum: Kinoko no rakuen; Temat: Kinoko no rakuen; Odpowiedzi: 170; Odsłony: 20966

Re: Kinoko no rakuen

Na razie Haruka powstrzymała się od komentarza, jednak zdecydowanie nie podobało jej się to, że Nagome musiała interweniować - zamiast Shiry. Do tej pory wydawało jej się, że na tej ostatniej mogą polegać, aby powstrzymać zbytnią eskalację kłótni między Siostrami, jednak tym razem okazało się, że to one musiały interweniować. Wiedziała, jaka presja ciąży nad Shirą, nie była tak głupia, by być na to ślepa - i widziała, że być może zarzucała sobie rozluźnienie dyscypliny. W jej opinii jednak nie trzeba było iść aż tak daleko, żeby im o tym wszystkim przypomnieć i do tego - rzucać Urasano w zasadzie na "pożarcie" wściekłej Muwarze - bo nie wierzyła, żeby Shira nie miała świadomości poziomu obu Sióstr. W zasadzie, im dłużej o tym myślała, tym dłużej była pewna - a może tylko miała taką... nadzieję? - że ze strony liderki była to czysta kalkulacja i próba ominięcia korzystania z bezpośrednich metody swojej matki, ale jednocześnie - przypomnienie im, że misje, które ich czekały i walka były naprawdę poważne i poprzednie, o wiele bardziej luźniejsze podejście się po prostu nie sprawdzi.

Trzeba było przyznać, że jeżeli chciała, aby zaczęły trenować ciężej - na krótką metę jej się to udało. Haruka miała wrażenie, że już wcześniej ciężko pracują, teraz jednak każdy, nawet Nagome i Niyomi, były skupione tylko i wyłącznie na treningu. Wyraz jej twarzy musiał jednak mówić wystarczająco dużo, gdyż Fugata momentalnie wyłapała, że umysł Haruki jeszcze nie do końca się przestawił na te tryby, zaprzątnięty sytuacją, która miała miejsce. Przez moment zastanawiała się, jak ubrać to w słowa.

- Serdecznie nie podoba mi się, że Shira pozwoliła pojedynkowi trwać tak długo i że to Nagome musiała go przerwać. Wiem, jaka presja ciąży na niej i na wszystkich z nas, ale co jeśli by się przeliczyła? Co jeśli Nagome by nie zareagowała, a Muwara nie umiała powstrzymać emocji, które sama Shira w niej wzbudziła? Co jeśli... jeśli przeciwko Harpiom musiałybyśmy lecieć o jedną... - zaczęła po czym potrząsnęła głową. Nie. Aż tak daleko by to nie zaszło.

Prawda?

Wbiła wzrok w ziemię i wzięła parę oddechów.

- Już... lepiej. Po prostu nawet jeśli mam zginąć w walce z Harpiami, to chciałabym, żebyśmy wszystkie do niej dotrwały. I ufały sobie nawzajem. - powiedziała, po czym wyprostowała się, odsuwając wątpliwości na razie na bok, najlepiej jak potrafiła. - Tak, jak mówisz, Fugata-senpai. Bierzmy się do pracy, bo nie chcę ciągnąć was w dół. -

Potem przyszedł czas treningu z Kaną. Obciążenie nie było dla niej już takim problemem - zdążyła mieć już trochę treningu czy to z Anzou, czy to z Urasano, a mimo to lot z drobną sensorką okazał się być jeszcze innym doświadczeniem. Na szczęście - o wiele przyjemniejszym niż lot z Anzou, który - co oczywiście nie było jego winą - nie miał żadnego doświadczenia w lataniu z kimkolwiek, a sama Haruka do tej pory nie nosiła jeszcze nikogo ze sobą.

