Shinobi War PBF Naruto - Szukaj

Znaleziono 63 wyniki

Wyszukiwanie zaawansowane

Znaleziono 63 wyniki

1
2
3
4
5
Następna

autor: Daichi: 1 lut 2026, o 01:07; Forum: Atarashi; Temat: Lasy Atarashi; Odpowiedzi: 77; Odsłony: 10198

Re: Lasy Atarashi

Próba odnalezienia ocalałych udała się pomyślnie. Kiedy mieszkańcy zrujnowanej wioski usłyszeli, że walka ustała, wyszli ze swoich schronień i zaczęli sobie wzajemnie pomagać. Byli przerażeni, ale także wdzięczni, że udało im się przeżyć. Wielu z nich nie przetrwało i padło ofiarą potężnego yokaia, na szczęście młodociany shinobi był w stanie poradzić sobie z zagrożeniem i raz na zawsze wyeliminować prześladujące ich niebezpieczeństwo. Nie zrobił tego sam. Gdyby nie poświęcenie córki jego zleceniodawcy, prawdopodobnie i on zostałby zamordowany, a cała osada była zostałaby doszczętnie zrównana z ziemią. Na szczęście wszystko skończyło się dobrze... a przynajmniej w miarę dobrze.
Odnalazł się także ojciec Uty. Chociaż nie był w najlepszym stanie, to przeżył i to liczyło się najbardziej. Jego córka, choć nigdy już nie będzie taka sama, będzie miała opiekuna i rodzica, który będzie mógł dalej uczestniczyć w jej ratowaniu. Pomoże również przy łataniu dziur zarówno w myślach, jak i w głowie niewiasty. Daichi obserwował ich pojednanie, a także spokój, który na nowo zapanował w tutejszej wiosce. Chociaż to miejsce już nigdy nie będzie takie samo, to nadzieja na lepsze jutro tliła się w sercach mieszkańców, zmuszając ich jednocześnie do naprawiania budynków. Z pewnością trochę im to zajmie, ale prędzej czy później postawią wszystko na nogi. Daichi nie zamierzał brać w tym udziału, zmarnowałby zbyt dużo cennego czasu. Już i tak bardzo im pomógł, dlatego właśnie udał się w kierunku głównej części Atarashi, gdzie znajdowała się siedziba jego rodu. Musiał zdać raport z misji, a po drodze postanowił trochę potrenować. Nie był w najlepszej kondyncji, ale niewymagający trening na pewno mu nie zaszkodzi.

-> Z/t Wietrzne Równiny, Atarashi, Atarashi, Siedziba władzy ->

Przejdź do posta

autor: Daichi: 31 sty 2026, o 16:20; Forum: Dzienniki graczy; Temat: Bazgroły Daichiego; Odpowiedzi: 1; Odsłony: 128

Re: Bazgroły Daichiego

Przed treningiem.

Po treningu

Przejdź do posta

autor: Daichi: 31 sty 2026, o 16:16; Forum: Dzienniki graczy; Temat: Bazgroły Daichiego; Odpowiedzi: 1; Odsłony: 128

Bazgroły Daichiego

<- Z: Prastary Las, Midori, Granica z Shinrin <-

Post z walki zawierający rozliczenie chakry oraz techniki.

-> Z/t Prastary Las, Midori, Granica z Shinrin ->

Przejdź do posta

autor: Daichi: 31 sty 2026, o 16:09; Forum: Misje i Fabuły; Temat: Zgłoszenia po misje; Odpowiedzi: 409; Odsłony: 180681

Re: Zgłoszenia po misje

Nazwisko i imię: Daichi Soma
Ranga misji: klanowa C, bo chyba nie ma żadnych otwartych fajnych zleceń w Atarashi. Jeśli coś zwykłego, to najlepiej pasującego do profesji shinobiego aspirującego na medyka.
Czy zdajesz sobie sprawę z zagrożeń?: Tak
Link tematu: Jeszcze muszę zrobić kilka treningów, ale będę w Atarashi
Uwagi: Brak uwag

Przejdź do posta

autor: Daichi: 31 sty 2026, o 15:19; Forum: Rozliczenia PH; Temat: Daichi Soma - PH; Odpowiedzi: 6; Odsłony: 692

Re: Daichi Soma - PH

Przejdź do posta

autor: Daichi: 31 sty 2026, o 14:27; Forum: Rozliczenia PH; Temat: Daichi Soma - PH; Odpowiedzi: 6; Odsłony: 692

Re: Daichi Soma - PH

Przejdź do posta

autor: Daichi: 31 sty 2026, o 13:10; Forum: Bank; Temat: Daichi Soma - Bank; Odpowiedzi: 5; Odsłony: 1034

Re: Daichi Soma - Bank

Przejdź do posta

autor: Daichi: 29 sty 2026, o 11:47; Forum: Atarashi; Temat: Lasy Atarashi; Odpowiedzi: 77; Odsłony: 10198

