Shinobi War PBF Naruto - Szukaj

Znaleziono 843 wyniki

Wyszukiwanie zaawansowane

Znaleziono 843 wyniki

Strona 1 z 57
- Przejdź do strony:
1
2
3
4
5
…
57
Następna

autor: Uchiha Tsuyoshi: 26 lut 2026, o 17:27; Forum: Północne Ryuzaku; Temat: Jezioro Shikotsu; Odpowiedzi: 14; Odsłony: 310

Re: Jezioro Shikotsu

Lato 396 roku
Tsuyoshi odnotował w głowie to, jak drogę do swojego domu opisała mu Yumiko. Nie była ona może bardzo szczegółowa, ale z drugiej strony Sarufutsu nie było też tak duże, żeby ktoś, kto spędził tu już trochę czasu, nie wiedział mniej więcej, o których rejonach mówi. Pewnie jeśli faktycznie przyjdzie mu do szukania jej lokum, to chwilkę się pobłąka, ale dotrze do celu. To, co usłyszał powinno mu wystarczyć.

Po raz kolejny przekonał się też o empatii Yumiko. Kiedy położyła mu dłoń na ramieniu, poczuł że nie tylko go słyszy, ale też słucha. I bierze całkiem serio to, co mówił. Nie dzielił się tymi wspomnieniami na prawo i lewo, Azumie i Hiromi chyba nawet w ogóle o tym nie wspominał. Ale też nikt go o takie rzeczy nie pytał, a od Yumiko dostał pytanie o to, jaki jest na polu bitwy. I jakoś tak samo się potoczyło.

- Dziękuję - odpowiedział - chętnie zobaczę, jak radzisz sobie na polu bitwy. Jak tylko będziesz gotowa na trudniejsze misje, to na pewno z łatwością się odnajdziemy. Kwatera główna nie robi problemu, gdy zgłasza się na przydział w parach albo nawet w grupach. Kto wie, może nawet powalczymy u boku Azumy-san i Hiromi-san. Im też ufam. To bardzo zdolni wojownicy - wyjaśnił - i... jesteś dla mnie stanowczo zbyt łaskawa w tych komplementach, ale... dziękuję za te miłe słowa.

Czas był chyba jednak na to, żeby otrząsnąć się z tych trudniejszych i poważnych tematów. Tsuyoshi nie chciał, żeby nad ich rozmową stale ciążyło widmo wojny, utraty życia i tak dalej. Lepiej było już przejść do swobodniejszych i przyjemniejszych kwestii.

- Tak, Tsumi-nee jest super. Lubię jej pokazywać, jak się rzuca kunaiami. Oczywiście takimi drewnianymi, treningowymi. Moim zdaniem jest bardzo zdolna. Przebywanie z nią to sama przyjemność - uśmiechnął się na samo wspomnienie o młodszej siostrze - na pewno ją kiedyś poznasz!

Uchiha wysłuchał w milczeniu i z uwagą tego, czym Yumiko podzieliła się z nim na temat swojej rodziny i braku pamięci. Rozumiał, dlaczego wybrała tak, a nie inaczej. To wszystko musiało być bardzo trudne, wbrew temu, co powiedziała o tym braku rozpaczania. W standardowych warunkach człowiek miał pewną ciągłość swojej historii, a Yumiko de facto zaczynała od zera w dorosłym wieku. To musiało powodować wątpliwości, o których zresztą sama wspomniała.

- Bardzo mi przykro z powodu Twojej mamy, Yumiko - powiedział krótko i rzeczowo, nie chcąc sprawić wrażenia, że mówi to na pokaz (bo nie mówił) - no dobrze, wszystko w swoim czasie. Zrobisz to, na co będziesz gotowa i tylko wtedy, gdy będziesz gotowa. Nie czuj presji. To musi przyjść samo. Jestem pewien, że Hiromi-san nie będzie naciskała. Jest co najmniej tak samo wrażliwa i empatyczna, jak Ty. Nie zrobi nic bez Twojej wyraźnej zgody - przedstawił swój punkt widzenia, ale znowu: starał się, żeby nie zabrzmieć protekcjonalnie. Nie był w centrum problemu i nie chciał uchodzić za wszechwiedzącego. Chciał po prostu przekazać, że w swoim niewielkim zakresie, kiedyś tam, w przyszłości, może pomóc - jeśli będzie chciała, oczywiście.

Na propozycję o pisaniu listów wyraźnie się ożywił, a w jego oczach pojawił się nowy entuzjazm.

- Hej, pisanie listów to super pomysł! Jak utknę znowu gdzieś na bagnach to możemy się nie widzieć przez dłuższy czas, więc to będzie świetny sposób na porozumiewanie się! - powiedział żywiołowo - Tak, obiecuję, że będę pisał listy. I opisywał techniki. Tylko masz na nie opowiadać i raportować, co u Ciebie! - zakomunikował, gdy go szturchnęła. Popatrzył na dłoń, którą to zrobiła, a później na nią samą, a następnie przeniósł wzrok na dół, na wodę, nad którą wznosiła się gałąź, na której siedzieli. Później znowu na Yumiko i znowu na wodę, by ostatecznie popatrzyć na dziewczynę. Na jego twarzy pojawił się zawadiacki uśmieszek.

- Nie no, dobra. Nie zrobię tego - zaśmiał się, nie zdradzając swoich intencji. Yumiko i tak pewnie się domyśli.

Słońce powoli chowało się za łagodnymi, zielonymi wzgórzami. Jego światło stawało się coraz mniej intensywne. Ostra, żółta barwa zamieniła się w ciepłe odcienie pomarańczowego. Jezioro jeszcze przez chwilę odbijało jego promienie jak ogromne lustro, ale krótko potem nad wzgórzami wystawała już malutka część słonecznej tarczy. Same drzewa zaczęły ciemnieć, nabierając głębszych, zielonych barw. Zmierzch powoli stawał się faktem, w powietrzu zaczął być wyczuwalny delikatny chłód, a ptactwo stopniowo cichło.

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 26 lut 2026, o 14:24; Forum: Północne Ryuzaku; Temat: Jezioro Shikotsu; Odpowiedzi: 14; Odsłony: 310

Re: Jezioro Shikotsu

Lato 396 roku
- Chętnie. Mieszkasz w Sarufutsu, tak? - zapytał. Cóż, musiał mieć jakieś namiary, jeśli miał ją kiedyś odwiedzić. Choć istniała też niezerowa szansa na to, że wpadną na siebie gdzieś wcześniej. W jakimś obozie, podczas jakiejś misji wojennej. No ale gdyby tak sie nie stało, to musiał mieć jakiś punkt zaczepienia. Nie chciałby, żeby przez przypadek urwał im się kontakt - ja, jak wspominałem, mieszkam w Hachimantai. Nasz dom jest duży, choć stoi na uboczu. Kiedy zapytasz o posiadłość Uchihów, to w Hachimantai każdy wskaże Ci do niej drogę - wyjaśnił zawczasu.