Kana... okazała się jednak doskonałym dodatkiem dla niej, pomagając jej swoimi zdolnościami. Myślała, że czeka je zwykły trening lotu, ale Fugata oczywiście nie miała zamiaru na tym poprzestać - kamienne pociski zaczęły fruwać w powietrzu, niekoniecznie grożąc poważnym urazem, ale na pewno - wytrąceniem z lotu. Dzięki ostrym paznokciom i gestom Orochi, unikanie ich stało się o wiele łatwiejsze. Haruka jednak - po pierwszym szoku - natychmiast spróbowała zacząć jeszcze bardziej zwracać uwagę na otoczenie, do tego - patrzyć nie tylko na Fugatę, ale także na pozostałe Siostry, zgodnie z założeniem, że zawsze powinna spodziewać się ataku z innej strony niż ta, której jest już świadoma. Nie zdziwiłaby się bowiem w ogóle, gdyby Fugata zatrudniła jeszcze Nagome albo kogoś innego do dołączenia do niej w rzutach kamieniami, aby dać jej dodatkowy poziom trudności i nauczyć polegać nie tylko na sensorce. Kiedy wylądowały, skinęła głową Fugacie, przyjmując do wiadomości jej lekcje.

- Rozumiem. Będę pamiętać, żeby nie traktować jej jako swoich jedynych oczu, ale tylko... dodatkową ich parę. Niemniej, jej zdolności są niesamowicie pomocne. - odparła, zerkając kątem oka na dziewczynę, która rzeczywiście nawet, jeśli musiała okupić każdy lot chorobą morską, to... no, dawała im naprawdę dużą przewagę. Kiedy Kana doszła już do siebie, Haruka podeszła do niej i skinęła jej głową.

- Dzięki za wskazówki podczas lotu, widać, że nie pierwszy raz sterujesz jakąś Siostrą. - zaśmiała się nieco, ale w jej głosie słychać było szczerą wdzięczność i podziw.

Kiedy odeszła, to oczywiście umysł Haruki - jakaś jego złośliwa część - natychmiast zadała jej pytanie.

Co jeśli Harpie też mają sensorów?

Mogła mieć tylko nadzieję, że to jedynie podszepty jej umysłu, a nie przepowiednia. Skupiła się na kolejnej części treningu, tym razem... z łańcuchem owiniętym dookoła niej. Kiedy uniosła brwi za pierwszym razem, pytając bez słów o co chodzi - nie dostała odpowiedzi, a zamiast tego - uszkodzony dach. Potem Nagome pomogła im przygotować się do tego ćwiczenia i wtedy też nastąpiła chyba najbardziej szokująca i dobitnie wymowna sytuacja, świadcząca o tym, że sprawa z Shirą była poważna - ani Fugata, ani Nagome nie pozwoliły sobie na swoją zwyczajową rywalizację, lecz... podziękowały sobie uprzejmie, bez zbędnych, dodatkowych słów.

Haruka popatrzyła od jednej do drugiej, ale potem skinęła krótko głową Nagome i uśmiechnęła się do niej, nim popędziła za Fugatą. Chciała przynajmniej w ten sposób dać znać, że ona sama także jest wdzięczna jej nie tylko za pomoc teraz - ale też za poprzednią interwencję.

Gdy stały na Dotonowej ścianie, Fugata wyjaśniła jej sens ćwiczenia i od razu wiedziała, że nie będzie łatwo. Mimo to skinęła głową.

- Ponieść ze sobą. Dobrze. To na wypadek... konieczności holowania kogoś nieprzytomnego? Czy raczej siłowania się na przykład z siatką albo innym więzami? - spytała tylko, po czym przystąpiła do ćwiczenia.

Przygotowała się, aktywując skrzydła, jednak mając w pamięci wszystkie poprzednie treningi postanowiła, że tym razem poważnie podejdzie do ćwiczenia, z konkretnym celem w głowie i planem, który był dłuższy niż jeden krok. Tym razem chciała poczekać z ruszeniem z pełną mocą - raczej utrzymując prędkość i moc lotu tylko nieco powyżej standardowych możliwości skrzydeł. Spodziewała się bowiem, że jeśli od razu osiągnęłaby pełną prędkość to Fugata - mając nie tylko dużą siłę, ale i doświadczenie - prawdopodobnie albo po prostu by ją powstrzymała, albo wykorzystała przeciwko niej, kierując ją na dotonową ścianę. Dlatego Haruka chciała skupić się na początek na większej kontroli, być może nawet pozwolić się przyciągnąć lub chociaż przyzwyczaić mentorkę do standardowej siły - i dopiero kiedy ta zacznie ją ściągać, parę razy lekko się szarpnąć... aż wreszcie pójść rzeczywiście w pełnię swoich możliwości.