Re: Lasy Atarashi

Potężne cielsko osunęło się swobodnie na dwa kamienne kolce, które chwilę wcześniej wysunęły się z ziemi. Ryk ustał, a krew yokaia rozlała się po okolicy, zwiastując zwycięstwo nad potworem. Nastała cisza. Nawet deszcz był cichy. Nawet ogień trawiący budynki mieszkalne był cichy. Zagrożenie zostało zażegnane, a młody wojownik odetchnął z ulgą, opadając bezwładnie na ziemię. On sam też był zmęczony i potrzebował chwili dla siebie, chwili wytchnienia i odpoczynku. Dyszał ciężko, wciąż miał problemy z oddychaniem po wcześniejszym uderzeniu, a utrata dużych ilości chakry w krótkim czasie także dawała mu się we znaki. Zasłużył na moment dla siebie.
- Okej, swoje zrobiliśmy. Trzeba tylko ogarnąć ten burdel. - przemówił zaczepliwym tonem Gaichi. - Ja idę w kimę, ty się tym zajmiesz.
Po tych słowach głowy chłopaków zamieniły się powoli miejscami, a kontrolę nad ciałem znów przejął Daichi. Gaichi osunął się w tył i zasnął, oddając dominującemu bratu możliwość poruszania ich wspólnym organizmem.
- Zostaw to mnie. A ty odpocznij, bracie. - odetchnął z ulgą, że było już po wszystkim. No prawie.
Nadal trzeba było zająć się osadą i tym, co z niej zostało. Trzeba było przeczesać wioskę i sprawdzić, czy ktoś przeżył, na pewno część ludności uda się uratować. No i pozostawała kwestia Uty, która wyłoniła się zza drewnianych skrzynek, przy których wcześniej stała Kanato. Najwidoczniej kobieta nie chciała ratować wcale Daichiego i pomóc mu. Ona pomagała małej, która pewnie zostałaby znaleziona, gdyby nie dywersja kobiety. Poświęciła się więc nie tylko dla dobra ogółu, ale przede wszystkim dla małej podopiecznej, która miała przed sobą całe życie. Bohaterski czyn, który z pewnością zostanie zapamiętany. Niestety, dziewczynka została sama, jej ojciec pewnie nie przeżył w całym tym pobojowisku, o czym świadczyły trzymane przez nią okulary. Diabelski widok, którego ninja wolałby ze wszystkich sił uniknąć. Z trudem podniósł się z ziemi, przeciwstawiając się bólowi i zmęczeniu. Podszedł do niej i kucnął, by ich spojrzenia spotkały się. Położył delikatnie rękę na jej ramieniu i uśmiechnął się. Nie miał zbyt dużego doświadczenia z dziećmi, ale wiedział mniej więcej, jak z nimi postępować.
- Uta-chan, tutaj jest bardzo niebezpiecznie. Czy widziałaś po drodze kogoś, kto przeżył? - pytanie może nie było w pełni na miejscu, ale dziewczynka doskonale zdawała sobie sprawę z tego, co zaszło. Tragedia działa się na jej oczach i nie było co mydlić jej bajkami. - Usiądź tutaj i poczekaj, a ja się rozejrzę.
Nie mógł prosić jej o pomoc w poszukiwaniach. Była wciąż dzieckiem, a okolica nie była bezpieczna. Sam musiał przeczesać wioskę, a raczej to, co z niej zostało. Szukał kogokolwiek, kto się ruszał i jeszcze żył, szukał nie tylko ratunku dla niewinnych, ale również kogokolwiek, kto mógł zająć się Utą po całym tym chaosie. Kiedy było trzeba, sięgał po wodę ze studni i gasił resztki pożaru. Wydostawał ciała spod rumowisk, sprawdzając ich stan. Podchodził nawet do tych, którzy się nie ruszali i sprawdzał ich przytomność. Jeśli istniał choć cień szansy ratunku dla kogokolwiek, on starał się z tej szansy korzystać. Gdy wymagała tego sytuacja, stosował pierwszą pomoc, którą wykonywał wzorowo nawet w tak niesprzyjających warunkach. Znał podstawy ratowania życia i to był idealny moment do ich wykorzystania. Zmęczenie odeszło na bok, a wcześniejszy ból zniknął. Inicjatywę przejęło zaangażowanie i chęć niesienia pomocy, czyli działanie zgodnie z obranym kiedyś nindo.
- Proszę, żyj. - powiedział do któregoś ciała, uciskając klatkę piersiową.