Yumiko zadawała niebanalne pytania. Tym razem chodziło o front i jego prawdziwe "ja". Na moment zmrużył oczy, jakby sobie coś przypominając, ale dość szybko zebrał się do odpowiedzi:

- Wiesz... to zależy od charakteru misji. Kiedy robię coś sam, albo w małej grupce, to zazwyczaj po prostu staram się jak najściślej trzymać celu misji i jak najszybciej wykonać to, co mi powierzono - choć zdarzają się odstępstwa. Co innego jednak, gdy dowodzę ludźmi, jak na moście Teppu. To uczucie... tego nie da się opisać słowami. Wiesz w ogóle jak to było z tamtą bitwą? Pewnie nie, pewnie kojarzysz tylko że udało się zdobyć tamten most. Cóż, tamto doświadczenie mocno mnie ukształtowało. Przełamałem swoje bariery, a przynajmniej niektóre z nich. To było na wiosnę, ponad rok temu, a ja byłem wciąż Akoraito. Cała armia była w impasie, a front był zamrożony po obu stronach. I wtedy dostałem przydział jako dowodzący garnizonu Uchiha na moście Teppu, na bagnach. Wiesz co mnie tam przywitało? Nasi ludzie ponabijani na pal i wystawieni przez Dzikich na nasz widok. I wśród tych ciał była poprzednia dowodząca tym obozem. Nieźle, nie? - przerwał i pokręcił głową. Już od dawna nie przypominał sobie tego wszystkiego krok po kroku, tak jak teraz. Jak on w ogóle wtedy to zniósł? - Ale od razu przeszedłem do działania, bo wiedziałem, że teraz życie tych ludzi jest zależne ode mnie. I że ja jestem odpowiedzialny za to, żeby już ani jeden z naszych nie został w ten sposób zamordowany. Szybko opracowałem plan. Rano zebrałem żołnierzy na placu i obiecałem im, że ja, Tsuyoshi Uchiha, powiodę ich do zwycięstwa. Choć tak naprawdę użyłem innych słów. Takich, które bardziej do nich przemawiały. Że tego dnia skończy się ich męka, gnicie w bagnach, jedzenie tamtego świńskiego żarcia i patrzenie, jak męczą naszych towarzyszy. I że tego dnia będziemy ucztować na zapasach Dzikich - przerwał, na jego ramionach pojawiła się gęsia skórka gdy przypomniał sobie reakcję żołnierzy na te słowa - No i zaatakowałem godzinę później, tego samego ranka. Ta bitwa to była straszna jatka, a w jej trakcie musiałem szybko podejmować trudne decyzje. Bardzo trudne. I bardzo szybko. Na przykład jak ustawili na moście tarcze z naszymi, okaleczonymi jeńcami. Niektórzy z moich ludzi mieli obiekcje co do tego, ale sam własnoręcznie zakończyłem życie zarówno tych biedaków od nas, jak i zbrodniczych obrońców - ostatnie słowa wypowiedział z pewnym trudem - Koniec końców jednak, udało nam się. Most padł, tak samo jak obóz Dzikich. Zwycięstwo było pełne - przerwał na moment. Przez cały czas, kiedy opowiadał, siedział bokiem do towarzyszki, nadal zapatrzony gdzieś w dal. Na jego spokojnej zazwyczaj twarzy odmalowywały się różnorodne emocje - od smutku, przez podekscytowanie, po nostalgię.

- Nie ma drugiego takiego uczucia, gdy widzisz kilkuset ludzi, których życie zależy od Ciebie, a Twoje życie od nich, i oni wykrzykują Twoje imię, ufając Ci, gotowi do zrobienia tego, co im powiesz. Albo gdy niszczysz pozycje wroga i słyszysz, jak zza pleców dobiegają Cię radosne wiwaty tych ludzi, którzy zaczynają mieć nadzieję, że tym razem naprawdę wyrwą się z tego piekła. Najważniejszym talentem dowódcy jest poznanie umysłu żołnierza i zdobycie jego zaufania. Dowodzenie to... hah... brakuje mi słów - powiedział i popatrzył na Yumiko, już mniej oderwany od rzeczywistości. Zamrugał kilka razy oczami - chyba znowu mnie poniosło, jak w błocie. Wybacz. W każdym razie... chciałbym dowodzić swoim własnym oddziałem - wyjaśnił i wzruszył ramionami. Trochę mu było głupio, że tak długo gadał i to jeszcze o takich rzeczach, ale cóż. Taki już był. Czasem naprawdę się zapominał, niezależnie od tego, z kim rozmawiał. Miał tylko nadzieję, że nie wyjdzie na nudziarza.

- Ale będąc bardziej precyzyjnym, to najważniejsze jest zadanie. Wszyscy musimy się liczyć z najgorszym na misji, ale tak to już jest. Choć nie wiem czy gdyby osobami, których by to dotyczyło był ktoś z mojej rodziny, to... potrafiłbym się zachować zgodnie z tą zasadą - zrobił chwilę przerwy i szybko dodał - Nie, raczej bym nie był w stanie. Ale nikomu o tym nie mów.

Co do rodziny, to widać było, że na jego twarz wraca wesołość.

- Pięknie to brzmi, tak. Do momentu, w którym młodszy brat próbuje Cię okantować na obowiązkach, albo ktoś nie złoi Ci tyłka na sparingu, a reszta się z tego śmieje - sam się zaśmiał - cóż, sądzę że na pewno ich poznasz. Harumi, mojego tatę, któregoś z wujków. Podczas którejś z misji z pewnością na kogoś trafisz. Za dużo ich - zaśmiał się. Docenił jednak to, co powiedziała - że to dla niej ważne, że się z nią tym podzielił. Nie skomentował, ale zrobiło mu się z tą wiedzą jakoś lepiej. Yumiko wyglądała na bardzo empatyczną.

Kiedy rozmawiali o jej rodzinie, on również usiadł do niej przodem, pokazując że teraz cała jego uwaga jest skupiona tylko na niej. Co prawda cały czas była, ale teraz... chciał to lepiej pokazać.