Plan nie był może bardzo skomplikowany - a do tego Fugata mogła, dzięki doświadczeniu, przewidzieć podobny fortel - ale było to chyba lepsze, niż wejść w to ćwiczenie tak samo prostolinijnie, jak do tej pory we wszystkie pozostałe. Oczywiście mentalnie spróbowała się też przygotować na różne niespodzianki ze strony Fugaty, łącznie z atakami wyprowadzanymi na jej plecy, lub cokolwiek podobnego, ale prawda była taka, że w razie czego będzie musiała po prostu... improwizować.

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 5 kwie 2026, o 20:31; Forum: [S2] Pola Tenran (天乱の原 – Tenran no Hara); Temat: Sztab Generalny Kaminari; Odpowiedzi: 14; Odsłony: 622

Re: Sztab Generalny Kaminari

Misja Wojenna Rangi A - "Gdzie drwa rąbią, tam głowy Uchiha lecą."
8/19

Anzou

Przedstawiłeś szybko plan oraz wysłuchałeś uwag mężczyzny na temat zwiadu. Miałeś przy tym być może wrażenie, że możliwości opisane przez mężczyznę wydawały się nieco ograniczone, przynajmniej w porównaniu z tym, czego byłeś świadkiem do tej pory... niemniej, jakikolwiek zwiad był lepszy, niż żaden. Morimoto chyba też był zadowolony, że nie próbowałeś mu wyznaczać jakichś dodatkowych celów - co na pewno upraszało pracę przynajmniej jemu.

- Jak zbliżymy się na odległość tak... powiedzmy, że dziesięciu kilometrów od celu, to będzie bezpieczny moment, żeby ruszyć w powietrze. Oczywiście dużo zależy od ukształtowania terenu, widoczności i tak dalej, ale wtedy już powinienem być w stanie chociaż namierzyć odpowiednio wcześnie kolumnę wojsk, albo zabudowania, których szukamy.- odparł jeszcze Morimoto, po czym ruszyliście wspólnie na zbiórkę.

Wymarsz wojsk przebiegł zaskakująco sprawnie, pomimo deszczu.

Kolumna ruszyła z mokrego obozu w zasadzie jeszcze przed południem. Deszcz bił o brezent namiotów i tarcze, ale żołnierze Kaminari składali wschodni sektor obozu sprawnie i bez marudzenia, przywykli do tego, że woda lała się z nieba, a ziemia zamieniała w błoto. Najpierw wyruszyła mała straż przednia, za nią cięższa piechota, dalej łucznicy z oprawionymi w skórę kołczanami, a dopiero potem pierwszy segment wozów - dociśnięte na mokrej ziemi koła z trudem wyrywały się z kolein. Rozkazy oficerów ginęły w szumie deszczu, ale ruch pozostawał płynny: każdy wiedział, gdzie ma iść, a szara kurtyna wody wygładzała brud obozowiska, zostawiając za nimi tylko rozorane błotem place.

Pośród kompanii Kaminari wyróżniała się niewielka grupa dwudziestu wojowników Kujaku. Szli razem, trochę bliżej taboru niż przednich szeregów, kolorowe akcenty ich zbroi, maski oraz nietypowe ozdoby przyciągały ciekawskie spojrzenia. Młodsi żołnierze Kaminarich co chwila zerkali na nich ukradkiem, szepcząc między sobą plotki i pogłoski o „skrzydlatych” z północy, starsi ograniczali się do zdawkowych skinień głową - respekt mieszał się z nieufnością wobec ludzi, którzy potrafili wzbić się w niektórych przypadkach ponad pole bitwy. Oczywiście ty sam wiedziałeś, że nie jest to aż tak powszechna umiejętność, lecz zwykłym żołnierzom nie przeszkadzało to naturalnie tworzyć z Kujaku w pełni powietrznych sił i opowiadać, jak to załatwią połowę roboty za nich. Sami zainteresowani odpowiadali krótkimi, uprzejmymi gestami, trzymając zwarty szyk. W deszczowym półmroku kolumna wypełzła powoli na drogę, a huk kropel i równy marsz setek stóp układały się w jednostajny rytm, który niósł wojsko naprzód.