Przejdź do posta

autor: Daichi: 18 sty 2026, o 17:46; Forum: Atarashi; Temat: Lasy Atarashi; Odpowiedzi: 77; Odsłony: 10198

Re: Lasy Atarashi

Bestia, z którą Daichiemu przyszło się mierzyć, znacząco przerastała go zarówno siłą, jak i szybkością. Jego plan może i był dobry, ale wymagał chwili namysłu i przygotowania, a monstrum nie zamierzało dawać mu taryfy ulgowej. Zdawać by się mogło, że zmienia swoją lokalizację z ekstremalną prędkością, przypominało to nawet teleportację. Soma w niektórych momentach był bierny. Kończył już składać pieczęci do Kawarimi no Jutsu, kiedy nagle fala uderzeniowa zmiotła go z aktualnie zajmowanej pozycji i wybiła na parę metrów. Zatrzymał się na jakimś twardym elemencie otoczenia i gdyby nie to, że ktoś postanowił mu pomóc, prawdopodobnie następny cios potwora by go zabił. Chłopak nie mógł się ruszyć. Oddychał ciężko i nierównomiernie, a rana powstała na skutek wcześniejszego ciosu zaczęła promieniować i boleć coraz bardziej. Kolejne minuty mijały, a on dochodził do siebie, jednocześnie ogromny oponent mierzył go wzrokiem i prawdopodobnie myślał o metodzie na zadanie ostatniego ataku. Wtedy właśnie stwór oberwał. Stojąca nieopodal kobieta mierzyła z łuku do yokaia, a na jej obliczu malowały się naprzemiennie przerażenie i żal. Widać było, że się boi. Widać było, że jest świadoma tego, co zaraz się stanie, mimo wszystko chciała pomóc Daichiemu i przy okazji odegrać się w jakimś stopniu na demonie. Dlatego właśnie posłała w jego stronę strzałę.
To był dosłownie krótki moment. Bestia od razu rzuciła się na Hanato i rozerwała ją niemalże na strzępy. Córka zleceniodawcy Somy poświęciła się, kupując tym samym bohaterowi kilka cennych sekund, których tak bardzo potrzebował. Wziął głębszy oddech i złożył pieczęć ptaka. Dystans między monstrum, a jego własną osobą nie był duży, zdolność powinna raczej zadziałać. Kamienne kolce miały wysunąć się z podłoża w miejscu, w którym przeciwnik shinobiego się znajdował. Oba wycelowane były w jego tors, gdzie znajdowało się najwięcej punktów witalnych.
- Doton: Doryūsō. - Gaichi wypowiedział nazwę jutsu przez zaciśnięte z bólu zęby.
Jedna z prostszych, ale bardzo przydatnych technik Uwolnienia Ziemi, która w odpowiednich warunkach mogła być zabójcza. Ninja liczył na to, że czas kupiony przez poświęcenie Hanato wystarczy mu, żeby w końcu trafić yokaia i pozbyć się go stąd raz na zawsze. Pewnie sam nawet nie stworzyłby sobie takiej okazji do ataku, ale dzięki jej pomocy pojawił się cień szansy, której nie można było zmarnować.
- Zgiń w końcu, szkarado! - dopowiedział drugi brat, spoglądając na to wszystko.

Aktywny tryb - Wybudzenie

Przejdź do posta

autor: Daichi: 17 gru 2025, o 15:04; Forum: Atarashi; Temat: Lasy Atarashi; Odpowiedzi: 77; Odsłony: 10198

Re: Lasy Atarashi

Podział obowiązków był dla bliźniaków wyjątkowo istotną kwestią, która w niejednej kryzysowej sytuacji ratowała im życie. Ich odmienne charaktery współgrały ze sobą synchronicznie, a każdy z nich wykazywał się swoimi dominującymi cechami w różnych momentach, co było kwintesencją ich współpracy. W walce często zamieniali się rolami, wykazując podejście indywidualne zależne od rodzaju przeciwnika. W tym konkretnym starciu wiedzieli doskonale, że nie wygrają siłą, potrzebowali sprytnego rozwiązania, które zapewni im zwycięstwo, ale najpierw musieli je znaleźć. Pierwszym krokiem do załagodzenia sprawy była zmiana tego, który z braci miał sterować ciałem. Zazwyczaj był do Daichi, ale tym razem padło na Gaichiego, który w chaotycznych i bezpośrednich starciach odnajdywał się najlepiej. Zamieszanie mu nie przeszkadzało, a wokół działo się dużo, dlatego bez problemów mógł koncentrować się wyłącznie na istotnych rzeczach, dając temu drugiemu chwilę na namysł. Drugi Soma analizował cały dotychczasowy przebieg potyczki i krok po kroku dochodził do planu, który - choć był ryzykowny - mógł utorować im drogę do sukcesu. Wymagał doskonałego zgrania czasowego między chłopakami, ale chyba akurat tym konkretnym zagadnieniem nie musieli się martwić. Fortel znów polegać miał na wprawnym użyciu Kawarimi no Jutsu, jednak tym razem Daichi nie zamierzał wykorzystywać błota, raczej chodziło o podstawową technikę, której uczyli nawet najmłodszych. Potrzebny był mimo wszystko także element zaskoczenia.
- Widzisz tamten zniszczony dom po lewej? - zrobił przerwę, pozwalając się rozejrzeć bratu. - Unikaj ataków bestii i zbliż się do niego. Doczep w zamieszaniu wybuchową notkę do tej rozerwanej kolumny, potem odskocz i daj się trafić.
Kilka metrów dalej znajdował się zniszczony domek, przy którym leżała rozwalona kolumna, która wcześniej służyła jako podtrzymanie stropu. Teraz idealnie nadawała się do podmiany.
- Czaję. Się robi. - odpowiedział Gaichi, po czym zaczął wdrażać plan w życie.
Łatwo nie było, ponieważ monstrum było nie tylko potężne, ale także szybkie. Kilka uskoków i zwinnych uników powinno wystarczyć do uniknięcia masywnych ataków, a kiedy już Soma znalazł się blisko ustalonej wcześniej lokacji, błyskawicznym ruchem wyjął z torby wybuchową notkę i wyrzucił ją z bliskiej odległości w oderwany bal drewna. Notka została przyczepiona i można było przystąpić do następnej fazy.
- Kawarimi przygotowane, zostań blisko i daj mu się trafić.
- Ta jest.
Jakby się nad tym dłużej zastanowić, to przecież po prostu mogli go ugodzić wybuchową notką z partyzanta, ale wtedy straciliby element zaskoczenia. W ferworze walki i wymachiwania na lewo, i prawo monstrum na pewno nie zauważy ukrytej bomby, która będzie na niego czekała. Wystarczyło teraz tylko, by doszło do trafienia, najlepiej od góry, wówczas ciało bohatera zamieniłoby się w bal drewna i wtedy BUM!. Notka znajdująca się na balu eksplodowałaby sekundę po podmianie. To nie wszystko. Daichi od razu po zmianie miejsca złożył jeszcze jedną pieczęć ręczną. Bez względu na to, czy potwór dostał wybuchem, czy też znów uniknął ataku braci i sam zmienił lokalizację, dwa kamienne kolce wyrosły z ziemi z zamiarem wbicia się w jego ciało. Taka sekwencja powinna zagwarantować im zwycięstwo, albo przybliżyć ich przynajmniej do poznania prawdy o zdolnościach tajemniczego stworzenia.