- To wszystko musiało... i musi być bardzo trudne. Ale wygląda na to, że bardzo dobrze sobie z tym radzisz. Ja na pewno nie byłbym w stanie - powiedział i się zamyślił, a po chwili dodał - ta Tamiko... znała Twoją mamę, tak? Opowiedziała Ci, jak wyglądała? Albo jak miała na imię? I z której części Sogen pochodzicie? Wiesz, zważywszy na to, że jest już dwa lata po ataku Dzikich, to gdyby była na terenie Wolnego Sogen, to mama na pewno już by Cię znalazła. Możliwe, że ukrywa się gdzieś na okupowanych terenach. Takich historii jest sporo i ciągle ktoś kogoś znajduje, mimo upływu czasu, przynajmniej tak słyszałem. Pewnie tego próbowałaś, ale może w Sarufutsu są jakieś papiery, które dawałyby choć jakąś małą poszlakę co do Twojego prowadzenia? Gdybyśmy znali imiona Twoich rodziców, to na pewno udałoby się w końcu ustalić, gdzie mogą teraz być - powiedział. Słowa o tym, że to dziwne, że nikt jej nie szukał, skłoniły go do kolejnej refleksji. To była trafna uwaga. Co więc się tam faktycznie wydarzyło? Najgorszą ewentualnością było to, że żadne z rodziców już nie żyje, ale Tsuyoshi oczywiście nie podzielił się tą myślą. Szczególnie, że to wcale a wcale nie musiała być prawda.

- Nie wydaje mi się, żebyś się musiała o to obawiać. Nie przejmuj się, na pewno oni w ten sposób nie myślą. Zresztą, o jakich w ogóle wymaganiach mówimy. Niczego Ci przecież nie brakuje - powiedział zupełnie szczerze i popatrzył jej w oczy - I jeśli będę mógł jakoś pomóc, to pamiętaj, że zawsze to zrobię.

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 26 lut 2026, o 10:25; Forum: Północne Ryuzaku; Temat: Jezioro Shikotsu; Odpowiedzi: 14; Odsłony: 310

Re: Jezioro Shikotsu

Lato 396 roku
Zaśmiał się, gdy usłyszał stwierdzenie, że nie może być z nim nudno. Było to pochlebstwo, choć szybko zauważył tu pewien kontrast. Na co dzień był wszak raczej spokojny, skupiony na swoim celu czy obowiązkach, które go pochłaniały w danym momencie.

- Dziękuję, to miłe usłyszeć coś takiego. Choć chyba spora w tym Twoja zasługa, bo normalnie nie przychodzą mi do głowy takie pomysły - tak, czuł się teraz po prostu swobodnie. Czy był to skutek rozluźnienia się wczorajszego wieczoru? Na pewno po części, ale wszystkiego nie dało się tym wytłumaczyć. Tu na rzeczy było jeszcze coś innego. Czy też raczej ktoś inny.

- A na wspólne treningi jestem zawsze chętny. Chyba nie przypominam sobie takiej sytuacji, że trenowałem z kimś kiedyś i ten trening był gorszej jakości, niż w pojedynkę, jeśli dwie osoby są na nim skupione - do głowy przyszedł mu chociażby ostatni trening z wujkiem Sosuke, podczas którego poznał swoje niedociągnięcia jeśli chodzi o walkę wręcz. Zresztą, dzisiejszy trening też był szalenie efektywny. Dodatkową motywacją i paliwem napędowym dla Uchihy była obecność młodszej koleżanki, przy której... no cóż, trzeba się było dobrze zaprezentować jeśli chodzi o umiejętności. Pewnie nie pomyślałaby sobie nic złego, gdyby poniósł porażkę w swojej nauce, ale mimo wszystko - to było silniejsze od niego.

Sentoki bez problemu złapał obie brzoskwinie. Kiedy Yumiko znalazła sobie miejsce, oddał jej jeden z owoców. Zanim jednak zaczął jeść, spojrzał na nią nieco poważniejszym spojrzeniem. Mówiła o swoich planach, o treningu i o wojnie. No właśnie, wojna.

- To dobrze, że chcesz wziąć udział w działaniach wojennych - powiedział. Faktycznie, szczerze mu to imponowało - Bardzo to szanuję. Tym bardziej, że pewnie nie miałabyś problemu w znalezieniu sobie jakiejś bezpiecznej pracy na tyłach albo papierkowej roboty w Sarufutsu. Oczywiście, tacy ludzie też są potrzebni - pomyślał o Orochim - ale z mojego doświadczenia wynika, że prawdziwe hartowanie charakteru ma miejsce właśnie tam, na północy - pokiwał głową z uznaniem. Pomyślał sobie, że bardzo fajnie byłoby zobaczyć, jak jego rozmówczyni walczy i jak radzi sobie w sytuacjach, gdy na szali znajduje się życie własne i towarzyszy. Nie dlatego, że miał jakąś sadystyczną potrzebę oglądania krwawych walk - Dopiero na froncie z człowieka wychodzi prawdziwe "ja" - wyjaśnił już na głos. Starał się jednak nie nadawać swojej wypowiedzi niepotrzebnie patetycznego tonu. Miał nadzieję, że rozmowa nadal będzie przebiegała w swobodnym tonie, bo był ciekaw jej zdania na wiele tematów, w tym na ten.

- Już nie mówiąc o tym, że jeszcze z raz poradzisz sobie z jakimś zadaniem wymagającym prawdziwej walki i Cię awansują.

Na pytanie o siebie samego popatrzył znowu w dal, w kierunku tafli wody odbijającej już coraz bardziej pomarańczowe słońce i wgryzł się w brzoskwinię. Po przełknięciu pierwszego kęsa, co dało mu czas na zebranie myśli, odparł:

- Będę tam, gdzie mnie rzucą na froncie, bo pewnie wkrótce znowu tam wyruszę. Tyle wiem, czyli w sumie niewiele. To wszystko się zmienia i mam wrażenie, że jakiś czas temu przestałem być panem swojego losu, może poza chwilami taka jak ta - zerknął na moment na Yumiko i znowu popatrzył w wodę - tak naprawdę to nawet nie wiem co się teraz szykuje. Czy będzie stagnacja, czy dowództwo planuje jakieś większe ofensywy. A może to Dzicy będą chcieli wyjść z jakimś atakiem? Nie wiem. Więc pewnie to wszystko będzie wyglądało jak u Ciebie. Treningi, walka. Prawdę mówiąc, to chętnie byłbym świadkiem jakiegoś przełomu. Coś w tej wojnie... powinno się zmienić - podzielił się swoimi przemyśleniami, które może nie były specjalnie precyzyjne, ale przynajmniej były szczere.

