Znaleziono 862 wyniki
Wyszukiwanie zaawansowane
autor: Rei Uta
26 lis 2025, o 21:48
Forum: Tajemniczy Las
Temat: Leśne gęstwiny
Odpowiedzi: 452
Odsłony: 97023
Rei walczył do samego końca, nie dając sobie nawet chwili na wytchnienie. Jego przeciwnik stanowił zagrożenie na zupełnie innym poziomie, niż wszystko, co do tej pory miał okazję oglądać. Chłopak starał się dostrzeg przeciwnika, który w jednej chwili zniknął z jego radarów. Maji zdawał sobie sprawę, że tamten czegoś próbuje, jednak nie miał pojęcia, co to mogło być… W kolejnej chwili dziki ryk stał się jeszcze głośniejszy, a niebo w jednej chwili pokryło się dymem. Zanim Maji zorientował się, co się właściwie stało, doszedł do niego kolejny atak Muramasy, który tym razem nie bawił się w półśrodki. Dzieciak, który żył wojną już od ósmego roku życia, wydawał się całkowicie bezradny, gdy kolejne ramiona golema po prostu odpadały. Nie potrafił skupić wzroku na przeciwniku, który w ciągu kolejnych kilku sekund tak po prostu przebił się przez jego ostateczną obronę, powalając go prosto na ziemię. Rei czuł, że to koniec, gdy z wysokości głowy przywołańca leciał wprost na spotkanie z ziemią… Jego ciało było dziwnie lekkie. Wzrokiem starał się zatrzymać na jednym punkcie, jednak co jakiś czas obraz rozmywał się, a całe ciało, promieniowało bólem. Rei nie wiedział, jakimi umiejętnościami posłużył się Muramasa, jednak z pewnością tamten posiadał więcej sztuczek w swej kieszeni. Wojownik z pustyni uderzył w ziemię, starając się jednocześnie amortyzować swój upadek przy pomocy czarnego pyłu. Gdy wreszcie spotkał się z zimną powierzchnią, z jego płuc uleciało całe powietrze. Chłopak nie miał nawet chwili odpoczynku, gdy nagle pojawił się nad nim jego przeciwnik, przyciskając głowę uciekiniera do ziemi. Rei nie był w stanie zrobić nic, pomimo tego, że wciąż krążyła w nim energia przeklętej pieczęci… Co się stało z Takashim, jak tamten poradzi sobie, jeśli on teraz przegra. Maji zacisnął zęby, starając się podnieść z ziemi, jednak jego przeciwnik postanowił go zostawić by oddalić się na kilka metrów. Rei starał się ponownie zabrać do wstawania, jednak wtedy przez jego ciało przeszły spazmy kaszlu, podczas którego wypluł z siebie sporo krwi... Czarnej w blasku nocy... Dzieciak, który nie powinien się tu znaleźć spojrzał na swoje brudne dłonie, którymi teraz starał się unieść swe wiotkie ciało. Nie miał siły, nie miał nawet odrobiny szans by zmienić ten parszywy los. Mroczna energia powoli zaczęła się wycofywać, a wojownik z pustyni wrócił do swej poprzedniej postaci. Całe jego ubranie przypominało brudną szmatę… Jego ciało brudne i zmęczone domagało się odpoczynku. Czuł, że ma kilka złamanych żeber, gdy z krzykiem dźwignął się wreszcie na równe nogi…Ni… Nie myślałem, że jestem taki sławny – Maji uśmiechnął się do przeciwnika, starając się brzmieć naturalnie. Szkoda, że nie spotkaliśmy się wcześniej… Zawsze chciałem znaleźć się na waszej półce – Rei splunął wyjątkowo brzydkim skrzepem, rozkładając ręce w stronę przeciwnika.Przegrałem, rób co chcesz… Ja wybrałem swoją drogę… Jeśli możesz przeproś Takashiego, że nie byłem dość silny – Powiedział na koniec, z zamkniętymi oczyma ostatni raz, uśmiechając się szeroko… To miał być finał opowieści o chłopcu z Kinkotsu.
