Shinobi War PBF Naruto - Szukaj

Znaleziono 1321 wyników

Wyszukiwanie zaawansowane

Znaleziono 1321 wyników

Strona 1 z 89
- Przejdź do strony:
1
2
3
4
5
…
89
Następna

autor: Takashi: 26 lut 2026, o 21:50; Forum: Yokukage (Osada Rodu Nara); Temat: Polana przed osadą; Odpowiedzi: 106; Odsłony: 19784

Re: Polana przed osadą

Właściwie, to Aya miała rację. Stracili już dość dużo czasu na przywrócenie Takashiego do stanu używalności, dodatkowa wycieczka do jego domku wiązałaby się z kolejnymi straconymi minutami, a może i nawet godzinami. Nie mogli marnować ich więcej, dlatego bohater posłuchał się opiekunki i przebrał w stary ubiór - przepocony oraz zakrwawiony. Trudno. Ich profesja często wiązała się z brakiem możliwości zadbania o higienę, szczególnie na misjach w terenie lub zleceniach, które trwały kilka, czy nawet kilkanaście dni. On przywykł do czegoś takiego, dlatego udał się na kotarę i zrzucił szpitalną koszulę, by zarzucić na siebie własne ciuszki. Nie obnażał się przed różowowłosą, tym razem się nie zapominał.
- Masz rację, ruszajmy. - opuścili placówkę i udali się z powrotem do dzielnicy mieszkalnej.
Ich celem była piwnica spalonego domostwa, w której wylądowali wcześniej przez przypadek. Nie mieli wtedy okazji do tego, by się rozejrzeć, bo musieli gonić tamtego Aburame, tym razem będą mogli poświęcić chwilę na to, by z bliska przyjrzeć się temu miejscu. Zeskoczyli w dół, zachowując względy bezpieczeństwa, po czym zaczęli się rozglądać po pomieszczeniu. Znajdowały się w nim dość zwyczajne meble - jakieś krzesła, biurko, szafka, łóżko, regały, wszędzie kryć się mogły jakieś wskazówki, dlatego podzielili się, by zbadać większy obszar. Nara od razu udał się do biurka i zaczął się mu przyglądać. Zaglądał do szuflad i wysuwanych elementów, delikatnie sprawdzając każdy ruchomy mechanizm, tak na wszelki wypadek. Musieli uważać na pułapki, pokonanie jednego wroga nie świadczyło o ich bezpieczeństwie, a czasem zwykła pułapka mogła być groźniejsza od potężnego shinobiego.
- Masz coś? - spytał towarzyszkę, zanim przeszedł do następnego elementu wyposażenia, czyli szafki.
Gdyby się okazało, że na wierzchu niczego nie znajdą, ninja zacząłby pewnie grzebać za regałami, szukając jakichś ukrytych przejść i schowków, które mogły być ukryte za meblami, czy nawet za cienką warstwą ściany. Niekiedy stukał więc ręką w ściany i podłogę, nasłuchując różnicy między zbitym betonem, a kruchą warstwą zaprawy, która kryć mogła rozmaite tajemnice.

Przejdź do posta

autor: Takashi: 25 lut 2026, o 14:01; Forum: Piszemy o wszystkim!; Temat: Shinobi Zbijak - Mecz; Odpowiedzi: 96; Odsłony: 5546

Re: Shinobi Zbijak - Mecz

Rolą Takashiego w całym tym przedsięwzięciu było głównie strzelanie Suidanhą na lewo i prawo. Co chwila składał do niej pieczęci i mieszał chakrę, by wypluwać ją nieprzerwanie. Jak głupi. Taki już był jego urok. To była chyba najbardziej precyzyjna i najszybsza technika w jego arsenale, która idealnie sprawdzała się, kiedy trzeba było trafić błyskawicznie i celnie w coś niewielkich rozmiarów. Teraz, kiedy gracze po stronie niebieskich i czerwonych przerzedzali się, jako priorytet ustalił sobie nie eliminowanie wrogów, a obronę sojuszników i samego siebie, rzecz jasna. Dlatego właśnie, kiedy tylko jakaś piłka leciała w stronę jego lub jego towarzyszy, wypluwał kolejny skoncentrowany strumień wody, starając się odbić pocisk i skierować go z powrotem na tego, kto ją rzucił z drugiej połowy boiska. Wzrokiem odmierzał dokładnie odległość i koncentrował się wyłącznie na tych, którzy byli w zasięgu działania jego zdolności - nie używał chakry i nie wypluwał wody, kiedy wiedział, że jego atak nie przyniesie żadnego skutku.

Przejdź do posta

autor: Takashi: 25 lut 2026, o 12:55; Forum: Yokukage (Osada Rodu Nara); Temat: Polana przed osadą; Odpowiedzi: 106; Odsłony: 19784