Później padło pytanie o rodzinę. No tak, nie powinno go to zdziwić. Sam chciał zapytać Yumiko o to, jak to u niej wygląda odkąd wydarzyło się "tamto coś". I za moment o to zapyta. Najpierw jednak opowie o swojej rodzinie, choć wbrew pozorom sprawiło mu to pewne trudności.

- Trudno jest tak po prostu powiedzieć, jak to jest mieć rodzinę. To takie... naturalne. Po prostu byli ze mną od zawsze i nie wyobrażam sobie świata bez nich. Rodzice, rodzeństwo, nawet kuzynostwo. Mój tata jest shinobim, który cieszy się szacunkiem w klanie, mama jest kunoichi, ale teraz to głównie zajmuje się posiadłością i Katsumi, moją dwuletnią siostrą. Moje relacje z nimi są dobre, chociaż wiadomo, z tatą to raczej konkretnie, bez wylewności. No i tak w ogóle to ja to mam akurat całkiem dużą rodzinę. Mam starszą siostrę, Harumi, która jest komendantem straży tutaj, w Sarufutsu. Młodszy ode mnie jest Hiroto, który też służy w straży, ale w niższej randze. Dalej jest Yumi, z którą świetnie mi się trenuje genjutsu, później Kaito i Hana. No i Katsumi. Poza tym mam sporo wujków i cioć i kuzynów. Nie będę Ci o wszystkich opowiadał, bo... pewnie i tak Ci się pomiesza - zaśmiał się - ogólnie wszyscy mnie czasem albo strasznie denerwują albo są do rany przyłóż. No może poza moim kuzynem Kenjim, z którym... cóż, miałem bardzo dobre relacje, ale ostatnio... strasznie się popsuło - powiedział nieco zasępiony - no ale za każdym poszedłbym w ogień - dodał, choć z pewnym smutkiem w głosie, który... trudno powiedzieć, skąd się pojawił. Żeby to zamaskować, również zadał Yumiko pytanie:

- A Ty? Jak sobie radzisz po tym... incydencie? Czy był ktoś, kto Ci pomógł po tamtych wydarzeniach? I czy jest jakaś szansa... czy masz jakiś trop, który prowadziłby Cię do Twojej rodziny?

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 25 lut 2026, o 16:03; Forum: Północne Ryuzaku; Temat: Jezioro Shikotsu; Odpowiedzi: 14; Odsłony: 310

Re: Jezioro Shikotsu

Lato 396 roku
Tsuyoshi spoglądał na Yumiko, która podjęła pierwsze próby wykonania techniki. Przedstawił jej jeszcze ostatnie wskazówki i pozostawił ją samą sobie. To znaczy oczywiście nie tak całkiem, tylko podczas treningu. Wiedział, że jeśli będzie ciągle coś mówił, albo nawet patrzył, to jest duża szansa, że będzie to działało dekoncentrująco na towarzyszkę. Każdy w trakcie nauki nowej techniki potrzebował chwili czasu, żeby w samotności rozgryźć to, co trzeba zrobić i żeby "poczuć" dane jutsu. Przynajmniej on tak miał. W każdym razie odszedł od niej na pewną odległość, ale tak, że mogli się widzieć.

Za tym zwiększeniem dystansu nie kryła się jednak tylko chęć dania Yumiko więcej przestrzeni. Do głowy przyszła mu teraz myśl o technice, która już od jakiegoś czasu chodziła mu po głowie.
Chwilę później zauważył, jak Yumiko podejmuje udaną próbę wykonania Gōkakyū no Jutsu. Tsuyoshi ucieszył się z tego równie mocno, co ze swojego sukcesu.

- Pięknie! – powiedział, wyraźnie podekscytowany i spojrzał na Yumiko swoim w pełni już rozwiniętym sharinganem (a przynajmniej patrząc na stan wiedzy, jaki sam posiadał). On również go używał, żeby sobie pomagać w opanowaniu tego, co sobie zamierzył. Kiedy już wymienili radosne spojrzenia, oboje dezaktywowali swoje kekkei genkai. W pewnym momencie nawet zrobił odruchowo krok, żeby przytulić Yumiko, ale chyba zabrakło mu jeszcze animuszu.

- Gratuluję, bardzo ładna kula ognia – powiedział, nieco zmieszany. Było już późne popołudnie, a słońce powoli i nieubłaganie zbliżało się w kierunku horyzontu, by skryć się za wzgórzami.

- To był intensywny dzień. Miło się z Tobą trenuje, Yumiko – powiedział pogodnie, zupełnie zadowolony z tego, jak to wszystko się potoczyło, po czym rozmasował sobie szyję. Takie dni potrafiły dać w kość, ale obecność dziewczyny bardzo go motywowała. Nie mógł też okazać przy niej słabości, więc otarł tylko ramieniem pot z czoła i się uśmiechnął. Rozglądnął się też wokół po drzewach, i dostrzegł takie, które go zainteresowało. Skoro nie było tu miękkiego piasku i i tak musieliby siedzieć na twardych kamieniach, to wskoczył na grubą gałąź jednego z drzew, które pochylało się nad wodą. Była na tyle szeroka, żeby sobie na niej usiąść i na tyle solidna, żeby nie obawiać się o jej wytrzymałość. Zaraz potem popatrzył na Yumiko ciekawie, zastanawiając się czy do niego dołączy.

- Jakie masz plany na najbliższy czas? – zapytał, jeśli się na to zdecydowała. Pytanie było zadane z czystej ciekawości i bez drugiego dna. Był ciekaw, jak układa sobie życie i obowiązki. Po tej niemalże dobie, którą z nią spędził, wydawała się być dobrą osobą, dlatego chciał co nieco się o niej dowiedzieć.

- Całkiem tu fajnie, i jednak nikt nie mącił nam spokoju. Mówiąc szczerze, myślałem że będzie gorzej, a tu proszę. Miłe zaskoczenie – stwierdził i wzruszył ramionami, rozsiadając się wygodniej, po czym spoglądnął w znajdującą się pod nim taflę wody.