autor: Rei Uta
24 lis 2025, o 23:20
Forum: Tajemniczy Las
Temat: Leśne gęstwiny
Odpowiedzi: 452
Odsłony: 97023
Czy Rei wierzył w swoje zwycięstwo?… Zawsze. Czy miał zamiar poddać się tylko dlatego, że przeciwnik był od niego o eony lat świetlnych lepszy?… Nigdy. Młody Maji nie przestawał nawet na sekundę, kumulując wokół siebie pokłady pyłu, które niemal zasłoniły niebo nad nimi. Na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech, gdy zrozumiał, z kim właściwie mają do czynienia. Po raz pierwszy w życiu Rei widział przed sobą potwora w ludzkiej skórze, który z pewnością zaliczał się do grona ludzi mogących mierzyć się z samym liderem Sabaku.Słyszałeś o Ichirou, moim celem jest stać się potężniejszym nawet niż on! – Rei krzyczał do swojego przeciwnika, nie mając problemu, z tym że właśnie zaczął unosić się na szkielecie, który tworzył się na oczach wszystkich. Wreszcie technika została zakończona, a Maji ukryty w swej „zabawce” zaczął atakować bez najmniejszego zastanowienia. Dał swojemu przyjacielowi czas na zrozumienie jego wcześniejszych słów, licząc, że Takashi da sobie radę. Obaj przechodzili test tego, co są w stanie osiągnąć, jeśli tylko przekroczą własne granice… Jeśli nie dajesz rady pokonać swego przeciwnika, to stań się po prostu silniejszy. Nie było czegoś takiego, jak droga na skróty, a ich przeciwnik nawet przekraczając wszelkie możliwości odczuje na sobie jak bardzo są pewni tego, że ich życie trwa po coś. Powodu nie poznali do tej pory, jednak za nic w świecie nie chcieli przegrać tego starcia. Rei wiedział, że jego czas w formie demona jest ograniczony… Z każdym oddechem pompującym krew w sercu, miał wrażenie, jakby coś coraz mocniej zaciskało na nim swoje długie palce. Wiedział, z czym wiązały się konsekwencje nadużywania zdolności, które pozyskał, jednak obecnie miał to głęboko w dupie. Tak jak powiedział Muramasa tu nie było miejsca na półśrodki. Rei zaatakował wszystkim co posiadał, przelewając swoją chakrę w ataki golema. Srebrne błyskawice wytwarzane przez aurę przeklętej pieczęci zlały się z czarny pył, tworząc niesamowity efekt przy uderzeniach w ziemię. Dzieciak z Kinkotsu nie był przeciętnym nastolatkiem i nawet jeśli wszyscy mówili, że było inaczej on nigdy nie zwątpił, że jeszcze świat o nim usłyszy. Miał swój cel przed oczami, widział, jak Seinin Narów umyka raz za razem po atakach… Musiał więc po prostu zwiększyć skalę. Maji atakował ziemię i skały, drzewa i zarośla, wszystko to, co mogło posłużyć za broń przeciwko Muramasie. Rei spoglądał ze swego miejsca, kontrolując Mecha-stwora przy pomocy własnych gestów. W pewnej chwili zauważył jak przeciwnik obrywa jednym z ataków, mimo wszystko dalej szczerząc swoje kły. Maji przerwał kolejny cios, spoglądając na ziemię pod swymi stopami, z trudnością, rozpoznając teren, który obecnie widział. W zasięgu rąk jego Mecha-stwora nie było niczego, co można było nazwać „odstającym elementem”.Jesteś piekielnie dobry dziadku – Powiedział do siebie, ukrywając się wciąż w swojej żelaznej twierdzy. Walka nadal trwała, a zanim Maji zdążył zorientować się co planuje jego przeciwnik, ten najzwyczajniej w świecie zniknął. Uta zaczął rozglądać się wokół, jednocześnie wzmacniając swoje miejsce w głowie golema. W każdej chwili mógł zmienić pył użyty do tworzenia przywołańca w coś innego, dlatego tak bardzo kochał swój klan. Umiejętności rodu Maji były na innym poziomie, nawet jeśli dzieciak nie dorósł w pełni by je posiadać. Takashi dawno już zniknął z jego pola widzenia, jednak Rei wiedział, że ten gamoń nie da sobie przegrać. Nawet jeśli Muramasa połamie mu wszystkie kości… Ich przyjaźń opierała się na wzajemnej chęci doskonalenia oraz wizji o świecie, w którym każdy będzie mógł żyć według wolnej woli. Prawo to jedno, jednak władza ponad prawem to coś, na co obaj się nie godzili… Rei szczerzył swoje kły w stronę unoszącego się kurzu po ostatnich uderzeniach, licząc, że jego przyjaciel wciąż go słyszy.Jak okaże się, że leżysz tam jak ostatnia ofiara, to wiesz, że nie dam ci o tym zapomnieć przez najbliższy rok… Nawet jeśli będziemy już po tamtej stronie – Mimo że obaj znajdowali się na granicy ze śmiercią, to nie było powodu by zapominać, że byli w tym razem... I nagle całym lasem wstrząsnął głośny ryk. A zaczynało robić się w miarę normalnie.