Aktywny tryb - Wybudzenie

Przejdź do posta

autor: Daichi: 20 lis 2025, o 13:35; Forum: Atarashi; Temat: Lasy Atarashi; Odpowiedzi: 77; Odsłony: 10198

Re: Lasy Atarashi

Walka między Daichim i dziką bestią nawiedzającą wiejską osadę rozpoczęła się na dobre. W czasie, gdy Soma prowadził rozmowę z tajemniczą kobietą w głębi lasu, stwór siał spustoszenie i zabijał tutejszych mieszkańców. Na szczęście shinobi zdecydował się na szybki powrót i jeśli los będzie mu sprzyjał, być może będzie w stanie uratować choć część niewinnych istnień. Wprawdzie określenie ich "niewinnymi" stało teraz pod znakiem zapytania, bo z opowieści usłyszanej wcześniej wynikało coś zgoła innego. Rzeczywistość mogła się jednak kształtować inaczej, a ponieważ młodzieniec nie znał całej historii i drugiej wersji zdarzeń, nie zamierzał podejmować pochopnych działań. Nie mógł mimo wszystko zbagatelizować problemu i pozwolić na dalsze zniszczenie oraz ludobójstwo. Trzeba było działać.
Zdawać by się mogło, że shurikeny przeleciały przez potwora, a gdy tylko ninja zamierzał go kopnąć, wielkie cielsko zniknęło. Chłopak wylądował na ziemi, a wtedy odezwał się Gaichi, ostrzegając swojego brata. Teraz to on miał przed sobą wroga, który zamierzał uderzyć ich połączoną sylwetkę wielkim konarem drzewnym i gdyby nie wcześniej złożona salwa pieczęci, prawdopodobnie byliby już martwi. A już na pewno mocno poobijani. Dzięki wcześniejszemu przygotowaniu bohaterowie skorzystali z ikonicznej zdolności podmiany i kiedy drzewo wgniotło ich w podłoże, przygniecione ciało zamieniło się w pokaźną ilość błota, a bliźniacy znajdowali się już parę metrów od giganta.
- Widziałeś to? - zwisająca z pleców głowa znów się odezwała.
- Taa. - odpowiedź padła niemalże od razu.
- Nie za bardzo wiem, o co chodzi, ale musimy zaatakować jeszcze raz, żeby poznać jego sekret.
- A na dodatek cały czas unikać jego ataków, co wcale nie będzie najłatwiejsze.
- Byłoby lepiej, gdybyśmy się wcześniej rozdzielili.
- Szkoda, że dopiero teraz mi o tym mówisz. - przerwał na chwilę. - Mniejsza. Musimy sobie jakoś poradzić.
Wymiana zdań między dwójką braci trwała bardzo szybko, w tym samym czasie przyglądali się wielkiemu cielsku i dokładnie obserwowali jego sposób poruszania się. Jeśli rzeczywiście za tymi zniknięciami krył się jakiś sekret, to prędzej czy później powinno im się udać go odkryć. Chociaż na ich niekorzyść działał czas i przedłużająca się walka, bo prędzej czy później wyczerpią im się pokłady chakry, a i tak nie mieli jej zbyt dużo.
- Ty jesteś lepszy w ataku, zamieńmy się. Ja będę obserwował plecy i w razie czego używał Kawarimi.
- Dogadani.
Choć mieli różne charaktery, żyli ze sobą już tak długo, że dogadywali się doskonale. Wykorzystywali wspomniane różnice i uzupełniali wzajemne wady swoimi zaletami, tworząc jedną, idealnie zsynchronizowaną całość. Wiedzieli, że muszą działać szybko i jednocześnie rozważnie, aby znaleźć sposób na wyprowadzenie skutecznego ataku przy jednoczesnym unikaniu potężnych ciosów. Łatwo nie będzie. Głowy dwóch bohaterów zamieniły się miejscami, powoli migrując po wspólnym torsie, teraz to Gaichi prowadził, a Daichi wystawał z tyłu. Bardziej agresywny i zwinny bliźniak przejął kontrolę i od razu rozpoczął bieg na oponenta. Zaczął otaczać go i ruchami okrężnymi biegał w kółko, by mieć jak najlepszą drogę ucieczki, w tym czasie wyciągnął trzy pozostałe gwiazdki ninja z kabury i rzucił nimi w pewnym odstępie czasowym. Najpierw jedna, potem druga i po chwili ostatnia, każda rzucona była pod różnym kątem i z innej strony.
- Zobaczymy, czy znów zniknie. - odezwał się. - Daichi, składaj pieczęci!
- Ja jestem gotowy! - odpowiedział mu, a dodatkowa para rąk wystająca z pleców formowała już niezbędne do Kawarimi znaki ręczne.