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 24 lut 2026, o 18:05; Forum: Północne Ryuzaku; Temat: Jezioro Shikotsu; Odpowiedzi: 14; Odsłony: 310

Re: Jezioro Shikotsu

Lato 396 roku
Tsuyoshi, mimo że z pewnością nie był mistrzem relacji towarzyskich i dostrzegania najmniejszych szczegółów, zauważył, jaką reakcję wywołało u Yumiko jego pytanie. Czyli jednak, chcąc nie chcąc, myśli każdego z nich uciekły na moment w pewnym kierunku. Uchiha nie chciał jednak wywoływać dalszego zakłopotania, albo co gorsza - rozproszenia u Yumiko (i przy okazji u siebie - w końcu mieli trenować), więc odpowiedział tylko:

- O palącej potrzebie - i puścił do niej oczko, nawiązując lekko do tego, co mieli trenować, czyli właśnie do Katonu - Ale rozumiem, rozumiem, oczywiście. Ja sam też unikam treningów w miejscach, gdzie obserwują postronni. Kiedy jestem w domu, to chodzę ćwiczyć do lasu, nad wodospad, na wzgórzach niedaleko mojej rodzinnej osady. Czasem mam wrażenie, że tylko ja wiem o jego istnieniu. I dlatego to kapitalne miejsce do treningów. Szum wody, śpiew ptaków i nic więcej. Sam na sam ze swoimi myślami, ciałem i chakrą - opowiedział jej o najlepszym miejscu do treningów, jakie znał - ale tutaj też jest naprawdę dobrze. Myślę, że na dzisiaj nam wystarczy - dodał.

Po wykonaniu techniki, pokiwał głową z uznaniem na to, że właściwie rozpoznała jutsu, które wykonał. Podszedł też do niej bliżej, mniej więcej na odległość kroku-dwóch.

- Tak, to właśnie było Gōkakyū. Sztandarowa technika naszego klanu. Gdzie Uchiha, tam Gōkakyū. Gdzie Gōkakyū, tam Uchiha. Usłyszałem kiedyś od ojca, że każdy Uchiha, który ją opanował, zostawia w płomieniach ślad własnej natury. Prawdę mówiąc, będę zaszczycony, mogąc Ci pomóc się jej nauczyć, Yumiko - powiedział i delikatnie skłonił głowę. Miał ku temu powody - całkiem serio traktował przecież sprawy klanowe, a to jutsu było naprawdę potężne i kiedy był młodszy, niejeden raz wygrywało dla niego konfrontacje. Także te na śmierć i życie, a może właśnie głównie takie.

- Generalnie, wykonanie tej techniki, tak jak wielu innych technik Katonu, należy podzielić na trzy etapy. Pierwszy etap to wykonanie pieczęci, które na pewno znasz i właściwe skoncentrowanie chakry w płucach - powiedział i podszedł bliżej, po czym delikatnie klepnął ją pod obojczykiem, uważając jednak żeby nie pozwolić sobie na zbyt wiele. Był teraz w stu procentach skoncentrowany na tym, żeby przekazać jej jak najwięcej wiedzy - musi być jej naprawdę dużo. Ja zawsze czuję wtedy delikatne mrowienie w klatce piersiowej i to niezależnie od tego, czy chodzi o Endan czy o Gōryūkę. Teraz, podczas treningu, nigdzie się nie spiesz. Musisz to zrobić dobrze, a dopiero potem możesz próbować robić to szybko - tłumaczył jej i zrobił chwilę przerwy, żeby miała czas na przetrawienie informacji.

- Drugi etap to nabranie powietrza w płuca. Niby proste, ale nie do końca, bo trzeba cały czas utrzymać skupienie i nie dać się rozlać chakrze, którą skoncentrowałaś w płucach. Im więcej powietrza, tym lepiej, tak sądzę. Choć prawdę mówiąc, nie jestem pewien czy to koniecznie, czy to tylko mój nawyk - wyłożył i znowu zrobił chwilę przerwy. Nadal jednak była to tylko teoria.

- No i trzeci etap. Wypuszczenie powietrza wraz ze skumulowaną chakrą, ale już w formie żywiołu ognia i posłanie jej prosto przed siebie. Jednostajnym wydechem, równomiernie. Możesz ograniczyć siłę kuli ognia albo ją zwiększyć, ale teraz po prostu skup się na tym, żeby ją faktycznie wytworzyć. Na tego typu rzeczy przyjdzie czas później, jak będziesz miała więcej swobody w wykonaniu techniki - powiedział, po czym odsunął się o dwa kroki i znowu skierował twarz ku jeziorze. Potem sam zrobił w zwolnionym tempie to, o czym mówił. Najpierw powoli i spokojnie złożył pieczęcie, potem zgromadził chakrę w płucach i nabrał w nie sporo powietrza. Wreszcie wypuścił je, tworząc pokaźnych rozmiarów ogień, który znowu pomknął nad wodą, niknąc gdzieś daleko od brzegu.

- Spróbuj. Na Twoim miejscu robiłbym to z aktywowanym sharinganem, to trochę pomaga - dodał. W przeciwieństwie do oczu Azumy czy Hiromi, jej sharingana jeszcze nie widział, więc popatrzył prosto w jej bursztynowe oczy, żeby być świadkiem tego, jak czerwienieją one i pojawią się charakterystyczne znaczki. Ile łezek zobaczy?

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 24 lut 2026, o 14:01; Forum: Północne Ryuzaku; Temat: Jezioro Shikotsu; Odpowiedzi: 14; Odsłony: 310

Re: Jezioro Shikotsu

Lato 396 roku
Tsuyoshi na moment popatrzył na Yumiko spojrzeniem, od którego biła obawa, a może nawet strach. Przez chwilę naprawdę przyszło mu do głowy, że którejś części wieczoru nie pamięta i robił wtedy jakieś strasznie głupie rzeczy. Na szczęście szybko mógł odetchnąć z ulgą, bo dziewczyna po prostu się z nim droczyła. Wypuścił powietrze z płuc z ogromną ulgą i sam się zaśmiał.

W trakcie drogi nad jezioro zaobserwował, że jego towarzyszka jest bardzo pozytywnie nastawiona do świata i miała chyba bardzo dobry humor. Cieszyło go to, bo to dobrze mieć u boku pogodną osobę, ale dla niego była to sytuacja niecodzienna biorąc pod uwagę jej historię i utratę pamięci. Czy wcześniej też była taka pogodna? A może jest taka właśnie dlatego, że nie pamięta przeszłości? A może zwyczajnie lepiej radzi sobie z traumami, niż przeciętny przedstawiciel Uchiha? W końcu ich klan słynął z emocjonalności i uczuciowości, czasem może nawet przesadnej. Cóż, nie był to dobry moment, żeby o to wypytywać, ale Tsuyoshi z pewnością będzie chciał się dowiedzieć w przyszłości, jak to jest.