autor: Rei Uta
20 lis 2025, o 23:34
Forum: Tajemniczy Las
Temat: Leśne gęstwiny
Odpowiedzi: 452
Odsłony: 97023
Rei wałczył z całych sił i nikt nie mógł mu teraz zarzucić, że nie wkłada całego serca w starcie z niewidomym użytkownikiem drewnianego miecza. Chłopak starał się wykorzystać wszelkie dostępne środki, jakie posiadał, jednak tamten jedynie szydził ze swego przeciwnika, znikając i pojawiając się w zupełnie innym miejscu. Mimo że oczy Majiego były w stanie prześledzić poczynania starszego użytkownika cienia, to jednak same umiejętności były zbyt wolne by dosięgnąć Muramase. Maji poczuł w powietrzu uderzenie chakry, a zaraz po nim na scenie pojawił się nie, kto inny jak sam Takashi w swej ciekawszej powłoce. Rei zdecydowanie potrzebował teraz pomocy, a jego jedyny przyjaciel nie mógł sobie wybrać lepszej pory by wrócić do gry. Cios za ciosem czarne twory Reia uderzały w ziemię, pozostawiając jedynie spustoszenie, którego można było po nim oczekiwać. W pewnej chwili chłopak z pustyni spojrzał na mężczyznę z rozbawieniem, mimo że tamten cały czas starał się ich zabić… W twoim wieku powinieneś już odchowywać kolejne dziecko, co ci padło na łeb, żeby uganiać się po ciemnym lesie… Jeszcze się przeziębisz – Krzyknął w stronę przeciwnika, który znowu zmienił swoją pozycję, uskakując przed atakiem chłopca z Kinkotsu. Maji czuł w żyłach ogień, gdy każdy mięsień jego ciała napinał się by wyprowadzić technikę prosto w cel. Mijające sekundy nie przynosiły rezultatu, jednak zaraz miało się to zmienić… Rei nawet nie był w stanie zauważyć ataku, który jego przyjaciel skierował w stronę przeciwnika. Tamten zręczniej, niż można było przypuszczać odbił kwasowy pocisk, posyłając go w stronę Uty. Dzieciak poczuł ból w skrzydle, które momentalnie zostało przedziurawione na wylot. Jego zdolność do szybowania została zakłócona, a sam poszkodowany odpadł na ziemię bez dalszej zdolności do lotu. Oczywistym było, że przeciwnik będzie chciał go tam sprowadzić, jednak nawet mimo tej wiedzy chłopak liczył, że jakoś mu się uda… Za późno było by myśleć nad konsekwencjami. Dzieciak z Kinkotsu wiedział, że jedynym wyjściem było pokonanie ich przeciwnika, który stanowił przeszkodę do drogi ku wolności. Musieli bardzo dokładnie przemyśleć swoje życie, w którym właściwie wciąż nie mieli racjonalnych celów do osiągnięcia. Maji zagryzł zęby ze złości, po czym spojrzał na Muramase kolejny raz śmiejącego się im prosto w twarz…Myślałem dziadku, że to już wszystko… Szkoda, że nie spotkałem cię wcześniej – Zaśmiał się cierpko, po czym wciąż przebywając w demonicznej postaci wyprostował się z dumą, unosząc głowę.Nie znam swojego Shirei-kana… Nie wiem nawet, czy kiedykolwiek o mnie słyszał – Zaczął spokojnie, zanim wyciągnął swoją ostatnią kartę z rękawa.Nie wiem, czy faktycznie jestem taki słaby, czy ktoś, taki jak ty jest w stanie mnie ocenić… Miałem osiem lat, gdy trafiłem na pierwszą wojnę i śmierć nie jest dla mnie przeszkodą – Maji zaczął formować czarną chmurę, mimo drobnego bólu, który utrudniał skupienie. Chłopak zrezygnował całkowicie z namagnetyzowanych broni, skupiając się na jednej rzeczy… Wąż-Baran-Wąż – Maji stworzył trzy pieczęcie, mając nadzieję, że uda mu się, zanim tamten faktycznie zacznie walczyć na serio. Miał jednak przeczucie, że Mura masa będzie chciał poznać ich pełne możliwości, zanim nie zada swego ostatecznego ciosu. Ze stworzonych chmur pyłu, Rei miał zamiar przywołać swojego obrońcę przy pomocy, którego jeszcze nie tak dawno temu pożegnał pustynię. Golem pochłaniał całą moc chłopca, nie pozostawiając szans na kontrolę nawet jednej dodatkowej chmurki. Prawdziwy kolos, którym chciał zmieść swego przeciwnika z planszy. Jeśli jego plan się powiódł, ukrywając się na szczycie swej bestii, Rei miał zamiar uderzyć obiema pięściami potwora w ziemię. Wiedział, że objętość golema zwiększyła pole jego rażenia, dlatego przed samym atakiem krzyknął w stronę Takashiego.Uważaj głąbie, nie mam zamiaru się powstrzymywać – Możliwe, że Takashi również widział jego technikę pierwszy raz, zwłaszcza że nigdy wcześniej nie było potrzeby po nią sięgać. To było wszystko albo nic, Rei Uta tej nocy miał walczyć o swój dalszy los.
autor: Rei Uta
20 lis 2025, o 00:03
Forum: Tajemniczy Las
Temat: Leśne gęstwiny
Odpowiedzi: 452
Odsłony: 97023
Rei nie przejmował się śmiercią… Coś tak błahego nie mogło stanąć na jego drodze do spełnienia dziecięcych marzeń. Chłopak, który wciąż powinien uczyć się zasad od starszych towarzyszy z własnej wioski, biegał po świecie, zostawiając po sobie zawsze bardzo widoczne znaki. Takashi był przy nim pomimo wszelkich przeciwności, jednak nawet jego wola osłabła. W swej demonicznej formie dzieciak z Kinkotsu widział, jak mężczyzna z drewnianym mieczem w jednej chwili znalazł się przy Takashim, posyłając go daleko w przód. Cios wymierzony był perfekcyjnie, nie dając młodszemu z rodu szans na obronę. Rei poczuł strach w sercu… Po raz pierwszy od bardzo dawna poczuł, że jego przeciwnik jest czymś, czego zwykła arogancja nie pokona. Przez chwilę wpatrywał się w Muramase, jak gdyby starał się zrozumieć, na czym polega siła tego człowieka. Jego aura nie była przypadkowa, ten gość potrafił zmieść ich z planszy nawet się nie przemęczając. Zrozumiał, dlaczego tamten odwołał Minamoto, co również nie było czczymi przechwałkami. Dzieciak z pustyni doskonale zdawał sobie sprawę również z tego, że to nie był czas nad zastanawianiem się czym była tamta formacja, do której należał nauczyciel Takashiego. Ciskając pociskami w ziemię starał się ubić przeciwnika, który tak bezczelnie przerwał ich przygody… Jednak tamten po prostu znikał, pojawiając się za chwilę w zupełnie innym miejscu. Rei mimo tego, że obecnie przypominał bardziej demona, wstrzymał oddech, gdy nagle za plecami usłyszał głos sennina z yokukage. Cała moc, jaką posiadał nie wystarczyła by pokonać tego przeciwnika… Maji przez chwilę zastanowił się, czy nie lepiej było uciec z tego miejsca, ratując siebie i Takshiego. Szczerze pragnął tego by przez krótką chwilę stać się kimś innym. Nie odwracał głowy, gdy tamten przemawiał, jednak słuchał dokładnie każdego słowa... Musiało ci się coś dziadku pomylić… Nie ma silniejszego Maji niż ja – Rei wrócił do swojego Reiowania zaraz po tym, jak Muramasa postanowił obrazić go w najgorszy sposób. Wszystko było dopuszczalne… Jednak nikt nie miał prawa mówić, że chłopak jest zerem, w chwili gdy przeżył więcej niż każdy inny członek jego klanu. Maji uśmiechnął się pod nosem, po czym naelektryzował wszystkie bronie, które miał w swej torbie.