Aktywny tryb - Wybudzenie

Przejdź do posta

autor: Daichi: 1 lis 2025, o 13:19; Forum: Atarashi; Temat: Lasy Atarashi; Odpowiedzi: 77; Odsłony: 10198

Re: Lasy Atarashi

Rozmowa z tajemniczą dziewczyną miała pomóc Daichiemu w rozwiązaniu zagadki, ale w rzeczywistości w ogóle się do tego nie przyczyniła. Chłopiec - poza szczegółową historią dotyczącą burzliwej przeszłości osady - nie otrzymał żadnych konkretnych informacji, które w jakikolwiek sposób mogłyby doprowadzić go do jakiegoś sensownego rozwiązania. Jak się okazało, nawet ostatni żyjący potomek będący przedstawicielem ludu z opowieści nie był kluczem do tego wszystkiego. Jego śmierć nie wniosłaby niczego nowego do sprawy. Wyglądało więc na to, że Soma sam musiał poradzić sobie z problemem i wybrać drogę, którą uważał za najbardziej odpowiednią oraz taką, która zgodna była z jego intuicją.
Gdy już miał udać się do wioski, kobieta zaproponowała, że pomoże mu w przeprawie i wskazała ścieżkę, która była znacznie szybsza i wygodniejsza do pokonania. Po niedługim czasie znaleźli się na wzniesieniu, z którego mieli doskonały widok na domy mieszkalne i nieświadomych zagrożenia cywili. W jednej chwili jakieś dzikie monstrum wyłoniło się znikąd i zaczęło siać spustoszenie po okolicy, niszcząc budynki i zabijając niewinnych mieszkańców. Pozornie niewinnych, bo według legendy mieli oni wiele wspólnego z cierpieniem i pozbawieniem życia kogoś, kto nie zasłużył na śmierć. Nim tajemnicza dziewczyna o blond włosach zniknęła, zagadała ostatni raz shinobiego, zadając mu pytanie, które odbiło się echem w jego głowie. On był mimo wszystko pewien swoich ideałów, dlatego odpowiedź miał już dawno gotową.
- Nie wiem, czy na nią zasługuje, czy nie, ale nie mnie to oceniać. - spojrzał na nią i odwzajemnił wcześniejszy uśmiech. - Po prostu nie będę patrzył obojętnie na to, aż to monstrum zabije słabszych od siebie ludzi. Zrobię, co w mojej mocy, by im pomóc.
Po tych słowach leśna istota zniknęła, a on sam dopowiedział sobie w myślach, że po pokonaniu potwora po prostu wróci do Atarashi. Nie mógł zrobić nic więcej, tudzież nic więcej nie trzymało go w tym miejscu. Istniał też jakiś cień prawdopodobieństwa, że właśnie szalejąca na dole bestia stanowiła jedyne zagrożenia i kiedy ją pokona, cel jego misji zostanie osiągnięty. Dlatego właśnie zdecydował się im pomóc. Zeskoczył w dół, ześlizgując się po stromej powierzchni wzniesienia. Za pomocą chakry przytrzymywał się stale stromej powierzchni, sunąc w dół aż na teren wioski. Gdy już znalazł się odpowiednio blisko dzikiego stworzenia, złożył pieczęć węża, po czym przyłożył dłonie do podłoża. Na skutek tego ziemia wokół zaczęła się trząść, to miało na chwilę zwrócić uwagę potwora i rozproszyć jego orientację. Po tym młody wojownik podniósł się z ziemi - w tym samym momencie ta przestała się trząść - wyjął dwa shurikeny z kabury i zaczął biec na monstrum, ciskając w niego dwiema gwiazdkami. Zamierzał sprawdzić, z jak twardym cielskiem ma do czynienia. Po tym wyskoczył w górę z zamiarem sprzedania solidnego kopniaka w jego facjatę. W tym samym czasie Gaichi wysunął swoje dłonie z pleców brata i zaczął składać salwę pięciu ręcznych pieczęci do Kawarimi.