- Cieszę się - odpowiedział, gdy Yumiko przyznała, że podoba jej się nad jeziorem. Sogen skrywało z pewnością znacznie więcej takich urokliwych miejsc, ale niestety wiele z nich zostało zagarniętych przez siły wroga. Nie była to jednak pora, żeby się tym przejmować. Z pewnością przyjdzie jeszcze czas, gdy i reszta ich ziem stanie przed nimi otworem.

Kolejne pytanie, jakie zadała Yumiko trochę wzięło Tsuyoshiego z zaskoczenia. Można było pomyśleć, że wynika jedynie z chęci odbycia spokojnego treningu, bez narażania się na spojrzenia innych ludzi. Z drugiej jednak strony, mogło się kryć za tym coś więcej.

- Nie mogę dać takiej gwarancji. To miejsce jest raczej dzikie, więc nikt tu nie przyjdzie. Ale dalej, po drugiej stronie jeziora mogą pojawić się jacyś rybacy czy wędkarze - odparł, uważnie się jej przyglądając, jakby chciał wyczytać intencje stojące za tym pytaniem - ale jeśli będzie potrzeba, to na pewno znajdzie się jakiś całkiem odludny zakątek - uśmiechnął się i dodał - Na razie jednak jesteśmy sami.

Uchiha podszedł po kamieniach do miejsca, gdzie zaczynała się woda i kucnął. Nabrał trochę wody do ręki i napił się, po czym uzupełnił swoją manierkę. Woda była chłodna, a przez to orzeźwiająca. I naprawdę czysta.

- Tak, z tego co mi się wydaje, to mogą zdarzać się wyjątki - odpowiedział i odwrócił się się plecami do dziewczyny, a twarzą ku wodzie. Chwilę później złożył serię pieczęci: węża, barana, małpę, świnię, konia i tygrysa. W następnej sekundzie z jego ust wystrzeliła sporych rozmiarów kula ognia, która pomknęła nad niebieską tonią. Lecąc tuż nad powierzchnią, rozpychała wodę na boki, jakby rozcinała ją niewidzialnym ostrzem. Po kilkudziesięciu metrach kula zwolniła nieco i wytraciła energię, rozpływając się w powietrzu.

- Ale ja do nich nie należę - odwrócił się z powrotem do Yumiko.

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 24 lut 2026, o 08:42; Forum: Techniki; Temat: Tsuyoshi #3; Odpowiedzi: 3; Odsłony: 105

Re: Tsuyoshi #3

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 23 lut 2026, o 22:10; Forum: Północne Ryuzaku; Temat: Jezioro Shikotsu; Odpowiedzi: 14; Odsłony: 310

Re: Jezioro Shikotsu

Lato 396 roku
Tego właśnie chciał uniknąć. Wrażenia, że wczorajszy miły wieczór był miły ze względu na alkohol i Susanoo wie jeszcze jakie tam substancje. A jednak! Postąpił nie do końca tak, jak chciał i chyba wzbudził w dziewczynie wątpliwości co do szczerości swoich wczorajszych intencji. Musiał szybko działać, żeby takie wrażenie nie zostało z nią na dłużej.

- Przepraszam, przepraszam... Yumiko. Tak to już ze mną jest. Czasem różne rzeczy dochodzą do mnie z opóźnieniem - zaśmiał się nerwowo. Kiedy usłyszał zdrobnienie swojego imienia, jakiego użyła, poczuł jak gdyby ktoś przyłożył mu do klatki piersiowej coś przyjemnie gorącego. Nikt nigdy (przed wczorajszym wieczorem) tak do niego nie mówił i brzmiało to jednocześnie ciepło, ujmująco i może nawet... uroczo? Cóż, Tsuyoshi nie miał doświadczenia w byciu traktowanym w ten sposób i trudno było mu nazwać to, co właśnie się w nim działo. Działo się to jednak po raz pierwszy - Dziękuję, w sumie to ja też spałem jak suseł - odrzekł w końcu, wyraźnie pogodniejszy. Kolejne pytanie było jednak trudniejsze.

- Yyy... no mieliśmy... mieliśmy wyjść razem z ryokanu, o ile dobrze pamiętam. Ale nie wiedziałem, że już miałem zaklepany u Ciebie wspólny spacer i trening. Widać wczorajszy Tsuyoshi spisał się na medal! Dzięki, wczorajszy Tsuyoshi! - powiedział i zaśmiał się, lecz od razu dodał - Oczywiście, chodźmy, bo jeszcze się rozmyślisz od mojego głupiego gadania. Będzie mi bardzo miło - trzeba było od razu wyjaśnić, że żarty żartami, ale on naprawdę chętnie spędzi z nią trochę czasu. Chwilę później zażartował jednak znowu:

- Nie wiem czy pamiętam wszystko. Jeśli bym nie pamiętał, to chyba nie miałbym jak Ci o tym powiedzieć, co? - zaśmiał się ponownie - Ale dobra, bo zaraz zaczniesz mnie wkręcać i powiesz, że robiłem jakieś dziwne rzeczy, których naprawdę nie pamiętam, typu tańczenie na stole, albo coś. Graliśmy tylko w pytania, bez wyzwań, prawda? Nie zrobiłem nic głupiego? - zapytał. Był pewien, że tak właśnie było, ale przecież nie zaszkodzi się trochę poprzekomarzać.

W końcu jednak opuścili ryokan, który z pewnością będzie się Tsuyoshiemu bardzo dobrze kojarzył. Całe spotkanie wypadło nawet lepiej, niż mógł się spodziewać (bo że wypadnie dobrze to było oczywiste). Jego prezent dla Azumy chyba mu się spodobał. Porozmawiali, odprężyli się no i...

Zerknął ukradkiem na Yumiko.

- To co? Chyba najlepiej będzie się przejść w przeciwnym kierunku, niż centrum Sarufutsu? Las wydaje się być dobrym pomysłem na trening. A właściwie to jezioro, jest tam więcej miejsca na tego typu rzeczy. Nigdy tam nie byłem, ale kiedyś widziałem je ze wzgórz nieopodal - zaproponował. Katony latające różne strony między drzewami może i brzmiały zabawnie, ale mogły być źródłem poważnego pożaru.

Szli, rozmawiając sobie swobodnie. Tsuyoshi dość szybko opróżnił zawartość swojej menażki, ale nie skarżył się na to. Z rzadka mijali tylko ludzi wyruszających z Sarufutsu na południe, w kierunku Ryuzaku no Taki. Droga była jednak spokojna, a kiedy weszli wgłąb lasu, stała się niemal całkiem pusta. W pewnym momencie skręcili w bok, z głównego traktu handlowego, w kierunku, w którym powinno się znajdować jeziorko. Po kolejnym kwadransie drogi, między drzewami zaczęła majaczyć jasnoniebieska tafla jeziora. Po chwili minęli ostatnie drzewa i zarośla, a ich oczom ukazała się piękna woda oświetlana przez poranne słońce. Od wody dzieliła ich kamienista plaża, nad którą wznosiły się wszelkiego rodzaju drzewa, w szczególności sosny.