Re: Polana przed osadą

Aya nie byłaby sobą, gdyby nie zażartowała ze swojego podopiecznego. Ich relacja, choć miała podłoże zawodowe, była w rzeczywistości dość luźna i to w sumie odpowiadało każdej ze stron. Kiedy tylko chłopak odpowiedział jej, że żyje i wszystko z nim w porządku, pospieszyła z odpowiedzią, że gdyby zmarł, ożywiłaby go i dobiła raz jeszcze. Potem zanegowała jakąkolwiek sekcję zwłok, jakby to ona miała ją wykonywać sama. A przecież tylko spytał, czy komuś ją zleciła. No nieważne, przywykł już dawno do tego typu zgryźliwości, uśmiechnął się tylko, słysząc je, po czym zaczął słuchać jej następnych przemyśleń i dalszych kroków postępowania. Jak się okazało, ta historia miała mieć dalszy przebieg, a bohaterom zostało jeszcze jedno miejsce do sprawdzenia.
- Też to zauważyłem, inicjał niby jest taki sam, ale napisany jakby w pośpiechu, albo mniej starannie. - zwrócił już wcześniej uwagę na ten jeden detal zawarty w liściku. Potem skomentował walkę. - Byłoby znacznie łatwiej, gdybyś mi pomogła. Moje zdolności nie są tak uniwersalne, jak te członków rodu Aburame, dlatego robiłem wszystko, co w mojej mocy, żeby w ogóle wygrać. Zobacz, jak skończyłem! - tłumaczył się, irytując przy okazji żartobliwie, gołym okiem było widać, że ironizuje. - Do wieczora na pewno postawią mnie na nogi.
Lekarz prowadzący zajmujący się Takashim oraz pielęgniarki będące akurat na zmianie przekazały Ayakohirze istotną informację - stan jinchurikiego powinien się znacząco poprawić do końca dnia. Pełny nadziei oraz zaangażowania Nara ucieszył się na tę informację i pożegnał z dziewczyną, zostając samemu w szpitalu. Tamta pewnie poszła załatwiać swoje sprawy lub sprawdzać szczegóły, które pominąć mogli po drodze, natomiast on miał w zaistniałych okolicznościach związane ręce i musiał zadowolić się towarzystwem swoim oraz lekarzy, a jego najciekawszym zajęciem było oglądanie widoków za oknem sali, w której znajdowało się jego łóżko. Od czasu do czasu obserwował rehabilitantów spacerujących po parku oraz wesołe rodziny odwiedzające bliskich. Widział zmęczonych medyków dopalających papierosy w krótkich przerwach między zabiegami, a także rotacje między personelem zaczynającym swoją pracę i tymi, którzy ją kończyli. Gdy ktoś do niego wchodził, w pełni podporządkowywał się wszelkim zaleceniom, zależało mu bowiem na tym, by jak najszybciej stanąć na nogach. Wykonywał wszystkie wymagane ćwiczenia, przyjmował wskazane pozycje, jadł przydzielone mu posiłki oraz zażywał zalecane leki, aż w końcu nadszedł wieczór. Wszystko poszło zgodnie z planem, shinobi czuł zdecydowaną poprawę we własnym samopoczuciu i mógł działać dalej. Różowowłosa wróciła, by przechwycić go i kontynuować zlecenie.
- Tak jest! - potwierdził, ale poprosił o coś jeszcze. - Damy radę zahaczyć o moją chatę? Nie mówię, że to konieczne, ale przebrałbym się. - jego ubrania były przepocone i całe we krwi, dlatego czułby się znacznie swobodniej, gdyby mógł je zmienić.
Nie musiał tego robić, jeśli czas ich gonił, ale jeśli mogli sobie na to pozwolić, to chętnie skorzystałby z takiej możliwości. Podążał za Ayą do miejsca, o którym wspomniała. Coś pominęli?

Przejdź do posta

autor: Takashi: 24 lut 2026, o 12:12; Forum: Yokukage (Osada Rodu Nara); Temat: Polana przed osadą; Odpowiedzi: 106; Odsłony: 19784

Re: Polana przed osadą

Stan Takashiego rzeczywiście pozostawiał wiele do życzenia. Ulatująca z niego adrenalina powodowała, że zaczął odczuwać ból znacznie bardziej, niż przedtem. Wszystkie, nawet najmniejsze komórki jego organizmu wyły z bólu, a najbardziej dotknięte miejsca promieniowały niemalże na całe ciało. Osocze sączyło się z każdej rany wywołanej ukąszeniem insektów, chłopak niekiedy krztusił się własną krwią i wypluwał ją pod siebie, zdając sobie sprawę ze swojego patowego położenia. Przynajmniej wygrał, nie? Czasami cel uświęcał środki, a w tym konkretnym przypadku liczyło się właśnie coś więcej, niż zwycięstwo - liczył się fakt, że podpalacz został wyeliminowany, a mieszkańcom nic już więcej nie grozi, przynajmniej nie z jego strony. Ayakohira dostrzegła stan swojego podopiecznego i ruszyła mu na ratunek. Sama nie posiadała chyba zdolności medycznych, ale była na tyle zaradna, by zabrać go do medyków.
- Dzięki. - odpowiedział jej na zgryźliwość dotyczącą jego paskudnego wyglądu.
Mówił to przez zaciśnięte zęby, a kiedy skończył, znów zakrztusił się krwią, którą musiał splunąć. Bohater podparł się o nią i skorzystał ze wsparcia, którego mu udzieliła, a po niedługim czasie znaleźli się w szpitalu. W środku było dość niecodziennie, kolejka składała się z kilku, o ile nie kilkunastu cywili, ale różowowłosa przegoniła wszystkich, nawet starszą babcię, która ostatecznie sama skłoniła się nisko i ustąpiła im drogi. I jeszcze przeprosiła za swoje zachowanie. Musiała zdać sobie sprawę z powagi sytuacji, widząc zakrwawionego, mocno osłabionego shinobiego. Narę przejęła pielęgniarka, a potem zapadła ciemność.
Chłopak obudził się następnego dnia, obok jego łóżka czekała wiernie Aya, która z zatroszczeniem w głosie spytała o jego stan. Krótkie pytanie niosło ze sobą nadzieję na doprowadzenie sprawy do końca, a także ulgę, że jego walka z członkiem klanu Aburame skończyła się tak, a nie inaczej.
- Jakoś żyję. - odpowiedział jej, po czym starał się ruszyć każdą kończyną.
Miał czucie w rękach, w nogach, mógł nimi poruszać i chyba niczego mu nie brakowało, także śmiało można było powiedzieć, że jego stan nie był najgorszy. Będzie pewnie potrzebował jeszcze chwili, by się wybudzić i dojść do siebie, ale pewnie lada moment będzie w stanie kontynuować misję. Nie zapominał o wielu szczegółach, dlatego spojrzał na swoją stertę ciuchów zostawioną gdzieś na krześle nieopodal łóżka.
- W górnej kieszeni mojej kamizelki, po lewej stronie, schowałem liścik, który znaleźliśmy. Może ktoś będzie mógł się temu przyjrzeć z bliska. - może i wciąż dochodził do siebie, ale cały czas liczył się z tym, że trzeba było zamknąć zlecenie. - Zleciłaś autopsję ciała tego Aburame? Może znajdą przy nim coś, co pozwoli nam zbliżyć się do prawdy. Chyba, że uznajemy już sprawę za zamkniętą, bo pozbyliśmy się podpalacza. A może dowiedziałaś się czegoś jeszcze?
Podpalacz mógł być zarówno nadawcą, jak i odbiorcą tajemniczych notatek, które dwójka bohaterów znalazła po drodze w trakcie swojej przygody. Dopóki tego nie ustalą, nie będzie można zakończyć sprawy, bo wciąż kręci się wokół niej zbyt wiele niewiadomych.
- Nie dam za wygraną. Nie, dopóki nie zagwarantuję bezpieczeństwa mieszkańcom Midori.
Jego słowa, choć mogły brzmieć sztucznie, były prawdziwe. Miały bohaterski wydźwięk i płynęły prosto z serca, bo to właśnie na zdrowiu i bezpieczeństwie cywili zależało mu najbardziej. To była droga, którą wybrał już bardzo temu i nie zamierzał jej opuścić. Motywacją do samorozwoju i zdobywania siły była właśnie obrona potrzebujących, to nakręcało go do działania. I Aya powinna o tym wiedzieć.