W połowie trzeciego dnia marszu, zauważyłeś na horyzoncie po raz pierwszy zarys samego tartaku. Nawet z odległości kilkunastu kilometrów dało się dostrzec potężne lasy otaczające jego teren oraz przede wszystkim - same bryły sporych budynków, gdzie odbywała się prace, wraz z palisadą i wieżami strażniczymi, całkiem chyba solidnymi, które otaczały teren oraz - naturalnie - rzeką, którą transportowano drewno dalej, ku Takamori, ale też w jej górę, w stronę terenów Kaminari. Przynajmniej kiedyś.

Twoja pięćsetka oderwała się od głównych sił w tym samym czasie, co wojska Hiroto. Teraz ty musiałeś objąć dowodzenie, gdyż przyszło do realizacji kluczowego elementu planu. Pierwszym elementem, który musiałeś jednak pokonać był... raport dostarczony ci przez konnych zwiadowców. Jeden z nich podjechał, kiedy zbliżaliście się kolumną ku rzece, która dzieliła was od głównej drogi ku Takamori oraz dworku, który mieliście odciąć.

-Panie! Most na rzece zerwany - nie wiemy czy celowo, czy wyniku ostatnich ulewnych deszczy, ale pewne jest, że nie przejdziemy tamtędy. Trzeba będzie albo zatrzymać się po tej stronie, albo znaleźć sposób na obejście! -

[Z/T]

Sanda Kaminari - klik
Sengoku - tysięcznik
Hiroto - pięćsetnik
Kujaku Morimoto

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 5 kwie 2026, o 00:19; Forum: Rozliczenia PH; Temat: Kujaku Haruka PH; Odpowiedzi: 38; Odsłony: 2990

Re: Kujaku Haruka PH

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 4 kwie 2026, o 17:10; Forum: Sabishi; Temat: Kopalnia Srebra [Pod kontrolą Szakali]; Odpowiedzi: 47; Odsłony: 3395

Re: Kopalnia Srebra [Pod kontrolą Szakali]

Grupowe zlecenie specjalne - "Oblężenie Ningyō-shi" - Ranga D - "Plan nabiera kształtu"
6/7
Hikaito Kaguya

Ruszyłeś za dwójką więźniów, podobnie jak oni oraz Osamu trzymając się cieni i załomów budynków oraz skał tak, by jak najmniej być wystawionym na wzrok strażników. Zahaczenie po liny i kunaie sprawiło, że dwójka zniknęła ci na moment z oczu, ale... miałeś dość dobre przeczucie, gdzie się kierowali. I rzeczywiście, nagle usłyszałeś stłumione stęknięcie, a wychodząc za załom baraków - tam, gdzie umówiliście się, aby rozpocząć wspinaczkę - ujrzałeś Osamu, który przyciśniętego do ściany przez jednego z mężczyzn, o posturze podobnej do Tenshiego, który trzymał dodatkowo kunai przy jego gardle. Drugi okładał go w brzuch, po czym po paru takich solidnych uderzeniach, po których Osamu zwinął się niemal z bólu - tylko kunai przy jego szyi chyba go zmuszał do kontrolowania się.

- Mów kurwa, co kombinujecie, gnoju! - warknął wreszcie ten, który bił, odsuwając się na dwa kroki. Dostrzegłeś, że na jego karku też znajduje się znajoma ci pieczęć - musiał być shinobim.

- Widzimy, że gadacie z Sungoku, teraz też tutaj przylazłeś po coś... Macie zapasy jakieś i nie dzielicie się nimi z resztą? Może podkop? Jak powiesz gładko, to nie obetnę ci palców. Bez palców pamiętaj, że będziesz chujowym kopaczem... i szybko cię skasują. -

Oczywiste było, że musieli jakoś się zorientować - podsłuchać - wasze plany, przynajmniej ich fragment, lecz nie znali pełnego kontekstu. Na razie cię nie zauważyli, skupieni na Osamu, pewni chyba, że... wymknął się jako jedyny.