- Całkiem ładnie, prawda? - zapytał, spoglądając prosto w toń. Nie było tu może aż tak magicznie, jak nad "jego" wodospadem w lesie przy Hachimantai, ale jak na taką bliskość do Sarufutsu to niczego temu miejscu nie brakowało. Wręcz przeciwnie - doskonale nadawało się i do treningu i do wypoczynku.

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 23 lut 2026, o 21:17; Forum: Północne Ryuzaku; Temat: Jezioro Shikotsu; Odpowiedzi: 14; Odsłony: 310

Jezioro Shikotsu

Jezioro Shikotsu położone jest głęboko w Lesie na południe od Sarufutsu. Jest to średniej wielkości zbiornik wodny (przepłynięcie go wpław wiąże się z bardzo dużym wysiłkiem i nie jest możliwe dla każdego). Głębokość wody jest zróżnicowana - najbardziej płytko jest od zachodu, a najgłębiej po wschodniej stronie jeziora. Jego tafla potrafi być dość kapryśna. Czasami jest bardzo spokojna, ale częste sogeńskie wiatry potrafią ją wzburzyć. Woda jest jednak czysta, o delikatnym, zielonkawo-błękitnym odcieniu, odbijającym korony drzew rosnących nad brzegiem.

Otoczenie jeziora jest zróżnicowane. Od wschodu z jego brzegów wyrastają wzgórza, które ciągną się aż do Hachimantai. Z kolei zachód, północ i południe to miejsca, w których las z wolna przechodzi w wodę. Miejscami dominują tutaj trzciny zarastające wejście do wody, ale można też natrafić na kamienistą "plażę". Linia brzegowa potrafi zaskakiwać, czasem można trafić na urokliwe zakątki, doskonale nadające się na samotne medytacje. Od północy, czyli od strony Sarufutsu, prowadzi do jeziora kilka niezbyt szerokich ścieżek wydeptanych przez wędkarzy oraz osoby, które pragną zaznać spokoju od trudności codziennego życia.

Miejsce to odwiedzane jest przez spragnione zwierzęta, a wszelkie ptactwo głośno zaznacza swoją obecność na drzewach rosnących na brzegu. Powietrze ze względu na obecność dużego zbiornika wodnego jest tu chłodniejsze w lecie, co zapewnia wytchnienie w upale, oraz cieplejsze w zimie. Przychodząc tu zimnego poranka można natknąć się na mgłę, która rozlewa się wgłąb lasu.

Jezioro Shikotsu nocą:
Jezioro Shikotsu zimą:

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 23 lut 2026, o 18:31; Forum: Techniki; Temat: Tsuyoshi #3; Odpowiedzi: 3; Odsłony: 105

Tsuyoshi #3

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 23 lut 2026, o 18:10; Forum: Sarufutsu (Miasteczko szczepów Uchiha i Gazo); Temat: Ryokan „Uścisk Czarnej Ziemi”; Odpowiedzi: 50; Odsłony: 1445

Re: Ryokan „Uścisk Czarnej Ziemi”

Lato 396 roku
Sentoki usiadł sobie spokojnie przy jednym ze stołów, bo nikt z góry jeszcze nie dotarł. Przez chwilę zastanawiał się, czy przypadkiem inni już nie wyszli, ale szybko odrzucił te myśli. Było jeszcze względnie wcześnie. Czekając, wypił kolejny litr wody. To duże pragnienie będzie mu towarzyszyło prawdopodobnie przez cały dzień.

Nie przebywał jednak w samotności specjalnie długo. Po jakimś kwadransie albo dwóch z góry zeszła Yumiko. Uchiha od razu spojrzał w jej kierunku, ale jego wzrok był znacznie bardziej opanowany i "grzeczniejszy", niż wczoraj. Dzisiaj przypominał zdecydowanie bardziej stonowanego przedstawiciela ich klanu. Nie oznaczało to jednak, że lubił ją mniej, niż wczoraj. Jego spojrzenie nadal wyrażało tę samą życzliwość, co wczoraj, a kąciki jego ust same podniosły się do uśmiechu, gdy ją zobaczył.

- Dzień dobry, Yumiko-chan - przywitał ją - I jak? Wyspana? - zaśmiał się, po czym podsunął jej dzbanek z wodą i naczynko do picia - jasne, ja już jeden taki wypiłem sam. Poza pragnieniem jednak, wszystko jest dużo lepiej, niż myślałem. Może te ziółka od Azumy naprawdę pomagają w walce ze skutkami imprez - dodał i zaczął sobie nakładać coś ze stołu, żeby skomponować lekkie śniadanie. Nie był specjalnie głodny, ale stwierdził, że trzeba napełnić żołądek przed drogą, jaka go czeka. Tylko... no właśnie - sam nie wiedział gdzie zamierza iść.

- Masz jakieś plany na dzisiejsze przedpołudnie? - zapytał zupełnie swobodnie, choć wprawny obserwator pewnie dostrzegłby nutkę niepewności w jego głosie. Bo w rzeczywistości faktycznie delikatnie obawiał się, czy nie zostanie odebrany jako zbyt narzucający się. Zwój mu się wczoraj nie urwał i pamiętał rozmowę z Yumiko i wspólne plany wcześniejszego opuszczenia ryokanu, ale takie pytania zawsze niosły ze sobą pewne "ryzyko".

- Pytałaś, jak pożegnamy się z Azumą-san i Hiromi-san. Myślę, że jeśli poprosimy panią Kaede o przekazanie im wiadomości o tym, że jesteśmy bardzo wdzięczni i chętnie powtórzymy spotkanie w tym gronie, to chyba wystarczy. Prędzej czy później na pewno na nich trafimy... gdzieś - przedstawił swój punkt widzenia. Był zdania, że faktycznie nie ma sensu na nich czekać. No i... perspektywa wspólnego spędzenia czasu z Yumiko była naprawdę przyjemna.

Jeśli zgodzili się co do planów, czyli żeby wspólnie opuścić ryokan przed Hiromi i Azumą, to oczywiście Tsuyoshi to zrobił. Nawet jeśli nie uzgodnili dokąd dokładnie pójdą. Była ładna pogoda, więc mogą to dogadać po drodze. Przed wyjściem jednak Sentoki poprosił panią Kaedę o przekazanie wiadomości z podziękowaniami dla Azumy i Hiromi.