– Zapamiętasz moje imię… A gdy sobie je przypomnisz za kilka lat zrozumiesz jak wielkim błędem było lekceważenie mnie – Rei odwrócił się w jednej chwili, nawet nie sięgając po przygotowany arsenał. Miał zamiar zaskoczyć przeciwnika, posyłając w jego stronę wszystko to, co podlegało naelektryzowaniu. Jeśli tamten posiadał coś w swych kieszeniach, to również było celem młodego. Sam pył miał stać się setkami igieł, które bezustannie miały atakować uciekającego sennina. Planem Reia było zasypanie go jak największą ilością ataków, aby tamten popełnił ten jeden drobny błąd. Takashi musiał wziąć się w garść, inaczej obaj przepadli. Uta doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że bez przyjaciela nie był w stanie pokonać tego przeciwnika. Zwłaszcza że Muramasa dysponował samą sprawnością kilka leveli wyższą niż obaj nukenini. To była walka na śmierć i życie… Najważniejsza walka w życiu Reia.
autor: Rei Uta
17 lis 2025, o 12:41
Forum: Tajemniczy Las
Temat: Leśne gęstwiny
Odpowiedzi: 452
Odsłony: 97023
Wszystko zaczęło się szybciej, niż można było się tego spodziewać… Minamoto okazał się wiernym pieskiem swych panów, do samego końca. Maji skrzywił się pod nosem, mimo demonicznej formy, którą aktywował kilka sekund temu. Czuł, jak przez jego ciało przechodzą niesamowite pokłady energii, która niemal doprowadza go do szaleństwa… Musiał uspokoić nerwy, inaczej jego serce nie wytrzyma tempa, które narzucała przeklęta pieczęć. Rei spojrzał w dół, gdy nagle na scenie pojawił się kolejny mężczyzna. Ten był zupełnie inny niż Minamoto. Spokojny, opanowany, emanujący siłą, której Maji nie czuł jeszcze nigdy wcześniej. Świat niemal zastygł w miejscu, gdy krok za krokiem człowiek ten przedstawił swoje zamiary.Kolejny Nara… Wyrastacie jak grzyby po deszczu w tym lesie – Maji spojrzał kątem oka na przyjaciela, widząc, że zrozumiał to samo, co on. Z tego miejsca mieli tylko dwa wyjścia. Jedno wiodło prosto do celi w Yokukage, drugie prosto przez trupy obu napastników w stronę wolności młodocianych zbiegów. Rei rozumiał, że to starcie mogło być najtrudniejszym w ich dotychczasowym życiu, zwłaszcza dla Takashiego, który musiał podnieść rękę na swoich dawnych pobratymców. Maji, kumulując pokłady energii w ciele zaczął przelewać wszystko prosto w ziemię, pragnąc wydobyć z niej maksymalną ilość pyłu, jaka była dla niego obecnie dostępna. Jego ciało powoli zaczęły otaczać drobinki piasku, wirujące w rytm bicia jego serca.To dla mnie zaszczyt walczyć z kimś, takim jak Seinnin klanu Nara… Jestem Rei Uta i jeszcze nigdy nie spotkałem nikogo na podobnej randze – Mai zrobił krótką pauzę, uśmiechając się szeroko w swej demonicznej postaci. Dlatego gwarantuje, że nie dam łatwo się pokonać… To moja własna droga – Przemówił nazbyt spokojnie jak na siebie, zanim na dobre nie rozpoczął tego, do czego od początku prowadziło to spotkanie. Rei wiedział doskonale, że jego własne życie nie znaczyło nic… Jeśli w najgorszym wypadku zaczną przegrywać, poświęci się by Takashi mógł uciec z tego miejsca. Chłopak ostatni raz spokojnie uśmiechnął się pod nosem, po czym dzięki własnej linii krwi zaczął formować nad głową czarne kule… Jego popisowy ruch, którym zmiótł z ziemi budynki radcy w pustynnej oazie.Takashi, daj z siebie wszystko... Inaczej zginiemy – Przemówił głośno, po czym, składając ręce spuścił z nieba pociski prosto w niewidomego człowieka. Był pewny, że ten atak nie przyniesie spodziewanych efektów… Jednak chciał sprawdzić możliwości tamtego, aby mieć jaśniejszy obraz sytuacji. Ranga, którą tamten piastował była jedną z najbardziej elitarnych, jakie mógł osiągnąć shinobi. Rei wiedział, że w jego osadzie nie, kto inny jak sam Ichoru był najbardziej znanym mędrcem sztuk shinobi. Mimo że Maji nigdy go nie spotkał, to od zawsze stawiał go jako wzór prawdziwej siły. Opowieści, które ciągnęły się za obecnym shirei-kanem pustyni, stały się już niemal legendarne. Rei chciał stworzyć sześć kul wielkości sporych arbuzów, po czym ciskać nimi w obecną pozycję Muramasy. Dzięki swemu kekkei genkai nie musiał tworzyć pocisków na nowo, kontrolując ich lot niczym kauczukowe piłki. Starał się nie trafił w Takashiego, licząc, że tamten zajmie się dawnym nauczycielem. Rei wziął na siebie cięższego przeciwnika, dając przyjacielowi sposobność pozbycia się własnych demonów przeszłości… To był moment, gdy musiał podjąć decyzję.