Kaito Kaguya
Osamu - początkujący shinobi z Kaze-no-Iseki
Manjiro - dowódca kopaczy
Isamu Kaguya - wuj Kaito Kaguyi
Strażnik-shinobi
Kenshin - medyk obozowy
Kogane - małomówny syn zielarza
Tenshi - zgryźliwy kopacz
Ojciec Kogane
Sungoku

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 4 kwie 2026, o 15:44; Forum: Hyuo; Temat: Wieś Nagiso; Odpowiedzi: 6; Odsłony: 263

Re: Wieś Nagiso

Misja Rangi C - "Pierwszy Krok"
8/14
Ryū

- Hachiman i kami szczęścia łaskawi byli, żeby nam dobrymi plonami ostatnie dwa lata błogosławić, tedy łatwiej dobrym być. Ale wierzę, że i w gorszych warunkach byśmy prawom gościnności nie uchybili. - zaśmiał się sołtys na twe słowa, podchodząc bliżej. Kaeda uścisnął jego prawicę, witając się z nim dość serdecznie.

- Hachiko-san! Dobrze was widzieć w zdrowiu. Tak, jak mój przyjaciel mówi, pozwolicie, żebyśmy wstąpili? -

- A jakże, wejdźcie do środka, zaraz herbaty przygotuję, a jakbyście głodne byli, to i strawa się znajdzie. Syn w polu obecnie, ale synowa i dziatki ich koło obejścia się kręcą. - odparł, zapraszając was do środka. Po paru chwilach siedzieliście już przy ławie, popijając ciepły napój oraz przekąszając podstawione wiktuały.

Wcześniej zauważyłeś, że ludzie w wiosce raczej spoglądali bez skrytego strachu na was. Może paru miało w oczach ostrożność, ale nie wydawała się dla ciebie ona przekraczać jej zwyczajowej dawki, zarezerwowanej dla uzbrojonych wojowników. Sołtys zasiadł z wami, po domostwie kręciła się także około trzydziestoletnia kobieta, najwyraźniej wspomniana synowa. Dwójka chłopaków - na oko może dziesięć i trzynaście lat - zerkała z drugiej izby z zaciekawieniem, ale nieśmiało w waszym kierunku.

- No, to mówcie, z czym przychodzicie. Bom niemal pewny, że nie dotarliście do nas tylko li z wizytą towarzyską, prawda? -

- Ano... dobrze myślicie. Uznaliśmy, że nie przystoi naszemu honorowi wojowników pozwolić, aby zło waszych lasach mieszkało. Naszą rolą, aby - cokolwiek to jest - położyć temu kres. - zaczął Kaeda, dając ci jednak także możliwość dopowiedzenia czegoś.

Kaede
Gorō
Kōgen
Setsuna
Katsura
Nagabura Chirou
Sołtys Hachiko

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 4 kwie 2026, o 02:49; Forum: Kinoko no rakuen; Temat: Kinoko no rakuen; Odpowiedzi: 170; Odsłony: 20966

Re: Kinoko no rakuen

Kiedy pojedynek się rozpoczął, Haruka była zdecydowanie podekscytowana. Widziała już Urasano w akcji podczas ich wyprawy do Utter i miała świadomość, że jest silną kunoichi. Dlatego była ciekawa, jak poradzi sobie z Muwarą. Początek... wydawał się wyrównany, chociaż medyczka dość szybko zdołała pozbawić Urasano jej ulubionej broni, przecinając ją z pomocą chakry oplecionej wokół własnych dłoni. Do Haruki szybko dotarło, że jest to chyba główny element stylu walki Muwary, która w pełni wykorzystywała chyba własną wiedzę o Iryojutsu... a może ninjutsu...? żeby uzyskać przewagę.