Aktywny tryb - Wybudzenie

Przejdź do posta

autor: Daichi: 23 paź 2025, o 12:49; Forum: Atarashi; Temat: Lasy Atarashi; Odpowiedzi: 77; Odsłony: 10198

Re: Lasy Atarashi

Kobieta, która znikąd pojawiła się przy Daichim, wydawała się nie mieć wrogiego stosunku do shinobiego. Jej łagodne usposobienie spowodowało, że opuścił gardę, choć nie w zupełności. Zdziwiło go, gdy wyczuła wybudzanie Gaichiego, pierwszy raz w swoim życiu spotkał się z tego typu sytuacją, ale ponieważ podejrzewał, że ma do czynienia z czymś niezwykłym, nie analizował tego za bardzo. Jego brat wybudził się na wszelki wypadek i tak czy siak pilnował jego bezpieczeństwa, udając cały czas sen. Potem rozpoczął się proces, którego w ogóle się nie spodziewał, blondynka zaczęła opowiadać mu historię tego miejsca, wioski, a także wszystkich zdarzeń, do których doszło w tej okolicy na przestrzeni wielu, wielu lat. To, o czym mówiła, wzbudziło w bohaterze mieszane uczucia, a najgorsze było to, że nie miał się nawet jak do nich odnieść. Nie mógł się w ogóle wypowiedzieć, bo tamta cały czas ciągnęła swoją historię, nie dając młodzieńcowi dojść do głosu. Mimo wszystko to, co usłyszał, wywołało w nim także współczucie, takim właśnie był typem człowieka.
Nie zamierzał jednak podejmować pochopnych decyzji. Miał przed sobą postać, która nawet pewnie nie była prawdziwa. Może to też był yokai? Chociaż bez względu na to, czy nią był, czy nie, ninja musiał jeszcze poznać tę samą opowieść, ale od drugiej ze stron, tak na wszelki wypadek. Dlatego właśnie, kiedy już mógł dojść do głosu, zapytał o kilka kwestii.
- Jeśli mam być szczery, to nie wiem. - odpowiedział w pierwszej chwili, po czym namyślił się. - Czyli śmierć Takamaru jest jedynym wyjściem z sytuacji? Gdy on umrze, zło nawiedzające wioskę odejdzie i już nigdy nie wróci? - po uzyskaniu odpowiedzi zadał jeszcze jedno pytanie. - Czy nie ma żadnej innej możliwości?
Kiedy usłyszał odpowiedź, poukładał sobie wszystko w głowie, po czym podziękował i pożegnał się z niewiastą.
- Dobrze, wiem już wszystko. Dziękuję. Na razie odejdę, ale obiecuję, że wrócę. Mam nadzieję, że będę w stanie zrobić wszystko, co w mojej mocy, żeby zakończyć ten wieczny konflikt raz na zawsze. - zapewnił i nawet lekko się uśmiechnął.
Po tych słowach odwrócił się i próbował wrócić krętymi ścieżkami mrocznego lasu, w którym łatwo można było się zgubić. Nie wiedział nawet, czy będzie mógł wrócić, czy tajemnicza postać mu na to pozwoli. Jeśli jednak udałoby mu się wrócić do terenów mieszkalnych, od razu udałby się do domku pana Takamaru i zapukał do drzwi.
- Takamaru-sama, potrzebuję informacji na temat historii tej osady. - powiedział ze stoickim spokojem, spoglądając na niego przez próg wejścia. - Wszystko, co pan wie najlepiej.
Zupełnie zignorował fakt, że przed chwilą wrócił z miejsca, które było potencjalnie celem jego podróży i celem jego misji. Nie zamierzał na razie komentować swojej przygody i interakcji z blondynką, ale gdyby zaszła taka potrzeba, wymyśliłby na poczekaniu jakieś szybkie kłamstwo, na pewno nie zdradziłby prawdy. Na razie sam musiał ocenić, która ze stron rzeczywiście była tutaj złem, a do tego niezbędny był dialog. Informacje, które zbierze, Daichi będzie musiał przeanalizować sam i dojść do pewnych wniosków, ale na razie musiał wszystkiego się dowiedzieć. Jedną ze stron już znał, teraz trzeba było poznać tę drugą.