autor: Rei Uta
14 lis 2025, o 14:10
Forum: Pomysły
Temat: Bingo Book
Odpowiedzi: 5
Odsłony: 796
Jako że martwy temat już istnieje, to postanowiłem go tylko odświeżyć.
autor: Rei Uta
14 lis 2025, o 13:42
Forum: Tajemniczy Las
Temat: Leśne gęstwiny
Odpowiedzi: 452
Odsłony: 97023
Rei słuchał słów Minamoto i szczerze nie potrafił zrozumieć jak człowiek może być tak bardzo ślepy. Takashi z pewnością liczył na to, że starszy mężczyzna zrozumie jego podejście, zwłaszcza że spędzili ze sobą w osadzie dość czasu by znać się na wylot. Nara wydawał się całkowicie zamknięty w swym świecie powinności, w którym to słowo obcych decydują jak ma toczyć się jego własne życie. Maji obserwował to z boku, odpowiadając zgodnie z własnym przekonaniem. Tamten miał możliwość obrażania go tylko dlatego, że Takashi wciąż znaczył więcej niż jakaś głupia zemsta.Grożę człowiekowi, tym się różnimy Minamoto-senpai… Dla mnie człowiek to człowiek, bez względu na to, jakimi rodami się zasłania – Rei rozprostował ręce, wpatrując się teraz w nauczyciela swego przyjaciela… Nie był świadomy, kiedy jego własna chakra zaczęła uwalniać się z ciała, gotowa do tego by tak po prostu zacząć to, na co właściwie się szykowali od samego początku. Fioletowe pokłady energii, które nawet gołym okiem widocznie wydostawały się z jego ciała… Rei zrobił krok w stronę Minamoto, gdy tamten znowu wspomniał coś o jego obecnym statusie.Wioska raz już mnie zabiła… Co mi skodzie pokazać im jak bardzo się pomylili? – Zapytał, uśmiechając się do starszego mężczyzny. Zęby Reia stały się ostre jak u drapieżnika, a jego oblicze zaczęło powoli przechodzić przemianę. Maji nie zwracał uwagi na ciemne znaki, które powoli pokrywały jego ciało, rozciągając się od małego palca do czubka głowy. Ciemne groteskowe kształty, które przepływały przez skórę, elektryzując każdy włosek na jego ramionach… Maji był gotowy jak nigdy wcześniej. Minamoto od zawsze twierdził, że Rei jest potworem, więc czemu by tak nie pokazać, że w sumie może mieć w tym stwierdzeniu sporo racji…Jesteś przerażonym starym człowiekiem… Mimo że nie przeżyłeś nawet czterdziestu lat boisz się świata jak ślepiec, który nigdy nie wyszedł ze swego mroku Minamoto… – Maji zaczął mówić, kładąc jednocześnie prawą dłoń na ramieniu Takashiego. W tej samej chwili chakra chłopaka wybuchła, a on sam zmienił się w mroczną miniaturkę prawdziwego diabła… Czarne ciało, skrzydła jak u wielkiego nietoperza… I te obce ślepia, które w mroku niemal błyszczały krwistym szkarłatem. Z czubka jego głowy wyrosły rogi układające się na kształt korony… Przed samym skokiem w powietrze, Rei rozłożył ramiona, wybijając się w górę.Myślisz, że jesteśmy jak oni Minamoto-senpai… Myślisz, że twoje słowa są w stanie nas przestraszyć? – Maji unosił się nad ziemią, nie spoglądając na Takashiego… Wiedział, że tamten nie zrozumie, że Minamoto był gotów nawet ich zabić, jeśli tylko ich odpowiedź będzie inna niż ta, po którą tu przybył… Starszy Nara był pieskiem swojej wioski, nawet jeśli w radzie zasiadali ludzie bez podobnej miłości do klanu. Człowiek ten wychowany pod kloszem dawnych srogich zasad, nie potrafił postawić własnych uczuć przed obowiązkiem. Maji wyciągnął dłoń, wskazując teraz szponiastym palcem dawnego przyjaciela Takashiego…Odejdź albo giń – To były ostatnie słowa Reia… Chociaż ciężko doszukać było się w tym głosu młodzieńca, gdy strunami głosowymi władały najgorsze diabły z czeluści piekła. Dla Takashiego był gotowy stać się największym zagrożeniem tego świata.