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 22 lut 2026, o 20:46; Forum: Sarufutsu (Miasteczko szczepów Uchiha i Gazo); Temat: Ryokan „Uścisk Czarnej Ziemi”; Odpowiedzi: 50; Odsłony: 1445

Re: Ryokan „Uścisk Czarnej Ziemi”

Lato 396 roku
Tsuyoshi szczerze się uśmiechał na żarty Yumiko i na to, w jaki sposób ripostowała to, co sam powiedział. Poczuł nić porozumienia z tą dziewczyną i zaczynało mu się to podobać. I niekoniecznie miało to związek z substancjami, jakie aktualnie znajdowały się w jego krwioobiegu.

- Oh, dobrze, dobrze. Łapię. Muszę popracować nad dyskrecją - pokiwał głową jakby był w szkole i przyjął jakąś ważną lekcję, ale za tą zasłoną ironizowania kryło się zrozumienie. Rozumiał o co chodziło Yumiko. Zbytnia bezpośredniość bywa mało... interesująca. I to pomijając spojrzenia, bo tyczyło się to także rozmowy. Okazjonalne niejednoznaczności, dopowiedzenia, gry słów potrafiły być szalenie ciekawe, szczególnie gdy trafiały na siebie dwie dobrze rozumiejące się osoby. Uchiha widział potencjał w tym kierunku.

Kiedy czarnowłosa wzniosła z nim toast i popatrzyła mu w oczy, on odwzajemnił spojrzenie. Korzystając z okazji, przyjrzał się jej bursztynowym tęczówkom. Pierwszy raz takie widział, a na pewno pierwszy raz u Uchihy. Na moment w powietrzu zawisło coś elektryzującego, ale mężczyzna odwrócił wzrok dopiero w tej samej chwili, co Yumiko. Być może była w stanie dostrzec, że rumieniec na jego policzkach jeszcze się pogłębił.

- W zasadzie to w każdy ze sposobów, które wymieniłaś. Mów tak, jak Ci najwygodniej. Możesz się do mnie zwracać bez tych wszystkich... no wiesz, grzeczności - odpowiedział miękkim głosem i uśmiechnął się. Znowu, podobała mu się bardzo ta większa śmiałość rozmówczyni.

To jednak nie koniec prezentów-niespodzianek tego wieczoru. Yumiko zaproponowała, żeby nie czekać na Azumę i Hiromi, tylko wymknąć się wcześniej. Od razu uważniej na nią popatrzył, a na jego twarzy odmalowało się skupienie wynikające z tego, że chciał dobrze odgadnąć jej intencje.

- Oczywiście, to dobry pomysł. Bardzo dobry pomysł! - odpowiedział bez wahania, gdy doszło już do niego, co zaproponowała. Było to dobre rozwiązanie z dwóch powodów. Po pierwsze, faktycznie trudno było przewidzieć, kiedy tamta dwójka postanowi zejść na dół. Po drugie natomiast, szalenie ciekawa była wizja okazji do lepszego poznania Yumiko. Co prawda nie wiedzieli jeszcze co będą robić, ale znowu: po co tak wszystko planować? Planowania było pełno na misjach, na wojnie, nawet w jego domu, w ramach pilnowania kapliczki. Chwile takie jak ta zdarzały się ostatnio niezmiernie rzadko i dlatego Tsuyoshi zamierzał czerpać z niej pełnymi garściami.

- No dobrze, droga pani... to... ostatnia czarka na rozchodne i idziemy na górę, a później widzimy się rano? - zapytał, po tym jak pożarł (dosłownie!) kolejne dango. Jeśli Yumiko się zgodziła, to rozlał ostatnią (już naprawdę ostatnią) porcję wina, którą wypił razem z nią, następnie odkładając naczynko do góry dnem, jakby chcąc zapewnić siebie i ją, że to definitywny koniec w spożywaniu alkoholu na ten wieczór. Potem wstał i jeśli Yumiko potrzebowała pomocy (a nawet jak nie potrzebowała, ale dała choćby mały sygnał, że tego chce), to jej pomógł. Została jeszcze tylko droga po schodach do góry i odprowadzenie jej do pokoju.

- Dzięki za dzisiaj. Cieszę się, że Cię poznałem... Yumiko - ostatni raz popatrzył jej na moment w oczy - I do jutra - pożegnał się tymi słowami, po czym względnie stabilnym krokiem skierował się do siebie. Zamknął za sobą drzwi, rzucił ubranie w kąt i jak kłoda runął na łóżko, zmęczony całym tym odpoczywaniem i relaksowaniem się.
*** Rano obudził się całkiem wcześnie, co trzeba zrzucać chyba tylko na karb przyzwyczajenia i rutyny, bo zawsze wstawał mniej więcej w okolicach świtania. Ku swojemu zaskoczeniu, nie czuł się jednak tak źle, jak się spodziewał. Pomacał się nawet po głowie żeby sprawdzić, czy na pewno znajduje się ona na swoim miejscu, ale wszystko było jak należy. I nic go przy tym nie bolało. Jedyne co, to straszliwie chciało mu się pić.

- Te zioła... chyba naprawdę pomogły - wymamrotał sam do siebie i zaczął się ogarniać. Szybko się odświeżył, przebrał się w swoje własne, choć wymięte ubrania i zszedł na dół. Pierwsze, do czego się dorwał był dzbanek z wodą, który wypił cały duszkiem. Z drugiego uzupełnił sobie menażkę. Wtedy też rozglądnął się za kimś znajomym.

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 22 lut 2026, o 14:58; Forum: Ogłoszenia i Kontakt z Administracją; Temat: Prośby do administracji; Odpowiedzi: 2502; Odsłony: 410698

Re: Prośby do administracji

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 21 lut 2026, o 17:11; Forum: Rozliczenia PH; Temat: Uchiha Tsuyoshi; Odpowiedzi: 71; Odsłony: 8287

Re: Uchiha Tsuyoshi

Przejdź do posta

autor: Uchiha Tsuyoshi: 21 lut 2026, o 17:09; Forum: Bank; Temat: Uchiha Tsuyoshi; Odpowiedzi: 43; Odsłony: 5814

Re: Uchiha Tsuyoshi

Przejdź do posta

Znaleziono 843 wyniki

Strona 1 z 57
- Przejdź do strony:
1
2
3
4
5
…
57
Następna

Wyszukiwanie zaawansowane