Co więcej, szybko się okazało, że medyczka dysponuje naprawdę ogromną siłą. W którymś momencie poczuła aż w kościach uderzenie, które wzburzyło ziemię dookoła i była niemal pewna, że Urasano się po tym nie pozbiera, jednak na szczęście - młodsza Siostra zdążyła w porę uniknąć ataku. Gdzieś w tym punkcie do Haruki zaczęło też docierać, jak... zajadła i brutalna potrafi być walka dwóch Sióstr, którym naprawdę zależało na utrzymaniu bądź przesunięciu rankingu.

Zmarszczyła czoło, zastanawiając się, co by było, gdyby Urasano nie odskoczyła na czas. Wytrzymałaby? Muwara oczywiście była na miejscu i mogła wyleczyć pokonaną pretendentkę, ale... no, nadal, było to bardzo ryzykowne. Potem kolejny festiwal broni zaczął przeplatać się przez walkę, od chakramów, przez ogony, aż na kuszy kończąc. Wreszcie jednak okazało się jasne, że Urasano nie jest w stanie zaskoczyć dostatecznie Muwary - a tamta, kiedy już chwyciła młodszą Siostrę, była jak Kagada - jej cios był potężny, oczywisty nokaut.

Haruka była tak przekonana, że walka zakończyła się, że uniosła dłonie, aby zaklaskać i pogratulować medyczce oraz inżynierce świetnego pojedynku, kiedy... ciosy nie ustały. Do Haruki dotarło, że zaczęło dziać się coś bardzo złego. Pierwszy raz widziała Muwarę w takim stanie. Widziała, że na jej twarzy jest ten sam mroczny i żądny krwi wyraz, który ona sama poczuła podczas bitwy z Kaminari. Tyle, że kiedy Haruka starała się go balansować, tak u Muwary przejął on teraz ewidentnie kontrolę.

Spojrzała na Shirę, ta jednak... nie dawała żadnego znaku, co jeszcze bardziej przestraszyło Harukę.

- Czy nie powinny... - zaczęła mówić, ale wtedy do akcji wkroczyła Nagome i tym razem... była poważna. Absolutnie nie dziwiła się jej jako mentorce, ani jako po prostu człowiekowi, że zablokowała i przerwała to, co się działo. Czuła, że znowu amplituda atmosfery wśród Sióstr wychyliła się w dół. Widziała też, że Shira... Shira wyraźnie zmieniła trochę nastawienie. Czy tak... tak zachowywała się Chishiba? O co w tym wszystkim chodziło? Rozumiała argumenty Shiry - rzeczywiście, w trakcie misji mogła zajść sytuacja, że ona lub któraś z pozostałych, młodych dziewczyn będzie musiała się poświęcić. Chyba wszystkie to doskonale rozumiały. Ale nie wiedziała, po co pozwolić tej walce trwać tak długo.

Przecież gdyby Nagome nie wkroczyła... była szansa, że Urasano nawet nie wyleci już więcej na żadną misję. Tak to przynajmniej wyglądało z boku. Patrzyła z niepokojem na Muwarę, kobietę, której tyle zawdzięczały po bitwie i podczas ostatniej bitwy, a która jednak... tym razem straciła panowanie. Tyle dobrego, że była tego świadoma.

Haruka potrząsnęła głową. Stało się... bardzo dużo. W bardzo krótkim czasie.

Spojrzała bez słowa na Shirę. Ostro, badawczo. Nie mówiła nic, ale jej postawa jasno dawała do zrozumienia, co sądziła o takim przedłużaniu pojedynku. Kiedy liderka poleciła jej ćwiczyć dalej znaki oraz latanie z obciążeniem, by móc unieść Kanę, skinęła tylko głową. Takie polecenia i nawet ich surowość była w stanie zrozumieć. Oczywistym było, że musi być w stanie zrobić te rzeczy, żeby nie ciągnąć reszty całkiem w dół. Było to uczciwe postawienie sprawy.

Ale nie było uczciwym dać Muwarze wrócić na moment do czasów Chishiby. Dać zeżreć się na chwilę ambicji. Haruka spróbowała sobie obiecać, że przynajmniej kiedy przyjdzie jej czas walki z Yadasu - lub innym Drugim Piórem, gdyby coś się zmieniło - to nie da się tak zaślepić. Jeśli znokautuje przeciwniczkę - to wystarczy. Nic więcej.