autor: Rei Uta
13 lis 2025, o 11:02
Forum: Atarashi
Temat: Lasy Atarashi
Odpowiedzi: 77
Odsłony: 10362
Południe 13 Daichi miał już w głowie plan na to jak pozbyć się bestii, która była smutnym obrazem ludzkiej nienawiści. Nigdy wcześniej nie miał do czynienia z podobnymi stworzeniami, jednak wierzył w swoją siłę oraz uśpionego brata, którego po kilku kolejnych chwilach zaczął wybudzać. Miasto wydawało się doszczętnie martwe, a jedynie szczątki dawnych mieszkańców, które obecnie ścieliły większą jego część mówiły o tym, że ktoś tu, jednak kiedyś żył. Daichi nie miał zamiaru się ograniczać, zeskakując szybko ze skarpy, na której wcześniej stali. Dobierając odpowiednią taktykę zastosował jedną z technik dotonowych, chcąc po prostu wytrącić bestię z równowagi. Bestia ryknęła głośno momentalnie, odszukując nowego przeciwnika, jednak nie była na tyle szybka by w porę zareagować. Już po sekundzie zakołysała się niebezpiecznie, wbijając w ziemię pień drzewa porwany z ziemi. W jej rękach broń przypominała obecnie gigantyczną maczugę, której uderzenie z pewnością było w stanie połamać kilkanaście kości. Daichi, nie przejmując się wielkością przeciwnika wykonał zjawiskowy skok poprzedzony kilkoma shurikenami ciśniętymi w przestrzeń. Bohater z błyskiem w oku wystawił nogę do kopnięcia, a jego celem stał się wielki łeb demona… I w tej chwili bestia po prostu zniknęła. Chłopak wylądował na ziemi mokrej od krwi, a jego ciało okrył po sekundzie mroczny cień… Dosłownie na sekundę przed uderzeniem. W ostatniej chwili uniósł głowę ujrzawszy jak z nieba spada ten sam demona uzbrojony w prymitywną maczugę… Daichi miał zaledwie sekundę, zanim potwór zmieni go w plamę tego, na czym chłopak właśnie stał. Ta bestia posiadała umiejętności, których on z pewnością nie znał. Starzec z biura Takamaru Uta Kanato Hanato Kobieta z lasu
autor: Rei Uta
9 lis 2025, o 22:26
Forum: Tajemniczy Las
Temat: Leśne gęstwiny
Odpowiedzi: 452
Odsłony: 97023
Rei pomimo tego, że nie miał najmniejszej ochoty na rozmowy z nauczycielem Takashiego, wręcz został do tego zmuszony. Z nieukrywanym grymasem spojrzał na staruszka, po czym przewrócił oczami, zmierzając w kierunku który tamci dwaj sobie obrali. Chłopak miał w tym wszystkim najmniej do powiedzenia, zwłaszcza że doskonale zdawał sobie sprawę z tego, jak widział go Minamoto. Maji od pierwszych chwil był dla niego wichrzycielem, który niepotrzebnie mącił w głowie Takahashiemu. Na jego nieszczęście mimo wzajemnych różnic charakteru, para uciekinierów dogadywała się niemal idealnie co pewnie denerowało go jeszcze mocniej. Maji podążał na tyłach ich wycieczki, co jakiś czas bacznie, rozglądając się na wszystkie strony. Mimo że Takashi był cały w skowronkach na myśl o spotkaniu z dawnym mentorem, to Rei jak zwykle nie ufał nikomu. Możliwe, że tylko, dzięki temu udało mu się przeżyć do dnia dzisiejszego. W pewnej chwili grupa zatrzymała się, a Maji spokojnie stanął z boku, krzyżując ramiona na piersi. W swym spojrzeniu nieustanie wysyłał negatywne emocje skierowane prosto w stronę starszego mężczyzny… Miał nadzieję, że tamten zrozumie jak bardzo Rei nim aktualnie gardzi. Gdy doszło do rozmowy pomiędzy byłymi członkami klanu, dzieciak z Kinkotsu starał się nie przeszkadzać. Dopiero gdy Takashi odpalił swoje drugie ja młody uśmiechnął się cierpko, po czym rzucił pod nosem, tak że raczej nikt go nie usłyszał.Jebany szpaner – Rei wypuścił powietrze z płuc, po czym ze zdziwieniem przechylił głowę, gdy Minamoto uderzył prosto w jego osobę. Przez chwilę zastanawiał się, czy warto strzępić sobie na niego język, czy lepiej było zostawić w rękach Takashiego… Po krótkiej debacie z samym sobą postanowił, jednak zaszczycić byłego nauczyciela ślimoka swą niesamowitą erudycją.Eeeee, nie wiem, o czym mówisz staruszku… Ja tylko bronię pleców Takashiego, żeby mógł wam pokazać jak bardzo jesteście zesrani w tej waszej małej wiosce – Maji założył ramiona za głowę, po czym spojrzał na Minamoto z wyższością w oczach, mimo że między nimi były lata doświadczenia.Nawet teraz boisz się, że zaraz wyjdzie z krzaków jedna z tych twoich grup pościgowych… Nie potrafisz być szczerym z samym sobą, a chcesz, żeby Takashi przekazał ci własne życie jak na tacy – Chłopak zrobił dwa kroki w stronę przyjaciela, stając teraz przy jego prawym boku. To, co widziałeś to tylko ułamek mocy tego głąba, jeśli będzie do końca szedł za głosem serca… To stanie się dość silny by zmienić cały świat. My nie ograniczamy się tylko do własnego podwórka – Mai zaśmiał się głośno, jak gdyby sens tego zrozumiał tylko on.Jeśli chcesz nas zatrzymać to możesz spróbować… Ale chyba wiesz jak to się skończy – Rei wyszczerzył szeroko kły, po czym zwrócił się prosto do Takashiego.Idziemy, czy masz jeszcze zamiar coś tu udowadniać? – Maji gapił się teraz prosto w oczy przyjaciela, a jego wzrok mówił jasno, że dzieciak jest gotowy na każdy scenariusz.