Przejdź do posta

autor: Takashi: 22 lut 2026, o 19:58; Forum: Yokukage (Osada Rodu Nara); Temat: Polana przed osadą; Odpowiedzi: 106; Odsłony: 19784

Re: Polana przed osadą

Może rzeczywiście nie znali się na tyle długo, by Takashi zdążył się podzielić tym jednym faktem o sobie. Ale ponieważ nie miał okazji zrobić tego wcześniej, wspomniał o tym teraz - nienawidził członków rodu Aburame. Na pewno nie był typem osoby, która krytykowała innych z uwagi na ich pochodzenie, kolor skóry, płeć, czy też cokolwiek innego. Nie był taki. On po prostu nie przepadał za robakami, dlatego nie lubił walczyć z Aburame, ot cała historia. Mimo wszystko dawał z siebie wszystko, kiedy już musiał, bo zawsze walczył w obronie jakichś ważnych idei. Tak, jak w tym momencie - walczył, by powstrzymać podpalacza, który siał spustoszenie wśród niewinnych mieszkańców Midori.
- Okej, dzięki. - odpowiedział Ayakohirze, gdy ta przeczesała okolicę.
Wyglądało na to, że są bezpieczni, a jedyne ich aktualne zagrożenie zostało zniwelowane. Przeciwnik został pokonany, choć stan Takashiego nie był też wcale najlepszy, mimo wszystko chłopak mógł się cieszyć ze swojego małego sukcesu. Miał trudności z oddychaniem i poruszaniem się, dlatego różowowłosa pomagała mu doprowadzić sprawę do końca. Przeszukała ciało i znalazła przy nim liścik, który był kolejną formą komunikacji między jakimiś dwiema stronami, choć na razie układanka nie tworzyła spójnej całości, przynajmniej nie dla tego konkretnego Nary, ale może ktoś inny będzie w stanie coś wymyślić. Aya przestraszyła się wielkiego robala siedzącego na liściku i wypuściła go z ręki, a ten upadł blisko jej towarzysza. Mógł przeczytać wiadomość.
- Posprzątaj to, co zostawiłem. - powtórzył na głos. - I znów ten dziwny podpis. - zauważył dziwny inicjał na dole. - Masz pomysł, o co może chodzić?
On sam nie miał pojęcia, co dalej zrobić z uzyskanymi informacjami. Wiedział natomiast jedno - że potrzebował pilnej pomocy lekarzy. Jego stan nie był najlepszy i chyba dawno nie doprowadził swojego organizmu do tak skrajnego stanu. Najwidoczniej brak możliwości używania chakry Rokubiego wiązał się z wieloma ograniczeniami, na które trzeba było uważać.
- Kiepsko się czuję. Zabierzesz mnie do medyków?

Ukryty tekst

Przejdź do posta

autor: Takashi: 22 lut 2026, o 19:44; Forum: Ryuzaku no Taki; Temat: Las w Górach; Odpowiedzi: 371; Odsłony: 59445

Re: Las w Górach

"Jak on to robi?"
Wyprawa rangi B - Koneko & Shigemi
Takashi 11, Koneko - 10, Shigemi - 10