Aktywny tryb - Wybudzenie

Przejdź do posta

autor: Daichi: 19 paź 2025, o 13:51; Forum: Atarashi; Temat: Lasy Atarashi; Odpowiedzi: 77; Odsłony: 10198

Re: Lasy Atarashi

Teraz, kiedy bohater rozdzielił się z Hanato, dalsza przeprawa przez las mijała mu mniej przyjemnie. Nie miał się do kogo odezwać, nie miał z kim porozmawiać, a przez to jego zmysły wyostrzyły się jeszcze bardziej, powodując, że wyłapywał więcej bodźców z otoczenia. Zaczął zauważać, jak niebo nad nim robi się szare i coraz ciemniejsze z każdą chwilą, jak ziemia pod jego stopami pęka z każdym następnym krokiem, a niewielkie obłoki kurzu zaczynają unosić się w powietrze. Drzewa czerniały i ukazywały martwą okolicę coraz intensywniej, a atmosfera wokół robiła się gęsta, straszna, złowieszcza, jak w najgorszym możliwym horrorze. On był pośrodku tego wszystkiego sam. Podjął się wykonania niebezpiecznego zlecenia i nie zamierzał odpuścić, a nie chciał zabierać łowczyni ze sobą, by przypadkiem nie narazić jej na niebezpieczeństwo. W końcu nie wiedział, z czym tak naprawdę przyjdzie mu się zmierzyć, zagadka tajemniczych zniknięć cały czas była nierozwiązana, a on jako jedyną poszlakę miał opowieści kobiet poznanych wcześniej w karczmie. Czy to wystarczy?
Czuł na sobie obcy wzrok. Czuł ciepły oddech na karku, ale za każdym razem, gdy się odwracał, nikogo za nim nie było. Rozglądał się, ale nie był w stanie też zauważyć nikogo wokół. Wyglądało na to, że długie przebywanie w tego typu warunkach wywoływało w nim paranoję, ale nie ma się co dziwić, chyba każdy poczułby coś takiego w tych samych okolicznościach. On był dzielny, bo pomimo tego, że nie miał doświadczenia, zdecydował się samodzielnie wyruszyć na obce, niebezpieczne tereny i stawić czoła potencjalnemu zagrożeniu. W ten właśnie sposób znalazł się na niemalże pustej polanie otoczonej dookoła wspomnianą wcześniej martwą naturą. Tym, co odznaczało tę przestrzeń od reszty krajobrazu, była niewielka chatka znajdująca się w jej centralnej części. Po pierwsze, stała na czymś, co do złudzenia przypominało kurzą łapę, półmrok powodował dodatkowo iluzję, jakby lewitowała nad ziemią. Po drugie, była porośnięta mchem, roślinnością i nosiła znamiona upływu czasu. Po trzecie, najzwyczajniej w świecie nie pasowała do reszty i z pewnością to, że tam była, zwiastowało nadejście następnego etapu w misji shinobiego.
Skowyt wilków wywołał ciarki na skórze Daichiego i przerwał wrzechobecną ciszę. Młodzieniec miał wrażenie, że stado wilków zaraz się na niego rzuci, słyszał zbliżając się do niego zwierzęta, słyszał ich bieg, ich warczenie, nawet ich żądzę krwi, ale nie był w stanie ich dostrzec. Zaczął się instynktownie obracać we wszystkie strony, by móc zareagować i obronić się w razie potrzeby. Na próżno. Żadnych wilków nie zobaczył, ale to, co usłyszał za sobą, zaniepokoiło go i wywołało drugą falę gęsiej skórki. Coś zdołało go wystraszyć dwa razy z rzędu, a był to kobiecy głos. Piękna, bosa blondynka o skromnym wyglądzie i niewielkiej posturze stała przy nim i wpatrywała się w niego po zadaniu swojego pytania. Można odnieść wrażenie, że pojawiła się znikąd, ale jedno jest pewne - nie wyglądała niebezpiecznie. Czyżby to była pani lasu, o której tyle słyszał?
- Jeśli mam być szczery, to tak, zgubiłem drogę. - odezwał się głupkowato, próbując grać ofiarę, ale nie krył wcale zaskoczenia tym intrygującym spotkaniem. - A ty? Co tutaj robisz?
Nie zamierzał na ten moment pytać o nic więcej. Nie zamierzał rozpoczynać niepotrzebnych tematów, musiał opanować nerwy, strach i być w gotowości do szybkiej reakcji w krytycznej sytuacji. Być może znajdował się przed nim yokai, przed którym przestrzegały go Kanato oraz Hanato. Być może miał przed sobą mityczną istotę, która chciała wyssać z niego całą energię życiową. Albo pożreć. Albo wyssać energię i dopiero pożreć. Możliwości było wiele, ale tak długo, jak nie był pewien, co się dzieje, musiał improwizować. Soma może nie był dobrym aktorem, ale prędzej czy później zmora pokaże prawdziwe oblicze. Póki co, musiał odkryć jej prawdziwe intencje. I sprawdzić, czy na pewno zmora była zmorą. W każdym razie wiedział, że sam sobie nie poradzi, a jeden impuls wystarczył, by obudzić Gaichiego. Drugi bliźniak, choć już przytomny, na razie nie dawał oznak życia. Zwisał bezwładnie z tyłu, wyłapując bodźce z otoczenia, jedno oko miał zamknięte, a drugie delikatnie otwarte, by w razie czego wykryć niebezpieczeństwa nadchodzące od strony pleców głównego ciała. Podział ról w ich przypadku był bezbłędny i w zaistniałych warunkach potrzebny. Tak w razie czego.