autor: Rei Uta
8 lis 2025, o 13:26
Forum: Pomysły
Temat: Bingo Book
Odpowiedzi: 5
Odsłony: 796
Czym jest bingo book: W spisie bingo znajdują się najbardziej poszukiwani renegaci oraz osoby zagrażające bezpieczeństwu danej wiosce lub kraju. Za głowy poszukiwanych często wyznacza się wysokie nagrody, zgodnie ze stopniem zagrożenia reprezentowanym przez zbiega.Dostępność: Księga aktualizowana jest głównie przez shirei-kanów oraz urzędników najwyższego szczebla. W jej posiadanie mogą wejść shinobi minimum rangi Sentoki, zgodnie z zagrożeniem, jakie często pojawia się w zleceniach. Księga występuje również w kręgach ludzi zajmujących się zawodem łowców głów, jednak jej wersja różni się od tej wydawanej dla shinobi. Księgi dostępne dla osób spoza wiosek, zawierają jedynie podstawowe informację o poszukiwanym oraz samą cenę za ich głowy.ZdjęcieImię: WiadomkaNazwisko: To samoStatus: Ogólnie, jaki status posiada osoba, która zostaje tu wpisana. Nukenin/Zaginiony np. I oczywiście sam poziom (B/A/S) Ja bym robił bez C.Umiejętności: Wioska wystawiająca zlecenie wpisuje, czym posługiwał się delikwent podczas ostatniego pobytu w osadzie i na co należy uważać.Nagroda: Wiadomo, wystawia wioska cena zależna od stopnia zagrożenia.Zagrożenia: Tutaj możemy wkleić info ze sławy albo i napisać coś samemu.Lokalizacja: No i tak. W misji będzie jasne, czy gracz był aktywny w danym obszarze i czy ktoś go poznał. Jeśli tak jest aktualizuje się tutaj wpis i mamy poszlaki dla poszukujących.
Jak ma to działać w praktyce:
Księga może zawierać informację o NPC, których np. gracze mogą teraz ścigać na zleceniach specjalnych, za które można liczyć na dodatkową gotówkę oraz sławę. Oczywiście wątki będą trudniejsze, a ph przeciwnika będą dostosowane do tych, które trzeba posiadać, aby wejść na nową rangę. To samo będzie z realnymi graczami, jeśli pojawią się tacy delikwenci i zostawią dość śladów to MG będzie miał pełne prawo doprowadzić łowcę do poszukiwanych.
autor: Rei Uta
7 lis 2025, o 08:48
Forum: Tajemniczy Las
Temat: Leśne gęstwiny
Odpowiedzi: 452
Odsłony: 97023
Rei przez chwilę wpatrywał się w scenę, która się właśnie przed nim rozgrywała, po czym zdecydowanie zostawił to bez komentarza, po prost, odwracając się od przyjaciela na pięcie. Rób sobie co chcesz, będę w pobliżu – Skoro nikt nie był tu nim zainteresowany, to on też nie miał zbytnio nic do powiedzenia. Minamoto i Takashi byli dziwnym połączeniem, chociaż ten drugi ciągle powtarzał, że łączyła ich prosta relacja ucznia i nauczyciela… Ta, Rei spokojnie olał całą sprawę, mając dość tego lasu i kolejnych przedstawicieli klanu Nar. Ich ucieczka zaczynała przypominać zabawę, w której ciągle pojawiają się stare osobistości z przeszłości. Maji wyobrażał sobie wszystko nieco inaczej, jednak co mu da jego wrodzone marudzenie. Spokojnie usiadł na pobliskiej gałęzi, ukrytej w cieniu rozłożystych koron drzew. Nie miał zamiaru podsłuchiwać ich rozmowy i szczerze to miał nadzieję, że nic ze słów, które padną między nimi nie trafi do jego uszu… Takashi był idiotą, który dalej uważał, że wszyscy chcą mu pomagać i świat zamieszkują różowe słonie. Jeśli wpakuje się przez, to w większe kłopoty, to bóg jeden wie jak zareaguje dzieciak z Kinkotsu. Maji rozwalił się wygodnie na szerokiej gałęzi, podpierając głowę ramionami… W jasnym niebie, które z tej wysokości wydawało się nawet przyjemne, starał się odnaleźć jakiś cel, którym mógłby dalej podążać… Wszystko stawało się karykaturą tego, co sam chciał z początku stworzyć.