Zima jest wyjątkową porą roku. Ta jej wyjątkowość polega na tym, że maluje piękne i widowiskowe krajobrazy dookoła, ale występuje w parze z okropnymi warunkami pogodowymi. Zamiecie śnieżne, niska temperatura, zlodowacenia - mało kto lubi tego typu zjawiska, choć pewnie znajdą się i tacy, którzy preferują je bardziej od ciepła czy słoneczka. Jedni ją lubią, inni nienawidzą, ale jak już cię dopadnie, nie ma przed nią odwrotu. Szczególnie tutaj, w górach, gdzie miejsca usytuowane wysoko nad poziomem morza charakteryzują się szczególnie srogim klimatem. Koneko oraz Shigemi wkroczyli na te tereny z własnej woli. Brnęli w nieznane za namową swojej nowej koleżanki, Narumi, która doradziła im wizytę u pustelnika zamieszkującego Ryuzaku no Taki, rzekomo miał on predyspozycje do tego, by pomóc Senju z jej przypadłością. Jak się okazało, wszystko się zgadzało - tak samo, jak ona, mężczyzna miał tylko prawą rękę, lewa była odcięta. Mimo to Shunsuke - bo tak miał na imię - był w stanie korzystać z technik, składając ręczne pieczęci wyłącznie jedną dłonią, co było dość niespotykanym zjawiskiem. Prawdopodobnie to było głównym czynnikiem, dla którego Narumi wysłała dwójkę bohaterów w tak niebezpieczne okolice i na dodatek do tak nietypowej osoby. Starzec był bowiem uparty i wyznawał staroświeckie zasady, choć nie można mu było odmówić siły i doświadczenia. Początkowo ciężko było mu się pozytywnie nastawić do nowoprzybyłych, ale znalazł się między nimi jeden element, który ich łączył i pozwolił przełamać barierę niechęci. Mowa o dziewczynie z Nagano, która dla jednej strony była przyjaciółką, z którą ramię w ramię Koneko oraz Shigemi walczyli w obronie wioski, a dla drugiej strony uczennicą, do której starzec cały czas miał sentyment. Dziadyga zgodził się przeszkolić jednoręką Senju, ale nakazał jej towarzyszowi udać się wysoko w góry, gdzie znajdował się najwyższy szczyt, przy którym znajdować się miał legendarny artefakt. Tym oto sposobem dwójka podróżników została rozdzielona.
Shunsuke nakazał dziewczynie zacząć od podstaw. Miała się przedstawić i podać mu prawdziwy powód jej wizyty na jego terytorium. Krzywił się, słuchając wypowiedzi o jej pochodzeniu, ale musiał pogodzić się z faktem, że ani nie była wylewna, ani konkretna. Odpowiedź nie przypadła mu do gustu, ale zaakceptował ją. W czasie, gdy tamta się tłumaczyła, spojrzał na Yunę i kiwnął jej głową w prawo, a wielka niedźwiedzica odpowiedziała mu tym samym. Skinęła w dół, po czym ruszyła swoje wielkie cielsko i odeszła głęboko w las, znikając między potężnymi drzewami. Zostali sami - nauczyciel oraz uczennica, która napatoczyła się znikąd i trzeba było się nią zająć. Dało się wyczuć, że robi to niechętnie, nie czuł żadnego obowiązku, a raczej przymus i uczynek wobec Narumi. Nie rozmawiał z nią, ale w powietrzu rozbrzmiewał jej głos, który dolatywał do jego uszu. Głos ten niósł ze sobą prośbę, którą słyszał wyłącznie on. I on ją rozumiał. Nie musiał szanować znajdującej się przed nim niewiasty, musiał jedynie wykazać się zrozumieniem i przekazać jej swoje mądrości. Zagryzł zęby, ścisnął mocniej swoją laskę, po czym otworzył się.
- Umiejętność wykonywania pieczęci jedną ręką to sztuka wytrwałości, cierpliwości i silnego ducha. - zaczął swoją lekcję, podchodząc do niej bliżej i stukając laską o jej biodro, by podniosła się z ziemi. - Jedni muszą się jej uczyć, inny, udaje się ją opanować przy pierwszej próbie, wszystko zależy od zaangażowania i prawdziwych intencji osoby. Ty wyglądasz mi na taką, której od razu się nie uda, ale spokojnie - jesteś młoda, masz dużo czasu na naukę. Na pewno masz więcej czasu ode mnie. - nie był najmłodszy, ale czy naprawdę przypuszczał, że nauka tej zdolności może zająć aż tak dużo czasu? - Skup się i powtarzaj moje ruchy. Zaczniemy od teorii i od podstaw, nauczę cię kilku sztuczek przy podstawowych Ninjutsu, które na pewno znasz. Potem spróbujemy z twoimi zdolnościami klanowymi.
Tak się składało, że obydwoje nie posiadali tej samej kończyny - lewej. W związku z tym pustelnik stanął po lewej stronie Koneko, by jego prawa dłoń była blisko niej, wówczas miała lepszą widoczność na jego ruchy. Precyzyjnie i powoli składał każdą pieczęć i chociaż każda zbliżona była do standardowej, to jednak diametralnie się od niej różniła. Warunki atmosferyczne były tragiczne. Powoli się ściemniało, było bardzo zimno i Senju odczuwała to każdą częścią swojego ciała, choć zdawać by się mogło, że starcowi w ogóle to nie przeszkadzało. Robiło się też coraz ciemniej, a od ostatniego ich posiłku minęło sporo czasu. Nie zapowiadało się jednak na to, by prędko mieli coś zjeść. Widok gorących źródeł znajdujących się kilkanaście metrów dalej napawał nadzieją i optymizmem, ale poza tym jednym widokiem nic innego nie motywowało do działania. Na razie cała nauka polegała na powtarzaniu ruchów samotnika i na słuchaniu teorii o kontroli chakry oraz specjalnych pieczęciach wykonywanych właśnie jedną ręką.
A co u Shigemiego? Chłopak szedł przed siebie w nieznane, choć tak naprawdę miał ściśle określony kierunek. Było mu zimno, był głodny i łapało go zmęczenie, ogólnie rzecz biorąc był w jeszcze gorszym położeniu niż Koneko, bo tamta mogła w kryzysowej sytuacji ogrzać się w gorących źródłach, bądź schować w chatce za pozwoleniem Shunsuke. Nie doszło do tego, ale gdyby zasłabła, ktoś by się nią zajął. Shigemi nie miał koło siebie nikogo, także skazany był wyłącznie na siebie. Robiło się coraz ciemniej, coraz straszniej, dlatego bohater zaczął rozglądać się za jaskinią. Znalazł jedną i zdawać by się mogło, że jest bezpieczna. Nie dochodziły z niej żadne straszne odgłosy, nie była też szczególnie głęboka, mimo wszystko dawała idealną osłonę przed zamiecią i izolowała od zimna. Można było w niej rozpalić ogień, ale wymagało to ścięcia drewna, co też wiązało się z dodatkowym wysiłkiem. Gra była jednak warta świeczki. Co jakiś czas chłopak słyszał w okolicy głośne tupanie dzikich zwierząt. Kroki były coraz bliżej. Warto było rozpalić ogień, bowiem żadne zwierzę nie podejdzie do ognia.

Legenda:
- Narumi
- Shunsuke

Przejdź do posta

autor: Takashi: 19 lut 2026, o 10:57; Forum: Yokukage (Osada Rodu Nara); Temat: Polana przed osadą; Odpowiedzi: 106; Odsłony: 19784

Re: Polana przed osadą

Kolejne nawałnice robaków zmierzały w stronę bohatera, który już i tak osłabiony był walką z wymagającym przeciwnikiem. Nie licząc obszarowych technik Uwolnienia Wody, nie posiadał żadnej kontry do walki z członkami rodu Aburame. Oni byli podstępni, korzystali z wielu różnych sztuczek, a ich sposób walki był bardzo uniwersalny, a już na pewno bardziej uniwersalny od umiejętności klanu Nara. Na szczęście wymiana ataków pozwoliła Takashiemu na wyswobodzenie się z kryzysowej sytuacji i obicie wroga do takiego stopnia, by jego wodne zdolności rozprawiły się z nim w stu procentach. Niestety sam jego stan także nie był najlepszy, a odniesione przez niego obrażenia dawały się mocno we znaki. Kiedy opadł na jedno kolano, by chwycić się za tors i wypluć krew, chmura robactwa wleciała w niego z zaskoczenia. Insekty gryzły go, a odgonić się od nich w standardowy sposób nie było jak. Trzeba było wymyślić coś innego. Połączenie dwóch technik Suitonu pomogło, wróg oberwał, a jego mała armia została rozproszona, potem wystarczyło już tylko wykończyć oponenta, a polana znów była cicha i spokojna. Zniszczenia były ogromne, ale przynajmniej sukces został osiągnięty, tak przynajmniej wyglądało to na pierwszy rzut oka. No i dodatkowo Ayakohira wydostała się z pułapki. Z trudem wygrzebała się z dołu, ciesząc się, że to już koniec potyczki, bo jej samej wcale nie chciało się walczyć. No tak, naprawdę zbawienna sytuacja, szczególnie dla rannego jinchurikiego.
- Mówiłem już... - zaczął, pytająco. Przerwał po to, by nabrać w płuca powietrza, ponieważ ciężko było mu oddychać. - Że nienawidzę Aburame?
Może i było to trochę personalne, może i zakrawało o wspólną historię dwóch niegdyś zwaśnionych rodów, jednak tutaj chodziło o coś więcej. O walkę z wrogiem, którego techniki były niezwykle problematyczne. Nawet najmniejszy robak potrafił wyrządzić masę szkód w organizmie, a działanie całej grupy prowadziło do zniszczenia. Dzisiaj wszystko wskazywało na to, że wygrał Takashi, jednakże jego zwycięstwo było wyłącznie spowodowane szczęściem. Niczym innym.
- Rozejrzysz się, czy to na pewno koniec? - znów przerwał, by złapać oddech. - Nie wiem, czy wykończyłem bydlaka.