Aktywny tryb - Wybudzenie

Przejdź do posta

autor: Daichi: 12 paź 2025, o 12:10; Forum: Atarashi; Temat: Lasy Atarashi; Odpowiedzi: 77; Odsłony: 10198

Re: Lasy Atarashi

Odpowiedź na tego posta.

Młody shinobi opuścił karczmę, a u jego boku znajdowała się łowczyni, która okazała się być córką starca z siedziby Atarashi. Kobieta była na tyle uprzejma i serdeczna, że opowiedziała mu o panujących w wiosce warunkach oraz przedstawiła szczegółowo historię związaną z niebezpieczeństwami lasu. Choć początkowo była sceptycznie nastawiona, to nawet Kanato, pracownica przybytku i być może jego właścicielka, dopowiedziała swoją część opowieści, dając bohaterowi pełny obraz tego, z czym miał mieć do czynienia. Czy się bał? Jasne. Nigdy wcześniej nie walczył z yokaiami i chociaż nawet nie miał pewności, czy to one nawiedzają pobliskie tereny, to jednak wszystko na to wskazywało. Czy jego zdolności wystarczą, by poradzić sobie z zagrożeniem? Tego nie był pewny, choć w dowolnym momencie mógł wysłać swojego brata po wsparcie. Był początkującym ninją i może się okazać, że porywa się z przysłowiową motyką na słońce. Był tego świadomy, ale mimo wszystko chciał spróbować swoich sił, zależało mu bowiem na bezpieczeństwie tutejszych mieszkańców oraz na ich komforcie życia.
Przeprawa przez las była długa i nieprzyjemna. Z każdym następnym krokiem dwójki podróżników warunki zmieniały się, aż w końcu przed Somą ukazał się obraz nędzy i rozpaczy, dosłownie. Las był brzydki, niczym z horroru - zniszczone drzewa pozbawione liści trzepotały suchymi gałęziami, a popękana ziemia wydawała odgłosy chrobotania przy każdym nadepnięciu na nią. Zrobiło się chłodniej, a mgła otulała ich wątłe, ludzkie sylwetki jak woal zwiewnej chusty staruszki idącej do kościoła na mszę. Choć Daichi nie przepadał za słońcem i piękną pogodą, to jednak otaczająca go rzeczywistość wywoływała w nim ogromną niechęć wymieszaną z wątpliwościami. Z pewnością nie był to strach, bo śmiało można stwierdzić, że pomimo swojego młodego wieku chłopak się nie bał, choć gdzieś tam z tyłu jego głowy kumulowały się wątpliwości.
- Tak, żyje. - odpowiedział krótko, uśmiechając się. - To mój brat, Gaichi. Na razie śpi, ale w sytuacji zagrożenia go obudzę, żeby pomógł mi w walce.
Shinobi doceniał jej ciepłe słowa, jej wsparcie oraz dodawanie otuchy. W końcu dotarli do obozu, z którego zapasów wcale nie zamierzał korzystać. Miał swoje w razie potrzeby i to musiało mu wystarczyć. Hanato zostawiła bohatera, przekazując mu ostatnie instrukcje i wskazując kierunek, w który powinien się udać. Podziękował jej za dotychczasową pomoc.
- Dziękuję, Hanato-sama. - uśmiechnął się do niej, po czym zaczął zmierzać na północ. - Proszę wracać bezpiecznie i odpocząć.
Ich kroki odbijały się echem między spróchniałymi drzewami, a gdy jedne z nich na chwilę przystanęły, drugie również ustały. Daichi odwrócił się za siebie i ujrzał kobietę wpatrującą się w niego z wdzięcznością.
- Nie ma za co, naprawdę. Taka moja rola. - odwzajemnił czułe słowa. - Proszę na siebie uważać i do zobaczenia. - dodał jeszcze i odwrócił się.
Teraz nie miał zamiaru zawracać. Nie miał też zamiaru podróżować szybko. Szedł umiarkowanym tempem, chcąc mieć jak najlepszy wgląd na okolicę. Nie chciał przyspieszyć, bo zaburzyłoby to jego zdolność odbierania bodźców, a nie chciał pominąć niczego. W takich okolicznościach liczyła się każda sekunda, każda złamana gałązka, każdy najmniejszy szmer. Musiał uważać, dlatego zachowywał szczególną ostrożność i skoncentrował swój słuch oraz wzrok tak mocno, jak tylko potrafił. Wypatrywał chatki, ale też wszystkiego innego, co mogłoby zwrócić jego uwagę. Gaichi na razie spał, ale wystarczył jeden impuls, by go obudzić. Napięcie rosło.

Przejdź do posta

Znaleziono 63 wyniki

1
2
3
4
5
Następna

Wyszukiwanie zaawansowane