autor: Rei Uta
31 paź 2025, o 21:54
Forum: Tajemniczy Las
Temat: Leśne gęstwiny
Odpowiedzi: 452
Odsłony: 97023
Spędzili w wiosce dwa dni, zanim na dobre postanowili wreszcie opuścić to dziwne miejsce. Rei czuł, że ludzie z bagien sceptycznie do niego podchodzą, unikając jego wzroku za każdym razem, gdy przecinał się z ich własnym. Maji rozumiał, że był to strach przed tym, co pokazał oraz niepewność, czy nie zrobi tego znowu. Chłopcu odpowiadało to w zupełności, zwłaszcza że nie bardzo uśmiechało mu się odpowiadania na ich liczne pytania, które mogły się pojawić, gdyby wszystko potoczyło się inaczej. Maji przez ten czas regenerował siły, ciesząc się z posiłków, które o stałych porach dostarczała im grupa wytypowana z chętnych do tego mieszkańców. Mimo że wszyscy czuli niepewność w stosunku do obcych, to jednak ciekawość wygrywała nad zdrowym rozsądkiem. Gdy siły obu nukeninów zostały zregenerowane, wojownicy wreszcie mogli opuścić drewniane zabudowania ukrytej osady, by zanurzać się ponownie w szaleństwie otaczającego lasu. Byli przygotowani na to, co miało nadejść, wiedząc, że mgła, która ich otaczała, powodowała nie tylko omamy… Hinata, pozostając w bezpiecznym schronieniu nie opuściła go nawet na chwilę przez cały czas ich pobytu. Rei przypomniał sobie jak dziewczyna starała się pozbierać w całość cząstki przyjaciela i dopiero teraz zdał sobie sprawę, że w tym wszystkim chodziło o coś więcej. Maji zniszczył to, co kochała… Być może na zawsze już stanie się najgorszym koszmarem, jaki będzie nawiedzał niewinną kobietę z Yokukage. Ku ich zaskoczeniu w bramie czekał na nich ostatni z grupy poszukiwawczej, który postanowił się pożegnać oraz życzyć powodzenia dwójce uciekinierów w tym, co zamierzają zrobić. Maji jedynie uśmiechnął się do niego, wyciągając dłoń by odwzajemnić uścisk ręki.Na pewno jeszcze o nas usłyszysz – Dodał na koniec, po czym ruszył obok swego przyjaciela już po kilku sekundach, znikając w gęstej mgle… Kolejna przygoda, która skończyła się bez dobrego zakończenia. Mimo że przetrwali, to pozostawili za sobą kolejne trupy, które już zawsze będą ciążyć na ich duszach. Rei błądził tak między swymi przemyśleniami, gdy nagle przebudził go głos Takshiego. Nara zdecydowanie wyglądał lepiej niż kilka dni wcześniej, co pewnie zawdzięczał temu, że dane było mu odpocząć by uspokoić nerwy. Po silnym ciosie dzieciak jedynie syknął przez zaciśnięte zęby, zapisując w pamięci by następnym razem to Takashi cierpiał…Ta… Nie masz za co przepraszać, ale nie rozklejaj się tak więcej przed obcymi, bo trochę psujesz nam wizerunek – Rei zaśmiał się pod nosem, po czym z poważniejszym tonem dodał na koniec.Jesteśmy w tym razem, liczę, że też będziesz potrafił wziąć moje demony na swoje barki – Maji oczywiście nawiązał do zabójstwa shinsuke, gdy decyzja musiała zostać podjęta szybko… Nawet za cenę późniejszych konsekwencji. Nukenini poruszali się przez ciemny las, nie zastanawiając się nawet, czy kierunek, który obrali był właściwy. Jednak czy w ich przypadku taki kierunek właściwie istniał. Rei na chwilę skupił się na drodze, starając się omijać wszystkie większe kałuże. Mimo wszystko jego stopy już po kilku godzinach były całe mokre, a on przypomniał sobie, czemu tak bardzo tęksnił wcześniej za zwykłym ogniem. Zanim na dobre dopadła go bagienna depresja, na horyzoncie pojawił się drobny punkt, który poruszał się z każdą chwilą coraz szybciej. Zanim cel na dobre ich dopadł, Maji zrozumiał, z czym mają do czynienia… Nie miał jednak bladego pojęcia, że człowiekiem za kulisami okaże się Minamoto. Rei spojrzał na przyjaciela z napięciem, gdy głos nauczyciela jego towarzysza przeciął las. Chłopak z Kinotsu również go znał, biorąc udział w misji, którą nadzorował Minamoto. Uta skrzywił się dość widocznie, zwłaszcza że jego znajomość ze starszym Narom była zawsze bardzo napięta… Najgorszy scenariusz, jaki mogli obecnie wylosować. Maji wiedział, że to starcie może być dla Takashiego najtrudniejszym w życiu.Jeśli pytasz mnie, czy widzę podstarzałego zrzędę, z którym spędzałeś ostatnie lata… To tak, też niestety go widzę – Odparł na pytanie przyjaciela, całkowicie, zdając sobie sprawę z tego, jak różnie może potoczyć się to spotkanie. Czego chciał ten dureń i jakich argumentów użyje by zaciągnąć swego ucznia do wioski… Co będzie, jeśli dojdzie do najgorszego.