Ukryty tekst

Przejdź do posta

autor: Takashi: 16 lut 2026, o 22:02; Forum: Yokukage (Osada Rodu Nara); Temat: Polana przed osadą; Odpowiedzi: 106; Odsłony: 19784

Re: Polana przed osadą

Niestety Takashiemu nie udało się powstrzymać fioletowej chmury. Drażliwy obłok dopadł go, utrudniając mu oddychanie i powodując ogromny ból całego organizmu, a przede wszystkim przełyku. Na szczęście trwało to wyłącznie chwilę, a kiedy złe samopoczucie minęło, bohater mógł kontynuować walkę. Stało się tak za sprawą jego wcześniejszego ataku, który wyprowadził oponenta z równowagi, zakłócając na chwilę jego koncentrację, w skutek czego jego twór zniknął. Niestety, zaraz po nim pojawił się następny, a miało to miejsce tuż po tym, jak klony chłopaka zostały zniszczone techniką jakiejś obracającej się kopuły albo wiru, ciężko było stwierdzić. Kiedy wir zniknął, pojawiła się ogromna dłoń, która uderzyła shinobiego, powodując niemałe zadrapania. Ból był spory i nieprzyjemny, ale nie mógł wyłączyć go z gry - to za mało, żeby zgasić jego entuzjazm.
- Suiton: Suijinchū! - wypowiedział na głos nazwę zdolności, z której korzystał, składając pieczęć tygrysa i zbierając dużą ilość powietrza w płucach.
Powietrze wymieszane z chakrą pozwoliło wypluć Narze ogromną ilość wody w postaci wodnej ściany. Jutsu to zazwyczaj używane jest defensywnie, jednak on chciał go użyć ofensywnie, a przynajmniej w pewnym sensie. Ogromny impet fali i jej siła połączona z niebywałą ilością wody z pewnością mogły zadać obrażenia, ale wojownik miał w głowie inny cel. Chciał zalać wroga i utopić go, nie pozwalając przetrwać zbyt długo bez dostępu do powietrza. Fala nie była jedynym, co przygotował, by powielić ilość wody. Cały czas emanował chakrą, wytwarzając następną przy użyciu swoich wysokopoziomowych zdolności oraz dzięki kolejnej technice. Suishōha. Klasnął więc w dłonie.
- Suiton: Suishōha!
Wcześniej wytworzona fala przy pomocy Suijinchū miała zwiększyć nieco swoją objętość, a jinchuriki chciał nią sterować w taki sposób, by jak najdłużej znajdowała się w jednym położeniu - tam, gdzie był jego oponent. Jeśli sytuacja tego wymagała, skręcał ją lub obracał, a wszystko po to, żeby cały czas utrzymywać swoją ofiarę pod wodą. Taki przynajmniej był zamysł. Chciał go utopić i nie dbał o to, ile chakry będzie musiał na to poświęcić, dlatego podtrzymywał złożone dłonie, cały czas przelewając swoją energię do otoczenia.

Przejdź do posta

autor: Takashi: 13 lut 2026, o 22:25; Forum: Ryuzaku no Taki; Temat: Las w Górach; Odpowiedzi: 371; Odsłony: 59445

Re: Las w Górach

"Jak on to robi?"
Wyprawa rangi B - Koneko & Shigemi
Takashi 10, Koneko - 9, Shigemi - 9