Słuchała dalej wymiany, zaciskając powoli pięści i rozluźniając je. Kiedy Fugata się do niej odwróciła i kazała jej przynieść ciężarki, odetchnęła głębiej i wypuściła powietrze, uspokajając się nieco. Chociaż nie. Raczej magazynując te emocje, przygotowując się, żeby je zaraz przepracować nieco na treningu. I zastanowić się.

- Oczywiście, Fugata-senpai. - skinęła głową, ruszając po obciążniki.

Przejdź do posta

autor: Kujaku Haruka: 4 kwie 2026, o 02:04; Forum: [S2] Pola Tenran (天乱の原 – Tenran no Hara); Temat: Sztab Generalny Kaminari; Odpowiedzi: 14; Odsłony: 622

Re: Sztab Generalny Kaminari

Misja Wojenna Rangi A - "Gdzie drwa rąbią, tam głowy Uchiha lecą."
7/19

Anzou

Oprócz ukłonu, Morimoto wyciągnął jeszcze prawicę ku tobie, spodziewając się, że ją uściśniesz. Jeśli to zrobiłeś, mogłeś dostrzec, że jego chwyt jest całkiem mocny, raczej pewny siebie. Do tego przytrzymał go nieco dłużej, niż wydawało się naturalne, jakby oceniając cię w ten sposób jakoś. Kiedy wreszcie puścił, uśmiechnął się lekko pod nosem.

- Dziwne. Nie tak dawno jeszcze skakaliśmy sobie do gardeł, a tutaj... coś takiego. - zaśmiał się, kręcąc głową, ale zaraz potem przeszedł do odpowiedzi na twoje pytania. - Tak, przekazano mi już ogólny zarys planu, ale bez szczegółów. Wiem tyle, że chcemy się jakoś chyba dogadać oraz podzielić na trzy grupy po pięć setek każda, więc ja i moi ludzie chętnie dowiemy się czegoś więcej. A, i od razu zaznaczę, że mieszać chakrę umiem tylko ja oraz moja zastępczyni w randze doko, Hima. Latam tylko ja. -

Morimoto wskazał na kobietę, która wcześniej z nim rozmawiała.

- Co do zwiadu... tutaj zachodzi sporo czynników, ale najbezpieczniej jest przeprowadzać go tuż po zmierzchu lub w nocy, przy lekkim zachmurzeniu lub opadach. Wtedy widoczność przeciwnika jest najgorsza, a podczas deszczu ludzie nie patrzą za bardzo do góry. Tutaj możemy mieć jeszcze taką przewagę, że chyba nie walczyli z nami, więc raczej nie będą spodziewać się kogoś na niebie, lot to nie jest aż taka częsta zdolność, nawet wśród shinobi. Także jestem skłonny zaryzykować też lot w ciągu dnia, chociaż wtedy też lepiej byłoby mieć chociaż osłonę chmur, bo inaczej to proszenie się o strzałę w tyłek.- odparł, zastanawiając się krótko. Dał też znak swoim ludziom, którzy zaczęli się szykować do wymarszu. - Po zwiadzie normalnie bym wrócił po prostu na pozycję i zdał raport, tyle. Wam chyba jednak chodzi o zwiad bojowy, tutaj może być trochę gorzej... raczej nie mamy ustalonych znaków, moglibyśmy się najwyżej umówić na jakiś podstawowy zestaw, ale to ktoś od was musiałby mieć lunetę i mnie stale wypatrywać. Moją sugestią byłoby jednak zostać przy tradycyjnej formie - zwiad niedługo przed atakiem i powrót z informacjami. -

Sanda Kaminari - klik
Sengoku - tysięcznik
Hiroto - pięćsetnik
Kujaku Morimoto

Przejdź do posta

Znaleziono 814 wyników

Strona 1 z 55
- Przejdź do strony:
1
2
3
4
5
…
55
Następna

Wyszukiwanie zaawansowane