Atmosfera zgęstniała momentalnie w chwili, gdy Shunsuke zadał swoje pytanie w kierunku Koneko. Cisza nastała momentalnie już wcześniej, kiedy jego drewniana laska wbiła się w utwardzony śnieg znajdujący się pod świeżym, miękkim i zwiewnym puchem. Za każdym razem, gdy to robił, było to tak samo widowiskowe, a bijąca od starca aura była potężna, przytłaczająca, można nawet powiedzieć, że dusząca. W związku z tym wspomniane pytanie zawisło w powietrzu, błądząc między rozmówcami, oddalonymi parę metrów od nich drzewami, a także opadającymi delikatnie z nieba płatkami białego pyłu. Czas wyraźnie spowalniał i teraz liczyła się tylko ta jedna kwestia, która wybrzmiała. Yuna odmówiła dalszych pieszczot i ustawiła się za swoim panem, odsłaniając trzecią personą, która do tej pory się za nią znajdowała, tym sposobem Senju została zmuszona, by dołączyć do rozmowy.
Pustelnik zupełnie zignorował prośbę Uchihy. Przeskoczył na niego wzrokiem dosłownie na chwilę, ale był to wzrok tak przeszywający, że aż nieprzyjemny. Dezaprobata wybrzmiała na tyle głośno, że nie trzeba było nawet o niej mówić. Widać było, że pogardził prośbą i w ogóle nie liczył się z jej charakterem, choć tak naprawdę jego metody działania i intencje cały czas były nieznane dwójce bohaterów. Poznali go przed chwilą i wiedzieli o nim jedynie dwie rzeczy: że kiedyś był nauczycielem Narumi oraz to, że w jednej chwili mógł ich po prostu unicestwić za pomocą wyłącznie jednej ręki. Jego wzrok szybko wrócił na Koneko, która potrzebowała namysłu. Cały czas klęczała na ziemi, próbując przebić się przez ciężką atmosferę, aż w końcu zebrała się na wypowiedzenie słów, które miały być początkiem ich współpracy. Tylko czy to wystarczy?
- Zaczynamy od razu. - rzucił, wyjmując laskę z ziemi jednym ruchem. - Podnoś się. - wydał jej polecenie, po czym znów przeskoczył wzrokiem na Shigemiego. - A ty masz nas zostawić. Zrobisz dla mnie coś innego w czasie, kiedy będę uczył dziewczynę. - przerwał na chwilę, podnosząc laskę w górę i wskazując jej końcówką oddalony szczyt górski. - Zima jest sroga, a na czubku tej góry znajduje się wyjątkowy artefakt, który może wam się przydać. Uznajcie to za dodatkowy prezent ode mnie. Ty zdobędziesz artefakt, a ja wyszkolę dziewczynę. Ruszaj natychmiast.
Nie obchodziło go nic więcej. Nie dbał o to, czy czarnowłosy ma jakieś zapasy, czy jest przygotowany do nowej wyprawy, czy ma odpowiednie umiejętności do tego, by przetrwać wycieczkę na szczyt góry w środku zimy - nie dbał o to i w ogóle nie zamierzał się tym interesować. Wydał mu polecenie i nie przyjmował odmowy. Nie zamierzał nawet rozpocząć szkolenia Koneko do momentu, w którym nie zostaną sami - on, Senju i niedźwiedzica.
- Wiesz, że nawet mi się nie przedstawiłaś? - rzucił wymowne spojrzenie w kierunku jednorękiej. - Tamten chłoptaś musiał cię przedstawić. Jak mam cię trenować, to musisz wykazać się chociaż podstawami dobrego wychowania. Nie toleruję chamstwa, a nie mam zamiaru uczyć cię kultury. Musisz się wykazać czymś więcej, niż słodkimi oczkami. - skarcił ją za brak okazanego szacunku już od początku ich spotkania. - Ponawiam pytanie - po co tutaj przyszłaś?
Najwidoczniej musiało to mocno wybrzmieć. Cały czas patrzył na nią z góry i oczekiwał odpowiedzi, jednakże zmienił w końcu postawę i zaczął się ruszać. Obracał laskę w dłoni, po czym kilka razy stuknął ją w twardszą część podłoża, roztrzepując przy tym świeży puch na boki. Nie miał w tym żadnego celu, robił to, wysłuchując odpowiedzi bohaterki. Jego dalsze postępowanie będzie uzależnione od jakości jej wypowiedzi, prawdopodobnie musiał upewnić się samemu, że Koneko jest warta szkolenia i poznania jego sztuki walki. To, co kunoichi zaczęła odczuwać, to chłód wciskający się pod jej ubrania każdą możliwą szczeliną. Emocje opadały, chakra samotnika, która wcześniej w pewnym stopniu izolowała zimno, została przyćmiona, w skutek czego zima ponownie atakowała z każdej strony. To nie była już sama walka na argumenty, to była także walka z warunkami atmosferycznymi. Można też śmiało stwierdzić, że przez te wszystkie okoliczności była to również potyczka z samym sobą. Potyczka, którą bohaterka musiała teraz odbyć indywidualnie i tylko od niej zależało, jak wyjdzie z kłopotliwej sytuacji.
Shigemi toczył swoją batalię. Jego zapasy kończyły się, niska temperatura doskwierała także jemu, a pogarszająca się pogoda wcale nie ułatwiała zadania. Jego celem był wierzchołek pasma górskiego, który oddalony był o kilkanaście kilometrów. Już wcześniej przebył spory dystans, więc miał mniej energii, a świadomość samotnej podróży wcale nie poprawiała samopoczucia. Realia jego drogi były beznadziejne, a najwyższy punkt zdawał się oddalać, zamiast przybliżać.

Legenda:
- Narumi
- Shunsuke

Przejdź do posta

autor: Takashi: 13 lut 2026, o 21:38; Forum: Yokukage (Osada Rodu Nara); Temat: Polana przed osadą; Odpowiedzi: 106; Odsłony: 19784

Re: Polana przed osadą

Czyli wszystkie poprzednie przypuszczenia młodzieńca okazały się słuszne, jego przeciwnikiem faktycznie był Aburame. Nie dość, że Takashi za nimi nie przepadał, to jeszcze najzwyczajniej w świecie nie lubił wszelkiego rodzaju robactwa. Nie bał się nich i to też nie tak, że się ich brzydził - choć niektóre gatunki były paskudne - on po prostu ich nie lubił. Stojący kilkanaście metrów przed nim wróg stworzył za pomocą swojej klanowej zdolności rękę, którą chciał dopaść bohatera, jednakże ten wykorzystał strumień skoncentrowanej wody, by skontrować jego atak. Wróg mimo wszystko nie poddawał się i wypuścił jakąś fioletową mgłę, która już z daleka wydawała się bardzo niebezpieczna. Chciał też skrócić dystans, wypuszczając z siebie więcej robactwa.
- Obrzydlistwo. - skwitował pod nosem Nara, zupełnie ignorując wcześniejszą zaczepkę jegomościa.
Nie miał ani chwili odpoczynku, musiał szybko coś zaradzić na nadciągające niebezpieczeństwo, a najlepszym wyjściem było skorzystanie z techniki, która nie wymagała dużej ilości ręcznych pieczęci. Tak się złożyło, że chłopak miał w swoim arsenale jedną, która nie wymagała ich praktycznie wcale. Wystarczyło szybkie klaśnięcie w dłonie, które poczynił, a tuż po tym pod zmierzającą w jego stronę mgławicą robaków pojawiła się ogromna fala wody, które powinna zmieść je z planszy. Fala następnie zakręciła w bok, a jej celem był Aburame. To nie wszystko. Po wykorzystaniu jednego jutsu Suitonu, dwudziestoparolatek zaczął składać pieczęci do następnej. Kolejna Suidanha wystrzeliła w przestępcę.
Ninja nie zapominał o swoich klonach. Cały czas miał je w zasięgu swojego wzroku i mógł nimi sterować. Ich zadaniem było ciągłe odwracanie uwagi oponenta za pomocą walki wręcz i tworzenie oryginałowi luki do wykonania perfekcyjnego ataku. Bunshin, który nie zdołał pomóc Ayakohirze, wyszedł z dziury i dołączył do czterech pozostałych. Ich przeznaczenie miało być cały czas realizowane do momentu, w którym nie zostaną zniszczone.

Przejdź do posta

autor: Takashi: 12 lut 2026, o 12:52; Forum: Bank; Temat: Takashi Nara; Odpowiedzi: 64; Odsłony: 9064

Re: Takashi Nara

Przejdź do posta

autor: Takashi: 12 lut 2026, o 12:52; Forum: Rozliczenia PH; Temat: Takashi Nara; Odpowiedzi: 109; Odsłony: 14122

Re: Takashi Nara

Przejdź do posta

autor: Takashi: 12 lut 2026, o 12:51; Forum: Ogłoszenia Administracyjne; Temat: Tłusty czwartek 2026; Odpowiedzi: 28; Odsłony: 743

Re: Tłusty czwartek 2026

Odbieram słodkie 20 PH, 500 Ryo oraz pączka z różą

Zjadłem dzisiaj już dwa pączki i chyba na tym koniec

Przejdź do posta

autor: Takashi: 11 lut 2026, o 15:08; Forum: Yokukage (Osada Rodu Nara); Temat: Polana przed osadą; Odpowiedzi: 106; Odsłony: 19784

Re: Polana przed osadą

<- Z: Prastary Las, Midori, Yokukage, Główna ulica <-

Pościg rozpoczął się. Już po wyjściu na powierzchnie z zakurzonej piwnicy, w której unosił się nieprzyjemny zapach stęchlizny, bohaterowie odczuć mogli ulgę. Świeże powietrze wypełniło ich płuca, pozwalając działać dalej, a adrenalina pchała ich do działania i nakazywała ścigać potencjalnego podpalacza. Nie mieli pewności, czy uciekająca przed nimi persona odpowiedzialna była za ostatnie pożary w Yokukage, ale istniało duże prawdopodobieństwo, że właśnie tak było. Najpierw jednak trzeba było go znaleźć. Szybkie przeskanowanie wzrokiem okolicy pozwoliło Ayakohirze na wypatrzenie go wśród tłumu, gdzie przepychał się między przechodniami, chcąc złapać jak najwięcej dystansu. Pewnie by mu się udało, gdyby nie fakt, że miał do czynienia z dwójką shinobich o dużym doświadczeniu, dla nich tego typu sytuacje były przysłowiową kaszką z mleczkiem. Ruszyli za nim, doganiając go po kilku chwilach. Początkowo nie było łatwo przepychać się przez zgromadzenie gapiów i cywili, jednak przeskoczenie na dachy budynków dało bardzo dużo swobody w poruszaniu się, co tylko przyspieszyło gonitwę. Tym oto sposobem we trójkę znaleźli się na polanie poza granicami osady.
Warunki były wręcz idealne, jeśli miało dojść do konfrontacji. Przestrzeń była otwarta, a rosnące wokół drzewa stanowić mogły nie tylko schronienie, ale również zasłonę, gdyż dobrze ograniczały widoczność. Atmosfera była gęsta, a walka wisiała w powietrzu, nie było nawet mowy o próbie pokojowego rozwiązania problemu. Zapewne najpierw Aya lub Takashi zaczęliby od przesłuchania, zanim rzuciliby się jegomościowi do gardła, jednak tamten wykonał pierwszy ruch, który potwierdził zarzucone mu podejrzenia. Słusznie zauważył, że dwoje na jednego nie było do końca w porządku, ale w życiu tak już bywa. Życie nie jest fair. W każdym razie mężczyzna klasnął w dłonie, przez co pod różowowłosą aktywowała się pułapka. Dziewczyna spadła w dół, gdzie jakiś dodatkowy mechanizm związał ją i skrępował zupełnie jej ruchy. Nara mógł się temu jedynie przyglądać bez możliwości wykonywania podejrzanych ruchów. Kilkanaście metrów przed nim stał kryminalista, z którym musiał się rozprawić. Nie zamierzał tracić czasu.
- A mogliśmy to załatwić grzecznie... - westchnął, składając dłonie w pieczęć tygrysa i uginając lekko nogi w geście gotowości do działania. - No nic. Dziś odpowiesz za swoje wykroczenia.
Ostatnią kwestię wypowiedział poważnym tonem z miną o takim samym charakterze. Nie zamierzał bagatelizować sytuacji, ale ponieważ stojący przed nim podpalacz przyszedł w to miejsce i miał tu gotową zasadzkę, być może w okolicy przygotowanych było więcej takich przeszkód. Trzeba było uważać i zachować spokój, łagodnie stąpając po ziemi. Momentalnie obok bohatera pojawiło się pięć jego wodnych kopii. Można było odnieść wrażenie, że woda wyciekła z ziemi i uformowała się w jego podobizny. Jedna zeszła do wilczego dołu, by spróbować pomóc Ayakohirze, natomiast cztery pozostałe ruszyły przodem na przeciwnika, oryginał biegł ostatni. Torował sobie drogę bunshinami, żeby w razie czegokolwiek to one nadepnęły na pułapkę, a gdyby niczego nie było po drodze, po prostu rzuciłyby się na niego, atakując jeden po drugim, tak po prostu, proste Taijutsu. Prawdziwe ciało składało pieczęci do następnej techniki. Tygrys, szczur, koń, wąż, smok.
- Suiton: Suidanha! - wypowiedzenie na głos nazwy jutsu miało być jego zwieńczeniem, po nim nastąpiło klaśnięcie w dłonie.
Woda skumulowana w ustach chłopaka wystrzeliła w postaci szybkiego, ostrego, skoncentrowanego strumienia. Ikoniczna zdolność, której używał najczęściej, była niezwykle uniwersalna i doskonale nadawała się w starciach na dalekie lub bliskie odległości. Jinchuriki nie zamierzał skracać dystansu do minimum, zmniejszył go jedynie trochę, nadal zachowując margines bezpieczeństwa. Jeden klon próbował uratować Ayę, cztery odwracały uwagę oponenta, chcąc go sprać na kwaśne jabłko, natomiast Takaś z krwi i kości pluł Suidanhą z zamiarem okaleczenia wroga. Takie było podsumowanie jego działań.
Liczył się z tym, że któraś z jego akcji może się nie udać, ale na początku starcia kluczowe było rozeznanie się w sytuacji i nie pokazywanie swoich wszystkich atutów. W tak wczesnej fazie należało używać wszelkich możliwych metod umożliwiających poznanie możliwości bojowych rywala i znalezienie najlepszych, a zarazem najbardziej efektywnych środków na pokonanie go. Kluczowe w tym wszystkim było zachowanie zimnej krwi, czym akurat młodzieniec mógł się poszczycić, niejednokrotnie myśląc chłodno nawet w sytuacjach wysokiego zagrożenia życia. Czas grał tutaj duże znaczenie. Nie chodziło tylko o pokonanie stojącego przed nim faceta, ale również o uratowanie opiekunki, która mogła doznać obrażeń podczas upadku z dużej wysokości. Nie wiadomo też, co znajdowało się w tamtym dole, przygotowana wcześniej konstrukcja mogła zawierać jakieś ostre kolce lub coś takiego. Wprawdzie dziewczyna była twarda, raczej nic się jej nie stało. Czekała ich jeszcze niejedna wspólna wyprawa, pewnie nawet bardziej wymagająca od tej tutaj. Najpierw jednak należało rozprawić się z rzezimieszkiem i raz na zawsze pozbyć się problemu związanego z podpaleniami. Ich relacja, w każdym razie, zacieśniała się z każdą następną przygodą.

Przejdź do posta

autor: Takashi: 10 lut 2026, o 15:13; Forum: Ryuzaku no Taki; Temat: Las w Górach; Odpowiedzi: 371; Odsłony: 59445

Re: Las w Górach

"Jak on to robi?"
Wyprawa rangi B - Koneko & Shigemi
Takashi 9, Koneko - 8, Shigemi - 8

Shunsuke nie wiedział, z kim ma tak naprawdę do czynienia, a krótkie przedstawienie się nie wystarczyło, by rozwiązać ten problem. Wiedział, że ma przed sobą chłopaka z rodu Uchiha oraz dziewczynę z Senju, ale nic więcej na ich temat nie wiedział. Dopiero w chwili, w której Shigemi zdradził powód ich wizyty tak wysoko w górach, sprawa rozjaśniła się znacznie bardziej. Wszystko za sprawą ich wspólnej znajomej, Narumi. Dla dwójki podróżników była dobrą znajomą, a może nawet koleżanką, których los połączył w nietypowych okolicznościach. Dla starca była z kolei byłą uczennicą, podopieczną, o której na pewno nie zapomni do końca swoich dni - a tych było już chyba coraz mniej. Gdyby nie wzmianka o niej, spotkanie być może zakończyłoby się tragicznie, bowiem pustelnik był nieufny i nie lubił intruzów na swoim terytorium. Po usłyszeniu historii rozluźnił mięśnie i obdarzył nowoprzybyłych zaufaniem.
- Oooh, Nagano zostało zaatakowane? - przejął się, wtrącając w wypowiedź czarnowłosego, po czym zamilkł i słuchał dalszej części opowieści. - Dzięki bogom, że wszystko dobrze się skończyło! - odetchnął z ulgą.
Po tej części doszło do oficjalnego przedstawienia się i podania wizyty w tak specyficznej lokalizacji.
- Nazywam się Shunsuke, ale to już wiecie. Jestem nauczycielem Narumi, spędziliśmy razem trochę czasu, gdy zgubiła się kiedyś w górach. Yuna znalazła ją ranną i przyprowadziła do mnie. - czyli pokrótce to tak się poznali. Dziadyga spojrzał na rękę Koneko, kiedy tylko Uchiha napomknął o jej przypadłości. - Aaah, więc to o to chodzi? - uniósł swojego kikuta, czyli pozostałość po lewej ręce. Rękaw jego płaszcza powiewał bezwiednie na wietrze, telepiąc się na wszystkie strony. - Czyli chcecie, żebym wyszkolił tę dziewczynę i nauczył ją mojej sztuki walki?
W tym samym momencie spoglądał na Senju z góry, lecz ta zajęta była zabawą z niedźwiedzicą. Nie zwracała w ogóle uwagi na rozmowę starca z jej przyjacielem, była w pełni skoncentrowana na wielkim zwierzaku pokładającym się przed nią i tarzającym w śniegu. Głaskała je swoją ręką, ciesząc się od ucha do ucha jak dziecko. Shunsuke spoważniał, atmosfera zgęstniała momentalnie od jego chakry, śnieg zaczął spadać z nieba znacznie wolniej w promieniu kilku metrów od starca, a dwójka bohaterów poczuć mogła przerażającą aurę bijącą od niego. Swoją prawą ręką uniósł delikatnie laskę nad powierzchnię śniegu, po czym opuścił ją z impetem, a siła uderzenia była na tyle duża, że ziemia w najbliższej okolicy zaczęła się trząść, powodując w niektórych miejscach osunięcie śniegu. Yuna momentalnie przestała się poruszać, po czym przewróciła się na brzuch, podniosła, otrzepała ze śniegu, podniosła i udała za plecy swojego pana.
- Zadałem ci pytanie, dziewczyno... - to już nie była ta sama milutka rozmowa. - Przeszłaś taki kawał drogi w ciężkich warunkach po to, żeby bawić się z niedźwiedziem, czy po coś innego? - wbił laskę w śnieg, jak zrobił to wcześniej, prezentując swoją potężną technikę z wizerunkiem buddy. Teraz zaprezentować chciał coś całkiem innego.
Bunshin no jutsu. Jedna z podstawowych umiejętności każdego shinobiego, której uczą już najmłodszych. Chyba każdy ninja zaczynał od tej ikonicznej zdolności. Shigemi oraz Koneko na pewno musieli ją znać, wybrał ją więc nie bez powodu. Wiadomym było, że wymaga trzech pieczęci, a do ich złożenia potrzebne były dwie sprawne dłonie. On posiadał jedną. Uniósł ją mimo wszystko w powietrze i złożył pieczęci, które do złudzenia przypominały te standardowe, ale jednak wykonane były tylko połowicznie. Przypominały po prostu połówki swoich oryginalnych wersji. Po małym przedstawieniu dwa podstawowe klony pojawiły się obok samotnika, by po chwili zniknąć razem z jakimś silniejszym podmuchem wiatru. Ta mała demonstracja miała pokazać, że brak kończyny nie powinien stanowić jakiegokolwiek ograniczenia, a Narumi nie bez powodu wysłała ich właśnie do niego. Shunsuke może i był pustelnikiem o mocnym charakterze, ale miał też ogromne serce i doświadczenie, którego można było pozazdrościć. Jeśli potrafił nauczać, młoda bohaterka z rodu Senju powinna przekonać go do tego, by poświęcił jej trochę czasu. Możliwość wykonywania jutsu jedną ręką mogła być dla niej strzałem w dziesiątkę, rozwiązaniem wielu jej problemów i wątpliwości.

Legenda:
- Narumi
- Shunsuke

Przejdź do posta

Znaleziono 1321 wyników

Strona 1 z 89
- Przejdź do strony:
1
2
3
4
5
…
89
Następna

Wyszukiwanie zaawansowane